iliad — Greek (Homer, via Perseus)
Public-domain text, provided for transparency by Scriptorium Press


======== Book 1 ========

μηνιν αειδε θεα Πηληιαδεω Αχιληος
ουλομενην, η μυρι' Αχαιοις αλγε' εθηκε,
πολλας δ' ιφθιμους ψυχας Αιδι προιαψεν
ηρωων, αυτους δε ελωρια τευχε κυνεσσιν
οιωνοισι τε πασι, Διος δ' ετελειετο βουλη,
εξ ου δη τα πρωτα διαστητην ερισαντε
Ατρειδης τε αναξ ανδρων και διος Αχιλλευς.
τις τ' αρ σφωε θεων εριδι ξυνεηκε μαχεσθαι;
Λητους και Διος υιος: ο γαρ βασιληι χολωθεις
νουσον ανα στρατον ορσε κακην, ολεκοντο δε λαοι,
ουνεκα τον Χρυσην ητιμασεν αρητηρα
Ατρειδης: ο γαρ ηλθε θοας επι νηας Αχαιων
λυσομενος τε θυγατρα φερων τ' απερεισι' αποινα,
στεμματ' εχων εν χερσιν εκηβολου Απολλωνος
χρυσεω ανα σκηπτρω, και λισσετο παντας Αχαιους,
Ατρειδα δε μαλιστα δυω, κοσμητορε λαων:
Ατρειδαι τε και αλλοι ευκνημιδες Αχαιοι,
υμιν μεν θεοι δοιεν Ολυμπια δωματ' εχοντες
εκπερσαι Πριαμοιο πολιν, ευ δ' οικαδ' ικεσθαι:
παιδα δ' εμοι λυσαιτε φιλην, τα δ' αποινα δεχεσθαι,
αζομενοι Διος υιον εκηβολον Απολλωνα.
ενθ' αλλοι μεν παντες επευφημησαν Αχαιοι
αιδεισθαι θ' ιερηα και αγλαα δεχθαι αποινα:
αλλ' ουκ Ατρειδη Αγαμεμνονι ηνδανε θυμω,
αλλα κακως αφιει, κρατερον δ' επι μυθον ετελλε:
μη σε γερον κοιλησιν εγω παρα νηυσι κιχειω
η νυν δηθυνοντ' η υστερον αυτις ιοντα,
μη νυ τοι ου χραισμη σκηπτρον και στεμμα θεοιο:
την δ' εγω ου λυσω: πριν μιν και γηρας επεισιν
ημετερω ενι οικω εν Αργει τηλοθι πατρης
ιστον εποιχομενην και εμον λεχος αντιοωσαν:
αλλ' ιθι μη μ' ερεθιζε σαωτερος ως κε νεηαι.
ως εφατ', εδεισεν δ' ο γερων και επειθετο μυθω:
βη δ' ακεων παρα θινα πολυφλοισβοιο θαλασσης:
πολλα δ' επειτ' απανευθε κιων ηραθ' ο γεραιος
Απολλωνι ανακτι, τον ηυκομος τεκε Λητω:
κλυθι μευ αργυροτοξ', ος Χρυσην αμφιβεβηκας
Κιλλαν τε ζαθεην Τενεδοιο τε ιφι ανασσεις,
Σμινθευ ει ποτε τοι χαριεντ' επι νηον ερεψα,
η ει δη ποτε τοι κατα πιονα μηρι' εκηα
ταυρων ηδ' αιγων, το δε μοι κρηηνον εελδωρ:
τισειαν Δαναοι εμα δακρυα σοισι βελεσσιν.
ως εφατ' ευχομενος, του δ' εκλυε Φοιβος Απολλων,
βη δε κατ' Ουλυμποιο καρηνων χωομενος κηρ,
τοξ' ωμοισιν εχων αμφηρεφεα τε φαρετρην:
εκλαγξαν δ' αρ' οιστοι επ' ωμων χωομενοιο,
αυτου κινηθεντος: ο δ' ηιε νυκτι εοικως.
εζετ' επειτ' απανευθε νεων, μετα δ' ιον εηκε:
δεινη δε κλαγγη γενετ' αργυρεοιο βιοιο:
ουρηας μεν πρωτον επωχετο και κυνας αργους,
αυταρ επειτ' αυτοισι βελος εχεπευκες εφιεις
βαλλ': αιει δε πυραι νεκυων καιοντο θαμειαι.
εννημαρ μεν ανα στρατον ωχετο κηλα θεοιο,
τη δεκατη δ' αγορην δε καλεσσατο λαον Αχιλλευς:
τω γαρ επι φρεσι θηκε θεα λευκωλενος Ηρη:
κηδετο γαρ Δαναων, οτι ρα θνησκοντας ορατο.
οι δ' επει ουν ηγερθεν ομηγερεες τε γενοντο,
τοισι δ' ανισταμενος μετεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Ατρειδη νυν αμμε παλιμπλαγχθεντας οιω
αψ απονοστησειν, ει κεν θανατον γε φυγοιμεν,
ει δη ομου πολεμος τε δαμα και λοιμος Αχαιους:
αλλ' αγε δη τινα μαντιν ερειομεν η ιερηα
η και ονειροπολον, και γαρ τ' οναρ εκ Διος εστιν,
ος κ' ειποι ο τι τοσσον εχωσατο Φοιβος Απολλων,
ειτ' αρ' ο γ' ευχωλης επιμεμφεται ηδ' εκατομβης,
αι κεν πως αρνων κνισης αιγων τε τελειων
βουλεται αντιασας ημιν απο λοιγον αμυναι.
ητοι ο γ' ως ειπων κατ' αρ' εζετο: τοισι δ' ανεστη
Καλχας Θεστοριδης οιωνοπολων οχ' αριστος,
ος ηδη τα τ' εοντα τα τ' εσσομενα προ τ' εοντα,
και νηεσς' ηγησατ' Αχαιων Ιλιον εισω
ην δια μαντοσυνην, την οι πορε Φοιβος Απολλων:
ο σφιν ευ φρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
ω Αχιλευ κελεαι με Διι φιλε μυθησασθαι
μηνιν Απολλωνος εκατηβελεταο ανακτος:
τοι γαρ εγων ερεω: συ δε συνθεο και μοι ομοσσον
η μεν μοι προφρων επεσιν και χερσιν αρηξειν:
η γαρ οιομαι ανδρα χολωσεμεν, ος μεγα παντων
Αργειων κρατεει και οι πειθονται Αχαιοι:
κρεισσων γαρ βασιλευς οτε χωσεται ανδρι χερηι:
ει περ γαρ τε χολον γε και αυτημαρ καταπεψη,
αλλα τε και μετοπισθεν εχει κοτον, οφρα τελεσση,
εν στηθεσσιν εοισι: συ δε φρασαι ει με σαωσεις.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
θαρσησας μαλα ειπε θεοπροπιον ο τι οισθα:
ου μα γαρ Απολλωνα Διι φιλον, ω τε συ Καλχαν
ευχομενος Δαναοισι θεοπροπιας αναφαινεις,
ου τις εμευ ζωντος και επι χθονι δερκομενοιο
σοι κοιλης παρα νηυσι βαρειας χειρας εποισει
συμπαντων Δαναων, ουδ' ην Αγαμεμνονα ειπης,
ος νυν πολλον αριστος Αχαιων ευχεται ειναι.
και τοτε δη θαρσησε και ηυδα μαντις αμυμων:
ου τ' αρ ο γ' ευχωλης επιμεμφεται ουδ' εκατομβης,
αλλ' ενεκ' αρητηρος ον ητιμης' Αγαμεμνων,
ουδ' απελυσε θυγατρα και ουκ απεδεξατ' αποινα,
τουνεκ' αρ' αλγε' εδωκεν εκηβολος ηδ' ετι δωσει:
ουδ' ο γε πριν Δαναοισιν αεικεα λοιγον απωσει
πριν γ' απο πατρι φιλω δομεναι ελικωπιδα κουρην
απριατην αναποινον, αγειν θ' ιερην εκατομβην
ες Χρυσην: τοτε κεν μιν ιλασσαμενοι πεπιθοιμεν.
ητοι ο γ' ως ειπων κατ' αρ' εζετο: τοισι δ' ανεστη
ηρως Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
αχνυμενος: μενεος δε μεγα φρενες αμφιμελαιναι
πιμπλαντ', οσσε δε οι πυρι λαμπετοωντι εικτην:
Καλχαντα πρωτιστα κακ' οσσομενος προσεειπε:
μαντι κακων ου πω ποτε μοι το κρηγυον ειπας:
αιει τοι τα κακ' εστι φιλα φρεσι μαντευεσθαι,
εσθλον δ' ουτε τι πω ειπας επος ουτ' ετελεσσας:
και νυν εν Δαναοισι θεοπροπεων αγορευεις
ως δη τουδ' ενεκα σφιν εκηβολος αλγεα τευχει,
ουνεκ' εγω κουρης Χρυσηιδος αγλα' αποινα
ουκ εθελον δεξασθαι, επει πολυ βουλομαι αυτην
οικοι εχειν: και γαρ ρα Κλυταιμνηστρης προβεβουλα
κουριδιης αλοχου, επει ου εθεν εστι χερειων,
ου δεμας ουδε φυην, ουτ' αρ φρενας ουτε τι εργα.
αλλα και ως εθελω δομεναι παλιν ει το γ' αμεινον:
βουλομ' εγω λαον σων εμμεναι η απολεσθαι:
αυταρ εμοι γερας αυτιχ' ετοιμασατ' οφρα μη οιος
Αργειων αγεραστος εω, επει ουδε εοικε:
λευσσετε γαρ το γε παντες ο μοι γερας ερχεται αλλη.
τον δ' ημειβετ' επειτα ποδαρκης διος Αχιλλευς:
Ατρειδη κυδιστε φιλοκτεανωτατε παντων,
πως γαρ τοι δωσουσι γερας μεγαθυμοι Αχαιοι;
ουδε τι που ιδμεν ξυνηια κειμενα πολλα:
αλλα τα μεν πολιων εξεπραθομεν, τα δεδασται,
λαους δ' ουκ επεοικε παλιλλογα ταυτ' επαγειρειν.
αλλα συ μεν νυν τηνδε θεω προες: αυταρ Αχαιοι
τριπλη τετραπλη τ' αποτεισομεν, αι κε ποθι Ζευς
δωσι πολιν Τροιην ευτειχεον εξαλαπαξαι.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
μη δ' ουτως αγαθος περ εων θεοεικελ' Αχιλλευ
κλεπτε νοω, επει ου παρελευσεαι ουδε με πεισεις.
η εθελεις οφρ' αυτος εχης γερας, αυταρ εμ' αυτως
ησθαι δευομενον, κελεαι δε με τηνδ' αποδουναι;
αλλ' ει μεν δωσουσι γερας μεγαθυμοι Αχαιοι
αρσαντες κατα θυμον οπως ανταξιον εσται:
ει δε κε μη δωωσιν εγω δε κεν αυτος ελωμαι
η τεον η Αιαντος ιων γερας, η Οδυσηος
αξω ελων: ο δε κεν κεχολωσεται ον κεν ικωμαι.
αλλ' ητοι μεν ταυτα μεταφρασομεσθα και αυτις,
νυν δ' αγε νηα μελαιναν ερυσσομεν εις αλα διαν,
εν δ' ερετας επιτηδες αγειρομεν, ες δ' εκατομβην
θειομεν, αν δ' αυτην Χρυσηιδα καλλιπαρηον
βησομεν: εις δε τις αρχος ανηρ βουληφορος εστω,
η Αιας η Ιδομενευς η διος Οδυσσευς
ηε συ Πηλειδη παντων εκπαγλοτατ' ανδρων,
οφρ' ημιν εκαεργον ιλασσεαι ιερα ρεξας.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
ω μοι αναιδειην επιειμενε κερδαλεοφρον
πως τις τοι προφρων επεσιν πειθηται Αχαιων
η οδον ελθεμεναι η ανδρασιν ιφι μαχεσθαι;
ου γαρ εγω Τρωων ενεκ' ηλυθον αιχμηταων
δευρο μαχησομενος, επει ου τι μοι αιτιοι εισιν:
ου γαρ πωποτ' εμας βους ηλασαν ουδε μεν ιππους,
ουδε ποτ' εν Φθιη εριβωλακι βωτιανειρη
καρπον εδηλησαντ', επει η μαλα πολλα μεταξυ
ουρεα τε σκιοεντα θαλασσα τε ηχηεσσα:
αλλα σοι ω μεγ' αναιδες αμ' εσπομεθ' οφρα συ χαιρης,
τιμην αρνυμενοι Μενελαω σοι τε κυνωπα
προς Τρωων: των ου τι μετατρεπη ουδ' αλεγιζεις:
και δη μοι γερας αυτος αφαιρησεσθαι απειλεις,
ω επι πολλα μογησα, δοσαν δε μοι υιες Αχαιων.
ου μεν σοι ποτε ισον εχω γερας οπποτ' Αχαιοι
Τρωων εκπερσως' ευ ναιομενον πτολιεθρον:
αλλα το μεν πλειον πολυαικος πολεμοιο
χειρες εμαι διεπους': αταρ ην ποτε δασμος ικηται,
σοι το γερας πολυ μειζον, εγω δ' ολιγον τε φιλον τε
ερχομ' εχων επι νηας, επει κε καμω πολεμιζων.
νυν δ' ειμι Φθιην δ', επει η πολυ φερτερον εστιν
οικαδ' ιμεν συν νηυσι κορωνισιν, ουδε ς' οιω
ενθαδ' ατιμος εων αφενος και πλουτον αφυξειν.
τον δ' ημειβετ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
φευγε μαλ' ει τοι θυμος επεσσυται, ουδε ς' εγωγε
λισσομαι εινεκ' εμειο μενειν: παρ' εμοιγε και αλλοι
οι κε με τιμησουσι, μαλιστα δε μητιετα Ζευς.
εχθιστος δε μοι εσσι διοτρεφεων βασιληων:
αιει γαρ τοι ερις τε φιλη πολεμοι τε μαχαι τε:
ει μαλα καρτερος εσσι, θεος που σοι το γ' εδωκεν:
οικαδ' ιων συν νηυσι τε σης και σοις εταροισι
Μυρμιδονεσσιν ανασσε, σεθεν δ' εγω ουκ αλεγιζω,
ουδ' οθομαι κοτεοντος: απειλησω δε τοι ωδε:
ως εμ' αφαιρειται Χρυσηιδα Φοιβος Απολλων,
την μεν εγω συν νηι τ' εμη και εμοις εταροισι
πεμψω, εγω δε κ' αγω Βρισηιδα καλλιπαρηον
αυτος ιων κλισιην δε το σον γερας οφρ' ευ ειδης
οσσον φερτερος ειμι σεθεν, στυγεη δε και αλλος
ισον εμοι φασθαι και ομοιωθημεναι αντην.
ως φατο: Πηλειωνι δ' αχος γενετ', εν δε οι ητορ
στηθεσσιν λασιοισι διανδιχα μερμηριξεν,
η ο γε φασγανον οξυ ερυσσαμενος παρα μηρου
τους μεν αναστησειεν, ο δ' Ατρειδην εναριζοι,
ηε χολον παυσειεν ερητυσειε τε θυμον.
ηος ο ταυθ' ωρμαινε κατα φρενα και κατα θυμον,
ελκετο δ' εκ κολεοιο μεγα ξιφος, ηλθε δ' Αθηνη
ουρανοθεν: προ γαρ ηκε θεα λευκωλενος Ηρη
αμφω ομως θυμω φιλεουσα τε κηδομενη τε:
στη δ' οπιθεν, ξανθης δε κομης ελε Πηλειωνα
οιω φαινομενη: των δ' αλλων ου τις ορατο:
θαμβησεν δ' Αχιλευς, μετα δ' ετραπετ', αυτικα δ' εγνω
Παλλαδ' Αθηναιην: δεινω δε οι οσσε φαανθεν:
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
τιπτ' αυτ' αιγιοχοιο Διος τεκος ειληλουθας;
η ινα υβριν ιδη Αγαμεμνονος Ατρειδαο;
αλλ' εκ τοι ερεω, το δε και τελεεσθαι οιω:
ης υπεροπλιησι ταχ' αν ποτε θυμον ολεσση.
τον δ' αυτε προσεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
ηλθον εγω παυσουσα το σον μενος, αι κε πιθηαι,
ουρανοθεν: προ δε μ' ηκε θεα λευκωλενος Ηρη
αμφω ομως θυμω φιλεουσα τε κηδομενη τε:
αλλ' αγε ληγ' εριδος, μηδε ξιφος ελκεο χειρι:
αλλ' ητοι επεσιν μεν ονειδισον ως εσεται περ:
ωδε γαρ εξερεω, το δε και τετελεσμενον εσται:
και ποτε τοι τρις τοσσα παρεσσεται αγλαα δωρα
υβριος εινεκα τησδε: συ δ' ισχεο, πειθεο δ' ημιν.
την δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
χρη μεν σφωιτερον γε θεα επος ειρυσσασθαι
και μαλα περ θυμω κεχολωμενον: ως γαρ αμεινον:
ος κε θεοις επιπειθηται μαλα τ' εκλυον αυτου.
η και επ' αργυρεη κωπη σχεθε χειρα βαρειαν,
αψ δ' ες κουλεον ωσε μεγα ξιφος, ουδ' απιθησε
μυθω Αθηναιης: η δ' Ουλυμπον δε βεβηκει
δωματ' ες αιγιοχοιο Διος μετα δαιμονας αλλους.
Πηλειδης δ' εξαυτις αταρτηροις επεεσσιν
Ατρειδην προσεειπε, και ου πω ληγε χολοιο:
οινοβαρες, κυνος ομματ' εχων, κραδιην δ' ελαφοιο,
ουτε ποτ' ες πολεμον αμα λαω θωρηχθηναι
ουτε λοχον δ' ιεναι συν αριστηεσσιν Αχαιων
τετληκας θυμω: το δε τοι κηρ ειδεται ειναι.
η πολυ λωιον εστι κατα στρατον ευρυν Αχαιων
δωρ' αποαιρεισθαι ος τις σεθεν αντιον ειπη:
δημοβορος βασιλευς επει ουτιδανοισιν ανασσεις:
η γαρ αν Ατρειδη νυν υστατα λωβησαιο.
αλλ' εκ τοι ερεω και επι μεγαν ορκον ομουμαι:
ναι μα τοδε σκηπτρον, το μεν ου ποτε φυλλα και οζους
φυσει, επει δη πρωτα τομην εν ορεσσι λελοιπεν,
ουδ' αναθηλησει: περι γαρ ρα ε χαλκος ελεψε
φυλλα τε και φλοιον: νυν αυτε μιν υιες Αχαιων
εν παλαμης φορεουσι δικασπολοι, οι τε θεμιστας
προς Διος ειρυαται: ο δε τοι μεγας εσσεται ορκος:
η ποτ' Αχιλληος ποθη ιξεται υιας Αχαιων
συμπαντας: τοτε δ' ου τι δυνησεαι αχνυμενος περ
χραισμειν, ευτ' αν πολλοι υφ' Εκτορος ανδροφονοιο
θνησκοντες πιπτωσι: συ δ' ενδοθι θυμον αμυξεις
χωομενος ο τ' αριστον Αχαιων ουδεν ετισας.
ως φατο Πηλειδης, ποτι δε σκηπτρον βαλε γαιη
χρυσειοις ηλοισι πεπαρμενον, εζετο δ' αυτος:
Ατρειδης δ' ετερωθεν εμηνιε: τοισι δε Νεστωρ
ηδυεπης ανορουσε λιγυς Πυλιων αγορητης,
του και απο γλωσσης μελιτος γλυκιων ρεεν αυδη:
τω δ' ηδη δυο μεν γενεαι μεροπων ανθρωπων
εφθιαθ', οι οι προσθεν αμα τραφεν ηδ' εγενοντο
εν Πυλω ηγαθεη, μετα δε τριτατοισιν ανασσεν:
ο σφιν ευ φρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
ω ποποι η μεγα πενθος Αχαιιδα γαιαν ικανει:
η κεν γηθησαι Πριαμος Πριαμοιο τε παιδες
αλλοι τε Τρωες μεγα κεν κεχαροιατο θυμω
ει σφωιν ταδε παντα πυθοιατο μαρναμενοιιν,
οι περι μεν βουλην Δαναων, περι δ' εστε μαχεσθαι.
αλλα πιθεσθ': αμφω δε νεωτερω εστον εμειο:
ηδη γαρ ποτ' εγω και αρειοσιν ηε περ υμιν
ανδρασιν ωμιλησα, και ου ποτε μ' οι γ' αθεριζον.
ου γαρ πω τοιους ιδον ανερας ουδε ιδωμαι,
οιον Πειριθοον τε Δρυαντα τε ποιμενα λαων
Καινεα τ' Εξαδιον τε και αντιθεον Πολυφημον
Θησεα τ' Αιγειδην, επιεικελον αθανατοισιν:
καρτιστοι δη κεινοι επιχθονιων τραφεν ανδρων:
καρτιστοι μεν εσαν και καρτιστοις εμαχοντο
φηρσιν ορεσκωοισι και εκπαγλως απολεσσαν.
και μεν τοισιν εγω μεθομιλεον εκ Πυλου ελθων
τηλοθεν εξ απιης γαιης: καλεσαντο γαρ αυτοι:
και μαχομην κατ' εμ' αυτον εγω: κεινοισι δ' αν ου τις
των οι νυν βροτοι εισιν επιχθονιοι μαχεοιτο:
και μεν μευ βουλεων ξυνιεν πειθοντο τε μυθω:
αλλα πιθεσθε και υμμες, επει πειθεσθαι αμεινον:
μητε συ τονδ' αγαθος περ εων αποαιρεο κουρην,
αλλ' εα ως οι πρωτα δοσαν γερας υιες Αχαιων:
μητε συ Πηλειδη εθελ' εριζεμεναι βασιληι
αντιβιην, επει ου ποθ' ομοιης εμμορε τιμης
σκηπτουχος βασιλευς, ω τε Ζευς κυδος εδωκεν.
ει δε συ καρτερος εσσι θεα δε σε γεινατο μητηρ,
αλλ' ο γε φερτερος εστιν επει πλεονεσσιν ανασσει.
Ατρειδη συ δε παυε τεον μενος: αυταρ εγωγε
λισσομ' Αχιλληι μεθεμεν χολον, ος μεγα πασιν
ερκος Αχαιοισιν πελεται πολεμοιο κακοιο.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
ναι δη ταυτα γε παντα γερον κατα μοιραν εειπες:
αλλ' οδ' ανηρ εθελει περι παντων εμμεναι αλλων,
παντων μεν κρατεειν εθελει, παντεσσι δ' ανασσειν,
πασι δε σημαινειν, α τιν' ου πεισεσθαι οιω:
ει δε μιν αιχμητην εθεσαν θεοι αιεν εοντες
τουνεκα οι προθεουσιν ονειδεα μυθησασθαι;
τον δ' αρ' υποβληδην ημειβετο διος Αχιλλευς:
η γαρ κεν δειλος τε και ουτιδανος καλεοιμην
ει δη σοι παν εργον υπειξομαι οττι κεν ειπης:
αλλοισιν δη ταυτ' επιτελλεο, μη γαρ εμοιγε
σημαιν': ου γαρ εγωγ' ετι σοι πεισεσθαι οιω.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησι:
χερσι μεν ου τοι εγωγε μαχησομαι εινεκα κουρης
ουτε σοι ουτε τω αλλω, επει μ' αφελεσθε γε δοντες:
των δ' αλλων α μοι εστι θοη παρα νηι μελαινη
των ουκ αν τι φεροις ανελων αεκοντος εμειο:
ει δ' αγε μην πειρησαι ινα γνωωσι και οιδε:
αιψα τοι αιμα κελαινον ερωησει περι δουρι.
ως τω γ' αντιβιοισι μαχεσσαμενω επεεσσιν
ανστητην, λυσαν δ' αγορην παρα νηυσιν Αχαιων:
Πηλειδης μεν επι κλισιας και νηας εισας
ηιε συν τε Μενοιτιαδη και οις εταροισιν:
Ατρειδης δ' αρα νηα θοην αλα δε προερυσσεν,
εν δ' ερετας εκρινεν εεικοσιν, ες δ' εκατομβην
βησε θεω, ανα δε Χρυσηιδα καλλιπαρηον
εισεν αγων: εν δ' αρχος εβη πολυμητις Οδυσσευς.
οι μεν επειτ' αναβαντες επεπλεον υγρα κελευθα,
λαους δ' Ατρειδης απολυμαινεσθαι ανωγεν:
οι δ' απελυμαινοντο και εις αλα λυματα βαλλον,
ερδον δ' Απολλωνι τεληεσσας εκατομβας
ταυρων ηδ' αιγων παρα θιν' αλος ατρυγετοιο:
κνιση δ' ουρανον ικεν ελισσομενη περι καπνω.
ως οι μεν τα πενοντο κατα στρατον: ουδ' Αγαμεμνων
ληγ' εριδος την πρωτον επηπειλης' Αχιληι,
αλλ' ο γε Ταλθυβιον τε και Ευρυβατην προσεειπε,
τω οι εσαν κηρυκε και οτρηρω θεραποντε:
ερχεσθον κλισιην Πηληιαδεω Αχιληος:
χειρος ελοντ' αγεμεν Βρισηιδα καλλιπαρηον:
ει δε κε μη δωησιν εγω δε κεν αυτος ελωμαι
ελθων συν πλεονεσσι: το οι και ριγιον εσται.
ως ειπων προιει, κρατερον δ' επι μυθον ετελλε:
τω δ' αεκοντε βατην παρα θιν' αλος ατρυγετοιο,
Μυρμιδονων δ' επι τε κλισιας και νηας ικεσθην,
τον δ' ευρον παρα τε κλισιη και νηι μελαινη
ημενον: ουδ' αρα τω γε ιδων γηθησεν Αχιλλευς.
τω μεν ταρβησαντε και αιδομενω βασιληα
στητην, ουδε τι μιν προσεφωνεον ουδ' ερεοντο:
αυταρ ο εγνω ησιν ενι φρεσι φωνησεν τε:
χαιρετε κηρυκες Διος αγγελοι ηδε και ανδρων,
ασσον ιτ': ου τι μοι υμμες επαιτιοι αλλ' Αγαμεμνων,
ο σφωι προιει Βρισηιδος εινεκα κουρης.
αλλ' αγε διογενες Πατροκλεες εξαγε κουρην
και σφωιν δος αγειν: τω δ' αυτω μαρτυροι εστων
προς τε θεων μακαρων προς τε θνητων ανθρωπων
και προς του βασιληος απηνεος ει ποτε δ' αυτε
χρειω εμειο γενηται αεικεα λοιγον αμυναι
τοις αλλοις: η γαρ ο γ' ολοιησι φρεσι θυει,
ουδε τι οιδε νοησαι αμα προσσω και οπισσω,
οππως οι παρα νηυσι σοοι μαχεοιντο Αχαιοι.
ως φατο, Πατροκλος δε φιλω επεπειθεθ' εταιρω,
εκ δ' αγαγε κλισιης Βρισηιδα καλλιπαρηον,
δωκε δ' αγειν: τω δ' αυτις ιτην παρα νηας Αχαιων:
η δ' αεκους' αμα τοισι γυνη κιεν: αυταρ Αχιλλευς
δακρυσας εταρων αφαρ εζετο νοσφι λιασθεις,
θιν' εφ' αλος πολιης, οροων επ' απειρονα ποντον:
πολλα δε μητρι φιλη ηρησατο χειρας ορεγνυς:
μητερ επει μ' ετεκες γε μινυνθαδιον περ εοντα,
τιμην περ μοι οφελλεν Ολυμπιος εγγυαλιξαι
Ζευς υψιβρεμετης: νυν δ' ουδε με τυτθον ετισεν:
η γαρ μ' Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
ητιμησεν: ελων γαρ εχει γερας αυτος απουρας.
ως φατο δακρυ χεων, του δ' εκλυε ποτνια μητηρ
ημενη εν βενθεσσιν αλος παρα πατρι γεροντι:
καρπαλιμως δ' ανεδυ πολιης αλος ηυτ' ομιχλη,
και ρα παροιθ' αυτοιο καθεζετο δακρυ χεοντος,
χειρι τε μιν κατερεξεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τεκνον τι κλαιεις; τι δε σε φρενας ικετο πενθος;
εξαυδα, μη κευθε νοω, ινα ειδομεν αμφω.
την δε βαρυ στεναχων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
οισθα: τι η τοι ταυτα ιδυιη παντ' αγορευω;
ωχομεθ' ες Θηβην ιερην πολιν Ηετιωνος,
την δε διεπραθομεν τε και ηγομεν ενθαδε παντα:
και τα μεν ευ δασσαντο μετα σφισιν υιες Αχαιων,
εκ δ' ελον Ατρειδη Χρυσηιδα καλλιπαρηον.
Χρυσης δ' αυθ' ιερευς εκατηβολου Απολλωνος
ηλθε θοας επι νηας Αχαιων χαλκοχιτωνων
λυσομενος τε θυγατρα φερων τ' απερεισι' αποινα,
στεμματ' εχων εν χερσιν εκηβολου Απολλωνος
χρυσεω ανα σκηπτρω, και λισσετο παντας Αχαιους,
Ατρειδα δε μαλιστα δυω κοσμητορε λαων.
ενθ' αλλοι μεν παντες επευφημησαν Αχαιοι
αιδεισθαι θ' ιερηα και αγλαα δεχθαι αποινα:
αλλ' ουκ Ατρειδη Αγαμεμνονι ηνδανε θυμω,
αλλα κακως αφιει, κρατερον δ' επι μυθον ετελλε:
χωομενος δ' ο γερων παλιν ωχετο: τοιο δ' Απολλων
ευξαμενου ηκουσεν, επει μαλα οι φιλος ηεν,
ηκε δ' επ' Αργειοισι κακον βελος: οι δε νυ λαοι
θνησκον επασσυτεροι, τα δ' επωχετο κηλα θεοιο
παντη ανα στρατον ευρυν Αχαιων: αμμι δε μαντις
ευ ειδως αγορευε θεοπροπιας εκατοιο.
αυτικ' εγω πρωτος κελομην θεον ιλασκεσθαι:
Ατρειωνα δ' επειτα χολος λαβεν, αιψα δ' αναστας
ηπειλησεν μυθον ο δη τετελεσμενος εστι:
την μεν γαρ συν νηι θοη ελικωπες Αχαιοι
ες Χρυσην πεμπουσιν, αγουσι δε δωρα ανακτι:
την δε νεον κλισιηθεν εβαν κηρυκες αγοντες
κουρην Βρισηος την μοι δοσαν υιες Αχαιων.
αλλα συ ει δυνασαι γε περισχεο παιδος εηος:
ελθους' Ουλυμπον δε Δια λισαι, ει ποτε δη τι
η επει ωνησας κραδιην Διος ηε και εργω.
πολλακι γαρ σεο πατρος ενι μεγαροισιν ακουσα
ευχομενης οτ' εφησθα κελαινεφει Κρονιωνι
οιη εν αθανατοισιν αεικεα λοιγον αμυναι,
οπποτε μιν ξυνδησαι Ολυμπιοι ηθελον αλλοι
Ηρη τ' ηδε Ποσειδαων και Παλλας Αθηνη:
αλλα συ τον γ' ελθουσα θεα υπελυσαο δεσμων,
ωχ' εκατογχειρον καλεσας' ες μακρον Ολυμπον,
ον Βριαρεων καλεουσι θεοι, ανδρες δε τε παντες
Αιγαιων', ο γαρ αυτε βιην ου πατρος αμεινων:
ος ρα παρα Κρονιωνι καθεζετο κυδει γαιων:
τον και υπεδεισαν μακαρες θεοι ουδ' ετ' εδησαν.
των νυν μιν μνησασα παρεζεο και λαβε γουνων
αι κεν πως εθελησιν επι Τρωεσσιν αρηξαι,
τους δε κατα πρυμνας τε και αμφ' αλα ελσαι Αχαιους
κτεινομενους, ινα παντες επαυρωνται βασιληος,
γνω δε και Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
ην ατην ο τ' αριστον Αχαιων ουδεν ετισεν.
τον δ' ημειβετ' επειτα Θετις κατα δακρυ χεουσα:
ω μοι τεκνον εμον, τι νυ ς' ετρεφον αινα τεκουσα;
αιθ' οφελες παρα νηυσιν αδακρυτος και απημων
ησθαι, επει νυ τοι αισα μινυνθα περ ου τι μαλα δην:
νυν δ' αμα τ' ωκυμορος και οιζυρος περι παντων
επλεο: τω σε κακη αιση τεκον εν μεγαροισι.
τουτο δε τοι ερεουσα επος Διι τερπικεραυνω
ειμ' αυτη προς Ολυμπον αγαννιφον αι κε πιθηται.
αλλα συ μεν νυν νηυσι παρημενος ωκυποροισι
μηνι' Αχαιοισιν, πολεμου δ' αποπαυεο παμπαν:
Ζευς γαρ ες Ωκεανον μετ' αμυμονας Αιθιοπηας
χθιζος εβη κατα δαιτα, θεοι δ' αμα παντες εποντο:
δωδεκατη δε τοι αυτις ελευσεται Ουλυμπον δε,
και τοτ' επειτα τοι ειμι Διος ποτι χαλκοβατες δω,
και μιν γουνασομαι και μιν πεισεσθαι οιω.
ως αρα φωνησας' απεβησετο, τον δε λιπ' αυτου
χωομενον κατα θυμον ευζωνοιο γυναικος
την ρα βιη αεκοντος απηυρων: αυταρ Οδυσσευς
ες Χρυσην ικανεν αγων ιερην εκατομβην.
οι δ' οτε δη λιμενος πολυβενθεος εντος ικοντο
ιστια μεν στειλαντο, θεσαν δ' εν νηι μελαινη,
ιστον δ' ιστοδοκη πελασαν προτονοισιν υφεντες
καρπαλιμως, την δ' εις ορμον προερεσσαν ερετμοις.
εκ δ' ευνας εβαλον, κατα δε πρυμνησι' εδησαν:
εκ δε και αυτοι βαινον επι ρηγμινι θαλασσης,
εκ δ' εκατομβην βησαν εκηβολω Απολλωνι:
εκ δε Χρυσηις νηος βη ποντοποροιο.
την μεν επειτ' επι βωμον αγων πολυμητις Οδυσσευς
πατρι φιλω εν χερσι τιθει και μιν προσεειπεν:
ω Χρυση, προ μ' επεμψεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων
παιδα τε σοι αγεμεν, Φοιβω θ' ιερην εκατομβην
ρεξαι υπερ Δαναων οφρ' ιλασομεσθα ανακτα,
ος νυν Αργειοισι πολυστονα κηδε' εφηκεν.
ως ειπων εν χερσι τιθει, ο δε δεξατο χαιρων
παιδα φιλην: τοι δ' ωκα θεω ιερην εκατομβην
εξειης εστησαν ευδμητον περι βωμον,
χερνιψαντο δ' επειτα και ουλοχυτας ανελοντο.
τοισιν δε Χρυσης μεγαλ' ευχετο χειρας ανασχων:
κλυθι μευ αργυροτοξ', ος Χρυσην αμφιβεβηκας
Κιλλαν τε ζαθεην Τενεδοιο τε ιφι ανασσεις:
η μεν δη ποτ' εμευ παρος εκλυες ευξαμενοιο,
τιμησας μεν εμε, μεγα δ' ιψαο λαον Αχαιων:
ηδ' ετι και νυν μοι τοδ' επικρηηνον εελδωρ:
ηδη νυν Δαναοισιν αεικεα λοιγον αμυνον.
ως εφατ' ευχομενος, του δ' εκλυε Φοιβος Απολλων.
αυταρ επει ρ' ευξαντο και ουλοχυτας προβαλοντο,
αυερυσαν μεν πρωτα και εσφαξαν και εδειραν,
μηρους τ' εξεταμον κατα τε κνιση εκαλυψαν
διπτυχα ποιησαντες, επ' αυτων δ' ωμοθετησαν:
καιε δ' επι σχιζης ο γερων, επι δ' αιθοπα οινον
λειβε: νεοι δε παρ' αυτον εχον πεμπωβολα χερσιν.
αυταρ επει κατα μηρε καη και σπλαγχνα πασαντο,
μιστυλλον τ' αρα ταλλα και αμφ' οβελοισιν επειραν,
ωπτησαν τε περιφραδεως, ερυσαντο τε παντα.
αυταρ επει παυσαντο πονου τετυκοντο τε δαιτα
δαινυντ', ουδε τι θυμος εδευετο δαιτος εισης.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
κουροι μεν κρητηρας επεστεψαντο ποτοιο,
νωμησαν δ' αρα πασιν επαρξαμενοι δεπαεσσιν:
οι δε πανημεριοι μολπη θεον ιλασκοντο
καλον αειδοντες παιηονα κουροι Αχαιων
μελποντες εκαεργον: ο δε φρενα τερπετ' ακουων.
ημος δ' ηελιος κατεδυ και επι κνεφας ηλθε,
δη τοτε κοιμησαντο παρα πρυμνησια νηος:
ημος δ' ηριγενεια φανη ροδοδακτυλος Ηως,
και τοτ' επειτ' αναγοντο μετα στρατον ευρυν Αχαιων:
τοισιν δ' ικμενον ουρον ιει εκαεργος Απολλων:
οι δ' ιστον στησαντ' ανα θ' ιστια λευκα πετασσαν,
εν δ' ανεμος πρησεν μεσον ιστιον, αμφι δε κυμα
στειρη πορφυρεον μεγαλ' ιαχε νηος ιουσης:
η δ' εθεεν κατα κυμα διαπρησσουσα κελευθον.
αυταρ επει ρ' ικοντο κατα στρατον ευρυν Αχαιων,
νηα μεν οι γε μελαιναν επ' ηπειροιο ερυσσαν
υψου επι ψαμαθοις, υπο δ' ερματα μακρα τανυσσαν:
αυτοι δ' εσκιδναντο κατα κλισιας τε νεας τε.
αυταρ ο μηνιε νηυσι παρημενος ωκυποροισι
διογενης Πηληος υιος ποδας ωκυς Αχιλλευς:
ουτε ποτ' εις αγορην πωλεσκετο κυδιανειραν
ουτε ποτ' ες πολεμον, αλλα φθινυθεσκε φιλον κηρ
αυθι μενων, ποθεεσκε δ' αυτην τε πτολεμον τε.
αλλ' οτε δη ρ' εκ τοιο δυωδεκατη γενετ' ηως,
και τοτε δη προς Ολυμπον ισαν θεοι αιεν εοντες
παντες αμα, Ζευς δ' ηρχε: Θετις δ' ου ληθετ' εφετμεων
παιδος εου, αλλ' η γ' ανεδυσετο κυμα θαλασσης.
ηεριη δ' ανεβη μεγαν ουρανον Ουλυμπον τε.
ευρεν δ' ευρυοπα Κρονιδην ατερ ημενον αλλων
ακροτατη κορυφη πολυδειραδος Ουλυμποιο:
και ρα παροιθ' αυτοιο καθεζετο, και λαβε γουνων
σκαιη, δεξιτερη δ' αρ' υπ' ανθερεωνος ελουσα
λισσομενη προσεειπε Δια Κρονιωνα ανακτα:
Ζευ πατερ ει ποτε δη σε μετ' αθανατοισιν ονησα
η επει η εργω, τοδε μοι κρηηνον εελδωρ:
τιμησον μοι υιον ος ωκυμορωτατος αλλων
επλετ': αταρ μιν νυν γε αναξ ανδρων Αγαμεμνων
ητιμησεν: ελων γαρ εχει γερας αυτος απουρας.
αλλα συ περ μιν τισον Ολυμπιε μητιετα Ζευ:
τοφρα δ' επι Τρωεσσι τιθει κρατος οφρ' αν Αχαιοι
υιον εμον τισωσιν οφελλωσιν τε ε τιμη.
ως φατο: την δ' ου τι προσεφη νεφεληγερετα Ζευς,
αλλ' ακεων δην ηστο: Θετις δ' ως ηψατο γουνων
ως εχετ' εμπεφυυια, και ειρετο δευτερον αυτις:
νημερτες μεν δη μοι υποσχεο και κατανευσον
η αποειπ', επει ου τοι επι δεος, οφρ' ευ ειδεω
οσσον εγω μετα πασιν ατιμοτατη θεος ειμι.
την δε μεγ' οχθησας προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
η δη λοιγια εργ' ο τε μ' εχθοδοπησαι εφησεις
Ηρη οτ' αν μ' ερεθησιν ονειδειοις επεεσσιν:
η δε και αυτως μ' αιει εν αθανατοισι θεοισι
νεικει, και τε με φησι μαχη Τρωεσσιν αρηγειν.
αλλα συ μεν νυν αυτις αποστιχε μη τι νοηση
Ηρη: εμοι δε κε ταυτα μελησεται οφρα τελεσσω:
ει δ' αγε τοι κεφαλη κατανευσομαι οφρα πεποιθης:
τουτο γαρ εξ εμεθεν γε μετ' αθανατοισι μεγιστον
τεκμωρ: ου γαρ εμον παλιναγρετον ουδ' απατηλον
ουδ' ατελευτητον ο τι κεν κεφαλη κατανευσω.
η και κυανεησιν επ' οφρυσι νευσε Κρονιων:
αμβροσιαι δ' αρα χαιται επερρωσαντο ανακτος
κρατος απ' αθανατοιο: μεγαν δ' ελελιξεν Ολυμπον.
τω γ' ως βουλευσαντε διετμαγεν: η μεν επειτα
εις αλα αλτο βαθειαν απ' αιγληεντος Ολυμπου,
Ζευς δε εον προς δωμα: θεοι δ' αμα παντες ανεσταν
εξ εδεων σφου πατρος εναντιον: ουδε τις ετλη
μειναι επερχομενον, αλλ' αντιοι εσταν απαντες.
ως ο μεν ενθα καθεζετ' επι θρονου: ουδε μιν Ηρη
ηγνοιησεν ιδους' οτι οι συμφρασσατο βουλας
αργυροπεζα Θετις θυγατηρ αλιοιο γεροντος.
αυτικα κερτομιοισι Δια Κρονιωνα προσηυδα:
τις δ' αυ τοι δολομητα θεων συμφρασσατο βουλας;
αιει τοι φιλον εστιν εμευ απο νοσφιν εοντα
κρυπταδια φρονεοντα δικαζεμεν: ουδε τι πω μοι
προφρων τετληκας ειπειν επος οττι νοησης.
την δ' ημειβετ' επειτα πατηρ ανδρων τε θεων τε:
Ηρη μη δη παντας εμους επιελπεο μυθους
ειδησειν: χαλεποι τοι εσοντ' αλοχω περ εουση:
αλλ' ον μεν κ' επιεικες ακουεμεν ου τις επειτα
ουτε θεων προτερος τον εισεται ουτ' ανθρωπων:
ον δε κ' εγων απανευθε θεων εθελωμι νοησαι
μη τι συ ταυτα εκαστα διειρεο μηδε μεταλλα.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη:
αινοτατε Κρονιδη ποιον τον μυθον εειπες;
και λιην σε παρος γ' ουτ' ειρομαι ουτε μεταλλω,
αλλα μαλ' ευκηλος τα φραζεαι ασς' εθελησθα.
νυν δ' αινως δειδοικα κατα φρενα μη σε παρειπη
αργυροπεζα Θετις θυγατηρ αλιοιο γεροντος:
ηεριη γαρ σοι γε παρεζετο και λαβε γουνων:
τη ς' οιω κατανευσαι ετητυμον ως Αχιληα
τιμησης, ολεσης δε πολεας επι νηυσιν Αχαιων.
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
δαιμονιη αιει μεν οιεαι ουδε σε ληθω:
πρηξαι δ' εμπης ου τι δυνησεαι, αλλ' απο θυμου
μαλλον εμοι εσεαι: το δε τοι και ριγιον εσται.
ει δ' ουτω τουτ' εστιν εμοι μελλει φιλον ειναι:
αλλ' ακεουσα καθησο, εμω δ' επιπειθεο μυθω,
μη νυ τοι ου χραισμωσιν οσοι θεοι εις' εν Ολυμπω
ασσον ιονθ', οτε κεν τοι ααπτους χειρας εφειω.
ως εφατ' εδεισεν δε βοωπις ποτνια Ηρη,
και ρ' ακεουσα καθηστο επιγναμψασα φιλον κηρ:
οχθησαν δ' ανα δωμα Διος θεοι Ουρανιωνες:
τοισιν δ' Ηφαιστος κλυτοτεχνης ηρχ' αγορευειν
μητρι φιλη επιηρα φερων λευκωλενω Ηρη:
η δη λοιγια εργα ταδ' εσσεται ουδ' ετ' ανεκτα,
ει δη σφω ενεκα θνητων εριδαινετον ωδε,
εν δε θεοισι κολωον ελαυνετον: ουδε τι δαιτος
εσθλης εσσεται ηδος, επει τα χερειονα νικα.
μητρι δ' εγω παραφημι και αυτη περ νοεουση
πατρι φιλω επιηρα φερειν Διι, οφρα μη αυτε
νεικειησι πατηρ, συν δ' ημιν δαιτα ταραξη.
ει περ γαρ κ' εθελησιν Ολυμπιος αστεροπητης
εξ εδεων στυφελιξαι: ο γαρ πολυ φερτατος εστιν.
αλλα συ τον επεεσσι καθαπτεσθαι μαλακοισιν:
αυτικ' επειθ' ιλαος Ολυμπιος εσσεται ημιν.
ως αρ' εφη και αναιξας δεπας αμφικυπελλον
μητρι φιλη εν χειρι τιθει και μιν προσεειπε:
τετλαθι μητερ εμη, και ανασχεο κηδομενη περ,
μη σε φιλην περ εουσαν εν οφθαλμοισιν ιδωμαι
θεινομενην, τοτε δ' ου τι δυνησομαι αχνυμενος περ
χραισμειν: αργαλεος γαρ Ολυμπιος αντιφερεσθαι:
ηδη γαρ με και αλλοτ' αλεξεμεναι μεμαωτα
ριψε ποδος τεταγων απο βηλου θεσπεσιοιο,
παν δ' ημαρ φερομην, αμα δ' ηελιω καταδυντι
καππεσον εν Λημνω, ολιγος δ' ετι θυμος ενηεν:
ενθα με Σιντιες ανδρες αφαρ κομισαντο πεσοντα.
ως φατο, μειδησεν δε θεα λευκωλενος Ηρη,
μειδησασα δε παιδος εδεξατο χειρι κυπελλον:
αυταρ ο τοις αλλοισι θεοις ενδεξια πασιν
οινοχοει γλυκυ νεκταρ απο κρητηρος αφυσσων:
ασβεστος δ' αρ' ενωρτο γελως μακαρεσσι θεοισιν
ως ιδον Ηφαιστον δια δωματα ποιπνυοντα.
ως τοτε μεν προπαν ημαρ ες ηελιον καταδυντα
δαινυντ', ουδε τι θυμος εδευετο δαιτος εισης,
ου μεν φορμιγγος περικαλλεος ην εχ' Απολλων,
Μουσαων θ' αι αειδον αμειβομεναι οπι καλη.
αυταρ επει κατεδυ λαμπρον φαος ηελιοιο,
οι μεν κακκειοντες εβαν οικον δε εκαστος,
ηχι εκαστω δωμα περικλυτος αμφιγυηεις
Ηφαιστος ποιησεν ιδυιησι πραπιδεσσι:
Ζευς δε προς ον λεχος ηι' Ολυμπιος αστεροπητης,
ενθα παρος κοιμαθ' οτε μιν γλυκυς υπνος ικανοι:
ενθα καθευδ' αναβας, παρα δε χρυσοθρονος Ηρη.

======== Book 2 ========

αλλοι μεν ρα θεοι τε και ανερες ιπποκορυσται
ευδον παννυχιοι, Δια δ' ουκ εχε νηδυμος υπνος,
αλλ' ο γε μερμηριζε κατα φρενα ως Αχιληα
τιμηση, ολεση δε πολεας επι νηυσιν Αχαιων.
ηδε δε οι κατα θυμον αριστη φαινετο βουλη,
πεμψαι επ' Ατρειδη Αγαμεμνονι ουλον ονειρον:
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
βασκ' ιθι ουλε ονειρε θοας επι νηας Αχαιων:
ελθων ες κλισιην Αγαμεμνονος Ατρειδαο
παντα μαλ' ατρεκεως αγορευεμεν ως επιτελλω:
θωρηξαι ε κελευε καρη κομοωντας Αχαιους
πανσυδιη: νυν γαρ κεν ελοι πολιν ευρυαγυιαν
Τρωων: ου γαρ ετ' αμφις Ολυμπια δωματ' εχοντες
αθανατοι φραζονται: επεγναμψεν γαρ απαντας
Ηρη λισσομενη, Τρωεσσι δε κηδε' εφηπται.
ως φατο, βη δ' αρ' ονειρος επει τον μυθον ακουσε:
καρπαλιμως δ' ικανε θοας επι νηας Αχαιων,
βη δ' αρ' επ' Ατρειδην Αγαμεμνονα: τον δε κιχανεν
ευδοντ' εν κλισιη, περι δ' αμβροσιος κεχυθ' υπνος.
στη δ' αρ' υπερ κεφαλης Νηληιω υιι εοικως
Νεστορι, τον ρα μαλιστα γεροντων τι' Αγαμεμνων:
τω μιν εεισαμενος προσεφωνεε θειος ονειρος:
ευδεις Ατρεος υιε δαιφρονος ιπποδαμοιο:
ου χρη παννυχιον ευδειν βουληφορον ανδρα
ω λαοι τ' επιτετραφαται και τοσσα μεμηλε:
νυν δ' εμεθεν ξυνες ωκα: Διος δε τοι αγγελος ειμι,
ος σευ ανευθεν εων μεγα κηδεται ηδ' ελεαιρει.
θωρηξαι σε κελευσε καρη κομοωντας Αχαιους
πανσυδιη: νυν γαρ κεν ελοις πολιν ευρυαγυιαν
Τρωων: ου γαρ ετ' αμφις Ολυμπια δωματ' εχοντες
αθανατοι φραζονται: επεγναμψεν γαρ απαντας
Ηρη λισσομενη, Τρωεσσι δε κηδε' εφηπται
εκ Διος: αλλα συ σησιν εχε φρεσι, μηδε σε ληθη
αιρειτω ευτ' αν σε μελιφρων υπνος ανηη.
ως αρα φωνησας απεβησετο, τον δε λιπ' αυτου
τα φρονεοντ' ανα θυμον α ρ' ου τελεεσθαι εμελλον:
φη γαρ ο γ' αιρησειν Πριαμου πολιν ηματι κεινω
νηπιος, ουδε τα ηδη α ρα Ζευς μηδετο εργα:
θησειν γαρ ετ' εμελλεν επ' αλγεα τε στοναχας τε
Τρωσι τε και Δαναοισι δια κρατερας υσμινας.
εγρετο δ' εξ υπνου, θειη δε μιν αμφεχυτ' ομφη:
εζετο δ' ορθωθεις, μαλακον δ' ενδυνε χιτωνα
καλον νηγατεον, περι δε μεγα βαλλετο φαρος:
ποσσι δ' υπο λιπαροισιν εδησατο καλα πεδιλα,
αμφι δ' αρ' ωμοισιν βαλετο ξιφος αργυροηλον:
ειλετο δε σκηπτρον πατρωιον αφθιτον αιει
συν τω εβη κατα νηας Αχαιων χαλκοχιτωνων:
ηως μεν ρα θεα προσεβησετο μακρον Ολυμπον
Ζηνι φοως ερεουσα και αλλοις αθανατοισιν:
αυταρ ο κηρυκεσσι λιγυφθογγοισι κελευσε
κηρυσσειν αγορην δε καρη κομοωντας Αχαιους:
οι μεν εκηρυσσον, τοι δ' ηγειροντο μαλ' ωκα:
βουλην δε πρωτον μεγαθυμων ιζε γεροντων
Νεστορεη παρα νηι Πυλοιγενεος βασιληος:
τους ο γε συγκαλεσας πυκινην αρτυνετο βουλην:
κλυτε φιλοι: θειος μοι ενυπνιον ηλθεν ονειρος
αμβροσιην δια νυκτα: μαλιστα δε Νεστορι διω
ειδος τε μεγεθος τε φυην τ' αγχιστα εωκει:
στη δ' αρ' υπερ κεφαλης και με προς μυθον εειπεν:
ευδεις Ατρεος υιε δαιφρονος ιπποδαμοιο:
ου χρη παννυχιον ευδειν βουληφορον ανδρα,
ω λαοι τ' επιτετραφαται και τοσσα μεμηλε:
νυν δ' εμεθεν ξυνες ωκα: Διος δε τοι αγγελος ειμι,
ος σευ ανευθεν εων μεγα κηδεται ηδ' ελεαιρει:
θωρηξαι σε κελευσε καρη κομοωντας Αχαιους
πανσυδιη: νυν γαρ κεν ελοις πολιν ευρυαγυιαν
Τρωων: ου γαρ ετ' αμφις Ολυμπια δωματ' εχοντες
αθανατοι φραζονται: επεγναμψεν γαρ απαντας
Ηρη λισσομενη, Τρωεσσι δε κηδε' εφηπται
εκ Διος: αλλα συ σησιν εχε φρεσιν: ως ο μεν ειπων
ωχετ' αποπταμενος, εμε δε γλυκυς υπνος ανηκεν.
αλλ' αγετ' αι κεν πως θωρηξομεν υιας Αχαιων:
πρωτα δ' εγων επεσιν πειρησομαι, η θεμις εστι,
και φευγειν συν νηυσι πολυκληισι κελευσω:
υμεις δ' αλλοθεν αλλος ερητυειν επεεσσιν.
ητοι ο γ' ως ειπων κατ' αρ' εζετο, τοισι δ' ανεστη
Νεστωρ, ος ρα Πυλοιο αναξ ην ημαθοεντος,
ο σφιν ευ φρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
ει μεν τις τον ονειρον Αχαιων αλλος ενισπε
ψευδος κεν φαιμεν και νοσφιζοιμεθα μαλλον:
νυν δ' ιδεν ος μεγ' αριστος Αχαιων ευχεται ειναι:
αλλ' αγετ' αι κεν πως θωρηξομεν υιας Αχαιων.
ως αρα φωνησας βουλης εξηρχε νεεσθαι,
οι δ' επανεστησαν πειθοντο τε ποιμενι λαων
σκηπτουχοι βασιληες: επεσσευοντο δε λαοι.
ηυτε εθνεα εισι μελισσαων αδιναων
πετρης εκ γλαφυρης αιει νεον ερχομεναων,
βοτρυδον δε πετονται επ' ανθεσιν ειαρινοισιν:
αι μεν τ' ενθα αλις πεποτηαται, αι δε τε ενθα:
ως των εθνεα πολλα νεων απο και κλισιαων
ηιονος προπαροιθε βαθειης εστιχοωντο
ιλαδον εις αγορην: μετα δε σφισιν οσσα δεδηει
οτρυνους' ιεναι Διος αγγελος: οι δ' αγεροντο.
τετρηχει δ' αγορη, υπο δε στεναχιζετο γαια
λαων ιζοντων, ομαδος δ' ην: εννεα δε σφεας
κηρυκες βοοωντες ερητυον, ει ποτ' αυτης
σχοιατ', ακουσειαν δε διοτρεφεων βασιληων.
σπουδη δ' εζετο λαος, ερητυθεν δε καθ' εδρας
παυσαμενοι κλαγγης: ανα δε κρειων Αγαμεμνων
εστη σκηπτρον εχων το μεν Ηφαιστος καμε τευχων.
Ηφαιστος μεν δωκε Διι Κρονιωνι ανακτι,
αυταρ αρα Ζευς δωκε διακτορω αργειφοντη:
Ερμειας δε αναξ δωκεν Πελοπι πληξιππω,
αυταρ ο αυτε Πελοψ δωκ' Ατρει ποιμενι λαων,
Ατρευς δε θνησκων ελιπεν πολυαρνι Θυεστη,
αυταρ ο αυτε Θυεστ' Αγαμεμνονι λειπε φορηναι,
πολλησιν νησοισι και Αργει παντι ανασσειν.
τω ο γ' ερεισαμενος επε' Αργειοισι μετηυδα:
ω φιλοι ηρωες Δαναοι θεραποντες Αρηος
Ζευς με μεγα Κρονιδης ατη ενεδησε βαρειη,
σχετλιος, ος πριν μεν μοι υπεσχετο και κατενευσεν
Ιλιον εκπερσαντ' ευτειχεον απονεεσθαι,
νυν δε κακην απατην βουλευσατο, και με κελευει
δυσκλεα Αργος ικεσθαι, επει πολυν ωλεσα λαον.
ουτω που Διι μελλει υπερμενει φιλον ειναι,
ος δη πολλαων πολιων κατελυσε καρηνα
ηδ' ετι και λυσει: του γαρ κρατος εστι μεγιστον.
αισχρον γαρ τοδε γ' εστι και εσσομενοισι πυθεσθαι
μαψ ουτω τοιονδε τοσονδε τε λαον Αχαιων
απρηκτον πολεμον πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι
ανδρασι παυροτεροισι, τελος δ' ου πω τι πεφανται:
ει περ γαρ κ' εθελοιμεν Αχαιοι τε Τρωες τε
ορκια πιστα ταμοντες αριθμηθημεναι αμφω,
Τρωας μεν λεξασθαι εφεστιοι οσσοι εασιν,
ημεις δ' ες δεκαδας διακοσμηθειμεν Αχαιοι,
Τρωων δ' ανδρα εκαστοι ελοιμεθα οινοχοευειν,
πολλαι κεν δεκαδες δευοιατο οινοχοοιο.
τοσσον εγω φημι πλεας εμμεναι υιας Αχαιων
Τρωων, οι ναιουσι κατα πτολιν: αλλ' επικουροι
πολλεων εκ πολιων εγχεσπαλοι ανδρες εασιν,
οι με μεγα πλαζουσι και ουκ ειως' εθελοντα
Ιλιου εκπερσαι ευ ναιομενον πτολιεθρον.
εννεα δη βεβαασι Διος μεγαλου ενιαυτοι,
και δη δουρα σεσηπε νεων και σπαρτα λελυνται:
αι δε που ημετεραι τ' αλοχοι και νηπια τεκνα
ειατ' ενι μεγαροις ποτιδεγμεναι: αμμι δε εργον
αυτως ακρααντον ου εινεκα δευρ' ικομεσθα.
αλλ' αγεθ' ως αν εγω ειπω πειθωμεθα παντες:
φευγωμεν συν νηυσι φιλην ες πατριδα γαιαν:
ου γαρ ετι Τροιην αιρησομεν ευρυαγυιαν.
ως φατο, τοισι δε θυμον ενι στηθεσσιν ορινε
πασι μετα πληθυν οσοι ου βουλης επακουσαν:
κινηθη δ' αγορη φη κυματα μακρα θαλασσης
ποντου Ικαριοιο, τα μεν τ' Ευρος τε Νοτος τε
ωρορ' επαιξας πατρος Διος εκ νεφελαων.
ως δ' οτε κινηση Ζεφυρος βαθυ ληιον ελθων
λαβρος επαιγιζων, επι τ' ημυει ασταχυεσσιν,
ως των πας' αγορη κινηθη: τοι δ' αλαλητω
νηας επ' εσσευοντο, ποδων δ' υπενερθε κονιη
ιστατ' αειρομενη: τοι δ' αλληλοισι κελευον
απτεσθαι νηων ηδ' ελκεμεν εις αλα διαν,
ουρους τ' εξεκαθαιρον: αυτη δ' ουρανον ικεν
οικαδε ιεμενων: υπο δ' ηρεον ερματα νηων.
ενθα κεν Αργειοισιν υπερμορα νοστος ετυχθη
ει μη Αθηναιην Ηρη προς μυθον εειπεν:
ω ποποι αιγιοχοιο Διος τεκος Ατρυτωνη,
ουτω δη οικον δε φιλην ες πατριδα γαιαν
Αργειοι φευξονται επ' ευρεα νωτα θαλασσης,
καδ δε κεν ευχωλην Πριαμω και Τρωσι λιποιεν
Αργειην Ελενην, ης εινεκα πολλοι Αχαιων
εν Τροιη απολοντο φιλης απο πατριδος αιης:
αλλ' ιθι νυν κατα λαον Αχαιων χαλκοχιτωνων:
σοις αγανοις επεεσσιν ερητυε φωτα εκαστον,
μηδε εα νηας αλα δ' ελκεμεν αμφιελισσας.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα γλαυκωπις Αθηνη,
βη δε κατ' Ουλυμποιο καρηνων αιξασα:
καρπαλιμως δ' ικανε θοας επι νηας Αχαιων.
ευρεν επειτ' Οδυσηα Διι μητιν αταλαντον
εσταοτ': ουδ' ο γε νηος ευσσελμοιο μελαινης
απτετ', επει μιν αχος κραδιην και θυμον ικανεν:
αγχου δ' ισταμενη προσεφη γλαυκωπις Αθηνη:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ,
ουτω δη οικον δε φιλην ες πατριδα γαιαν
φευξεσθ' εν νηεσσι πολυκληισι πεσοντες,
καδ δε κεν ευχωλην Πριαμω και Τρωσι λιποιτε
Αργειην Ελενην, ης εινεκα πολλοι Αχαιων
εν Τροιη απολοντο φιλης απο πατριδος αιης;
αλλ' ιθι νυν κατα λαον Αχαιων, μηδ' ετ' ερωει,
σοις δ' αγανοις επεεσσιν ερητυε φωτα εκαστον,
μηδε εα νηας αλα δ' ελκεμεν αμφιελισσας.
ως φαθ', ο δε ξυνεηκε θεας οπα φωνησασης,
βη δε θεειν, απο δε χλαιναν βαλε: την δε κομισσε
κηρυξ Ευρυβατης Ιθακησιος ος οι οπηδει:
αυτος δ' Ατρειδεω Αγαμεμνονος αντιος ελθων
δεξατο οι σκηπτρον πατρωιον αφθιτον αιει:
συν τω εβη κατα νηας Αχαιων χαλκοχιτωνων.
ον τινα μεν βασιληα και εξοχον ανδρα κιχειη
τον δ' αγανοις επεεσσιν ερητυσασκε παραστας:
δαιμονι' ου σε εοικε κακον ως δειδισσεσθαι,
αλλ' αυτος τε καθησο και αλλους ιδρυε λαους:
ου γαρ πω σαφα οισθ' οιος νοος Ατρειωνος:
νυν μεν πειραται, ταχα δ' ιψεται υιας Αχαιων.
εν βουλη δ' ου παντες ακουσαμεν οιον εειπε.
μη τι χολωσαμενος ρεξη κακον υιας Αχαιων:
θυμος δε μεγας εστι διοτρεφεων βασιληων,
τιμη δ' εκ Διος εστι, φιλει δε ε μητιετα Ζευς.
ον δ' αυ δημου τ' ανδρα ιδοι βοοωντα τ' εφευροι,
τον σκηπτρω ελασασκεν ομοκλησασκε τε μυθω:
δαιμονι' ατρεμας ησο και αλλων μυθον ακουε,
οι σεο φερτεροι εισι, συ δ' απτολεμος και αναλκις
ουτε ποτ' εν πολεμω εναριθμιος ουτ' ενι βουλη:
ου μεν πως παντες βασιλευσομεν ενθαδ' Αχαιοι:
ουκ αγαθον πολυκοιρανιη: εις κοιρανος εστω,
εις βασιλευς, ω δωκε Κρονου παις αγκυλομητεω
σκηπτρον τ' ηδε θεμιστας, ινα σφισι βουλευησι.
ως ο γε κοιρανεων διεπε στρατον: οι δ' αγορην δε
αυτις επεσσευοντο νεων απο και κλισιαων
ηχη, ως οτε κυμα πολυφλοισβοιο θαλασσης
αιγιαλω μεγαλω βρεμεται, σμαραγει δε τε ποντος.
αλλοι μεν ρ' εζοντο, ερητυθεν δε καθ' εδρας:
Θερσιτης δ' ετι μουνος αμετροεπης εκολωα,
ος επεα φρεσιν ησιν ακοσμα τε πολλα τε ηδη
μαψ, αταρ ου κατα κοσμον, εριζεμεναι βασιλευσιν,
αλλ' ο τι οι εισαιτο γελοιιον Αργειοισιν
εμμεναι: αισχιστος δε ανηρ υπο Ιλιον ηλθε:
φολκος εην, χωλος δ' ετερον ποδα: τω δε οι ωμω
κυρτω επι στηθος συνοχωκοτε: αυταρ υπερθε
φοξος εην κεφαλην, ψεδνη δ' επενηνοθε λαχνη.
εχθιστος δ' Αχιληι μαλιστ' ην ηδ' Οδυσηι:
τω γαρ νεικειεσκε: τοτ' αυτ' Αγαμεμνονι διω
οξεα κεκληγων λεγ' ονειδεα: τω δ' αρ' Αχαιοι
εκπαγλως κοτεοντο νεμεσσηθεν τ' ενι θυμω.
αυταρ ο μακρα βοων Αγαμεμνονα νεικεε μυθω:
Ατρειδη τεο δ' αυτ' επιμεμφεαι ηδε χατιζεις;
πλειαι τοι χαλκου κλισιαι, πολλαι δε γυναικες
εισιν ενι κλισιης εξαιρετοι, ας τοι Αχαιοι
πρωτιστω διδομεν ευτ' αν πτολιεθρον ελωμεν.
η ετι και χρυσου επιδευεαι, ον κε τις οισει
Τρωων ιπποδαμων εξ Ιλιου υιος αποινα,
ον κεν εγω δησας αγαγω η αλλος Αχαιων,
ηε γυναικα νεην, ινα μισγεαι εν φιλοτητι,
ην τ' αυτος απονοσφι κατισχεαι; ου μεν εοικεν
αρχον εοντα κακων επιβασκεμεν υιας Αχαιων.
ω πεπονες κακ' ελεγχε' Αχαιιδες ουκετ' Αχαιοι
οικαδε περ συν νηυσι νεωμεθα, τονδε δ' εωμεν
αυτου ενι Τροιη γερα πεσσεμεν, οφρα ιδηται
η ρα τι οι χημεις προσαμυνομεν ηε και ουκι:
ος και νυν Αχιληα εο μεγ' αμεινονα φωτα
ητιμησεν: ελων γαρ εχει γερας αυτος απουρας.
αλλα μαλ' ουκ Αχιληι χολος φρεσιν, αλλα μεθημων:
η γαρ αν Ατρειδη νυν υστατα λωβησαιο:
ως φατο νεικειων Αγαμεμνονα ποιμενα λαων,
Θερσιτης: τω δ' ωκα παριστατο διος Οδυσσευς,
και μιν υποδρα ιδων χαλεπω ηνιπαπε μυθω:
Θερσιτ' ακριτομυθε, λιγυς περ εων αγορητης,
ισχεο, μηδ' εθελ' οιος εριζεμεναι βασιλευσιν:
ου γαρ εγω σεο φημι χερειοτερον βροτον αλλον
εμμεναι, οσσοι αμ' Ατρειδης υπο Ιλιον ηλθον.
τω ουκ αν βασιληας ανα στομ' εχων αγορευοις,
και σφιν ονειδεα τε προφεροις, νοστον τε φυλασσοις.
ουδε τι πω σαφα ιδμεν οπως εσται ταδε εργα,
η ευ ηε κακως νοστησομεν υιες Αχαιων.
τω νυν Ατρειδη Αγαμεμνονι ποιμενι λαων
ησαι ονειδιζων, οτι οι μαλα πολλα διδουσιν
ηρωες Δαναοι: συ δε κερτομεων αγορευεις.
αλλ' εκ τοι ερεω, το δε και τετελεσμενον εσται:
ει κ' ετι ς' αφραινοντα κιχησομαι ως νυ περ ωδε,
μηκετ' επειτ' Οδυσηι καρη ωμοισιν επειη,
μηδ' ετι Τηλεμαχοιο πατηρ κεκλημενος ειην,
ει μη εγω σε λαβων απο μεν φιλα ειματα δυσω,
χλαιναν τ' ηδε χιτωνα, τα τ' αιδω αμφικαλυπτει,
αυτον δε κλαιοντα θοας επι νηας αφησω
πεπληγων αγορηθεν αεικεσσι πληγησιν.
ως αρ' εφη, σκηπτρω δε μεταφρενον ηδε και ωμω
πληξεν: ο δ' ιδνωθη, θαλερον δε οι εκπεσε δακρυ:
σμωδιξ δ' αιματοεσσα μεταφρενου εξυπανεστη
σκηπτρου υπο χρυσεου: ο δ' αρ' εζετο ταρβησεν τε,
αλγησας δ' αχρειον ιδων απομορξατο δακρυ.
οι δε και αχνυμενοι περ επ' αυτω ηδυ γελασσαν:
ωδε δε τις ειπεσκεν ιδων ες πλησιον αλλον:
ω ποποι η δη μυρι' Οδυσσευς εσθλα εοργε
βουλας τ' εξαρχων αγαθας πολεμον τε κορυσσων:
νυν δε τοδε μεγ' αριστον εν Αργειοισιν ερεξεν,
ος τον λωβητηρα επεσβολον εσχ' αγοραων.
ου θην μιν παλιν αυτις ανησει θυμος αγηνωρ
νεικειειν βασιληας ονειδειοις επεεσσιν.
ως φασαν η πληθυς: ανα δ' ο πτολιπορθος Οδυσσευς
εστη σκηπτρον εχων: παρα δε γλαυκωπις Αθηνη
ειδομενη κηρυκι σιωπαν λαον ανωγει,
ως αμα θ' οι πρωτοι τε και υστατοι υιες Αχαιων
μυθον ακουσειαν και επιφρασσαιατο βουλην:
ο σφιν ευ φρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
Ατρειδη νυν δη σε αναξ εθελουσιν Αχαιοι
πασιν ελεγχιστον θεμεναι μεροπεσσι βροτοισιν,
ουδε τοι εκτελεουσιν υποσχεσιν ην περ υπεσταν
ενθαδ' ετι στειχοντες απ' Αργεος ιπποβοτοιο
Ιλιον εκπερσαντ' ευτειχεον απονεεσθαι.
ως τε γαρ η παιδες νεαροι χηραι τε γυναικες
αλληλοισιν οδυρονται οικον δε νεεσθαι.
η μην και πονος εστιν ανιηθεντα νεεσθαι:
και γαρ τις θ' ενα μηνα μενων απο ης αλοχοιο
ασχαλαα συν νηι πολυζυγω, ον περ αελλαι
χειμεριαι ειλεωσιν ορινομενη τε θαλασσα:
ημιν δ' εινατος εστι περιτροπεων ενιαυτος
ενθαδε μιμνοντεσσι: τω ου νεμεσιζομ' Αχαιους
ασχαλααν παρα νηυσι κορωνισιν: αλλα και εμπης
αισχρον τοι δηρον τε μενειν κενεον τε νεεσθαι.
τλητε φιλοι, και μεινατ' επι χρονον οφρα δαωμεν
η ετεον Καλχας μαντευεται ηε και ουκι.
ευ γαρ δη τοδε ιδμεν ενι φρεσιν, εστε δε παντες
μαρτυροι, ους μη κηρες εβαν θανατοιο φερουσαι:
χθιζα τε και πρωιζ' οτ' ες Αυλιδα νηες Αχαιων
ηγερεθοντο κακα Πριαμω και Τρωσι φερουσαι,
ημεις δ' αμφι περι κρηνην ιερους κατα βωμους
ερδομεν αθανατοισι τεληεσσας εκατομβας
καλη υπο πλατανιστω οθεν ρεεν αγλαον υδωρ:
ενθ' εφανη μεγα σημα: δρακων επι νωτα δαφοινος
σμερδαλεος, τον ρ' αυτος Ολυμπιος ηκε φοως δε,
βωμου υπαιξας προς ρα πλατανιστον ορουσεν.
ενθα δ' εσαν στρουθοιο νεοσσοι, νηπια τεκνα,
οζω επ' ακροτατω πεταλοις υποπεπτηωτες
οκτω, αταρ μητηρ ενατη ην η τεκε τεκνα:
ενθ' ο γε τους ελεεινα κατησθιε τετριγωτας:
μητηρ δ' αμφεποτατο οδυρομενη φιλα τεκνα:
την δ' ελελιξαμενος πτερυγος λαβεν αμφιαχυιαν.
αυταρ επει κατα τεκνα φαγε στρουθοιο και αυτην,
τον μεν αριζηλον θηκεν θεος ος περ εφηνε:
λααν γαρ μιν εθηκε Κρονου παις αγκυλομητεω:
ημεις δ' εσταοτες θαυμαζομεν οιον ετυχθη.
ως ουν δεινα πελωρα θεων εισηλθ' εκατομβας,
Καλχας δ' αυτικ' επειτα θεοπροπεων αγορευε:
τιπτ' ανεω εγενεσθε καρη κομοωντες Αχαιοι;
ημιν μεν τοδ' εφηνε τερας μεγα μητιετα Ζευς
οψιμον οψιτελεστον, οου κλεος ου ποτ' ολειται.
ως ουτος κατα τεκνα φαγε στρουθοιο και αυτην
οκτω, αταρ μητηρ ενατη ην η τεκε τεκνα,
ως ημεις τοσσαυτ' ετεα πτολεμιξομεν αυθι,
τω δεκατω δε πολιν αιρησομεν ευρυαγυιαν.
κεινος τως αγορευε: τα δη νυν παντα τελειται.
αλλ' αγε μιμνετε παντες ευκνημιδες Αχαιοι
αυτου εις ο κεν αστυ μεγα Πριαμοιο ελωμεν.
ως εφατ', Αργειοι δε μεγ' ιαχον, αμφι δε νηες
σμερδαλεον κοναβησαν αυσαντων υπ' Αχαιων,
μυθον επαινησαντες Οδυσσηος θειοιο:
τοισι δε και μετεειπε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
ω ποποι η δη παισιν εοικοτες αγοραασθε
νηπιαχοις οις ου τι μελει πολεμηια εργα.
πη δη συνθεσιαι τε και ορκια βησεται ημιν;
εν πυρι δη βουλαι τε γενοιατο μηδεα τ' ανδρων
σπονδαι τ' ακρητοι και δεξιαι, ης επεπιθμεν:
αυτως γαρ επεεσς' εριδαινομεν, ουδε τι μηχος
ευρεμεναι δυναμεσθα, πολυν χρονον ενθαδ' εοντες.
Ατρειδη συ δ' εθ' ως πριν εχων αστεμφεα βουλην
αρχευ' Αργειοισι κατα κρατερας υσμινας,
τουσδε δ' εα φθινυθειν ενα και δυο, τοι κεν Αχαιων
νοσφιν βουλευως': ανυσις δ' ουκ εσσεται αυτων:
πριν Αργος δ' ιεναι πριν και Διος αιγιοχοιο
γνωμεναι ει τε ψευδος υποσχεσις ει τε και ουκι.
φημι γαρ ουν κατανευσαι υπερμενεα Κρονιωνα
ηματι τω οτε νηυσιν εν ωκυποροισιν εβαινον
Αργειοι Τρωεσσι φονον και κηρα φεροντες
αστραπτων επιδεξι' εναισιμα σηματα φαινων.
τω μη τις πριν επειγεσθω οικον δε νεεσθαι
πριν τινα παρ Τρωων αλοχω κατακοιμηθηναι,
τισασθαι δ' Ελενης ορμηματα τε στοναχας τε.
ει δε τις εκπαγλως εθελει οικον δε νεεσθαι
απτεσθω ης νηος ευσσελμοιο μελαινης,
οφρα προσθ' αλλων θανατον και ποτμον επισπη.
αλλα αναξ αυτος τ' ευ μηδεο πειθεο τ' αλλω:
ου τοι αποβλητον επος εσσεται οττι κεν ειπω:
κριν' ανδρας κατα φυλα κατα φρητρας Αγαμεμνον,
ως φρητρη φρητρηφιν αρηγη, φυλα δε φυλοις.
ει δε κεν ως ερξης και τοι πειθωνται Αχαιοι,
γνωση επειθ' ος θ' ηγεμονων κακος ος τε νυ λαων
ηδ' ος κ' εσθλος εησι: κατα σφεας γαρ μαχεονται.
γνωσεαι δ' ει και θεσπεσιη πολιν ουκ αλαπαξεις,
η ανδρων κακοτητι και αφραδιη πολεμοιο.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
η μαν αυτ' αγορη νικας γερον υιας Αχαιων.
αι γαρ Ζευ τε πατερ και Αθηναιη και Απολλον
τοιουτοι δεκα μοι συμφραδμονες ειεν Αχαιων:
τω κε ταχ' ημυσειε πολις Πριαμοιο ανακτος
χερσιν υφ' ημετερησιν αλουσα τε περθομενη τε.
αλλα μοι αιγιοχος Κρονιδης Ζευς αλγε' εδωκεν,
ος με μετ' απρηκτους εριδας και νεικεα βαλλει.
και γαρ εγων Αχιλευς τε μαχεσσαμεθ' εινεκα κουρης
αντιβιοις επεεσσιν, εγω δ' ηρχον χαλεπαινων:
ει δε ποτ' ες γε μιαν βουλευσομεν, ουκετ' επειτα
Τρωσιν αναβλησις κακου εσσεται ουδ' ηβαιον.
νυν δ' ερχεσθ' επι δειπνον ινα ξυναγωμεν Αρηα.
ευ μεν τις δορυ θηξασθω, ευ δ' ασπιδα θεσθω,
ευ δε τις ιπποισιν δειπνον δοτω ωκυποδεσσιν,
ευ δε τις αρματος αμφις ιδων πολεμοιο μεδεσθω,
ως κε πανημεριοι στυγερω κρινωμεθ' Αρηι.
ου γαρ παυσωλη γε μετεσσεται ουδ' ηβαιον
ει μη νυξ ελθουσα διακρινεει μενος ανδρων.
ιδρωσει μεν τευ τελαμων αμφι στηθεσφιν
ασπιδος αμφιβροτης, περι δ' εγχει χειρα καμειται:
ιδρωσει δε τευ ιππος ευξοον αρμα τιταινων.
ον δε κ' εγων απανευθε μαχης εθελοντα νοησω
μιμναζειν παρα νηυσι κορωνισιν, ου οι επειτα
αρκιον εσσειται φυγεειν κυνας ηδ' οιωνους.
ως εφατ', Αργειοι δε μεγ' ιαχον ως οτε κυμα
ακτη εφ' υψηλη, οτε κινηση Νοτος ελθων,
προβλητι σκοπελω: τον δ' ου ποτε κυματα λειπει
παντοιων ανεμων, οτ' αν ενθ' η ενθα γενωνται.
ανσταντες δ' ορεοντο κεδασθεντες κατα νηας,
καπνισσαν τε κατα κλισιας, και δειπνον ελοντο.
αλλος δ' αλλω ερεζε θεων αιειγενεταων
ευχομενος θανατον τε φυγειν και μωλον Αρηος.
αυταρ ο βουν ιερευσε αναξ ανδρων Αγαμεμνων
πιονα πενταετηρον υπερμενει Κρονιωνι,
κικλησκεν δε γεροντας αριστηας Παναχαιων,
Νεστορα μεν πρωτιστα και Ιδομενηα ανακτα,
αυταρ επειτ' Αιαντε δυω και Τυδεος υιον,
εκτον δ' αυτ' Οδυσηα Διι μητιν αταλαντον.
αυτοματος δε οι ηλθε βοην αγαθος Μενελαος:
ηδεε γαρ κατα θυμον αδελφεον ως επονειτο.
βουν δε περιστησαντο και ουλοχυτας ανελοντο:
τοισιν δ' ευχομενος μετεφη κρειων Αγαμεμνων:
Ζευ κυδιστε μεγιστε κελαινεφες αιθερι ναιων
μη πριν επ' ηελιον δυναι και επι κνεφας ελθειν
πριν με κατα πρηνες βαλεειν Πριαμοιο μελαθρον
αιθαλοεν, πρησαι δε πυρος δηιοιο θυρετρα,
Εκτορεον δε χιτωνα περι στηθεσσι δαιξαι
χαλκω ρωγαλεον: πολεες δ' αμφ' αυτον εταιροι
πρηνεες εν κονιησιν οδαξ λαζοιατο γαιαν.
ως εφατ', ουδ' αρα πω οι επεκραιαινε Κρονιων,
αλλ' ο γε δεκτο μεν ιρα, πονον δ' αμεγαρτον οφελλεν.
αυταρ επει ρ' ευξαντο και ουλοχυτας προβαλοντο,
αυερυσαν μεν πρωτα και εσφαξαν και εδειραν,
μηρους τ' εξεταμον κατα τε κνιση εκαλυψαν
διπτυχα ποιησαντες, επ' αυτων δ' ωμοθετησαν.
και τα μεν αρ σχιζησιν αφυλλοισιν κατεκαιον,
σπλαγχνα δ' αρ' αμπειραντες υπειρεχον Ηφαιστοιο.
αυταρ επει κατα μηρε καη και σπλαγχνα πασαντο,
μιστυλλον τ' αρα ταλλα και αμφ' οβελοισιν επειραν,
ωπτησαν τε περιφραδεως, ερυσαντο τε παντα.
αυταρ επει παυσαντο πονου τετυκοντο τε δαιτα
δαινυντ', ουδε τι θυμος εδευετο δαιτος εισης.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
τοις αρα μυθων ηρχε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον,
μηκετι νυν δηθ' αυθι λεγωμεθα, μηδ' ετι δηρον
αμβαλλωμεθα εργον ο δη θεος εγγυαλιζει.
αλλ' αγε κηρυκες μεν Αχαιων χαλκοχιτωνων
λαον κηρυσσοντες αγειροντων κατα νηας,
ημεις δ' αθροοι ωδε κατα στρατον ευρυν Αχαιων
ιομεν οφρα κε θασσον εγειρομεν οξυν Αρηα.
ως εφατ', ουδ' απιθησεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων.
αυτικα κηρυκεσσι λιγυφθογγοισι κελευσε
κηρυσσειν πολεμον δε καρη κομοωντας Αχαιους:
οι μεν εκηρυσσον, τοι δ' ηγειροντο μαλ' ωκα.
οι δ' αμφ' Ατρειωνα διοτρεφεες βασιληες
θυνον κρινοντες, μετα δε γλαυκωπις Αθηνη
αιγιδ' εχους' εριτιμον αγηρων αθανατην τε,
της εκατον θυσανοι παγχρυσεοι ηερεθονται,
παντες ευπλεκεες, εκατομβοιος δε εκαστος:
συν τη παιφασσουσα διεσσυτο λαον Αχαιων
οτρυνους' ιεναι: εν δε σθενος ωρσεν εκαστω
καρδιη αλληκτον πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι.
τοισι δ' αφαρ πολεμος γλυκιων γενετ' ηε νεεσθαι
εν νηυσι γλαφυρησι φιλην ες πατριδα γαιαν.
ηυτε πυρ αιδηλον επιφλεγει ασπετον υλην
ουρεος εν κορυφης, εκαθεν δε τε φαινεται αυγη,
ως των ερχομενων απο χαλκου θεσπεσιοιο
αιγλη παμφανοωσα δι' αιθερος ουρανον ικε.
των δ' ως τ' ορνιθων πετεηνων εθνεα πολλα
χηνων η γερανων η κυκνων δουλιχοδειρων
Ασιω εν λειμωνι Καυστριου αμφι ρεεθρα
ενθα και ενθα ποτωνται αγαλλομενα πτερυγεσσι
κλαγγηδον προκαθιζοντων, σμαραγει δε τε λειμων,
ως των εθνεα πολλα νεων απο και κλισιαων
ες πεδιον προχεοντο Σκαμανδριον: αυταρ υπο χθων
σμερδαλεον κοναβιζε ποδων αυτων τε και ιππων.
εσταν δ' εν λειμωνι Σκαμανδριω ανθεμοεντι
μυριοι, οσσα τε φυλλα και ανθεα γιγνεται ωρη.
ηυτε μυιαων αδιναων εθνεα πολλα
αι τε κατα σταθμον ποιμνηιον ηλασκουσιν
ωρη εν ειαρινη οτε τε γλαγος αγγεα δευει,
τοσσοι επι Τρωεσσι καρη κομοωντες Αχαιοι
εν πεδιω ισταντο διαρραισαι μεμαωτες.
τους δ' ως τ' αιπολια πλατε' αιγων αιπολοι ανδρες
ρεια διακρινωσιν επει κε νομω μιγεωσιν,
ως τους ηγεμονες διεκοσμεον ενθα και ενθα
υσμινην δ' ιεναι, μετα δε κρειων Αγαμεμνων
ομματα και κεφαλην ικελος Διι τερπικεραυνω,
Αρει δε ζωνην, στερνον δε Ποσειδαωνι.
ηυτε βους αγεληφι μεγ' εξοχος επλετο παντων
ταυρος: ο γαρ τε βοεσσι μεταπρεπει αγρομενησι:
τοιον αρ' Ατρειδην θηκε Ζευς ηματι κεινω
εκπρεπε' εν πολλοισι και εξοχον ηρωεσσιν.
εσπετε νυν μοι Μουσαι Ολυμπια δωματ' εχουσαι:
υμεις γαρ θεαι εστε παρεστε τε ιστε τε παντα,
ημεις δε κλεος οιον ακουομεν ουδε τι ιδμεν:
οι τινες ηγεμονες Δαναων και κοιρανοι ησαν:
πληθυν δ' ουκ αν εγω μυθησομαι ουδ' ονομηνω,
ουδ' ει μοι δεκα μεν γλωσσαι, δεκα δε στοματ' ειεν,
φωνη δ' αρρηκτος, χαλκεον δε μοι ητορ ενειη,
ει μη Ολυμπιαδες Μουσαι Διος αιγιοχοιο
θυγατερες μνησαιαθ' οσοι υπο Ιλιον ηλθον:
αρχους αυ νηων ερεω νηας τε προπασας.
Βοιωτων μεν Πηνελεως και Ληιτος ηρχον
Αρκεσιλαος τε Προθοηνωρ τε Κλονιος τε,
οι θ' Υριην ενεμοντο και Αυλιδα πετρηεσσαν
Σχοινον τε Σκωλον τε πολυκνημον τ' Ετεωνον,
Θεσπειαν Γραιαν τε και ευρυχορον Μυκαλησσον,
οι τ' αμφ' Αρμ' ενεμοντο και Ειλεσιον και Ερυθρας,
οι τ' Ελεων' ειχον ηδ' Υλην και Πετεωνα,
Ωκαλεην Μεδεωνα τ' ευκτιμενον πτολιεθρον,
Κωπας Ευτρησιν τε πολυτρηρωνα τε Θισβην,
οι τε Κορωνειαν και ποιηενθ' Αλιαρτον,
οι τε Πλαταιαν εχον ηδ' οι Γλισαντ' ενεμοντο,
οι θ' Υποθηβας ειχον ευκτιμενον πτολιεθρον,
Ογχηστον θ' ιερον Ποσιδηιον αγλαον αλσος,
οι τε πολυσταφυλον Αρνην εχον, οι τε Μιδειαν
Νισαν τε ζαθεην Ανθηδονα τ' εσχατοωσαν:
των μεν πεντηκοντα νεες κιον, εν δε εκαστη
κουροι Βοιωτων εκατον και εικοσι βαινον.
οι δ' Ασπληδονα ναιον ιδ' Ορχομενον Μινυειον,
των ηρχ' Ασκαλαφος και Ιαλμενος υιες Αρηος
ους τεκεν Αστυοχη δομω Ακτορος Αζειδαο,
παρθενος αιδοιη υπερωιον εισαναβασα
Αρηι κρατερω: ο δε οι παρελεξατο λαθρη:
τοις δε τριηκοντα γλαφυραι νεες εστιχοωντο.
αυταρ Φωκηων Σχεδιος και Επιστροφος ηρχον
υιες Ιφιτου μεγαθυμου Ναυβολιδαο,
οι Κυπαρισσον εχον Πυθωνα τε πετρηεσσαν
Κρισαν τε ζαθεην και Δαυλιδα και Πανοπηα,
οι τ' Ανεμωρειαν και Υαμπολιν αμφενεμοντο,
οι τ' αρα παρ ποταμον Κηφισον διον εναιον,
οι τε Λιλαιαν εχον πηγης επι Κηφισοιο:
τοις δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
οι μεν Φωκηων στιχας ιστασαν αμφιεποντες,
Βοιωτων δ' εμπλην επ' αριστερα θωρησσοντο.
Λοκρων δ' ηγεμονευεν Οιληος ταχυς Αιας
μειων, ου τι τοσος γε οσος Τελαμωνιος Αιας
αλλα πολυ μειων: ολιγος μεν εην λινοθωρηξ,
εγχειη δ' εκεκαστο Πανελληνας και Αχαιους:
οι Κυνον τ' ενεμοντ' Οποεντα τε Καλλιαρον τε
Βησσαν τε Σκαρφην τε και Αυγειας ερατεινας
Ταρφην τε Θρονιον τε Βοαγριου αμφι ρεεθρα:
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο
Λοκρων, οι ναιουσι περην ιερης Ευβοιης.
οι δ' Ευβοιαν εχον μενεα πνειοντες Αβαντες
Χαλκιδα τ' Ειρετριαν τε πολυσταφυλον θ' Ιστιαιαν
Κηρινθον τ' εφαλον Διου τ' αιπυ πτολιεθρον,
οι τε Καρυστον εχον ηδ' οι Στυρα ναιεταασκον,
των αυθ' ηγεμονευ' Ελεφηνωρ οζος Αρηος
Χαλκωδοντιαδης μεγαθυμων αρχος Αβαντων.
τω δ' αμ' Αβαντες εποντο θοοι οπιθεν κομοωντες
αιχμηται μεμαωτες ορεκτησιν μελιησι
θωρηκας ρηξειν δηιων αμφι στηθεσσι:
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
οι δ' αρ' Αθηνας ειχον ευκτιμενον πτολιεθρον
δημον Ερεχθηος μεγαλητορος, ον ποτ' Αθηνη
θρεψε Διος θυγατηρ, τεκε δε ζειδωρος αρουρα,
καδ δ' εν Αθηνης εισεν εω εν πιονι νηω:
ενθα δε μιν ταυροισι και αρνειοις ιλαονται
κουροι Αθηναιων περιτελλομενων ενιαυτων:
των αυθ' ηγεμονευ' υιος Πετεωο Μενεσθευς.
τω δ' ου πω τις ομοιος επιχθονιος γενετ' ανηρ
κοσμησαι ιππους τε και ανερας ασπιδιωτας:
Νεστωρ οιος εριζεν: ο γαρ προγενεστερος ηεν:
τω δ' αμα πεντηκοντα μελαιναι νηες εποντο.
Αιας δ' εκ Σαλαμινος αγεν δυοκαιδεκα νηας,
στησε δ' αγων ιν' Αθηναιων ισταντο φαλαγγες.
οι δ' Αργος τ' ειχον Τιρυνθα τε τειχιοεσσαν
Ερμιονην Ασινην τε, βαθυν κατα κολπον εχουσας,
Τροιζην' Ηιονας τε και αμπελοεντ' Επιδαυρον,
οι τ' εχον Αιγιναν Μασητα τε κουροι Αχαιων,
των αυθ' ηγεμονευε βοην αγαθος Διομηδης
και Σθενελος, Καπανηος αγακλειτου φιλος υιος:
τοισι δ' αμ' Ευρυαλος τριτατος κιεν ισοθεος φως
Μηκιστεος υιος Ταλαιονιδαο ανακτος:
συμπαντων δ' ηγειτο βοην αγαθος Διομηδης:
τοισι δ' αμ' ογδωκοντα μελαιναι νηες εποντο.
οι δε Μυκηνας ειχον ευκτιμενον πτολιεθρον
αφνειον τε Κορινθον ευκτιμενας τε Κλεωνας,
Ορνειας τ' ενεμοντο Αραιθυρεην τ' ερατεινην
και Σικυων', οθ' αρ' Αδρηστος πρωτ' εμβασιλευεν,
οι θ' Υπερησιην τε και αιπεινην Γονοεσσαν
Πελληνην τ' ειχον ηδ' Αιγιον αμφενεμοντο
Αιγιαλον τ' ανα παντα και αμφ' Ελικην ευρειαν,
των εκατον νηων ηρχε κρειων Αγαμεμνων
Ατρειδης: αμα τω γε πολυ πλειστοι και αριστοι
λαοι εποντ': εν δ' αυτος εδυσετο νωροπα χαλκον
κυδιοων, πασιν δε μετεπρεπεν ηρωεσσιν
ουνεκ' αριστος εην πολυ δε πλειστους αγε λαους.
οι δ' ειχον κοιλην Λακεδαιμονα κητωεσσαν,
Φαριν τε Σπαρτην τε πολυτρηρωνα τε Μεσσην,
Βρυσειας τ' ενεμοντο και Αυγειας ερατεινας,
οι τ' αρ' Αμυκλας ειχον Ελος τ' εφαλον πτολιεθρον,
οι τε Λααν ειχον ηδ' Οιτυλον αμφενεμοντο,
των οι αδελφεος ηρχε βοην αγαθος Μενελαος
εξηκοντα νεων: απατερθε δε θωρησσοντο:
εν δ' αυτος κιεν ησι προθυμιησι πεποιθως
οτρυνων πολεμον δε: μαλιστα δε ιετο θυμω
τισασθαι Ελενης ορμηματα τε στοναχας τε.
οι δε Πυλον τ' ενεμοντο και Αρηνην ερατεινην
και Θρυον Αλφειοιο πορον και ευκτιτον Αιπυ
και Κυπαρισσηεντα και Αμφιγενειαν εναιον
και Πτελεον και Ελος και Δωριον, ενθα τε Μουσαι
αντομεναι Θαμυριν τον Θρηικα παυσαν αοιδης
Οιχαλιηθεν ιοντα παρ' Ευρυτου Οιχαλιηος:
στευτο γαρ ευχομενος νικησεμεν ει περ αν αυται
Μουσαι αειδοιεν κουραι Διος αιγιοχοιο:
αι δε χολωσαμεναι πηρον θεσαν, αυταρ αοιδην
θεσπεσιην αφελοντο και εκλελαθον κιθαριστυν:
των αυθ' ηγεμονευε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
τω δ' ενενηκοντα γλαφυραι νεες εστιχοωντο.
οι δ' εχον Αρκαδιην υπο Κυλληνης ορος αιπυ
Αιπυτιον παρα τυμβον ιν' ανερες αγχιμαχηται,
οι Φενεον τ' ενεμοντο και Ορχομενον πολυμηλον
Ριπην τε Στρατιην τε και ηνεμοεσσαν Ενισπην
και Τεγεην ειχον και Μαντινεην ερατεινην
Στυμφηλον τ' ειχον και Παρρασιην ενεμοντο,
των ηρχ' Αγκαιοιο παις κρειων Αγαπηνωρ
εξηκοντα νεων: πολεες δ' εν νηι εκαστη
Αρκαδες ανδρες εβαινον επισταμενοι πολεμιζειν.
αυτος γαρ σφιν δωκεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων
νηας ευσσελμους περααν επι οινοπα ποντον
Ατρειδης, επει ου σφι θαλασσια εργα μεμηλει.
οι δ' αρα Βουπρασιον τε και Ηλιδα διαν εναιον
οσσον εφ' Υρμινη και Μυρσινος εσχατοωσα
πετρη τ' Ωλενιη και Αλησιον εντος εεργει,
των αυ τεσσαρες αρχοι εσαν, δεκα δ' ανδρι εκαστω
νηες εποντο θοαι, πολεες δ' εμβαινον Επειοι.
των μεν αρ' Αμφιμαχος και Θαλπιος ηγησασθην
υιες ο μεν Κτεατου, ο δ' αρ' Ευρυτου, Ακτοριωνε:
των δ' Αμαρυγκειδης ηρχε κρατερος Διωρης:
των δε τεταρτων ηρχε Πολυξεινος θεοειδης
υιος Αγασθενεος Αυγηιαδαο ανακτος.
οι δ' εκ Δουλιχιοιο Εχιναων θ' ιεραων
νησων, αι ναιουσι περην αλος Ηλιδος αντα,
των αυθ' ηγεμονευε Μεγης αταλαντος Αρηι
Φυλειδης, ον τικτε Διι φιλος ιπποτα Φυλευς,
ος ποτε Δουλιχιον δ' απενασσατο πατρι χολωθεις:
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
αυταρ Οδυσσευς ηγε Κεφαλληνας μεγαθυμους,
οι ρ' Ιθακην ειχον και Νηριτον εινοσιφυλλον
και Κροκυλει' ενεμοντο και Αιγιλιπα τρηχειαν,
οι τε Ζακυνθον εχον ηδ' οι Σαμον αμφενεμοντο,
οι τ' ηπειρον εχον ηδ' αντιπεραι' ενεμοντο:
των μεν Οδυσσευς ηρχε Διι μητιν αταλαντος:
τω δ' αμα νηες εποντο δυωδεκα μιλτοπαρηοι.
Αιτωλων δ' ηγειτο Θοας Ανδραιμονος υιος,
οι Πλευρων' ενεμοντο και Ωλενον ηδε Πυληνην
Χαλκιδα τ' αγχιαλον Καλυδωνα τε πετρηεσσαν:
ου γαρ ετ' Οινηος μεγαλητορος υιεες ησαν,
ουδ' αρ' ετ' αυτος εην, θανε δε ξανθος Μελεαγρος:
τω δ' επι παντ' ετεταλτο ανασσεμεν Αιτωλοισι:
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
Κρητων δ' Ιδομενευς δουρι κλυτος ηγεμονευεν,
οι Κνωσον τ' ειχον Γορτυνα τε τειχιοεσσαν,
Λυκτον Μιλητον τε και αργινοεντα Λυκαστον
Φαιστον τε Ρυτιον τε, πολεις ευ ναιετοωσας,
αλλοι θ' οι Κρητην εκατομπολιν αμφενεμοντο.
των μεν αρ' Ιδομενευς δουρι κλυτος ηγεμονευε
Μηριονης τ' αταλαντος Ενυαλιω ανδρειφοντη:
τοισι δ' αμ' ογδωκοντα μελαιναι νηες εποντο.
Τληπολεμος δ' Ηρακλειδης ηυς τε μεγας τε
εκ Ροδου εννεα νηας αγεν Ροδιων αγερωχων,
οι Ροδον αμφενεμοντο δια τριχα κοσμηθεντες
Λινδον Ιηλυσον τε και αργινοεντα Καμειρον.
των μεν Τληπολεμος δουρι κλυτος ηγεμονευεν,
ον τεκεν Αστυοχεια βιη Ηρακληειη,
την αγετ' εξ Εφυρης ποταμου απο Σελληεντος
περσας αστεα πολλα διοτρεφεων αιζηων.
Τληπολεμος δ' επει ουν τραφ' ενι μεγαρω ευπηκτω,
αυτικα πατρος εοιο φιλον μητρωα κατεκτα
ηδη γηρασκοντα Λικυμνιον οζον Αρηος:
αιψα δε νηας επηξε, πολυν δ' ο γε λαον αγειρας
βη φευγων επι ποντον: απειλησαν γαρ οι αλλοι
υιεες υιωνοι τε βιης Ηρακληειης.
αυταρ ο γ' ες Ροδον ιξεν αλωμενος αλγεα πασχων:
τριχθα δε ωκηθεν καταφυλαδον, ηδε φιληθεν
εκ Διος, ος τε θεοισι και ανθρωποισιν ανασσει,
και σφιν θεσπεσιον πλουτον κατεχευε Κρονιων.
Νιρευς αυ Συμηθεν αγε τρεις νηας εισας
Νιρευς Αγλαιης υιος Χαροποιο τ' ανακτος
Νιρευς, ος καλλιστος ανηρ υπο Ιλιον ηλθε
των αλλων Δαναων μετ' αμυμονα Πηλειωνα:
αλλ' αλαπαδνος εην, παυρος δε οι ειπετο λαος.
οι δ' αρα Νισυρον τ' ειχον Κραπαθον τε Κασον τε
και Κων Ευρυπυλοιο πολιν νησους τε Καλυδνας,
των αυ Φειδιππος τε και Αντιφος ηγησασθην
Θεσσαλου υιε δυω Ηρακλειδαο ανακτος:
τοις δε τριηκοντα γλαφυραι νεες εστιχοωντο.
νυν αυ τους οσσοι το Πελασγικον Αργος εναιον,
οι τ' Αλον οι τ' Αλοπην οι τε Τρηχινα νεμοντο,
οι τ' ειχον Φθιην ηδ' Ελλαδα καλλιγυναικα,
Μυρμιδονες δε καλευντο και Ελληνες και Αχαιοι,
των αυ πεντηκοντα νεων ην αρχος Αχιλλευς.
αλλ' οι γ' ου πολεμοιο δυσηχεος εμνωοντο:
ου γαρ εην ος τις σφιν επι στιχας ηγησαιτο:
κειτο γαρ εν νηεσσι ποδαρκης διος Αχιλλευς
κουρης χωομενος Βρισηιδος ηυκομοιο,
την εκ Λυρνησσου εξειλετο πολλα μογησας
Λυρνησσον διαπορθησας και τειχεα Θηβης,
καδ δε Μυνητ' εβαλεν και Επιστροφον εγχεσιμωρους,
υιεας Ευηνοιο Σεληπιαδαο ανακτος:
της ο γε κειτ' αχεων, ταχα δ' ανστησεσθαι εμελλεν.
οι δ' ειχον Φυλακην και Πυρασον ανθεμοεντα
Δημητρος τεμενος, Ιτωνα τε μητερα μηλων,
αγχιαλον τ' Αντρωνα ιδε Πτελεον λεχεποιην,
των αυ Πρωτεσιλαος αρηιος ηγεμονευε
ζωος εων: τοτε δ' ηδη εχεν κατα γαια μελαινα.
του δε και αμφιδρυφης αλοχος Φυλακη ελελειπτο
και δομος ημιτελης: τον δ' εκτανε Δαρδανος ανηρ
νηος αποθρωσκοντα πολυ πρωτιστον Αχαιων.
ουδε μεν ουδ' οι αναρχοι εσαν, ποθεον γε μεν αρχον:
αλλα σφεας κοσμησε Ποδαρκης οζος Αρηος
Ιφικλου υιος πολυμηλου Φυλακιδαο
αυτοκασιγνητος μεγαθυμου Πρωτεσιλαου
οπλοτερος γενεη: ο δ' αμα προτερος και αρειων
ηρως Πρωτεσιλαος αρηιος: ουδε τι λαοι
δευονθ' ηγεμονος, ποθεον γε μεν εσθλον εοντα:
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
οι δε Φερας ενεμοντο παραι Βοιβηιδα λιμνην
Βοιβην και Γλαφυρας και ευκτιμενην Ιαωλκον,
των ηρχ' Αδμητοιο φιλος παις ενδεκα νηων
Ευμηλος, τον υπ' Αδμητω τεκε δια γυναικων
Αλκηστις Πελιαο θυγατρων ειδος αριστη.
οι δ' αρα Μηθωνην και Θαυμακιην ενεμοντο
και Μελιβοιαν εχον και Ολιζωνα τρηχειαν,
των δε Φιλοκτητης ηρχεν τοξων ευ ειδως
επτα νεων: ερεται δ' εν εκαστη πεντηκοντα
εμβεβασαν τοξων ευ ειδοτες ιφι μαχεσθαι.
αλλ' ο μεν εν νησω κειτο κρατερ' αλγεα πασχων
Λημνω εν ηγαθεη, οθι μιν λιπον υιες Αχαιων
ελκει μοχθιζοντα κακω ολοοφρονος υδρου:
ενθ' ο γε κειτ' αχεων: ταχα δε μνησεσθαι εμελλον
Αργειοι παρα νηυσι Φιλοκτηταο ανακτος.
ουδε μεν ουδ' οι αναρχοι εσαν, ποθεον γε μεν αρχον:
αλλα Μεδων κοσμησεν Οιληος νοθος υιος,
τον ρ' ετεκεν Ρηνη υπ' Οιληι πτολιπορθω.
οι δ' ειχον Τρικκην και Ιθωμην κλωμακοεσσαν,
οι τ' εχον Οιχαλιην πολιν Ευρυτου Οιχαλιηος,
των αυθ' ηγεισθην Ασκληπιου δυο παιδε
ιητηρ' αγαθω Ποδαλειριος ηδε Μαχαων:
τοις δε τριηκοντα γλαφυραι νεες εστιχοωντο.
οι δ' εχον Ορμενιον, οι τε κρηνην Υπερειαν,
οι τ' εχον Αστεριον Τιτανοιο τε λευκα καρηνα,
των ηρχ' Ευρυπυλος Ευαιμονος αγλαος υιος:
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
οι δ' Αργισσαν εχον και Γυρτωνην ενεμοντο,
Ορθην Ηλωνην τε πολιν τ' Ολοοσσονα λευκην,
των αυθ' ηγεμονευε μενεπτολεμος Πολυποιτης
υιος Πειριθοοιο τον αθανατος τεκετο Ζευς:
τον ρ' υπο Πειριθοω τεκετο κλυτος Ιπποδαμεια
ηματι τω οτε Φηρας ετισατο λαχνηεντας,
τους δ' εκ Πηλιου ωσε και Αιθικεσσι πελασσεν:
ουκ οιος, αμα τω γε Λεοντευς οζος Αρηος
υιος υπερθυμοιο Κορωνου Καινειδαο:
τοις δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
Γουνευς δ' εκ Κυφου ηγε δυω και εικοσι νηας:
τω δ' Ενιηνες εποντο μενεπτολεμοι τε Περαιβοι
οι περι Δωδωνην δυσχειμερον οικι' εθεντο,
οι τ' αμφ' ιμερτον Τιταρησσον εργα νεμοντο
ος ρ' ες Πηνειον προιει καλλιρροον υδωρ,
ουδ' ο γε Πηνειω συμμισγεται αργυροδινη,
αλλα τε μιν καθυπερθεν επιρρεει ηυτ' ελαιον:
ορκου γαρ δεινου Στυγος υδατος εστιν απορρωξ.
Μαγνητων δ' ηρχε Προθοος Τενθρηδονος υιος,
οι περι Πηνειον και Πηλιον εινοσιφυλλον
ναιεσκον: των μεν Προθοος θοος ηγεμονευε,
τω δ' αμα τεσσαρακοντα μελαιναι νηες εποντο.
ουτοι αρ' ηγεμονες Δαναων και κοιρανοι ησαν:
τις ταρ των οχ' αριστος εην συ μοι εννεπε Μουσα
αυτων ηδ' ιππων, οι αμ' Ατρειδησιν εποντο.
ιπποι μεν μεγ' αρισται εσαν Φηρητιαδαο,
τας Ευμηλος ελαυνε ποδωκεας ορνιθας ως
οτριχας οιετεας σταφυλη επι νωτον εισας:
τας εν Πηρειη θρεψ' αργυροτοξος Απολλων
αμφω θηλειας, φοβον Αρηος φορεουσας.
ανδρων αυ μεγ' αριστος εην Τελαμωνιος Αιας
οφρ' Αχιλευς μηνιεν: ο γαρ πολυ φερτατος ηεν,
ιπποι θ' οι φορεεσκον αμυμονα Πηλειωνα.
αλλ' ο μεν εν νηεσσι κορωνισι ποντοποροισι
κειτ' απομηνισας Αγαμεμνονι ποιμενι λαων
Ατρειδη: λαοι δε παρα ρηγμινι θαλασσης
δισκοισιν τερποντο και αιγανεησιν ιεντες
τοξοισιν θ': ιπποι δε παρ' αρμασιν οισιν εκαστος
λωτον ερεπτομενοι ελεοθρεπτον τε σελινον
εστασαν: αρματα δ' ευ πεπυκασμενα κειτο ανακτων
εν κλισιης: οι δ' αρχον αρηιφιλον ποθεοντες
φοιτων ενθα και ενθα κατα στρατον ουδε μαχοντο.
οι δ' αρ' ισαν ως ει τε πυρι χθων πασα νεμοιτο:
γαια δ' υπεστεναχιζε Διι ως τερπικεραυνω
χωομενω οτε τ' αμφι Τυφωει γαιαν ιμασση
ειν Αριμοις, οθι φασι Τυφωεος εμμεναι ευνας:
ως αρα των υπο ποσσι μεγα στεναχιζετο γαια
ερχομενων: μαλα δ' ωκα διεπρησσον πεδιοιο.
Τρωσιν δ' αγγελος ηλθε ποδηνεμος ωκεα Ιρις
παρ Διος αιγιοχοιο συν αγγελιη αλεγεινη:
οι δ' αγορας αγορευον επι Πριαμοιο θυρησι
παντες ομηγερεες ημεν νεοι ηδε γεροντες:
αγχου δ' ισταμενη προσεφη ποδας ωκεα Ιρις:
εισατο δε φθογγην υιι Πριαμοιο Πολιτη,
ος Τρωων σκοπος ιζε ποδωκειησι πεποιθως
τυμβω επ' ακροτατω Αισυηταο γεροντος,
δεγμενος οπποτε ναυφιν αφορμηθειεν Αχαιοι:
τω μιν εεισαμενη προσεφη ποδας ωκεα Ιρις:
ω γερον αιει τοι μυθοι φιλοι ακριτοι εισιν,
ως ποτ' επ' ειρηνης: πολεμος δ' αλιαστος ορωρεν.
ηδη μεν μαλα πολλα μαχας εισηλυθον ανδρων,
αλλ' ου πω τοιονδε τοσονδε τε λαον οπωπα:
λιην γαρ φυλλοισιν εοικοτες η ψαμαθοισιν
ερχονται πεδιοιο μαχησομενοι προτι αστυ.
Εκτορ σοι δε μαλιστ' επιτελλομαι, ωδε δε ρεξαι:
πολλοι γαρ κατα αστυ μεγα Πριαμου επικουροι,
αλλη δ' αλλων γλωσσα πολυσπερεων ανθρωπων:
τοισιν εκαστος ανηρ σημαινετω οισι περ αρχει,
των δ' εξηγεισθω κοσμησαμενος πολιητας.
ως εφαθ', Εκτωρ δ' ου τι θεας επος ηγνοιησεν,
αιψα δ' ελυς' αγορην: επι τευχεα δ' εσσευοντο:
πασαι δ' ωιγνυντο πυλαι, εκ δ' εσσυτο λαος
πεζοι θ' ιππηες τε: πολυς δ' ορυμαγδος ορωρει.
εστι δε τις προπαροιθε πολιος αιπεια κολωνη
εν πεδιω απανευθε περιδρομος ενθα και ενθα,
την ητοι ανδρες Βατιειαν κικλησκουσιν,
αθανατοι δε τε σημα πολυσκαρθμοιο Μυρινης:
ενθα τοτε Τρωες τε διεκριθεν ηδ' επικουροι.
Τρωσι μεν ηγεμονευε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ
Πριαμιδης: αμα τω γε πολυ πλειστοι και αριστοι
λαοι θωρησσοντο μεμαοτες εγχειησι.
Δαρδανιων αυτ' ηρχεν ευς παις Αγχισαο
Αινειας, τον υπ' Αγχιση τεκε δι' Αφροδιτη
Ιδης εν κνημοισι θεα βροτω ευνηθεισα,
ουκ οιος, αμα τω γε δυω Αντηνορος υιε
Αρχελοχος τ' Ακαμας τε μαχης ευ ειδοτε πασης.
οι δε Ζελειαν εναιον υπαι ποδα νειατον Ιδης
αφνειοι πινοντες υδωρ μελαν Αισηποιο
Τρωες, των αυτ' ηρχε Λυκαονος αγλαος υιος
Πανδαρος, ω και τοξον Απολλων αυτος εδωκεν.
οι δ' Αδρηστειαν τ' ειχον και δημον Απαισου
και Πιτυειαν εχον και Τηρειης ορος αιπυ,
των ηρχ' Αδρηστος τε και Αμφιος λινοθωρηξ
υιε δυω Μεροπος Περκωσιου, ος περι παντων
ηδεε μαντοσυνας, ουδε ους παιδας εασκε
στειχειν ες πολεμον φθισηνορα: τω δε οι ου τι
πειθεσθην: κηρες γαρ αγον μελανος θανατοιο.
οι δ' αρα Περκωτην και Πρακτιον αμφενεμοντο
και Σηστον και Αβυδον εχον και διαν Αρισβην,
των αυθ' Υρτακιδης ηρχ' Ασιος ορχαμος ανδρων,
Ασιος Υρτακιδης ον Αρισβηθεν φερον ιπποι
αιθωνες μεγαλοι ποταμου απο Σελληεντος.
Ιπποθοος δ' αγε φυλα Πελασγων εγχεσιμωρων
των οι Λαρισαν εριβωλακα ναιεταασκον:
των ηρχ' Ιπποθοος τε Πυλαιος τ' οζος Αρηος,
υιε δυω Ληθοιο Πελασγου Τευταμιδαο.
αυταρ Θρηικας ηγ' Ακαμας και Πειροος ηρως
οσσους Ελλησποντος αγαρροος εντος εεργει.
Ευφημος δ' αρχος Κικονων ην αιχμηταων
υιος Τροιζηνοιο διοτρεφεος Κεαδαο.
αυταρ Πυραιχμης αγε Παιονας αγκυλοτοξους
τηλοθεν εξ Αμυδωνος απ' Αξιου ευρυ ρεοντος,
Αξιου ου καλλιστον υδωρ επικιδναται αιαν.
Παφλαγονων δ' ηγειτο Πυλαιμενεος λασιον κηρ
εξ Ενετων, οθεν ημιονων γενος αγροτεραων,
οι ρα Κυτωρον εχον και Σησαμον αμφενεμοντο
αμφι τε Παρθενιον ποταμον κλυτα δωματ' εναιον
Κρωμναν τ' Αιγιαλον τε και υψηλους Ερυθινους.
αυταρ Αλιζωνων Οδιος και Επιστροφος ηρχον
τηλοθεν εξ Αλυβης, οθεν αργυρου εστι γενεθλη.
Μυσων δε Χρομις ηρχε και Εννομος οιωνιστης:
αλλ' ουκ οιωνοισιν ερυσατο κηρα μελαιναν,
αλλ' εδαμη υπο χερσι ποδωκεος Αιακιδαο
εν ποταμω, οθι περ Τρωας κεραιζε και αλλους.
Φορκυς αυ Φρυγας ηγε και Ασκανιος θεοειδης
τηλ' εξ Ασκανιης: μεμασαν δ' υσμινι μαχεσθαι.
Μηοσιν αυ Μεσθλης τε και Αντιφος ηγησασθην
υιε Ταλαιμενεος τω Γυγαιη τεκε λιμνη,
οι και Μηονας ηγον υπο Τμωλω γεγαωτας.
Ναστης αυ Καρων ηγησατο βαρβαροφωνων,
οι Μιλητον εχον Φθιρων τ' ορος ακριτοφυλλον
Μαιανδρου τε ροας Μυκαλης τ' αιπεινα καρηνα:
των μεν αρ' Αμφιμαχος και Ναστης ηγησασθην,
Ναστης Αμφιμαχος τε Νομιονος αγλαα τεκνα,
ος και χρυσον εχων πολεμον δ' ιεν ηυτε κουρη
νηπιος, ουδε τι οι το γ' επηρκεσε λυγρον ολεθρον,
αλλ' εδαμη υπο χερσι ποδωκεος Αιακιδαο
εν ποταμω, χρυσον δ' Αχιλευς εκομισσε δαιφρων.
Σαρπηδων δ' ηρχεν Λυκιων και Γλαυκος αμυμων
τηλοθεν εκ Λυκιης, Ξανθου απο δινηεντος.

======== Book 3 ========

αυταρ επει κοσμηθεν αμ' ηγεμονεσσιν εκαστοι,
Τρωες μεν κλαγγη τ' ενοπη τ' ισαν ορνιθες ως
ηυτε περ κλαγγη γερανων πελει ουρανοθι προ:
αι τ' επει ουν χειμωνα φυγον και αθεσφατον ομβρον
κλαγγη ται γε πετονται επ' ωκεανοιο ροαων
ανδρασι Πυγμαιοισι φονον και κηρα φερουσαι:
ηεριαι δ' αρα ται γε κακην εριδα προφερονται.
οι δ' αρ' ισαν σιγη μενεα πνειοντες Αχαιοι
εν θυμω μεμαωτες αλεξεμεν αλληλοισιν.
ευτ' ορεος κορυφησι Νοτος κατεχευεν ομιχλην
ποιμεσιν ου τι φιλην, κλεπτη δε τε νυκτος αμεινω,
τοσσον τις τ' επιλευσσει οσον τ' επι λααν ιησιν:
ως αρα των υπο ποσσι κονισαλος ορνυτ' αελλης
ερχομενων: μαλα δ' ωκα διεπρησσον πεδιοιο.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
Τρωσιν μεν προμαχιζεν Αλεξανδρος θεοειδης
παρδαλεην ωμοισιν εχων και καμπυλα τοξα
και ξιφος: αυταρ δουρε δυω κεκορυθμενα χαλκω
παλλων Αργειων προκαλιζετο παντας αριστους
αντιβιον μαχεσασθαι εν αινη δηιοτητι.
τον δ' ως ουν ενοησεν αρηιφιλος Μενελαος
ερχομενον προπαροιθεν ομιλου μακρα βιβαντα,
ως τε λεων εχαρη μεγαλω επι σωματι κυρσας
ευρων η ελαφον κεραον η αγριον αιγα
πειναων: μαλα γαρ τε κατεσθιει, ει περ αν αυτον
σευωνται ταχεες τε κυνες θαλεροι τ' αιζηοι:
ως εχαρη Μενελαος Αλεξανδρον θεοειδεα
οφθαλμοισιν ιδων: φατο γαρ τισεσθαι αλειτην:
αυτικα δ' εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε.
τον δ' ως ουν ενοησεν Αλεξανδρος θεοειδης
εν προμαχοισι φανεντα, κατεπληγη φιλον ητορ,
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων.
ως δ' οτε τις τε δρακοντα ιδων παλινορσος απεστη
ουρεος εν βησσης, υπο τε τρομος ελλαβε γυια,
αψ δ' ανεχωρησεν, ωχρος τε μιν ειλε παρειας,
ως αυτις καθ' ομιλον εδυ Τρωων αγερωχων
δεισας Ατρεος υιον Αλεξανδρος θεοειδης.
τον δ' Εκτωρ νεικεσσεν ιδων αισχροις επεεσσιν:
Δυσπαρι ειδος αριστε γυναιμανες ηπεροπευτα
αιθ' οφελες αγονος τ' εμεναι αγαμος τ' απολεσθαι:
και κε το βουλοιμην, και κεν πολυ κερδιον ηεν
η ουτω λωβην τ' εμεναι και υποψιον αλλων.
η που καγχαλοωσι καρη κομοωντες Αχαιοι
φαντες αριστηα προμον εμμεναι, ουνεκα καλον
ειδος επ', αλλ' ουκ εστι βιη φρεσιν ουδε τις αλκη.
η τοιοσδε εων εν ποντοποροισι νεεσσι
ποντον επιπλωσας, εταρους εριηρας αγειρας,
μιχθεις αλλοδαποισι γυναικ' ευειδε' ανηγες
εξ απιης γαιης νυον ανδρων αιχμηταων
πατρι τε σω μεγα πημα ποληι τε παντι τε δημω,
δυσμενεσιν μεν χαρμα, κατηφειην δε σοι αυτω;
ουκ αν δη μεινειας αρηιφιλον Μενελαον;
γνοιης χ' οιου φωτος εχεις θαλερην παρακοιτιν:
ουκ αν τοι χραισμη κιθαρις τα τε δωρ' Αφροδιτης
η τε κομη το τε ειδος οτ' εν κονιησι μιγειης.
αλλα μαλα Τρωες δειδημονες: η τε κεν ηδη
λαινον εσσο χιτωνα κακων ενεχ' οσσα εοργας.
τον δ' αυτε προσεειπεν Αλεξανδρος θεοειδης:
Εκτορ επει με κατ' αισαν ενεικεσας ουδ' υπερ αισαν:
αιει τοι κραδιη πελεκυς ως εστιν ατειρης
ος τ' εισιν δια δουρος υπ' ανερος ος ρα τε τεχνη
νηιον εκταμνησιν, οφελλει δ' ανδρος ερωην:
ως σοι ενι στηθεσσιν αταρβητος νοος εστι:
μη μοι δωρ' ερατα προφερε χρυσεης Αφροδιτης:
ου τοι αποβλητ' εστι θεων ερικυδεα δωρα
οσσα κεν αυτοι δωσιν, εκων δ' ουκ αν τις ελοιτο:
νυν αυτ' ει μ' εθελεις πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι,
αλλους μεν καθισον Τρωας και παντας Αχαιους,
αυταρ εμ' εν μεσσω και αρηιφιλον Μενελαον
συμβαλετ' αμφ' Ελενη και κτημασι πασι μαχεσθαι:
οπποτερος δε κε νικηση κρεισσων τε γενηται,
κτημαθ' ελων ευ παντα γυναικα τε οικαδ' αγεσθω:
οι δ' αλλοι φιλοτητα και ορκια πιστα ταμοντες
ναιοιτε Τροιην εριβωλακα, τοι δε νεεσθων
Αργος ες ιπποβοτον και Αχαιιδα καλλιγυναικα.
ως εφαθ', Εκτωρ δ' αυτ' εχαρη μεγα μυθον ακουσας,
και ρ' ες μεσσον ιων Τρωων ανεεργε φαλαγγας
μεσσου δουρος ελων: τοι δ' ιδρυνθησαν απαντες.
τω δ' επετοξαζοντο καρη κομοωντες Αχαιοι
ιοισιν τε τιτυσκομενοι λαεσσι τ' εβαλλον:
αυταρ ο μακρον αυσεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ισχεσθ' Αργειοι, μη βαλλετε κουροι Αχαιων:
στευται γαρ τι επος ερεειν κορυθαιολος Εκτωρ.
ως εφαθ', οι δ' εσχοντο μαχης ανεω τ' εγενοντο
εσσυμενως: Εκτωρ δε μετ' αμφοτεροισιν εειπε:
κεκλυτε μευ Τρωες και ευκνημιδες Αχαιοι
μυθον Αλεξανδροιο, του εινεκα νεικος ορωρεν.
αλλους μεν κελεται Τρωας και παντας Αχαιους
τευχεα καλ' αποθεσθαι επι χθονι πουλυβοτειρη,
αυτον δ' εν μεσσω και αρηιφιλον Μενελαον
οιους αμφ' Ελενη και κτημασι πασι μαχεσθαι.
οπποτερος δε κε νικηση κρεισσων τε γενηται
κτημαθ' ελων ευ παντα γυναικα τε οικαδ' αγεσθω:
οι δ' αλλοι φιλοτητα και ορκια πιστα ταμωμεν.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη:
τοισι δε και μετεειπε βοην αγαθος Μενελαος:
κεκλυτε νυν και εμειο: μαλιστα γαρ αλγος ικανει
θυμον εμον, φρονεω δε διακρινθημεναι ηδη
Αργειους και Τρωας, επει κακα πολλα πεπασθε
εινεκ' εμης εριδος και Αλεξανδρου ενεκ' αρχης:
ημεων δ' οπποτερω θανατος και μοιρα τετυκται
τεθναιη: αλλοι δε διακρινθειτε ταχιστα.
οισετε αρν', ετερον λευκον, ετερην δε μελαιναν,
Γη τε και Ηελιω: Διι δ' ημεις οισομεν αλλον:
αξετε δε Πριαμοιο βιην, οφρ' ορκια ταμνη
αυτος, επει οι παιδες υπερφιαλοι και απιστοι,
μη τις υπερβασιη Διος ορκια δηλησηται.
αιει δ' οπλοτερων ανδρων φρενες ηερεθονται:
οις δ' ο γερων μετεησιν αμα προσσω και οπισσω
λευσσει, οπως οχ' αριστα μετ' αμφοτεροισι γενηται.
ως εφαθ', οι δ' εχαρησαν Αχαιοι τε Τρωες τε
ελπομενοι παυσασθαι οιζυρου πολεμοιο.
και ρ' ιππους μεν ερυξαν επι στιχας, εκ δ' εβαν αυτοι,
τευχεα τ' εξεδυοντο: τα μεν κατεθεντ' επι γαιη
πλησιον αλληλων, ολιγη δ' ην αμφις αρουρα:
Εκτωρ δε προτι αστυ δυω κηρυκας επεμπε
καρπαλιμως αρνας τε φερειν Πριαμον τε καλεσσαι:
αυταρ ο Ταλθυβιον προιει κρειων Αγαμεμνων
νηας επι γλαφυρας ιεναι, ηδ' αρν' εκελευεν
οισεμεναι: ο δ' αρ' ουκ απιθης' Αγαμεμνονι διω.
Ιρις δ' αυθ' Ελενη λευκωλενω αγγελος ηλθεν
ειδομενη γαλοω Αντηνοριδαο δαμαρτι,
την Αντηνοριδης ειχε κρειων Ελικαων
Λαοδικην Πριαμοιο θυγατρων ειδος αριστην.
την δ' ευρ' εν μεγαρω: η δε μεγαν ιστον υφαινε
διπλακα πορφυρεην, πολεας δ' ενεπασσεν αεθλους
Τρωων θ' ιπποδαμων και Αχαιων χαλκοχιτωνων,
ους εθεν εινεκ' επασχον υπ' Αρηος παλαμαων:
αγχου δ' ισταμενη προσεφη ποδας ωκεα Ιρις:
δευρ' ιθι νυμφα φιλη, ινα θεσκελα εργα ιδηαι
Τρωων θ' ιπποδαμων και Αχαιων χαλκοχιτωνων,
οι πριν επ' αλληλοισι φερον πολυδακρυν Αρηα
εν πεδιω ολοοιο λιλαιομενοι πολεμοιο:
οι δη νυν εαται σιγη, πολεμος δε πεπαυται,
ασπισι κεκλιμενοι, παρα δ' εγχεα μακρα πεπηγεν.
αυταρ Αλεξανδρος και αρηιφιλος Μενελαος
μακρης εγχειησι μαχησονται περι σειο:
τω δε κε νικησαντι φιλη κεκληση ακοιτις.
ως ειπουσα θεα γλυκυν ιμερον εμβαλε θυμω
ανδρος τε προτερου και αστεος ηδε τοκηων:
αυτικα δ' αργεννησι καλυψαμενη οθονησιν
ορματ' εκ θαλαμοιο τερεν κατα δακρυ χεουσα
ουκ οιη, αμα τη γε και αμφιπολοι δυ' εποντο,
Αιθρη Πιτθηος θυγατηρ, Κλυμενη τε βοωπις:
αιψα δ' επειθ' ικανον οθι Σκαιαι πυλαι ησαν.
οι δ' αμφι Πριαμον και Πανθοον ηδε Θυμοιτην
Λαμπον τε Κλυτιον θ' Ικεταονα τ' οζον Αρηος
Ουκαλεγων τε και Αντηνωρ πεπνυμενω αμφω
ηατο δημογεροντες επι Σκαιησι πυλησι,
γηραι δη πολεμοιο πεπαυμενοι, αλλ' αγορηται
εσθλοι, τεττιγεσσιν εοικοτες οι τε καθ' υλην
δενδρεω εφεζομενοι οπα λειριοεσσαν ιεισι:
τοιοι αρα Τρωων ηγητορες ηντ' επι πυργω.
οι δ' ως ουν ειδονθ' Ελενην επι πυργον ιουσαν,
ηκα προς αλληλους επεα πτεροεντ' αγορευον:
ου νεμεσις Τρωας και ευκνημιδας Αχαιους
τοιηδ' αμφι γυναικι πολυν χρονον αλγεα πασχειν:
αινως αθανατησι θεης εις ωπα εοικεν:
αλλα και ως τοιη περ εους' εν νηυσι νεεσθω,
μηδ' ημιν τεκεεσσι τ' οπισσω πημα λιποιτο.
ως αρ' εφαν, Πριαμος δ' Ελενην εκαλεσσατο φωνη:
δευρο παροιθ' ελθουσα φιλον τεκος ιζευ εμειο,
οφρα ιδη προτερον τε ποσιν πηους τε φιλους τε:
ου τι μοι αιτιη εσσι, θεοι νυ μοι αιτιοι εισιν
οι μοι εφωρμησαν πολεμον πολυδακρυν Αχαιων:
ως μοι και τονδ' ανδρα πελωριον εξονομηνης
ος τις οδ' εστιν Αχαιος ανηρ ηυς τε μεγας τε.
ητοι μεν κεφαλη και μειζονες αλλοι εασι,
καλον δ' ουτω εγων ου πω ιδον οφθαλμοισιν,
ουδ' ουτω γεραρον: βασιληι γαρ ανδρι εοικε.
τον δ' Ελενη μυθοισιν αμειβετο δια γυναικων:
αιδοιος τε μοι εσσι φιλε εκυρε δεινος τε:
ως οφελεν θανατος μοι αδειν κακος οπποτε δευρο
υιει σω επομην θαλαμον γνωτους τε λιπουσα
παιδα τε τηλυγετην και ομηλικιην ερατεινην.
αλλα τα γ' ουκ εγενοντο: το και κλαιουσα τετηκα.
τουτο δε τοι ερεω ο μ' ανειρεαι ηδε μεταλλας:
ουτος γ' Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων,
αμφοτερον βασιλευς τ' αγαθος κρατερος τ' αιχμητης:
δαηρ αυτ' εμος εσκε κυνωπιδος, ει ποτ' εην γε.
ως φατο, τον δ' ο γερων ηγασσατο φωνησεν τε:
ω μακαρ Ατρειδη μοιρηγενες ολβιοδαιμον,
η ρα νυ τοι πολλοι δεδμηατο κουροι Αχαιων.
ηδη και Φρυγιην εισηλυθον αμπελοεσσαν,
ενθα ιδον πλειστους Φρυγας ανερας αιολοπωλους
λαους Οτρηος και Μυγδονος αντιθεοιο,
οι ρα τοτ' εστρατοωντο παρ' οχθας Σαγγαριοιο:
και γαρ εγων επικουρος εων μετα τοισιν ελεχθην
ηματι τω οτε τ' ηλθον Αμαζονες αντιανειραι:
αλλ' ουδ' οι τοσοι ησαν οσοι ελικωπες Αχαιοι.
δευτερον αυτ' Οδυσηα ιδων ερεειν' ο γεραιος:
ειπ' αγε μοι και τονδε φιλον τεκος ος τις οδ' εστι:
μειων μεν κεφαλη Αγαμεμνονος Ατρειδαο,
ευρυτερος δ' ωμοισιν ιδε στερνοισιν ιδεσθαι.
τευχεα μεν οι κειται επι χθονι πουλυβοτειρη,
αυτος δε κτιλος ως επιπωλειται στιχας ανδρων:
αρνειω μιν εγωγε εισκω πηγεσιμαλλω,
ος τ' οιων μεγα πωυ διερχεται αργενναων.
τον δ' ημειβετ' επειθ' Ελενη Διος εκγεγαυια:
ουτος δ' αυ Λαερτιαδης πολυμητις Οδυσσευς,
ος τραφη εν δημω Ιθακης κραναης περ εουσης
ειδως παντοιους τε δολους και μηδεα πυκνα.
την δ' αυτ' Αντηνωρ πεπνυμενος αντιον ηυδα:
ω γυναι η μαλα τουτο επος νημερτες εειπες:
ηδη γαρ και δευρο ποτ' ηλυθε διος Οδυσσευς
σευ ενεκ' αγγελιης συν αρηιφιλω Μενελαω:
τους δ' εγω εξεινισσα και εν μεγαροισι φιλησα,
αμφοτερων δε φυην εδαην και μηδεα πυκνα.
αλλ' οτε δη Τρωεσσιν εν αγρομενοισιν εμιχθεν
σταντων μεν Μενελαος υπειρεχεν ευρεας ωμους,
αμφω δ' εζομενω γεραρωτερος ηεν Οδυσσευς:
αλλ' οτε δη μυθους και μηδεα πασιν υφαινον
ητοι μεν Μενελαος επιτροχαδην αγορευε,
παυρα μεν αλλα μαλα λιγεως, επει ου πολυμυθος
ουδ' αφαμαρτοεπης: η και γενει υστερος ηεν.
αλλ' οτε δη πολυμητις αναιξειεν Οδυσσευς
στασκεν, υπαι δε ιδεσκε κατα χθονος ομματα πηξας,
σκηπτρον δ' ουτ' οπισω ουτε προπρηνες ενωμα,
αλλ' αστεμφες εχεσκεν αιδρει φωτι εοικως:
φαιης κε ζακοτον τε τιν' εμμεναι αφρονα τ' αυτως.
αλλ' οτε δη οπα τε μεγαλην εκ στηθεος ειη
και επεα νιφαδεσσιν εοικοτα χειμεριησιν,
ουκ αν επειτ' Οδυσηι γ' ερισσειε βροτος αλλος:
ου τοτε γ' ωδ' Οδυσηος αγασσαμεθ' ειδος ιδοντες.
το τριτον αυτ' Αιαντα ιδων ερεειν' ο γεραιος:
τις ταρ οδ' αλλος Αχαιος ανηρ ηυς τε μεγας τε
εξοχος Αργειων κεφαλην τε και ευρεας ωμους;
τον δ' Ελενη τανυπεπλος αμειβετο δια γυναικων:
ουτος δ' Αιας εστι πελωριος ερκος Αχαιων:
Ιδομενευς δ' ετερωθεν ενι Κρητεσσι θεος ως
εστηκ', αμφι δε μιν Κρητων αγοι ηγερεθονται.
πολλακι μιν ξεινισσεν αρηιφιλος Μενελαος
οικω εν ημετερω οποτε Κρητηθεν ικοιτο.
νυν δ' αλλους μεν παντας ορω ελικωπας Αχαιους,
ους κεν ευ γνοιην και τ' ουνομα μυθησαιμην:
δοιω δ' ου δυναμαι ιδεειν κοσμητορε λαων
Καστορα θ' ιπποδαμον και πυξ αγαθον Πολυδευκεα
αυτοκασιγνητω, τω μοι μια γεινατο μητηρ.
η ουχ εσπεσθην Λακεδαιμονος εξ ερατεινης,
η δευρω μεν εποντο νεεσς' ενι ποντοποροισι,
νυν αυτ' ουκ εθελουσι μαχην καταδυμεναι ανδρων
αισχεα δειδιοτες και ονειδεα πολλ' α μοι εστιν.
ως φατο, τους δ' ηδη κατεχεν φυσιζοος αια
εν Λακεδαιμονι αυθι φιλη εν πατριδι γαιη.
κηρυκες δ' ανα αστυ θεων φερον ορκια πιστα
αρνε δυω και οινον ευφρονα καρπον αρουρης
ασκω εν αιγειω: φερε δε κρητηρα φαεινον
κηρυξ Ιδαιος ηδε χρυσεια κυπελλα:
οτρυνεν δε γεροντα παρισταμενος επεεσσιν:
ορσεο Λαομεδοντιαδη, καλεουσιν αριστοι
Τρωων θ' ιπποδαμων και Αχαιων χαλκοχιτωνων
ες πεδιον καταβηναι ιν' ορκια πιστα ταμητε:
αυταρ Αλεξανδρος και αρηιφιλος Μενελαος
μακρης εγχειησι μαχησοντ' αμφι γυναικι:
τω δε κε νικησαντι γυνη και κτημαθ' εποιτο:
οι δ' αλλοι φιλοτητα και ορκια πιστα ταμοντες
ναιοιμεν Τροιην εριβωλακα, τοι δε νεονται
Αργος ες ιπποβοτον και Αχαιιδα καλλιγυναικα.
ως φατο ριγησεν δ' ο γερων, εκελευσε δ' εταιρους
ιππους ζευγνυμεναι: τοι δ' οτραλεως επιθοντο.
αν δ' αρ' εβη Πριαμος, κατα δ' ηνια τεινεν οπισσω:
παρ δε οι Αντηνωρ περικαλλεα βησετο διφρον:
τω δε δια Σκαιων πεδιον δ' εχον ωκεας ιππους.
αλλ' οτε δη ρ' ικοντο μετα Τρωας και Αχαιους,
εξ ιππων αποβαντες επι χθονα πουλυβοτειραν
ες μεσσον Τρωων και Αχαιων εστιχοωντο.
ορνυτο δ' αυτικ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων,
αν δ' Οδυσευς πολυμητις: αταρ κηρυκες αγαυοι
ορκια πιστα θεων συναγον, κρητηρι δε οινον
μισγον, αταρ βασιλευσιν υδωρ επι χειρας εχευαν.
Ατρειδης δε ερυσσαμενος χειρεσσι μαχαιραν,
η οι παρ ξιφεος μεγα κουλεον αιεν αωρτο,
αρνων εκ κεφαλεων ταμνε τριχας: αυταρ επειτα
κηρυκες Τρωων και Αχαιων νειμαν αριστοις.
τοισιν δ' Ατρειδης μεγαλ' ευχετο χειρας ανασχων:
Ζευ πατερ Ιδηθεν μεδεων κυδιστε μεγιστε,
Ηελιος θ', ος παντ' εφορας και παντ' επακουεις,
και ποταμοι και γαια, και οι υπενερθε καμοντας
ανθρωπους τινυσθον οτις κ' επιορκον ομοσση,
υμεις μαρτυροι εστε, φυλασσετε δ' ορκια πιστα:
ει μεν κεν Μενελαον Αλεξανδρος καταπεφνη
αυτος επειθ' Ελενην εχετω και κτηματα παντα,
ημεις δ' εν νηεσσι νεωμεθα ποντοποροισιν:
ει δε κ' Αλεξανδρον κτεινη ξανθος Μενελαος,
Τρωας επειθ' Ελενην και κτηματα παντ' αποδουναι,
τιμην δ' Αργειοις αποτινεμεν ην τιν' εοικεν,
η τε και εσσομενοισι μετ' ανθρωποισι πεληται.
ει δ' αν εμοι τιμην Πριαμος Πριαμοιο τε παιδες
τινειν ουκ εθελωσιν Αλεξανδροιο πεσοντος,
αυταρ εγω και επειτα μαχησομαι εινεκα ποινης
αυθι μενων, ηος κε τελος πολεμοιο κιχειω.
η, και απο στομαχους αρνων ταμε νηλει χαλκω:
και τους μεν κατεθηκεν επι χθονος ασπαιροντας
θυμου δευομενους: απο γαρ μενος ειλετο χαλκος.
οινον δ' εκ κρητηρος αφυσσομενοι δεπαεσσιν
εκχεον, ηδ' ευχοντο θεοις αιειγενετησιν.
ωδε δε τις ειπεσκεν Αχαιων τε Τρωων τε:
Ζευ κυδιστε μεγιστε και αθανατοι θεοι αλλοι
οπποτεροι προτεροι υπερ ορκια πημηνειαν
ωδε σφ' εγκεφαλος χαμαδις ρεοι ως οδε οινος
αυτων και τεκεων, αλοχοι δ' αλλοισι δαμειεν.
ως εφαν, ουδ' αρα πω σφιν επεκραιαινε Κρονιων.
τοισι δε Δαρδανιδης Πριαμος μετα μυθον εειπε:
κεκλυτε μευ Τρωες και ευκνημιδες Αχαιοι:
ητοι εγων ειμι προτι Ιλιον ηνεμοεσσαν
αψ, επει ου πω τλησομ' εν οφθαλμοισιν ορασθαι
μαρναμενον φιλον υιον αρηιφιλω Μενελαω:
Ζευς μεν που το γε οιδε και αθανατοι θεοι αλλοι
οπποτερω θανατοιο τελος πεπρωμενον εστιν.
η ρα και ες διφρον αρνας θετο ισοθεος φως,
αν δ' αρ' εβαιν' αυτος, κατα δ' ηνια τεινεν οπισσω:
παρ δε οι Αντηνωρ περικαλλεα βησετο διφρον.
τω μεν αρ' αψορροι προτι Ιλιον απονεοντο:
Εκτωρ δε Πριαμοιο παις και διος Οδυσσευς
χωρον μεν πρωτον διεμετρεον, αυταρ επειτα
κληρους εν κυνεη χαλκηρει παλλον ελοντες,
οπποτερος δη προσθεν αφειη χαλκεον εγχος.
λαοι δ' ηρησαντο, θεοισι δε χειρας ανεσχον,
ωδε δε τις ειπεσκεν Αχαιων τε Τρωων τε:
Ζευ πατερ Ιδηθεν μεδεων κυδιστε μεγιστε
οπποτερος ταδε εργα μετ' αμφοτεροισιν εθηκε,
τον δος αποφθιμενον δυναι δομον Αιδος εισω,
ημιν δ' αυ φιλοτητα και ορκια πιστα γενεσθαι.
ως αρ' εφαν, παλλεν δε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ
αψ οροων: Παριος δε θοως εκ κληρος ορουσεν.
οι μεν επειθ' ιζοντο κατα στιχας, ηχι εκαστω
ιπποι αερσιποδες και ποικιλα τευχε' εκειτο:
αυταρ ο γ' αμφ' ωμοισιν εδυσετο τευχεα καλα
διος Αλεξανδρος Ελενης ποσις ηυκομοιο.
κνημιδας μεν πρωτα περι κνημησιν εθηκε
καλας, αργυρεοισιν επισφυριοις αραρυιας:
δευτερον αυ θωρηκα περι στηθεσσιν εδυνεν
οιο κασιγνητοιο Λυκαονος: ηρμοσε δ' αυτω.
αμφι δ' αρ' ωμοισιν βαλετο ξιφος αργυροηλον
χαλκεον, αυταρ επειτα σακος μεγα τε στιβαρον τε:
κρατι δ' επ' ιφθιμω κυνεην ευτυκτον εθηκεν
ιππουριν: δεινον δε λοφος καθυπερθεν ενευεν:
ειλετο δ' αλκιμον εγχος, ο οι παλαμηφιν αρηρει.
ως δ' αυτως Μενελαος αρηιος εντε' εδυνεν.
οι δ' επει ουν εκατερθεν ομιλου θωρηχθησαν,
ες μεσσον Τρωων και Αχαιων εστιχοωντο
δεινον δερκομενοι: θαμβος δ' εχεν εισοροωντας
Τρωας θ' ιπποδαμους και ευκνημιδας Αχαιους.
και ρ' εγγυς στητην διαμετρητω ενι χωρω
σειοντ' εγχειας αλληλοισιν κοτεοντε.
προσθε δ' Αλεξανδρος προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλεν Ατρειδαο κατ' ασπιδα παντοσε ισην,
ουδ' ερρηξεν χαλκος, ανεγναμφθη δε οι αιχμη
ασπιδ' ενι κρατερη: ο δε δευτερον ορνυτο χαλκω
Ατρειδης Μενελαος επευξαμενος Διι πατρι:
Ζευ ανα δος τισασθαι ο με προτερος κακ' εοργε
διον Αλεξανδρον, και εμης υπο χερσι δαμασσον,
οφρα τις ερριγησι και οψιγονων ανθρωπων
ξεινοδοκον κακα ρεξαι, ο κεν φιλοτητα παρασχη.
η ρα και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλε Πριαμιδαο κατ' ασπιδα παντοσε ισην:
δια μεν ασπιδος ηλθε φαεινης οβριμον εγχος,
και δια θωρηκος πολυδαιδαλου ηρηρειστο:
αντικρυ δε παραι λαπαρην διαμησε χιτωνα
εγχος: ο δ' εκλινθη και αλευατο κηρα μελαιναν.
Ατρειδης δε ερυσσαμενος ξιφος αργυροηλον
πληξεν ανασχομενος κορυθος φαλον: αμφι δ' αρ' αυτω
τριχθα τε και τετραχθα διατρυφεν εκπεσε χειρος.
Ατρειδης δ' ωμωξεν ιδων εις ουρανον ευρυν:
Ζευ πατερ ου τις σειο θεων ολοωτερος αλλος:
η τ' εφαμην τισασθαι Αλεξανδρον κακοτητος:
νυν δε μοι εν χειρεσσιν αγη ξιφος, εκ δε μοι εγχος
ηιχθη παλαμηφιν ετωσιον, ουδ' εβαλον μιν.
η και επαιξας κορυθος λαβεν ιπποδασειης,
ελκε δ' επιστρεψας μετ' ευκνημιδας Αχαιους:
αγχε δε μιν πολυκεστος ιμας απαλην υπο δειρην,
ος οι υπ' ανθερεωνος οχευς τετατο τρυφαλειης.
και νυ κεν ειρυσσεν τε και ασπετον ηρατο κυδος,
ει μη αρ' οξυ νοησε Διος θυγατηρ Αφροδιτη,
η οι ρηξεν ιμαντα βοος ιφι κταμενοιο:
κεινη δε τρυφαλεια αμ' εσπετο χειρι παχειη.
την μεν επειθ' ηρως μετ' ευκνημιδας Αχαιους
ριψ' επιδινησας, κομισαν δ' εριηρες εταιροι:
αυταρ ο αψ επορουσε κατακταμεναι μενεαινων
εγχει χαλκειω: τον δ' εξηρπαξ' Αφροδιτη
ρεια μαλ' ως τε θεος, εκαλυψε δ' αρ' ηερι πολλη,
καδ δ' εις' εν θαλαμω ευωδει κηωεντι.
αυτη δ' αυ Ελενην καλεους' ιε: την δε κιχανε
πυργω εφ' υψηλω, περι δε Τρωαι αλις ησαν:
χειρι δε νεκταρεου εανου ετιναξε λαβουσα,
γρηι δε μιν εικυια παλαιγενει προσεειπεν
ειροκομω, η οι Λακεδαιμονι ναιετοωση
ησκειν ειρια καλα, μαλιστα δε μιν φιλεεσκε:
τη μιν εεισαμενη προσεφωνεε δι' Αφροδιτη:
δευρ' ιθ': Αλεξανδρος σε καλει οικον δε νεεσθαι.
κεινος ο γ' εν θαλαμω και δινωτοισι λεχεσσι
καλλει τε στιλβων και ειμασιν: ουδε κε φαιης
ανδρι μαχεσσαμενον τον γ' ελθειν, αλλα χορον δε
ερχεσθ', ηε χοροιο νεον ληγοντα καθιζειν.
ως φατο, τη δ' αρα θυμον ενι στηθεσσιν ορινε:
και ρ' ως ουν ενοησε θεας περικαλλεα δειρην
στηθεα θ' ιμεροεντα και ομματα μαρμαιροντα,
θαμβησεν τ' αρ' επειτα επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
δαιμονιη, τι με ταυτα λιλαιεαι ηπεροπευειν;
η πη με προτερω πολιων ευ ναιομεναων
αξεις, η Φρυγιης η Μηονιης ερατεινης,
ει τις τοι και κειθι φιλος μεροπων ανθρωπων:
ουνεκα δη νυν διον Αλεξανδρον Μενελαος
νικησας εθελει στυγερην εμε οικαδ' αγεσθαι,
τουνεκα δη νυν δευρο δολοφρονεουσα παρεστης;
ησο παρ' αυτον ιουσα, θεων δ' αποεικε κελευθου,
μηδ' ετι σοισι ποδεσσιν υποστρεψειας Ολυμπον,
αλλ' αιει περι κεινον οιζυε και ε φυλασσε,
εις ο κε ς' η αλοχον ποιησεται η ο γε δουλην.
κεισε δ' εγων ουκ ειμι: νεμεσσητον δε κεν ειη:
κεινου πορσανεουσα λεχος: Τρωαι δε μ' οπισσω
πασαι μωμησονται: εχω δ' αχε' ακριτα θυμω.
την δε χολωσαμενη προσεφωνεε δι' Αφροδιτη:
μη μ' ερεθε σχετλιη, μη χωσαμενη σε μεθειω,
τως δε ς' απεχθηρω ως νυν εκπαγλ' εφιλησα,
μεσσω δ' αμφοτερων μητισομαι εχθεα λυγρα
Τρωων και Δαναων, συ δε κεν κακον οιτον οληαι.
ως εφατ', εδεισεν δ' Ελενη Διος εκγεγαυια,
βη δε κατασχομενη εανω αργητι φαεινω
σιγη, πασας δε Τρωας λαθεν: ηρχε δε δαιμων.
αι δ' οτ' Αλεξανδροιο δομον περικαλλε' ικοντο,
αμφιπολοι μεν επειτα θοως επι εργα τραποντο,
η δ' εις υψοροφον θαλαμον κιε δια γυναικων.
τη δ' αρα διφρον ελουσα φιλομειδης Αφροδιτη
αντι' Αλεξανδροιο θεα κατεθηκε φερουσα:
ενθα καθιζ' Ελενη κουρη Διος αιγιοχοιο
οσσε παλιν κλινασα, ποσιν δ' ηνιπαπε μυθω:
ηλυθες εκ πολεμου: ως ωφελες αυτοθ' ολεσθαι
ανδρι δαμεις κρατερω, ος εμος προτερος ποσις ηεν.
η μεν δη πριν γ' ευχε' αρηιφιλου Μενελαου
ση τε βιη και χερσι και εγχει φερτερος ειναι:
αλλ' ιθι νυν προκαλεσσαι αρηιφιλον Μενελαον
εξαυτις μαχεσασθαι εναντιον: αλλα ς' εγωγε
παυεσθαι κελομαι, μηδε ξανθω Μενελαω
αντιβιον πολεμον πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι
αφραδεως, μη πως ταχ' υπ' αυτου δουρι δαμηης.
την δε Παρις μυθοισιν αμειβομενος προσεειπε:
μη με γυναι χαλεποισιν ονειδεσι θυμον ενιπτε:
νυν μεν γαρ Μενελαος ενικησεν συν Αθηνη,
κεινον δ' αυτις εγω: παρα γαρ θεοι εισι και ημιν.
αλλ' αγε δη φιλοτητι τραπειομεν ευνηθεντε:
ου γαρ πω ποτε μ' ωδε γ' ερως φρενας αμφεκαλυψεν,
ουδ' οτε σε πρωτον Λακεδαιμονος εξ ερατεινης
επλεον αρπαξας εν ποντοποροισι νεεσσι,
νησω δ' εν Κραναη εμιγην φιλοτητι και ευνη,
ως σεο νυν εραμαι και με γλυκυς ιμερος αιρει.
η ρα, και αρχε λεχος δε κιων: αμα δ' ειπετ' ακοιτις.
τω μεν αρ' εν τρητοισι κατευνασθεν λεχεεσσιν,
Ατρειδης δ' αν' ομιλον εφοιτα θηρι εοικως
ει που εσαθρησειεν Αλεξανδρον θεοειδεα.
αλλ' ου τις δυνατο Τρωων κλειτων τ' επικουρων
δειξαι Αλεξανδρον τοτ' αρηιφιλω Μενελαω:
ου μεν γαρ φιλοτητι γ' εκευθανον ει τις ιδοιτο:
ισον γαρ σφιν πασιν απηχθετο κηρι μελαινη.
τοισι δε και μετεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
κεκλυτε μευ Τρωες και Δαρδανοι ηδ' επικουροι:
νικη μεν δη φαινετ' αρηιφιλου Μενελαου,
υμεις δ' Αργειην Ελενην και κτημαθ' αμ' αυτη
εκδοτε, και τιμην αποτινεμεν ην τιν' εοικεν,
η τε και εσσομενοισι μετ' ανθρωποισι πεληται.
ως εφατ' Ατρειδης, επι δ' ηνεον αλλοι Αχαιοι.

======== Book 4 ========

οι δε θεοι παρ Ζηνι καθημενοι ηγοροωντο
χρυσεω εν δαπεδω, μετα δε σφισι ποτνια Ηβη
νεκταρ εοινοχοει: τοι δε χρυσεοις δεπαεσσι
δειδεχατ' αλληλους, Τρωων πολιν εισοροωντες:
αυτικ' επειρατο Κρονιδης ερεθιζεμεν Ηρην
κερτομιοις επεεσσι παραβληδην αγορευων:
δοιαι μεν Μενελαω αρηγονες εισι θεαων
Ηρη τ' Αργειη και Αλαλκομενηις Αθηνη.
αλλ' ητοι ται νοσφι καθημεναι εισοροωσαι
τερπεσθον: τω δ' αυτε φιλομειδης Αφροδιτη
αιει παρμεμβλωκε και αυτου κηρας αμυνει:
και νυν εξεσαωσεν οιομενον θανεεσθαι.
αλλ' ητοι νικη μεν αρηιφιλου Μενελαου:
ημεις δε φραζωμεθ' οπως εσται ταδε εργα,
η ρ' αυτις πολεμον τε κακον και φυλοπιν αινην
ορσομεν, η φιλοτητα μετ' αμφοτεροισι βαλωμεν.
ει δ' αυ πως τοδε πασι φιλον και ηδυ γενοιτο,
ητοι μεν οικεοιτο πολις Πριαμοιο ανακτος,
αυτις δ' Αργειην Ελενην Μενελαος αγοιτο.
ως εφαθ', αι δ' επεμυξαν Αθηναιη τε και Ηρη:
πλησιαι αι γ' ησθην, κακα δε Τρωεσσι μεδεσθην.
ητοι Αθηναιη ακεων ην ουδε τι ειπε
σκυζομενη Διι πατρι, χολος δε μιν αγριος ηρει:
Ηρη δ' ουκ εχαδε στηθος χολον, αλλα προσηυδα:
αινοτατε Κρονιδη ποιον τον μυθον εειπες:
πως εθελεις αλιον θειναι πονον ηδ' ατελεστον,
ιδρω θ' ον ιδρωσα μογω, καμετην δε μοι ιπποι
λαον αγειρουση, Πριαμω κακα τοιο τε παισιν.
ερδ': αταρ ου τοι παντες επαινεομεν θεοι αλλοι.
την δε μεγ' οχθησας προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
δαιμονιη τι νυ σε Πριαμος Πριαμοιο τε παιδες
τοσσα κακα ρεζουσιν, ο τ' ασπερχες μενεαινεις
Ιλιου εξαλαπαξαι ευκτιμενον πτολιεθρον;
ει δε συ γ' εισελθουσα πυλας και τειχεα μακρα
ωμον βεβρωθοις Πριαμον Πριαμοιο τε παιδας
αλλους τε Τρωας, τοτε κεν χολον εξακεσαιο.
ερξον οπως εθελεις: μη τουτο γε νεικος οπισσω
σοι και εμοι μεγ' ερισμα μετ' αμφοτεροισι γενηται.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησιν:
οπποτε κεν και εγω μεμαως πολιν εξαλαπαξαι
την εθελω οθι τοι φιλοι ανερες εγγεγαασι,
μη τι διατριβειν τον εμον χολον, αλλα μ' εασαι:
και γαρ εγω σοι δωκα εκων αεκοντι γε θυμω:
αι γαρ υπ' ηελιω τε και ουρανω αστεροεντι
ναιεταουσι ποληες επιχθονιων ανθρωπων,
ταων μοι περι κηρι τιεσκετο Ιλιος ιρη
και Πριαμος και λαος ευμμελιω Πριαμοιο.
ου γαρ μοι ποτε βωμος εδευετο δαιτος εισης
λοιβης τε κνισης τε: το γαρ λαχομεν γερας ημεις.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη:
ητοι εμοι τρεις μεν πολυ φιλταται εισι ποληες
Αργος τε Σπαρτη τε και ευρυαγυια Μυκηνη:
τας διαπερσαι οτ' αν τοι απεχθωνται περι κηρι:
ταων ου τοι εγω προσθ' ισταμαι ουδε μεγαιρω.
ει περ γαρ φθονεω τε και ουκ ειω διαπερσαι,
ουκ ανυω φθονεους' επει η πολυ φερτερος εσσι.
αλλα χρη και εμον θεμεναι πονον ουκ ατελεστον:
και γαρ εγω θεος ειμι, γενος δε μοι ενθεν οθεν σοι,
και με πρεσβυτατην τεκετο Κρονος αγκυλομητης,
αμφοτερον γενεη τε και ουνεκα ση παρακοιτις
κεκλημαι, συ δε πασι μετ' αθανατοισιν ανασσεις.
αλλ' ητοι μεν ταυθ' υποειξομεν αλληλοισι,
σοι μεν εγω, συ δ' εμοι: επι δ' εψονται θεοι αλλοι
αθανατοι: συ δε θασσον Αθηναιη επιτειλαι
ελθειν ες Τρωων και Αχαιων φυλοπιν αινην,
πειραν δ' ως κε Τρωες υπερκυδαντας Αχαιους
αρξωσι προτεροι υπερ ορκια δηλησασθαι.
ως εφατ', ουδ' απιθησε πατηρ ανδρων τε θεων τε:
αυτικ' Αθηναιην επεα πτεροεντα προσηυδα:
αιψα μαλ' ες στρατον ελθε μετα Τρωας και Αχαιους,
πειραν δ' ως κε Τρωες υπερκυδαντας Αχαιους
αρξωσι προτεροι υπερ ορκια δηλησασθαι.
ως ειπων οτρυνε παρος μεμαυιαν Αθηνην,
βη δε κατ' Ουλυμποιο καρηνων αιξασα.
οιον δ' αστερα ηκε Κρονου παις αγκυλομητεω
η ναυτησι τερας ηε στρατω ευρει λαων
λαμπρον: του δε τε πολλοι απο σπινθηρες ιενται:
τω εικυι' ηιξεν επι χθονα Παλλας Αθηνη,
καδ δ' εθορ' ες μεσσον: θαμβος δ' εχεν εισοροωντας
Τρωας θ' ιπποδαμους και ευκνημιδας Αχαιους:
ωδε δε τις ειπεσκεν ιδων ες πλησιον αλλον:
η ρ' αυτις πολεμος τε κακος και φυλοπις αινη
εσσεται, η φιλοτητα μετ' αμφοτεροισι τιθησι
Ζευς, ος τ' ανθρωπων ταμιης πολεμοιο τετυκται.
ως αρα τις ειπεσκεν Αχαιων τε Τρωων τε.
η δ' ανδρι ικελη Τρωων κατεδυσεθ' ομιλον
Λαοδοκω Αντηνοριδη κρατερω αιχμητη,
Πανδαρον αντιθεον διζημενη ει που εφευροι.
ευρε Λυκαονος υιον αμυμονα τε κρατερον τε
εσταοτ': αμφι δε μιν κρατεραι στιχες ασπισταων
λαων, οι οι εποντο απ' Αισηποιο ροαων:
αγχου δ' ισταμενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
η ρα νυ μοι τι πιθοιο Λυκαονος υιε δαιφρον.
τλαιης κεν Μενελαω επιπροεμεν ταχυν ιον,
πασι δε κε Τρωεσσι χαριν και κυδος αροιο,
εκ παντων δε μαλιστα Αλεξανδρω βασιληι.
του κεν δη παμπρωτα παρ' αγλαα δωρα φεροιο,
αι κεν ιδη Μενελαον αρηιον Ατρεος υιον
σω βελει δμηθεντα πυρης επιβαντ' αλεγεινης.
αλλ' αγ' οιστευσον Μενελαου κυδαλιμοιο,
ευχεο δ' Απολλωνι Λυκηγενει κλυτοτοξω
αρνων πρωτογονων ρεξειν κλειτην εκατομβην
οικαδε νοστησας ιερης εις αστυ Ζελειης.
ως φατ' Αθηναιη, τω δε φρενας αφρονι πειθεν:
αυτικ' εσυλα τοξον ευξοον ιξαλου αιγος
αγριου, ον ρα ποτ' αυτος υπο στερνοιο τυχησας
πετρης εκβαινοντα δεδεγμενος εν προδοκησι
βεβληκει προς στηθος: ο δ' υπτιος εμπεσε πετρη.
του κερα εκ κεφαλης εκκαιδεκαδωρα πεφυκει:
και τα μεν ασκησας κεραοξοος ηραρε τεκτων,
παν δ' ευ λειηνας χρυσεην επεθηκε κορωνην.
και το μεν ευ κατεθηκε τανυσσαμενος ποτι γαιη
αγκλινας: προσθεν δε σακεα σχεθον εσθλοι εταιροι
μη πριν αναιξειαν αρηιοι υιες Αχαιων
πριν βλησθαι Μενελαον αρηιον Ατρεος υιον.
αυταρ ο συλα πωμα φαρετρης, εκ δ' ελετ' ιον
αβλητα πτεροεντα μελαινεων ερμ' οδυναων:
αιψα δ' επι νευρη κατεκοσμει πικρον οιστον,
ευχετο δ' Απολλωνι Λυκηγενει κλυτοτοξω
αρνων πρωτογονων ρεξειν κλειτην εκατομβην
οικαδε νοστησας ιερης εις αστυ Ζελειης.
ελκε δ' ομου γλυφιδας τε λαβων και νευρα βοεια:
νευρην μεν μαζω πελασεν, τοξω δε σιδηρον.
αυταρ επει δη κυκλοτερες μεγα τοξον ετεινε,
λιγξε βιος, νευρη δε μεγ' ιαχεν, αλτο δ' οιστος
οξυβελης καθ' ομιλον επιπτεσθαι μενεαινων.
ουδε σεθεν Μενελαε θεοι μακαρες λελαθοντο
αθανατοι, πρωτη δε Διος θυγατηρ αγελειη,
η τοι προσθε στασα βελος εχεπευκες αμυνεν.
η δε τοσον μεν εεργεν απο χροος ως οτε μητηρ
παιδος εεργη μυιαν οθ' ηδει λεξεται υπνω,
αυτη δ' αυτ' ιθυνεν οθι ζωστηρος οχηες
χρυσειοι συνεχον και διπλοος ηντετο θωρηξ.
εν δ' επεσε ζωστηρι αρηροτι πικρος οιστος:
δια μεν αρ ζωστηρος εληλατο δαιδαλεοιο,
και δια θωρηκος πολυδαιδαλου ηρηρειστο
μιτρης θ', ην εφορει ερυμα χροος ερκος ακοντων,
η οι πλειστον ερυτο: δια προ δε εισατο και της.
ακροτατον δ' αρ' οιστος επεγραψε χροα φωτος:
αυτικα δ' ερρεεν αιμα κελαινεφες εξ ωτειλης.
ως δ' οτε τις τ' ελεφαντα γυνη φοινικι μιηνη
Μηονις ηε Καειρα παρηιον εμμεναι ιππων:
κειται δ' εν θαλαμω, πολεες τε μιν ηρησαντο
ιππηες φορεειν: βασιληι δε κειται αγαλμα,
αμφοτερον κοσμος θ' ιππω ελατηρι τε κυδος:
τοιοι τοι Μενελαε μιανθην αιματι μηροι
ευφυεες κνημαι τε ιδε σφυρα καλ' υπενερθε.
ριγησεν δ' αρ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων
ως ειδεν μελαν αιμα καταρρεον εξ ωτειλης:
ριγησεν δε και αυτος αρηιφιλος Μενελαος.
ως δε ιδεν νευρον τε και ογκους εκτος εοντας
αψορρον οι θυμος ενι στηθεσσιν αγερθη.
τοις δε βαρυ στεναχων μετεφη κρειων Αγαμεμνων
χειρος εχων Μενελαον, επεστεναχοντο δ' εταιροι:
φιλε κασιγνητε θανατον νυ τοι ορκι' εταμνον
οιον προστησας προ Αχαιων Τρωσι μαχεσθαι,
ως ς' εβαλον Τρωες, κατα δ' ορκια πιστα πατησαν.
ου μεν πως αλιον πελει ορκιον αιμα τε αρνων
σπονδαι τ' ακρητοι και δεξιαι ης επεπιθμεν.
ει περ γαρ τε και αυτικ' Ολυμπιος ουκ ετελεσσεν,
εκ τε και οψε τελει, συν τε μεγαλω απετισαν
συν σφησιν κεφαλησι γυναιξι τε και τεκεεσσιν.
ευ γαρ εγω τοδε οιδα κατα φρενα και κατα θυμον:
εσσεται ημαρ οτ' αν ποτ' ολωλη Ιλιος ιρη
και Πριαμος και λαος ευμμελιω Πριαμοιο,
Ζευς δε σφι Κρονιδης υψιζυγος αιθερι ναιων
αυτος επισσειησιν ερεμνην αιγιδα πασι
τησδ' απατης κοτεων: τα μεν εσσεται ουκ ατελεστα:
αλλα μοι αινον αχος σεθεν εσσεται ω Μενελαε
αι κε θανης και ποτμον αναπλησης βιοτοιο.
και κεν ελεγχιστος πολυδιψιον Αργος ικοιμην:
αυτικα γαρ μνησονται Αχαιοι πατριδος αιης:
καδ δε κεν ευχωλην Πριαμω και Τρωσι λιποιμεν
Αργειην Ελενην: σεο δ' οστεα πυσει αρουρα
κειμενου εν Τροιη ατελευτητω επι εργω.
και κε τις ωδ' ερεει Τρωων υπερηνορεοντων
τυμβω επιθρωσκων Μενελαου κυδαλιμοιο:
αιθ' ουτως επι πασι χολον τελεσει' Αγαμεμνων,
ως και νυν αλιον στρατον ηγαγεν ενθαδ' Αχαιων,
και δη εβη οικον δε φιλην ες πατριδα γαιαν
συν κεινησιν νηυσι λιπων αγαθον Μενελαον.
ως ποτε τις ερεει: τοτε μοι χανοι ευρεια χθων.
τον δ' επιθαρσυνων προσεφη ξανθος Μενελαος:
θαρσει, μηδε τι πω δειδισσεο λαον Αχαιων:
ουκ εν καιριω οξυ παγη βελος, αλλα παροιθεν
ειρυσατο ζωστηρ τε παναιολος ηδ' υπενερθε
ζωμα τε και μιτρη, την χαλκηες καμον ανδρες.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
αι γαρ δη ουτως ειη φιλος ω Μενελαε:
ελκος δ' ιητηρ επιμασσεται ηδ' επιθησει
φαρμαχ' α κεν παυσησι μελαιναων οδυναων.
η και Ταλθυβιον θειον κηρυκα προσηυδα:
Ταλθυβι' οττι ταχιστα Μαχαονα δευρο καλεσσον
φωτ' Ασκληπιου υιον αμυμονος ιητηρος,
οφρα ιδη Μενελαον αρηιον Ατρεος υιον,
ον τις οιστευσας εβαλεν τοξων ευ ειδως
Τρωων η Λυκιων, τω μεν κλεος, αμμι δε πενθος.
ως εφατ', ουδ' αρα οι κηρυξ απιθησεν ακουσας,
βη δ' ιεναι κατα λαον Αχαιων χαλκοχιτωνων
παπταινων ηρωα Μαχαονα: τον δε νοησεν
εσταοτ': αμφι δε μιν κρατεραι στιχες ασπισταων
λαων, οι οι εποντο Τρικης εξ ιπποβοτοιο.
αγχου δ' ισταμενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
ορς' Ασκληπιαδη, καλεει κρειων Αγαμεμνων,
οφρα ιδης Μενελαον αρηιον αρχον Αχαιων,
ον τις οιστευσας εβαλεν τοξων ευ ειδως
Τρωων η Λυκιων, τω μεν κλεος, αμμι δε πενθος.
ως φατο, τω δ' αρα θυμον ενι στηθεσσιν ορινε:
βαν δ' ιεναι καθ' ομιλον ανα στρατον ευρυν Αχαιων.
αλλ' οτε δη ρ' ικανον οθι ξανθος Μενελαος
βλημενος ην, περι δ' αυτον αγηγεραθ' οσσοι αριστοι
κυκλος', ο δ' εν μεσσοισι παριστατο ισοθεος φως,
αυτικα δ' εκ ζωστηρος αρηροτος ελκεν οιστον:
του δ' εξελκομενοιο παλιν αγεν οξεες ογκοι.
λυσε δε οι ζωστηρα παναιολον ηδ' υπενερθε
ζωμα τε και μιτρην, την χαλκηες καμον ανδρες.
αυταρ επει ιδεν ελκος οθ' εμπεσε πικρος οιστος,
αιμ' εκμυζησας επ' αρ' ηπια φαρμακα ειδως
πασσε, τα οι ποτε πατρι φιλα φρονεων πορε Χειρων.
οφρα τοι αμφεπενοντο βοην αγαθον Μενελαον,
τοφρα δ' επι Τρωων στιχες ηλυθον ασπισταων:
οι δ' αυτις κατα τευχε' εδυν, μνησαντο δε χαρμης.
ενθ' ουκ αν βριζοντα ιδοις Αγαμεμνονα διον
ουδε καταπτωσσοντ' ουδ' ουκ εθελοντα μαχεσθαι,
αλλα μαλα σπευδοντα μαχην ες κυδιανειραν.
ιππους μεν γαρ εασε και αρματα ποικιλα χαλκω:
και τους μεν θεραπων απανευθ' εχε φυσιοωντας
Ευρυμεδων υιος Πτολεμαιου Πειραιδαο:
τω μαλα πολλ' επετελλε παρισχεμεν οπποτε κεν μιν
γυια λαβη καματος πολεας δια κοιρανεοντα:
αυταρ ο πεζος εων επεπωλειτο στιχας ανδρων:
και ρ' ους μεν σπευδοντας ιδοι Δαναων ταχυπωλων,
τους μαλα θαρσυνεσκε παρισταμενος επεεσσιν:
Αργειοι μη πω τι μεθιετε θουριδος αλκης:
ου γαρ επι ψευδεσσι πατηρ Ζευς εσσετ' αρωγος,
αλλ' οι περ προτεροι υπερ ορκια δηλησαντο
των ητοι αυτων τερενα χροα γυπες εδονται,
ημεις αυτ' αλοχους τε φιλας και νηπια τεκνα
αξομεν εν νηεσσιν, επην πτολιεθρον ελωμεν.
ους τινας αυ μεθιεντας ιδοι στυγερου πολεμοιο,
τους μαλα νεικειεσκε χολωτοισιν επεεσσιν:
Αργειοι ιομωροι ελεγχεες ου νυ σεβεσθε;
τιφθ' ουτως εστητε τεθηποτες ηυτε νεβροι,
αι τ' επει ουν εκαμον πολεος πεδιοιο θεουσαι
εστας', ουδ' αρα τις σφι μετα φρεσι γιγνεται αλκη:
ως υμεις εστητε τεθηποτες ουδε μαχεσθε.
η μενετε Τρωας σχεδον ελθεμεν ενθα τε νηες
ειρυατ' ευπρυμνοι πολιης επι θινι θαλασσης,
οφρα ιδητ' αι κ' υμμιν υπερσχη χειρα Κρονιων;
ως ο γε κοιρανεων επεπωλειτο στιχας ανδρων:
ηλθε δ' επι Κρητεσσι κιων ανα ουλαμον ανδρων.
οι δ' αμφ' Ιδομενηα δαιφρονα θωρησσοντο:
Ιδομενευς μεν ενι προμαχοις συι εικελος αλκην,
Μηριονης δ' αρα οι πυματας οτρυνε φαλαγγας.
τους δε ιδων γηθησεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων,
αυτικα δ' Ιδομενηα προσηυδα μειλιχιοισιν:
Ιδομενευ περι μεν σε τιω Δαναων ταχυπωλων
ημεν ενι πτολεμω ηδ' αλλοιω επι εργω
ηδ' εν δαιθ', οτε περ τε γερουσιον αιθοπα οινον
Αργειων οι αριστοι ενι κρητηρι κερωνται.
ει περ γαρ τ' αλλοι γε καρη κομοωντες Αχαιοι
δαιτρον πινωσιν, σον δε πλειον δεπας αιει
εστηχ', ως περ εμοι, πιεειν οτε θυμος ανωγοι.
αλλ' ορσευ πολεμον δ' οιος παρος ευχεαι ειναι.
τον δ' αυτ' Ιδομενευς Κρητων αγος αντιον ηυδα:
Ατρειδη μαλα μεν τοι εγων εριηρος εταιρος
εσσομαι, ως το πρωτον υπεστην και κατενευσα:
αλλ' αλλους οτρυνε καρη κομοωντας Αχαιους
οφρα ταχιστα μαχωμεθ', επει συν γ' ορκι' εχευαν
Τρωες: τοισιν δ' αυ θανατος και κηδε' οπισσω
εσσετ' επει προτεροι υπερ ορκια δηλησαντο.
ως εφατ', Ατρειδης δε παρωχετο γηθοσυνος κηρ:
ηλθε δ' επ' Αιαντεσσι κιων ανα ουλαμον ανδρων:
τω δε κορυσσεσθην, αμα δε νεφος ειπετο πεζων.
ως δ' οτ' απο σκοπιης ειδεν νεφος αιπολος ανηρ
ερχομενον κατα ποντον υπο Ζεφυροιο ιωης:
τω δε τ' ανευθεν εοντι μελαντερον ηυτε πισσα
φαινετ' ιον κατα ποντον, αγει δε τε λαιλαπα πολλην,
ριγησεν τε ιδων, υπο τε σπεος ηλασε μηλα:
τοιαι αμ' Αιαντεσσι διοτρεφεων αιζηων
δηιον ες πολεμον πυκιναι κινυντο φαλαγγες
κυανεαι, σακεσιν τε και εγχεσι πεφρικυιαι.
και τους μεν γηθησεν ιδων κρειων Αγαμεμνων,
και σφεας φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αιαντ' Αργειων ηγητορε χαλκοχιτωνων,
σφωι μεν: ου γαρ εοικ' οτρυνεμεν: ου τι κελευω:
αυτω γαρ μαλα λαον ανωγετον ιφι μαχεσθαι.
αι γαρ Ζευ τε πατερ και Αθηναιη και Απολλον
τοιος πασιν θυμος ενι στηθεσσι γενοιτο:
τω κε ταχ' ημυσειε πολις Πριαμοιο ανακτος
χερσιν υφ' ημετερησιν αλουσα τε περθομενη τε.
ως ειπων τους μεν λιπεν αυτου, βη δε μετ' αλλους:
ενθ' ο γε Νεστορ' ετετμε λιγυν Πυλιων αγορητην
ους εταρους στελλοντα και οτρυνοντα μαχεσθαι
αμφι μεγαν Πελαγοντα Αλαστορα τε Χρομιον τε
Αιμονα τε κρειοντα Βιαντα τε ποιμενα λαων:
ιππηας μεν πρωτα συν ιπποισιν και οχεσφι,
πεζους δ' εξοπιθε στησεν πολεας τε και εσθλους
ερκος εμεν πολεμοιο: κακους δ' ες μεσσον ελασσεν,
οφρα και ουκ εθελων τις αναγκαιη πολεμιζοι.
ιππευσιν μεν πρωτ' επετελλετο: τους γαρ ανωγει
σφους ιππους εχεμεν μηδε κλονεεσθαι ομιλω:
μηδε τις ιπποσυνη τε και ηνορεηφι πεποιθως
οιος προσθ' αλλων μεματω Τρωεσσι μαχεσθαι,
μηδ' αναχωρειτω: αλαπαδνοτεροι γαρ εσεσθε.
ος δε κ' ανηρ απο ων οχεων ετερ' αρμαθ' ικηται
εγχει ορεξασθω, επει η πολυ φερτερον ουτω.
ωδε και οι προτεροι πολεας και τειχε' επορθεον
τονδε νοον και θυμον ενι στηθεσσιν εχοντες.
ως ο γερων οτρυνε παλαι πολεμων ευ ειδως:
και τον μεν γηθησεν ιδων κρειων Αγαμεμνων,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω γερον ειθ' ως θυμος ενι στηθεσσι φιλοισιν
ως τοι γουναθ' εποιτο, βιη δε τοι εμπεδος ειη:
αλλα σε γηρας τειρει ομοιιον: ως οφελεν τις
ανδρων αλλος εχειν, συ δε κουροτεροισι μετειναι.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
Ατρειδη μαλα μεν τοι εγων εθελοιμι και αυτος
ως εμεν ως οτε διον Ερευθαλιωνα κατεκταν.
αλλ' ου πως αμα παντα θεοι δοσαν ανθρωποισιν:
ει τοτε κουρος εα νυν αυτε με γηρας οπαζει.
αλλα και ως ιππευσι μετεσσομαι ηδε κελευσω
βουλη και μυθοισι: το γαρ γερας εστι γεροντων.
αιχμας δ' αιχμασσουσι νεωτεροι, οι περ εμειο
οπλοτεροι γεγαασι πεποιθασιν τε βιηφιν.
ως εφατ', Ατρειδης δε παρωχετο γηθοσυνος κηρ.
ευρ' υιον Πετεωο Μενεσθηα πληξιππον
εσταοτ': αμφι δ' Αθηναιοι μηστωρες αυτης:
αυταρ ο πλησιον εστηκει πολυμητις Οδυσσευς,
παρ δε Κεφαλληνων αμφι στιχες ουκ αλαπαδναι
εστασαν: ου γαρ πω σφιν ακουετο λαος αυτης,
αλλα νεον συνορινομεναι κινυντο φαλαγγες
Τρωων ιπποδαμων και Αχαιων: οι δε μενοντες
εστασαν οπποτε πυργος Αχαιων αλλος επελθων
Τρωων ορμησειε και αρξειαν πολεμοιο.
τους δε ιδων νεικεσσεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων,
και σφεας φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω υιε Πετεωο διοτρεφεος βασιληος,
και συ κακοισι δολοισι κεκασμενε κερδαλεοφρον
τιπτε καταπτωσσοντες αφεστατε, μιμνετε δ' αλλους;
σφωιν μεν τ' επεοικε μετα πρωτοισιν εοντας
εσταμεν ηδε μαχης καυστειρης αντιβολησαι:
πρωτω γαρ και δαιτος ακουαζεσθον εμειο,
οπποτε δαιτα γερουσιν εφοπλιζωμεν Αχαιοι.
ενθα φιλ' οπταλεα κρεα εδμεναι ηδε κυπελλα
οινου πινεμεναι μελιηδεος οφρ' εθελητον:
νυν δε φιλως χ' οροωτε και ει δεκα πυργοι Αχαιων
υμειων προπαροιθε μαχοιατο νηλει χαλκω.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
Ατρειδη ποιον σε επος φυγεν ερκος οδοντων;
πως δη φης πολεμοιο μεθιεμεν οπποτ' Αχαιοι
Τρωσιν εφ' ιπποδαμοισιν εγειρομεν οξυν Αρηα;
οψεαι αι κ' εθελησθα και αι κεν τοι τα μεμηλη
Τηλεμαχοιο φιλον πατερα προμαχοισι μιγεντα
Τρωων ιπποδαμων: συ δε ταυτ' ανεμωλια βαζεις.
τον δ' επιμειδησας προσεφη κρειων Αγαμεμνων
ως γνω χωομενοιο: παλιν δ' ο γε λαζετο μυθον:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ
ουτε σε νεικειω περιωσιον ουτε κελευω:
οιδα γαρ ως τοι θυμος ενι στηθεσσι φιλοισιν
ηπια δηνεα οιδε: τα γαρ φρονεεις α τ' εγω περ.
αλλ' ιθι ταυτα δ' οπισθεν αρεσσομεθ' ει τι κακον νυν
ειρηται, τα δε παντα θεοι μεταμωνια θειεν.
ως ειπων τους μεν λιπεν αυτου, βη δε μετ' αλλους.
ευρε δε Τυδεος υιον υπερθυμον Διομηδεα
εσταοτ' εν θ' ιπποισι και αρμασι κολλητοισι:
παρ δε οι εστηκει Σθενελος Καπανηιος υιος.
και τον μεν νεικεσσεν ιδων κρειων Αγαμεμνων,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω μοι Τυδεος υιε δαιφρονος ιπποδαμοιο
τι πτωσσεις, τι δ' οπιπευεις πολεμοιο γεφυρας;
ου μεν Τυδει γ' ωδε φιλον πτωσκαζεμεν ηεν,
αλλα πολυ προ φιλων εταρων δηιοισι μαχεσθαι,
ως φασαν οι μιν ιδοντο πονευμενον: ου γαρ εγωγε
ηντης' ουδε ιδον: περι δ' αλλων φασι γενεσθαι.
ητοι μεν γαρ ατερ πολεμου εισηλθε Μυκηνας
ξεινος αμ' αντιθεω Πολυνεικει λαον αγειρων:
οι δε τοτ' εστρατοωνθ' ιερα προς τειχεα Θηβης,
και ρα μαλα λισσοντο δομεν κλειτους επικουρους:
οι δ' εθελον δομεναι και επηνεον ως εκελευον:
αλλα Ζευς ετρεψε παραισια σηματα φαινων.
οι δ' επει ουν ωχοντο ιδε προ οδου εγενοντο,
Ασωπον δ' ικοντο βαθυσχοινον λεχεποιην,
ενθ' αυτ' αγγελιην επι Τυδη στειλαν Αχαιοι.
αυταρ ο βη, πολεας δε κιχησατο Καδμειωνας
δαινυμενους κατα δωμα βιης Ετεοκληειης.
ενθ' ουδε ξεινος περ εων ιππηλατα Τυδευς
ταρβει, μουνος εων πολεσιν μετα Καδμειοισιν,
αλλ' ο γ' αεθλευειν προκαλιζετο, παντα δ' ενικα
ρηιδιως: τοιη οι επιρροθος ηεν Αθηνη.
οι δε χολωσαμενοι Καδμειοι κεντορες ιππων
αψ αρ' ανερχομενω πυκινον λοχον εισαν αγοντες
κουρους πεντηκοντα: δυω δ' ηγητορες ησαν,
Μαιων Αιμονιδης επιεικελος αθανατοισιν,
υιος τ' Αυτοφονοιο μενεπτολεμος Πολυφοντης.
Τυδευς μεν και τοισιν αεικεα ποτμον εφηκε:
παντας επεφν', ενα δ' οιον ιει οικον δε νεεσθαι:
Μαιον' αρα προεηκε θεων τεραεσσι πιθησας.
τοιος εην Τυδευς Αιτωλιος: αλλα τον υιον
γεινατο ειο χερεια μαχη, αγορη δε τ' αμεινω.
ως φατο, τον δ' ου τι προσεφη κρατερος Διομηδης
αιδεσθεις βασιληος ενιπην αιδοιοιο:
τον δ' υιος Καπανηος αμειψατο κυδαλιμοιο:
Ατρειδη μη ψευδε' επισταμενος σαφα ειπειν:
ημεις τοι πατερων μεγ' αμεινονες ευχομεθ' ειναι:
ημεις και Θηβης εδος ειλομεν επταπυλοιο
παυροτερον λαον αγαγονθ' υπο τειχος αρειον,
πειθομενοι τεραεσσι θεων και Ζηνος αρωγη:
κεινοι δε σφετερησιν ατασθαλιησιν ολοντο:
τω μη μοι πατερας ποθ' ομοιη ενθεο τιμη.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη κρατερος Διομηδης:
τεττα, σιωπη ησο, εμω δ' επιπειθεο μυθω:
ου γαρ εγω νεμεσω Αγαμεμνονι ποιμενι λαων
οτρυνοντι μαχεσθαι ευκνημιδας Αχαιους:
τουτω μεν γαρ κυδος αμ' εψεται ει κεν Αχαιοι
Τρωας δηωσωσιν ελωσι τε Ιλιον ιρην,
τουτω δ' αυ μεγα πενθος Αχαιων δηωθεντων.
αλλ' αγε δη και νωι μεδωμεθα θουριδος αλκης.
η ρα και εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε:
δεινον δ' εβραχε χαλκος επι στηθεσσιν ανακτος
ορνυμενου: υπο κεν ταλασιφρονα περ δεος ειλεν.
ως δ' οτ' εν αιγιαλω πολυηχει κυμα θαλασσης
ορνυτ' επασσυτερον Ζεφυρου υπο κινησαντος:
ποντω μεν τε πρωτα κορυσσεται, αυταρ επειτα
χερσω ρηγνυμενον μεγαλα βρεμει, αμφι δε τ' ακρας
κυρτον εον κορυφουται, αποπτυει δ' αλος αχνην:
ως τοτ' επασσυτεραι Δαναων κινυντο φαλαγγες
νωλεμεως πολεμον δε: κελευε δε οισιν εκαστος
ηγεμονων: οι δ' αλλοι ακην ισαν, ουδε κε φαιης
τοσσον λαον επεσθαι εχοντ' εν στηθεσιν αυδην,
σιγη δειδιοτες σημαντορας: αμφι δε πασι
τευχεα ποικιλ' ελαμπε, τα ειμενοι εστιχοωντο.
Τρωες δ', ως τ' οιες πολυπαμονος ανδρος εν αυλη
μυριαι εστηκασιν αμελγομεναι γαλα λευκον
αζηχες μεμακυιαι ακουουσαι οπα αρνων,
ως Τρωων αλαλητος ανα στρατον ευρυν ορωρει:
ου γαρ παντων ηεν ομος θροος ουδ' ια γηρυς,
αλλα γλωσσα μεμικτο, πολυκλητοι δ' εσαν ανδρες.
ορσε δε τους μεν Αρης, τους δε γλαυκωπις Αθηνη
Δειμος τ' ηδε Φοβος και Ερις αμοτον μεμαυια,
Αρεος ανδροφονοιο κασιγνητη εταρη τε,
η τ' ολιγη μεν πρωτα κορυσσεται, αυταρ επειτα
ουρανω εστηριξε καρη και επι χθονι βαινει:
η σφιν και τοτε νεικος ομοιιον εμβαλε μεσσω
ερχομενη καθ' ομιλον οφελλουσα στονον ανδρων.
οι δ' οτε δη ρ' ες χωρον ενα ξυνιοντες ικοντο,
συν ρ' εβαλον ρινους, συν δ' εγχεα και μενε' ανδρων
χαλκεοθωρηκων: αταρ ασπιδες ομφαλοεσσαι
επληντ' αλληλησι, πολυς δ' ορυμαγδος ορωρει.
ενθα δ' αμ' οιμωγη τε και ευχωλη πελεν ανδρων
ολλυντων τε και ολλυμενων, ρεε δ' αιματι γαια.
ως δ' οτε χειμαρροι ποταμοι κατ' ορεσφι ρεοντες
ες μισγαγκειαν συμβαλλετον οβριμον υδωρ
κρουνων εκ μεγαλων κοιλης εντοσθε χαραδρης,
των δε τε τηλοσε δουπον εν ουρεσιν εκλυε ποιμην:
ως των μισγομενων γενετο ιαχη τε πονος τε.
πρωτος δ' Αντιλοχος Τρωων ελεν ανδρα κορυστην
εσθλον ενι προμαχοισι Θαλυσιαδην Εχεπωλον:
τον ρ' εβαλε πρωτος κορυθος φαλον ιπποδασειης,
εν δε μετωπω πηξε, περησε δ' αρ' οστεον εισω
αιχμη χαλκειη: τον δε σκοτος οσσε καλυψεν,
ηριπε δ' ως οτε πυργος ενι κρατερη υσμινη.
τον δε πεσοντα ποδων ελαβε κρειων Ελεφηνωρ
Χαλκωδοντιαδης μεγαθυμων αρχος Αβαντων,
ελκε δ' υπ' εκ βελεων, λελιημενος οφρα ταχιστα
τευχεα συλησειε: μινυνθα δε οι γενεθ' ορμη.
νεκρον γαρ ερυοντα ιδων μεγαθυμος Αγηνωρ
πλευρα, τα οι κυψαντι παρ' ασπιδος εξεφαανθη,
ουτησε ξυστω χαλκηρει, λυσε δε γυια.
ως τον μεν λιπε θυμος, επ' αυτω δ' εργον ετυχθη
αργαλεον Τρωων και Αχαιων: οι δε λυκοι ως
αλληλοις επορουσαν, ανηρ δ' ανδρ' εδνοπαλιζεν.
ενθ' εβαλ' Ανθεμιωνος υιον Τελαμωνιος Αιας
ηιθεον θαλερον Σιμοεισιον, ον ποτε μητηρ
Ιδηθεν κατιουσα παρ' οχθησιν Σιμοεντος
γεινατ', επει ρα τοκευσιν αμ' εσπετο μηλα ιδεσθαι:
τουνεκα μιν καλεον Σιμοεισιον: ουδε τοκευσι
θρεπτρα φιλοις απεδωκε, μινυνθαδιος δε οι αιων
επλεθ' υπ' Αιαντος μεγαθυμου δουρι δαμεντι.
πρωτον γαρ μιν ιοντα βαλε στηθος παρα μαζον
δεξιον: αντικρυ δε δι' ωμου χαλκεον εγχος
ηλθεν: ο δ' εν κονιησι χαμαι πεσεν αιγειρος ως
η ρα τ' εν ειαμενη ελεος μεγαλοιο πεφυκει
λειη, αταρ τε οι οζοι επ' ακροτατη πεφυασι:
την μεν θ' αρματοπηγος ανηρ αιθωνι σιδηρω
εξεταμ', οφρα ιτυν καμψη περικαλλει διφρω:
η μεν τ' αζομενη κειται ποταμοιο παρ' οχθας.
τοιον αρ' Ανθεμιδην Σιμοεισιον εξεναριξεν
Αιας διογενης: του δ' Αντιφος αιολοθωρηξ
Πριαμιδης καθ' ομιλον ακοντισεν οξει δουρι.
του μεν αμαρθ', ο δε Λευκον Οδυσσεος εσθλον εταιρον
βεβληκει βουβωνα, νεκυν ετερως' ερυοντα:
ηριπε δ' αμφ' αυτω, νεκρος δε οι εκπεσε χειρος.
του δ' Οδυσευς μαλα θυμον αποκταμενοιο χολωθη,
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω,
στη δε μαλ' εγγυς ιων και ακοντισε δουρι φαεινω
αμφι ε παπτηνας: υπο δε Τρωες κεκαδοντο
ανδρος ακοντισσαντος: ο δ' ουχ αλιον βελος ηκεν,
αλλ' υιον Πριαμοιο νοθον βαλε Δημοκοωντα
ος οι Αβυδοθεν ηλθε παρ' ιππων ωκειαων.
τον ρ' Οδυσευς εταροιο χολωσαμενος βαλε δουρι
κορσην: η δ' ετεροιο δια κροταφοιο περησεν
αιχμη χαλκειη: τον δε σκοτος οσσε καλυψε,
δουπησεν δε πεσων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
χωρησαν δ' υπο τε προμαχοι και φαιδιμος Εκτωρ:
Αργειοι δε μεγα ιαχον, ερυσαντο δε νεκρους,
ιθυσαν δε πολυ προτερω: νεμεσησε δ' Απολλων
Περγαμου εκκατιδων, Τρωεσσι δε κεκλετ' αυσας:
ορνυσθ' ιπποδαμοι Τρωες μηδ' εικετε χαρμης
Αργειοις, επει ου σφι λιθος χρως ουδε σιδηρος
χαλκον ανασχεσθαι ταμεσιχροα βαλλομενοισιν:
ου μαν ουδ' Αχιλευς Θετιδος παις ηυκομοιο
μαρναται, αλλ' επι νηυσι χολον θυμαλγεα πεσσει.
ως φατ' απο πτολιος δεινος θεος: αυταρ Αχαιους
ωρσε Διος θυγατηρ κυδιστη Τριτογενεια
ερχομενη καθ' ομιλον, οθι μεθιεντας ιδοιτο.
ενθ' Αμαρυγκειδην Διωρεα μοιρα πεδησε:
χερμαδιω γαρ βλητο παρα σφυρον οκριοεντι
κνημην δεξιτερην: βαλε δε Θρηκων αγος ανδρων
Πειρως Ιμβρασιδης ος αρ' Αινοθεν ειληλουθει.
αμφοτερω δε τενοντε και οστεα λαας αναιδης
αχρις απηλοιησεν: ο δ' υπτιος εν κονιησι
καππεσεν αμφω χειρε φιλοις εταροισι πετασσας
θυμον αποπνειων: ο δ' επεδραμεν ος ρ' εβαλεν περ
Πειροος, ουτα δε δουρι παρ' ομφαλον: εκ δ' αρα πασαι
χυντο χαμαι χολαδες, τον δε σκοτος οσσε καλυψε.
τον δε Θοας Αιτωλος απεσσυμενον βαλε δουρι
στερνον υπερ μαζοιο, παγη δ' εν πνευμονι χαλκος:
αγχιμολον δε οι ηλθε Θοας, εκ δ' οβριμον εγχος
εσπασατο στερνοιο, ερυσσατο δε ξιφος οξυ,
τω ο γε γαστερα τυψε μεσην, εκ δ' αινυτο θυμον.
τευχεα δ' ουκ απεδυσε: περιστησαν γαρ εταιροι
Θρηικες ακροκομοι δολιχ' εγχεα χερσιν εχοντες,
οι ε μεγαν περ εοντα και ιφθιμον και αγαυον
ωσαν απο σφειων: ο δε χασσαμενος πελεμιχθη.
ως τω γ' εν κονιησι παρ' αλληλοισι τετασθην,
ητοι ο μεν Θρηκων, ο δ' Επειων χαλκοχιτωνων
ηγεμονες: πολλοι δε περι κτεινοντο και αλλοι.
ενθα κεν ουκετι εργον ανηρ ονοσαιτο μετελθων,
ος τις ετ' αβλητος και ανουτατος οξει χαλκω
δινευοι κατα μεσσον, αγοι δε ε Παλλας Αθηνη
χειρος ελους', αυταρ βελεων απερυκοι ερωην:
πολλοι γαρ Τρωων και Αχαιων ηματι κεινω
πρηνεες εν κονιησι παρ' αλληλοισι τεταντο.

======== Book 5 ========

ενθ' αυ Τυδειδη Διομηδει Παλλας Αθηνη
δωκε μενος και θαρσος, ιν' εκδηλος μετα πασιν
Αργειοισι γενοιτο ιδε κλεος εσθλον αροιτο:
δαιε οι εκ κορυθος τε και ασπιδος ακαματον πυρ
αστερ' οπωρινω εναλιγκιον, ος τε μαλιστα
λαμπρον παμφαινησι λελουμενος ωκεανοιο:
τοιον οι πυρ δαιεν απο κρατος τε και ωμων,
ωρσε δε μιν κατα μεσσον οθι πλειστοι κλονεοντο.
ην δε τις εν Τρωεσσι Δαρης αφνειος αμυμων
ιρευς Ηφαιστοιο: δυω δε οι υιεες ηστην
Φηγευς Ιδαιος τε μαχης ευ ειδοτε πασης.
τω οι αποκρινθεντε εναντιω ορμηθητην:
τω μεν αφ' ιπποιιν, ο δ' απο χθονος ορνυτο πεζος.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες
Φηγευς ρα προτερος προιει δολιχοσκιον εγχος:
Τυδειδεω δ' υπερ ωμον αριστερον ηλυθ' ακωκη
εγχεος, ουδ' εβαλ' αυτον: ο δ' υστερος ορνυτο χαλκω
Τυδειδης: του δ' ουχ αλιον βελος εκφυγε χειρος,
αλλ' εβαλε στηθος μεταμαζιον, ωσε δ' αφ' ιππων.
Ιδαιος δ' απορουσε λιπων περικαλλεα διφρον,
ουδ' ετλη περιβηναι αδελφειου κταμενοιο:
ουδε γαρ ουδε κεν αυτος υπεκφυγε κηρα μελαιναν,
αλλ' Ηφαιστος ερυτο, σαωσε δε νυκτι καλυψας,
ως δη οι μη παγχυ γερων ακαχημενος ειη.
ιππους δ' εξελασας μεγαθυμου Τυδεος υιος
δωκεν εταιροισιν καταγειν κοιλας επι νηας.
Τρωες δε μεγαθυμοι επει ιδον υιε Δαρητος
τον μεν αλευαμενον, τον δε κταμενον παρ' οχεσφι,
πασιν ορινθη θυμος: αταρ γλαυκωπις Αθηνη
χειρος ελους' επεεσσι προσηυδα θουρον Αρηα:
Αρες Αρες βροτολοιγε μιαιφονε τειχεσιπλητα
ουκ αν δη Τρωας μεν εασαιμεν και Αχαιους
μαρνασθ', οπποτεροισι πατηρ Ζευς κυδος ορεξη,
νωι δε χαζωμεσθα, Διος δ' αλεωμεθα μηνιν;
ως ειπουσα μαχης εξηγαγε θουρον Αρηα:
τον μεν επειτα καθεισεν επ' ηιοεντι Σκαμανδρω,
Τρωας δ' εκλιναν Δαναοι: ελε δ' ανδρα εκαστος
ηγεμονων: πρωτος δε αναξ ανδρων Αγαμεμνων
αρχον Αλιζωνων Οδιον μεγαν εκβαλε διφρου:
πρωτω γαρ στρεφθεντι μεταφρενω εν δορυ πηξεν
ωμων μεσσηγυς, δια δε στηθεσφιν ελασσε,
δουπησεν δε πεσων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
Ιδομενευς δ' αρα Φαιστον ενηρατο Μηονος υιον
Βωρου, ος εκ Ταρνης εριβωλακος ειληλουθει.
τον μεν αρ' Ιδομενευς δουρικλυτος εγχει μακρω
νυξ' ιππων επιβησομενον κατα δεξιον ωμον:
ηριπε δ' εξ οχεων, στυγερος δ' αρα μιν σκοτος ειλε.
τον μεν αρ' Ιδομενηος εσυλευον θεραποντες:
υιον δε Στροφιοιο Σκαμανδριον αιμονα θηρης
Ατρειδης Μενελαος ελ' εγχει οξυοεντι
εσθλον θηρητηρα: διδαξε γαρ Αρτεμις αυτη
βαλλειν αγρια παντα, τα τε τρεφει ουρεσιν υλη:
αλλ' ου οι τοτε γε χραισμ' Αρτεμις ιοχεαιρα,
ουδε εκηβολιαι ησιν το πριν γε κεκαστο:
αλλα μιν Ατρειδης δουρικλειτος Μενελαος
προσθεν εθεν φευγοντα μεταφρενον ουτασε δουρι
ωμων μεσσηγυς, δια δε στηθεσφιν ελασσεν,
ηριπε δε πρηνης, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
Μηριονης δε Φερεκλον ενηρατο, τεκτονος υιον
Αρμονιδεω, ος χερσιν επιστατο δαιδαλα παντα
τευχειν: εξοχα γαρ μιν εφιλατο Παλλας Αθηνη:
ος και Αλεξανδρω τεκτηνατο νηας εισας
αρχεκακους, αι πασι κακον Τρωεσσι γενοντο
οι τ' αυτω, επει ου τι θεων εκ θεσφατα ηδη.
τον μεν Μηριονης οτε δη κατεμαρπτε διωκων
βεβληκει γλουτον κατα δεξιον: η δε διαπρο
αντικρυ κατα κυστιν υπ' οστεον ηλυθ' ακωκη:
γνυξ δ' εριπ' οιμωξας, θανατος δε μιν αμφεκαλυψε.
Πηδαιον δ' αρ' επεφνε Μεγης Αντηνορος υιον
ος ρα νοθος μεν εην, πυκα δ' ετρεφε δια Θεανω
ισα φιλοισι τεκεσσι χαριζομενη ποσει ω.
τον μεν Φυλειδης δουρι κλυτος εγγυθεν ελθων
βεβληκει κεφαλης κατα ινιον οξει δουρι:
αντικρυ δ' αν' οδοντας υπο γλωσσαν ταμε χαλκος:
ηριπε δ' εν κονιη, ψυχρον δ' ελε χαλκον οδουσιν.
Ευρυπυλος δ' Ευαιμονιδης Υψηνορα διον
υιον υπερθυμου Δολοπιονος, ος ρα Σκαμανδρου
αρητηρ ετετυκτο, θεος δ' ως τιετο δημω,
τον μεν αρ' Ευρυπυλος, Ευαιμονος αγλαος υιος,
προσθεν εθεν φευγοντα μεταδρομαδην ελας' ωμον
φασγανω αιξας, απο δ' εξεσε χειρα βαρειαν:
αιματοεσσα δε χειρ πεδιω πεσε: τον δε κατ' οσσε
ελλαβε πορφυρεος θανατος και μοιρα κραταιη.
ως οι μεν πονεοντο κατα κρατερην υσμινην:
Τυδειδην δ' ουκ αν γνοιης ποτεροισι μετειη
ηε μετα Τρωεσσιν ομιλεοι η μετ' Αχαιοις.
θυνε γαρ αμ πεδιον ποταμω πληθοντι εοικως
χειμαρρω, ος τ' ωκα ρεων εκεδασσε γεφυρας:
τον δ' ουτ' αρ τε γεφυραι εεργμεναι ισχανοωσιν,
ουτ' αρα ερκεα ισχει αλωαων εριθηλεων
ελθοντ' εξαπινης οτ' επιβριση Διος ομβρος:
πολλα δ' υπ' αυτου εργα κατηριπε καλ' αιζηων:
ως υπο Τυδειδη πυκιναι κλονεοντο φαλαγγες
Τρωων, ουδ' αρα μιν μιμνον πολεες περ εοντες.
τον δ' ως ουν ενοησε Λυκαονος αγλαος υιος
θυνοντ' αμ πεδιον προ εθεν κλονεοντα φαλαγγας,
αιψ' επι Τυδειδη ετιταινετο καμπυλα τοξα,
και βαλ' επαισσοντα τυχων κατα δεξιον ωμον
θωρηκος γυαλον: δια δ' επτατο πικρος οιστος,
αντικρυ δε διεσχε, παλασσετο δ' αιματι θωρηξ.
τω δ' επι μακρον αυσε Λυκαονος αγλαος υιος:
ορνυσθε Τρωες μεγαθυμοι κεντορες ιππων:
βεβληται γαρ αριστος Αχαιων, ουδε ε φημι
δηθ' ανσχησεσθαι κρατερον βελος, ει ετεον με
ωρσεν αναξ Διος υιος απορνυμενον Λυκιηθεν.
ως εφατ' ευχομενος: τον δ' ου βελος ωκυ δαμασσεν,
αλλ' αναχωρησας προσθ' ιπποιιν και οχεσφιν
εστη, και Σθενελον προσεφη Καπανηιον υιον:
ορσο πεπον Καπανηιαδη, καταβησεο διφρου,
οφρα μοι εξ ωμοιο ερυσσης πικρον οιστον.
ως αρ' εφη, Σθενελος δε καθ' ιππων αλτο χαμαζε,
παρ δε στας βελος ωκυ διαμπερες εξερυς' ωμου:
αιμα δ' ανηκοντιζε δια στρεπτοιο χιτωνος.
δη τοτ' επειτ' ηρατο βοην αγαθος Διομηδης:
κλυθι μευ αιγιοχοιο Διος τεκος Ατρυτωνη,
ει ποτε μοι και πατρι φιλα φρονεουσα παρεστης
δηιω εν πολεμω, νυν αυτ' εμε φιλαι Αθηνη:
δος δε τε μ' ανδρα ελειν και ες ορμην εγχεος ελθειν
ος μ' εβαλε φθαμενος και επευχεται, ουδε με φησι
δηρον ετ' οψεσθαι λαμπρον φαος ηελιοιο.
ως εφατ' ευχομενος: του δ' εκλυε Παλλας Αθηνη,
γυια δ' εθηκεν ελαφρα, ποδας και χειρας υπερθεν:
αγχου δ' ισταμενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
θαρσων νυν Διομηδες επι Τρωεσσι μαχεσθαι:
εν γαρ τοι στηθεσσι μενος πατρωιον ηκα
ατρομον, οιον εχεσκε σακεσπαλος ιπποτα Τυδευς:
αχλυν δ' αυ τοι απ' οφθαλμων ελον η πριν επηεν,
οφρ' ευ γιγνωσκης ημεν θεον ηδε και ανδρα.
τω νυν αι κε θεος πειρωμενος ενθαδ' ικηται
μη τι συ γ' αθανατοισι θεοις αντικρυ μαχεσθαι
τοις αλλοις: αταρ ει κε Διος θυγατηρ Αφροδιτη
ελθης' ες πολεμον, την γ' ουταμεν οξει χαλκω.
η μεν αρ' ως ειπους' απεβη γλαυκωπις Αθηνη,
Τυδειδης δ' εξαυτις ιων προμαχοισιν εμιχθη
και πριν περ θυμω μεμαως Τρωεσσι μαχεσθαι:
δη τοτε μιν τρις τοσσον ελεν μενος ως τε λεοντα
ον ρα τε ποιμην αγρω επ' ειροποκοις οιεσσι
χραυση μεν τ' αυλης υπεραλμενον ουδε δαμασση:
του μεν τε σθενος ωρσεν, επειτα δε τ' ου προσαμυνει,
αλλα κατα σταθμους δυεται, τα δ' ερημα φοβειται:
αι μεν τ' αγχιστιναι επ' αλληλησι κεχυνται,
αυταρ ο εμμεμαως βαθεης εξαλλεται αυλης:
ως μεμαως Τρωεσσι μιγη κρατερος Διομηδης.
ενθ' ελεν Αστυνοον και Υπειρονα ποιμενα λαων,
τον μεν υπερ μαζοιο βαλων χαλκηρει δουρι,
τον δ' ετερον ξιφει μεγαλω κληιδα παρ' ωμον
πληξ', απο δ' αυχενος ωμον εεργαθεν ηδ' απο νωτου.
τους μεν εας', ο δ' Αβαντα μετωχετο και Πολυειδον
υιεας Ευρυδαμαντος ονειροπολοιο γεροντος:
τοις ουκ ερχομενοις ο γερων εκρινατ' ονειρους,
αλλα σφεας κρατερος Διομηδης εξεναριξε:
βη δε μετα Ξανθον τε Θοωνα τε Φαινοπος υιε
αμφω τηλυγετω: ο δε τειρετο γηραι λυγρω,
υιον δ' ου τεκετ' αλλον επι κτεατεσσι λιπεσθαι.
ενθ' ο γε τους εναριζε, φιλον δ' εξαινυτο θυμον
αμφοτερω, πατερι δε γοον και κηδεα λυγρα
λειπ', επει ου ζωοντε μαχης εκνοστησαντε
δεξατο: χηρωσται δε δια κτησιν δατεοντο.
ενθ' υιας Πριαμοιο δυω λαβε Δαρδανιδαο
ειν ενι διφρω εοντας Εχεμμονα τε Χρομιον τε.
ως δε λεων εν βουσι θορων εξ αυχενα αξη
πορτιος ηε βοος ξυλοχον κατα βοσκομεναων,
ως τους αμφοτερους εξ ιππων Τυδεος υιος
βησε κακως αεκοντας, επειτα δε τευχε' εσυλα:
ιππους δ' οις εταροισι διδου μετα νηας ελαυνειν.
τον δ' ιδεν Αινειας αλαπαζοντα στιχας ανδρων,
βη δ' ιμεν αν τε μαχην και ανα κλονον εγχειαων
Πανδαρον αντιθεον διζημενος ει που εφευροι:
ευρε Λυκαονος υιον αμυμονα τε κρατερον τε,
στη δε προσθ' αυτοιο επος τε μιν αντιον ηυδα:
Πανδαρε που τοι τοξον ιδε πτεροεντες οιστοι
και κλεος; ω ου τις τοι εριζεται ενθαδε γ' ανηρ,
ουδε τις εν Λυκιη σεο γ' ευχεται ειναι αμεινων.
αλλ' αγε τωδ' εφες ανδρι βελος Διι χειρας ανασχων
ος τις οδε κρατεει και δη κακα πολλα εοργε
Τρωας, επει πολλων τε και εσθλων γουνατ' ελυσεν:
ει μη τις θεος εστι κοτεσσαμενος Τρωεσσιν
ιρων μηνισας: χαλεπη δε θεου επι μηνις.
τον δ' αυτε προσεειπε Λυκαονος αγλαος υιος:
Αινεια Τρωων βουληφορε χαλκοχιτωνων
Τυδειδη μιν εγωγε δαιφρονι παντα εισκω,
ασπιδι γιγνωσκων αυλωπιδι τε τρυφαλειη,
ιππους τ' εισοροων: σαφα δ' ουκ οιδ' ει θεος εστιν.
ει δ' ο γ' ανηρ ον φημι δαιφρων Τυδεος υιος
ουχ ο γ' ανευθε θεου ταδε μαινεται, αλλα τις αγχι
εστηκ' αθανατων νεφελη ειλυμενος ωμους,
ος τουτου βελος ωκυ κιχημενον ετραπεν αλλη.
ηδη γαρ οι εφηκα βελος, και μιν βαλον ωμον
δεξιον αντικρυ δια θωρηκος γυαλοιο:
και μιν εγωγ' εφαμην Αιδωνηι προιαψειν,
εμπης δ' ουκ εδαμασσα: θεος νυ τις εστι κοτηεις.
ιπποι δ' ου παρεασι και αρματα των κ' επιβαιην:
αλλα που εν μεγαροισι Λυκαονος ενδεκα διφροι
καλοι πρωτοπαγεις νεοτευχεες: αμφι δε πεπλοι
πεπτανται: παρα δε σφιν εκαστω διζυγες ιπποι
εστασι κρι λευκον ερεπτομενοι και ολυρας.
η μεν μοι μαλα πολλα γερων αιχμητα Λυκαων
ερχομενω επετελλε δομοις ενι ποιητοισιν:
ιπποισιν μ' εκελευε και αρμασιν εμβεβαωτα
αρχευειν Τρωεσσι κατα κρατερας υσμινας:
αλλ' εγω ου πιθομην: η τ' αν πολυ κερδιον ηεν:
ιππων φειδομενος, μη μοι δευοιατο φορβης
ανδρων ειλομενων ειωθοτες εδμεναι αδην.
ως λιπον, αυταρ πεζος ες Ιλιον ειληλουθα
τοξοισιν πισυνος: τα δε μ' ουκ αρ' εμελλον ονησειν.
ηδη γαρ δοιοισιν αριστηεσσιν εφηκα
Τυδειδη τε και Ατρειδη, εκ δ' αμφοτεροιιν
ατρεκες αιμ' εσσευα βαλων, ηγειρα δε μαλλον.
τω ρα κακη αιση απο πασσαλου αγκυλα τοξα
ηματι τω ελομην οτε Ιλιον εις ερατεινην
ηγεομην Τρωεσσι φερων χαριν Εκτορι διω.
ει δε κε νοστησω και εσοψομαι οφθαλμοισι
πατριδ' εμην αλοχον τε και υψερεφες μεγα δωμα,
αυτικ' επειτ' απ' εμειο καρη ταμοι αλλοτριος φως
ει μη εγω ταδε τοξα φαεινω εν πυρι θειην
χερσι διακλασσας: ανεμωλια γαρ μοι οπηδει.
τον δ' αυτ' Αινειας Τρωων αγος αντιον ηυδα:
μη δ' ουτως αγορευε: παρος δ' ουκ εσσεται αλλως,
πριν γ' επι νω τωδ' ανδρι συν ιπποισιν και οχεσφιν
αντιβιην ελθοντε συν εντεσι πειρηθηναι.
αλλ' αγ' εμων οχεων επιβησεο, οφρα ιδηαι
οιοι Τρωιοι ιπποι επισταμενοι πεδιοιο
κραιπνα μαλ' ενθα και ενθα διωκεμεν ηδε φεβεσθαι:
τω και νωι πολιν δε σαωσετον, ει περ αν αυτε
Ζευς επι Τυδειδη Διομηδει κυδος ορεξη.
αλλ' αγε νυν μαστιγα και ηνια σιγαλοεντα
δεξαι, εγω δ' ιππων αποβησομαι οφρα μαχωμαι:
ηε συ τονδε δεδεξο, μελησουσιν δ' εμοι ιπποι.
τον δ' αυτε προσεειπε Λυκαονος αγλαος υιος:
Αινεια συ μεν αυτος εχ' ηνια και τεω ιππω:
μαλλον υφ' ηνιοχω ειωθοτι καμπυλον αρμα
οισετον, ει περ αν αυτε φεβωμεθα Τυδεος υιον:
μη τω μεν δεισαντε ματησετον, ουδ' εθελητον
εκφερεμεν πολεμοιο τεον φθογγον ποθεοντε,
νωι δ' επαιξας μεγαθυμου Τυδεος υιος
αυτω τε κτεινη και ελασση μωνυχας ιππους.
αλλα συ γ' αυτος ελαυνε τε' αρματα και τεω ιππω,
τον δε δ' εγων επιοντα δεδεξομαι οξει δουρι.
ως αρα φωνησαντες ες αρματα ποικιλα βαντες
εμμεμαωτ' επι Τυδειδη εχον ωκεας ιππους.
τους δε ιδε Σθενελος Καπανηιος αγλαος υιος,
αιψα δε Τυδειδην επεα πτεροεντα προσηυδα:
Τυδειδη Διομηδες εμω κεχαρισμενε θυμω,
ανδρ' οροω κρατερω επι σοι μεμαωτε μαχεσθαι
ιν' απελεθρον εχοντας: ο μεν τοξων ευ ειδως
Πανδαρος, υιος δ' αυτε Λυκαονος ευχεται ειναι:
Αινειας δ' υιος μεν αμυμονος Αγχισαο
ευχεται εκγεγαμεν, μητηρ δε οι εστ' Αφροδιτη.
αλλ' αγε δη χαζωμεθ' εφ' ιππων, μηδε μοι ουτω
θυνε δια προμαχων, μη πως φιλον ητορ ολεσσης.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη κρατερος Διομηδης:
μη τι φοβον δ' αγορευ', επει ουδε σε πεισεμεν οιω.
ου γαρ μοι γενναιον αλυσκαζοντι μαχεσθαι
ουδε καταπτωσσειν: ετι μοι μενος εμπεδον εστιν:
οκνειω δ' ιππων επιβαινεμεν, αλλα και αυτως
αντιον ειμ' αυτων: τρειν μ' ουκ εα Παλλας Αθηνη.
τουτω δ' ου παλιν αυτις αποισετον ωκεες ιπποι
αμφω αφ' ημειων, ει γ' ουν ετερος γε φυγησιν.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησιν:
αι κεν μοι πολυβουλος Αθηνη κυδος ορεξη
αμφοτερω κτειναι, συ δε τουσδε μεν ωκεας ιππους
αυτου ερυκακεειν εξ αντυγος ηνια τεινας,
Αινειαο δ' επαιξαι μεμνημενος ιππων,
εκ δ' ελασαι Τρωων μετ' ευκνημιδας Αχαιους.
της γαρ τοι γενεης ης Τρωι περ ευρυοπα Ζευς
δωχ' υιος ποινην Γανυμηδεος, ουνεκ' αριστοι
ιππων οσσοι εασιν υπ' ηω τ' ηελιον τε,
της γενεης εκλεψεν αναξ ανδρων Αγχισης
λαθρη Λαομεδοντος υποσχων θηλεας ιππους:
των οι εξ εγενοντο ενι μεγαροισι γενεθλη.
τους μεν τεσσαρας αυτος εχων ατιταλλ' επι φατνη,
τω δε δυ' Αινεια δωκεν μηστωρε φοβοιο.
ει τουτω κε λαβοιμεν, αροιμεθα κε κλεος εσθλον.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον,
τω δε ταχ' εγγυθεν ηλθον ελαυνοντ' ωκεας ιππους.
τον προτερος προσεειπε Λυκαονος αγλαος υιος:
καρτεροθυμε δαιφρον αγαυου Τυδεος υιε
η μαλα ς' ου βελος ωκυ δαμασσατο πικρος οιστος:
νυν αυτ' εγχειη πειρησομαι αι κε τυχωμι.
η ρα και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος
και βαλε Τυδειδαο κατ' ασπιδα: της δε δια προ
αιχμη χαλκειη πταμενη θωρηκι πελασθη:
τω δ' επι μακρον αυσε Λυκαονος αγλαος υιος:
βεβληαι κενεωνα διαμπερες, ουδε ς' οιω
δηρον ετ' ανσχησεσθαι: εμοι δε μεγ' ευχος εδωκας.
τον δ' ου ταρβησας προσεφη κρατερος Διομηδης:
ημβροτες ουδ' ετυχες: αταρ ου μεν σφωι γ' οιω
πριν γ' αποπαυσεσθαι πριν γ' η ετερον γε πεσοντα
αιματος ασαι Αρηα, ταλαυρινον πολεμιστην.
ως φαμενος προεηκε: βελος δ' ιθυνεν Αθηνη
ρινα παρ' οφθαλμον, λευκους δ' επερησεν οδοντας.
του δ' απο μεν γλωσσαν πρυμνην ταμε χαλκος ατειρης,
αιχμη δ' εξελυθη παρα νειατον ανθερεωνα:
ηριπε δ' εξ οχεων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω
αιολα παμφανοωντα, παρετρεσσαν δε οι ιπποι
ωκυποδες: του δ' αυθι λυθη ψυχη τε μενος τε.
Αινειας δ' απορουσε συν ασπιδι δουρι τε μακρω
δεισας μη πως οι ερυσαιατο νεκρον Αχαιοι.
αμφι δ' αρ' αυτω βαινε λεων ως αλκι πεποιθως,
προσθε δε οι δορυ τ' εσχε και ασπιδα παντος' εισην,
τον κταμεναι μεμαως ος τις του γ' αντιος ελθοι
σμερδαλεα ιαχων: ο δε χερμαδιον λαβε χειρι
Τυδειδης μεγα εργον ο ου δυο γ' ανδρε φεροιεν,
οιοι νυν βροτοι εις': ο δε μιν ρεα παλλε και οιος.
τω βαλεν Αινειαο κατ' ισχιον ενθα τε μηρος
ισχιω ενστρεφεται, κοτυλην δε τε μιν καλεουσι:
θλασσε δε οι κοτυλην, προς δ' αμφω ρηξε τενοντε:
ωσε δ' απο ρινον τρηχυς λιθος: αυταρ ο γ' ηρως
εστη γνυξ εριπων και ερεισατο χειρι παχειη
γαιης: αμφι δε οσσε κελαινη νυξ εκαλυψε.
και νυ κεν ενθ' απολοιτο αναξ ανδρων Αινειας,
ει μη αρ' οξυ νοησε Διος θυγατηρ Αφροδιτη
μητηρ, η μιν υπ' Αγχιση τεκε βουκολεοντι:
αμφι δ' εον φιλον υιον εχευατο πηχεε λευκω,
προσθε δε οι πεπλοιο φαεινου πτυγμα καλυψεν
ερκος εμεν βελεων, μη τις Δαναων ταχυπωλων
χαλκον ενι στηθεσσι βαλων εκ θυμον ελοιτο.
η μεν εον φιλον υιον υπεξεφερεν πολεμοιο:
ουδ' υιος Καπανηος εληθετο συνθεσιαων
ταων ας επετελλε βοην αγαθος Διομηδης,
αλλ' ο γε τους μεν εους ηρυκακε μωνυχας ιππους
νοσφιν απο φλοισβου εξ αντυγος ηνια τεινας,
Αινειαο δ' επαιξας καλλιτριχας ιππους
εξελασε Τρωων μετ' ευκνημιδας Αχαιους.
δωκε δε Δηιπυλω εταρω φιλω, ον περι πασης
τιεν ομηλικιης οτι οι φρεσιν αρτια ηδη,
νηυσιν επι γλαφυρησιν ελαυνεμεν: αυταρ ο γ' ηρως
ων ιππων επιβας ελαβ' ηνια σιγαλοεντα,
αιψα δε Τυδειδην μεθεπε κρατερωνυχας ιππους
εμμεμαως: ο δε Κυπριν επωχετο νηλει χαλκω
γιγνωσκων ο τ' αναλκις εην θεος, ουδε θεαων
ταων αι τ' ανδρων πολεμον κατα κοιρανεουσιν,
ουτ' αρ' Αθηναιη ουτε πτολιπορθος Ενυω.
αλλ' οτε δη ρ' εκιχανε πολυν καθ' ομιλον οπαζων,
ενθ' επορεξαμενος μεγαθυμου Τυδεος υιος
ακρην ουτασε χειρα μεταλμενος οξει δουρι
αβληχρην: ειθαρ δε δορυ χροος αντετορησεν
αμβροσιου δια πεπλου, ον οι Χαριτες καμον αυται,
πρυμνον υπερ θεναρος: ρεε δ' αμβροτον αιμα θεοιο
ιχωρ, οιος περ τε ρεει μακαρεσσι θεοισιν:
ου γαρ σιτον εδους', ου πινους' αιθοπα οινον,
τουνεκ' αναιμονες εισι και αθανατοι καλεονται.
η δε μεγα ιαχουσα απο εο καββαλεν υιον:
και τον μεν μετα χερσιν ερυσατο Φοιβος Απολλων
κυανεη νεφελη, μη τις Δαναων ταχυπωλων
χαλκον ενι στηθεσσι βαλων εκ θυμον ελοιτο:
τη δ' επι μακρον αυσε βοην αγαθος Διομηδης:
εικε Διος θυγατερ πολεμου και δηιοτητος:
η ουχ αλις οττι γυναικας αναλκιδας ηπεροπευεις;
ει δε συ γ' ες πολεμον πωλησεαι, η τε ς' οιω
ριγησειν πολεμον γε και ει χ' ετερωθι πυθηαι.
ως εφαθ', η δ' αλυους' απεβησετο, τειρετο δ' αινως:
την μεν αρ' Ιρις ελουσα ποδηνεμος εξαγ' ομιλου
αχθομενην οδυνησι, μελαινετο δε χροα καλον.
ευρεν επειτα μαχης επ' αριστερα θουρον Αρηα
ημενον: ηερι δ' εγχος εκεκλιτο και ταχε' ιππω:
η δε γνυξ εριπουσα κασιγνητοιο φιλοιο
πολλα λισσομενη χρυσαμπυκας ητεεν ιππους:
φιλε κασιγνητε κομισαι τε με δος τε μοι ιππους,
οφρ' ες Ολυμπον ικωμαι ιν' αθανατων εδος εστι.
λιην αχθομαι ελκος ο με βροτος ουτασεν ανηρ
Τυδειδης, ος νυν γε και αν Διι πατρι μαχοιτο.
ως φατο, τη δ' αρ' Αρης δωκε χρυσαμπυκας ιππους:
η δ' ες διφρον εβαινεν ακηχεμενη φιλον ητορ,
παρ δε οι Ιρις εβαινε και ηνια λαζετο χερσι,
μαστιξεν δ' ελααν, τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην.
αιψα δ' επειθ' ικοντο θεων εδος αιπυν Ολυμπον:
ενθ' ιππους εστησε ποδηνεμος ωκεα Ιρις
λυσας' εξ οχεων, παρα δ' αμβροσιον βαλεν ειδαρ:
η δ' εν γουνασι πιπτε Διωνης δι' Αφροδιτη
μητρος εης: η δ' αγκας ελαζετο θυγατερα ην,
χειρι τε μιν κατερεξεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τις νυ σε τοιαδ' ερεξε φιλον τεκος Ουρανιωνων
μαψιδιως, ως ει τι κακον ρεζουσαν ενωπη;
την δ' ημειβετ' επειτα φιλομμειδης Αφροδιτη:
ουτα με Τυδεος υιος υπερθυμος Διομηδης,
ουνεκ' εγω φιλον υιον υπεξεφερον πολεμοιο
Αινειαν, ος εμοι παντων πολυ φιλτατος εστιν.
ου γαρ ετι Τρωων και Αχαιων φυλοπις αινη,
αλλ' ηδη Δαναοι γε και αθανατοισι μαχονται.
την δ' ημειβετ' επειτα Διωνη, δια θεαων:
τετλαθι τεκνον εμον, και ανασχεο κηδομενη περ:
πολλοι γαρ δη τλημεν Ολυμπια δωματ' εχοντες
εξ ανδρων χαλεπ' αλγε' επ' αλληλοισι τιθεντες.
τλη μεν Αρης οτε μιν Ωτος κρατερος τ' Εφιαλτης
παιδες Αλωηος, δησαν κρατερω ενι δεσμω:
χαλκεω δ' εν κεραμω δεδετο τρισκαιδεκα μηνας:
και νυ κεν ενθ' απολοιτο Αρης ατος πολεμοιο,
ει μη μητρυιη περικαλλης Ηεριβοια
Ερμεα εξηγγειλεν: ο δ' εξεκλεψεν Αρηα
ηδη τειρομενον, χαλεπος δε ε δεσμος εδαμνα.
τλη δ' Ηρη, οτε μιν κρατερος παις Αμφιτρυωνος
δεξιτερον κατα μαζον οιστω τριγλωχινι
βεβληκει: τοτε και μιν ανηκεστον λαβεν αλγος.
τλη δ' Αιδης εν τοισι πελωριος ωκυν οιστον,
ευτε μιν ωυτος ανηρ υιος Διος αιγιοχοιο
εν Πυλω εν νεκυεσσι βαλων οδυνησιν εδωκεν:
αυταρ ο βη προς δωμα Διος και μακρον Ολυμπον
κηρ αχεων οδυνησι πεπαρμενος: αυταρ οιστος
ωμω ενι στιβαρω ηληλατο, κηδε δε θυμον.
τω δ' επι Παιηων οδυνηφατα φαρμακα πασσων
ηκεσατ': ου μεν γαρ τι καταθνητος γε τετυκτο.
σχετλιος οβριμοεργος ος ουκ οθετ' αισυλα ρεζων,
ος τοξοισιν εκηδε θεους οι Ολυμπον εχουσι.
σοι δ' επι τουτον ανηκε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
νηπιος, ουδε το οιδε κατα φρενα Τυδεος υιος
οττι μαλ' ου δηναιος ος αθανατοισι μαχηται,
ουδε τι μιν παιδες ποτι γουνασι παππαζουσιν
ελθοντ' εκ πολεμοιο και αινης δηιοτητος.
τω νυν Τυδειδης, ει και μαλα καρτερος εστι,
φραζεσθω μη τις οι αμεινων σειο μαχηται,
μη δην Αιγιαλεια περιφρων Αδρηστινη
εξ υπνου γοοωσα φιλους οικηας εγειρη
κουριδιον ποθεουσα ποσιν τον αριστον Αχαιων
ιφθιμη αλοχος Διομηδεος ιπποδαμοιο.
η ρα και αμφοτερησιν απ' ιχω χειρος ομοργνυ:
αλθετο χειρ, οδυναι δε κατηπιοωντο βαρειαι.
αι δ' αυτ' εισοροωσαι Αθηναιη τε και Ηρη
κερτομιοις επεεσσι Δια Κρονιδην ερεθιζον.
τοισι δε μυθων ηρχε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
Ζευ πατερ η ρα τι μοι κεχολωσεαι οττι κεν ειπω;
η μαλα δη τινα Κυπρις Αχαιιαδων ανιεισα
Τρωσιν αμα σπεσθαι, τους νυν εκπαγλα φιλησε,
των τινα καρρεζουσα Αχαιιαδων ευπεπλων
προς χρυση περονη καταμυξατο χειρα αραιην.
ως φατο, μειδησεν δε πατηρ ανδρων τε θεων τε,
και ρα καλεσσαμενος προσεφη χρυσην Αφροδιτην:
ου τοι τεκνον εμον δεδοται πολεμηια εργα,
αλλα συ γ' ιμεροεντα μετερχεο εργα γαμοιο,
ταυτα δ' Αρηι θοω και Αθηνη παντα μελησει.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον,
Αινεια δ' επορουσε βοην αγαθος Διομηδης,
γιγνωσκων ο οι αυτος υπειρεχε χειρας Απολλων:
αλλ' ο γ' αρ' ουδε θεον μεγαν αζετο, ιετο δ' αιει
Αινειαν κτειναι και απο κλυτα τευχεα δυσαι.
τρις μεν επειτ' επορουσε κατακταμεναι μενεαινων,
τρις δε οι εστυφελιξε φαεινην ασπιδ' Απολλων:
αλλ' οτε δη το τεταρτον επεσσυτο δαιμονι ισος,
δεινα δ' ομοκλησας προσεφη εκαεργος Απολλων:
φραζεο Τυδειδη και χαζεο, μηδε θεοισιν
ις' εθελε φρονεειν, επει ου ποτε φυλον ομοιον
αθανατων τε θεων χαμαι ερχομενων τ' ανθρωπων.
ως φατο, Τυδειδης δ' ανεχαζετο τυτθον οπισσω
μηνιν αλευαμενος εκατηβολου Απολλωνος.
Αινειαν δ' απατερθεν ομιλου θηκεν Απολλων
Περγαμω ειν ιερη, οθι οι νηος γε τετυκτο.
ητοι τον Λητω τε και Αρτεμις ιοχεαιρα
εν μεγαλω αδυτω ακεοντο τε κυδαινον τε:
αυταρ ο ειδωλον τευξ' αργυροτοξος Απολλων
αυτω τ' Αινεια ικελον και τευχεσι τοιον,
αμφι δ' αρ' ειδωλω Τρωες και διοι Αχαιοι
δηουν αλληλων αμφι στηθεσσι βοειας
ασπιδας ευκυκλους λαισηια τε πτεροεντα.
δη τοτε θουρον Αρηα προσηυδα Φοιβος Απολλων:
Αρες Αρες βροτολοιγε μιαιφονε τειχεσιπλητα,
ουκ αν δη τονδ' ανδρα μαχης ερυσαιο μετελθων
Τυδειδην, ος νυν γε και αν Διι πατρι μαχοιτο;
Κυπριδα μεν πρωτα σχεδον ουτασε χειρ' επι καρπω,
αυταρ επειτ' αυτω μοι επεσσυτο δαιμονι ισος.
ως ειπων αυτος μεν εφεζετο Περγαμω ακρη,
Τρωας δε στιχας ουλος Αρης οτρυνε μετελθων
ειδομενος Ακαμαντι θοω ηγητορι Θρηκων:
υιασι δε Πριαμοιο διοτρεφεεσσι κελευεν:
ω υιεις Πριαμοιο διοτρεφεος βασιληος
ες τι ετι κτεινεσθαι εασετε λαον Αχαιοις;
η εις ο κεν αμφι πυλης ευ ποιητησι μαχωνται;
κειται ανηρ ον ισον ετιομεν Εκτορι διω
Αινειας υιος μεγαλητορος Αγχισαο:
αλλ' αγετ' εκ φλοισβοιο σαωσομεν εσθλον εταιρον.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
ενθ' αυ Σαρπηδων μαλα νεικεσεν Εκτορα διον:
Εκτορ πη δη τοι μενος οιχεται ο πριν εχεσκες;
φης που ατερ λαων πολιν εξεμεν ηδ' επικουρων
οιος συν γαμβροισι κασιγνητοισι τε σοισι.
των νυν ου τιν' εγω ιδεειν δυναμ' ουδε νοησαι,
αλλα καταπτωσσουσι κυνες ως αμφι λεοντα:
ημεις δε μαχομεσθ' οι περ τ' επικουροι ενειμεν.
και γαρ εγων επικουρος εων μαλα τηλοθεν ηκω:
τηλου γαρ Λυκιη Ξανθω επι δινηεντι,
ενθ' αλοχον τε φιλην ελιπον και νηπιον υιον,
καδ δε κτηματα πολλα, τα ελδεται ος κ' επιδευης.
αλλα και ως Λυκιους οτρυνω και μεμον' αυτος
ανδρι μαχησασθαι: αταρ ου τι μοι ενθαδε τοιον
οιον κ' ηε φεροιεν Αχαιοι η κεν αγοιεν:
τυνη δ' εστηκας, αταρ ουδ' αλλοισι κελευεις
λαοισιν μενεμεν και αμυνεμεναι ωρεσσι.
μη πως ως αψισι λινου αλοντε παναγρου
ανδρασι δυσμενεεσσιν ελωρ και κυρμα γενησθε:
οι δε ταχ' εκπερσους' ευ ναιομενην πολιν υμην.
σοι δε χρη ταδε παντα μελειν νυκτας τε και ημαρ
αρχους λισσομενω τηλεκλειτων επικουρων
νωλεμεως εχεμεν, κρατερην δ' αποθεσθαι ενιπην.
ως φατο Σαρπηδων, δακε δε φρενας Εκτορι μυθος:
αυτικα δ' εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε,
παλλων δ' οξεα δουρα κατα στρατον ωχετο παντη
οτρυνων μαχεσασθαι, εγειρε δε φυλοπιν αινην.
οι δ' ελελιχθησαν και εναντιοι εσταν Αχαιων:
Αργειοι δ' υπεμειναν αολλεες ουδε φοβηθεν.
ως δ' ανεμος αχνας φορεει ιερας κατ' αλωας
ανδρων λικμωντων, οτε τε ξανθη Δημητηρ
κρινη επειγομενων ανεμων καρπον τε και αχνας,
αι δ' υπολευκαινονται αχυρμιαι: ως τοτ' Αχαιοι
λευκοι υπερθε γενοντο κονισαλω, ον ρα δι' αυτων
ουρανον ες πολυχαλκον επεπληγον ποδες ιππων
αψ επιμισγομενων: υπο δ' εστρεφον ηνιοχηες.
οι δε μενος χειρων ιθυς φερον: αμφι δε νυκτα
θουρος Αρης εκαλυψε μαχη Τρωεσσιν αρηγων
παντος' εποιχομενος: του δ' εκραιαινεν εφετμας
Φοιβου Απολλωνος χρυσαορου, ος μιν ανωγει
Τρωσιν θυμον εγειραι, επει ιδε Παλλαδ' Αθηνην
οιχομενην: η γαρ ρα πελεν Δαναοισιν αρηγων.
αυτος δ' Αινειαν μαλα πιονος εξ αδυτοιο
ηκε, και εν στηθεσσι μενος βαλε ποιμενι λαων.
Αινειας δ' εταροισι μεθιστατο: τοι δε χαρησαν,
ως ειδον ζωον τε και αρτεμεα προσιοντα
και μενος εσθλον εχοντα: μεταλλησαν γε μεν ου τι.
ου γαρ εα πονος αλλος, ον αργυροτοξος εγειρεν
Αρης τε βροτολοιγος Ερις τ' αμοτον μεμαυια.
τους δ' Αιαντε δυω και Οδυσσευς και Διομηδης
οτρυνον Δαναους πολεμιζεμεν: οι δε και αυτοι
ουτε βιας Τρωων υπεδειδισαν ουτε ιωκας,
αλλ' εμενον νεφελησιν εοικοτες ας τε Κρονιων
νηνεμιης εστησεν επ' ακροπολοισιν ορεσσιν
ατρεμας, οφρ' ευδησι μενος Βορεαο και αλλων
ζαχρειων ανεμων, οι τε νεφεα σκιοεντα
πνοιησιν λιγυρησι διασκιδνασιν αεντες:
ως Δαναοι Τρωας μενον εμπεδον ουδε φεβοντο.
Ατρειδης δ' αν' ομιλον εφοιτα πολλα κελευων:
ω φιλοι ανερες εστε και αλκιμον ητορ ελεσθε,
αλληλους τ' αιδεισθε κατα κρατερας υσμινας:
αιδομενων ανδρων πλεονες σοοι ηε πεφανται:
φευγοντων δ' ουτ' αρ κλεος ορνυται ουτε τις αλκη.
η και ακοντισε δουρι θοως, βαλε δε προμον ανδρα
Αινειω εταρον μεγαθυμου Δηικοωντα
Περγασιδην, ον Τρωες ομως Πριαμοιο τεκεσσι
τιον, επει θοος εσκε μετα πρωτοισι μαχεσθαι.
τον ρα κατ' ασπιδα δουρι βαλε κρειων Αγαμεμνων:
η δ' ουκ εγχος ερυτο, δια προ δε εισατο χαλκος,
νειαιρη δ' εν γαστρι δια ζωστηρος ελασσε:
δουπησεν δε πεσων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
ενθ' αυτ' Αινειας Δαναων ελεν ανδρας αριστους
υιε Διοκληος Κρηθωνα τε Ορσιλοχον τε,
των ρα πατηρ μεν εναιεν ευκτιμενη ενι Φηρη
αφνειος βιοτοιο, γενος δ' ην εκ ποταμοιο
Αλφειου, ος τ' ευρυ ρεει Πυλιων δια γαιης,
ος τεκετ' Ορτιλοχον πολεεσς' ανδρεσσιν ανακτα:
Ορτιλοχος δ' αρ' ετικτε Διοκληα μεγαθυμον,
εκ δε Διοκληος διδυμαονε παιδε γενεσθην,
Κρηθων Ορσιλοχος τε μαχης ευ ειδοτε πασης.
τω μεν αρ' ηβησαντε μελαιναων επι νηων
Ιλιον εις ευπωλον αμ' Αργειοισιν επεσθην,
τιμην Ατρειδης Αγαμεμνονι και Μενελαω
αρνυμενω: τω δ' αυθι τελος θανατοιο καλυψεν.
οιω τω γε λεοντε δυω ορεος κορυφησιν
ετραφετην υπο μητρι βαθειης ταρφεσιν υλης:
τω μεν αρ' αρπαζοντε βοας και ιφια μηλα
σταθμους ανθρωπων κεραιζετον, οφρα και αυτω
ανδρων εν παλαμησι κατεκταθεν οξει χαλκω:
τοιω τω χειρεσσιν υπ' Αινειαο δαμεντε
καππεσετην, ελατησιν εοικοτες υψηλησι.
τω δε πεσοντ' ελεησεν αρηιφιλος Μενελαος,
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω
σειων εγχειην: του δ' οτρυνεν μενος Αρης,
τα φρονεων ινα χερσιν υπ' Αινειαο δαμειη.
τον δ' ιδεν Αντιλοχος μεγαθυμου Νεστορος υιος,
βη δε δια προμαχων: περι γαρ διε ποιμενι λαων
μη τι παθοι, μεγα δε σφας αποσφηλειε πονοιο.
τω μεν δη χειρας τε και εγχεα οξυοεντα
αντιον αλληλων εχετην μεμαωτε μαχεσθαι:
Αντιλοχος δε μαλ' αγχι παριστατο ποιμενι λαων.
Αινειας δ' ου μεινε θοος περ εων πολεμιστης
ως ειδεν δυο φωτε παρ' αλληλοισι μενοντε.
οι δ' επει ουν νεκρους ερυσαν μετα λαον Αχαιων,
τω μεν αρα δειλω βαλετην εν χερσιν εταιρων,
αυτω δε στρεφθεντε μετα πρωτοισι μαχεσθην.
ενθα Πυλαιμενεα ελετην αταλαντον Αρηι
αρχον Παφλαγονων μεγαθυμων ασπισταων.
τον μεν αρ' Ατρειδης δουρικλειτος Μενελαος
εσταοτ' εγχει νυξε κατα κληιδα τυχησας:
Αντιλοχος δε Μυδωνα βαλ' ηνιοχον θεραποντα
εσθλον Ατυμνιαδην: ο δ' υπεστρεφε μωνυχας ιππους:
χερμαδιω αγκωνα τυχων μεσον: εκ δ' αρα χειρων
ηνια λευκ' ελεφαντι χαμαι πεσον εν κονιησιν.
Αντιλοχος δ' αρ' επαιξας ξιφει ηλασε κορσην:
αυταρ ο γ' ασθμαινων ευεργεος εκπεσε διφρου
κυμβαχος εν κονιησιν επι βρεχμον τε και ωμους.
δηθα μαλ' εστηκει: τυχε γαρ ρ' αμαθοιο βαθειης:
οφρ' ιππω πληξαντε χαμαι βαλον εν κονιησι:
τους ιμας' Αντιλοχος, μετα δε στρατον ηλας' Αχαιων.
τους δ' Εκτωρ ενοησε κατα στιχας, ωρτο δ' επ' αυτους
κεκληγων: αμα δε Τρωων ειποντο φαλαγγες
καρτεραι: ηρχε δ' αρα σφιν Αρης και ποτνι' Ενυω,
η μεν εχουσα Κυδοιμον αναιδεα δηιοτητος,
Αρης δ' εν παλαμησι πελωριον εγχος ενωμα,
φοιτα δ' αλλοτε μεν προσθ' Εκτορος, αλλοτ' οπισθε.
τον δε ιδων ριγησε βοην αγαθος Διομηδης:
ως δ' οτ' ανηρ απαλαμνος ιων πολεος πεδιοιο
στηη επ' ωκυροω ποταμω αλα δε προρεοντι
αφρω μορμυροντα ιδων, ανα τ' εδραμ' οπισσω,
ως τοτε Τυδειδης ανεχαζετο, ειπε τε λαω:
ω φιλοι οιον δη θαυμαζομεν Εκτορα διον
αιχμητην τ' εμεναι και θαρσαλεον πολεμιστην:
τω δ' αιει παρα εις γε θεων, ος λοιγον αμυνει:
και νυν οι παρα κεινος Αρης βροτω ανδρι εοικως.
αλλα προς Τρωας τετραμμενοι αιεν οπισσω
εικετε, μηδε θεοις μενεαινεμεν ιφι μαχεσθαι.
ως αρ' εφη, Τρωες δε μαλα σχεδον ηλυθον αυτων.
ενθ' Εκτωρ δυο φωτε κατεκτανεν ειδοτε χαρμης
ειν ενι διφρω εοντε, Μενεσθην Αγχιαλον τε.
τω δε πεσοντ' ελεησε μεγας Τελαμωνιος Αιας:
στη δε μαλ' εγγυς ιων, και ακοντισε δουρι φαεινω,
και βαλεν Αμφιον Σελαγου υιον, ος ρ' ενι Παισω
ναιε πολυκτημων πολυληιος: αλλα ε μοιρα
ηγ' επικουρησοντα μετα Πριαμον τε και υιας.
τον ρα κατα ζωστηρα βαλεν Τελαμωνιος Αιας,
νειαιρη δ' εν γαστρι παγη δολιχοσκιον εγχος,
δουπησεν δε πεσων: ο δ' επεδραμε φαιδιμος Αιας
τευχεα συλησων: Τρωες δ' επι δουρατ' εχευαν
οξεα παμφανοωντα: σακος δ' ανεδεξατο πολλα.
αυταρ ο λαξ προσβας εκ νεκρου χαλκεον εγχος
εσπασατ': ουδ' αρ' ετ' αλλα δυνησατο τευχεα καλα
ωμοιιν αφελεσθαι: επειγετο γαρ βελεεσσι.
δεισε δ' ο γ' αμφιβασιν κρατερην Τρωων αγερωχων,
οι πολλοι τε και εσθλοι εφεστασαν εγχε' εχοντες,
οι ε μεγαν περ εοντα και ιφθιμον και αγαυον
ωσαν απο σφειων: ο δε χασσαμενος πελεμιχθη.
ως οι μεν πονεοντο κατα κρατερην υσμινην:
Τληπολεμον δ' Ηρακλειδην ηυν τε μεγαν τε
ωρσεν επ' αντιθεω Σαρπηδονι μοιρα κραταιη.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες
υιος θ' υιωνος τε Διος νεφεληγερεταο,
τον και Τληπολεμος προτερος προς μυθον εειπε:
Σαρπηδον Λυκιων βουληφορε, τις τοι αναγκη
πτωσσειν ενθαδ' εοντι μαχης αδαημονι φωτι;
ψευδομενοι δε σε φασι Διος γονον αιγιοχοιο
ειναι, επει πολλον κεινων επιδευεαι ανδρων
οι Διος εξεγενοντο επι προτερων ανθρωπων:
αλλ' οιον τινα φασι βιην Ηρακληειην
ειναι, εμον πατερα θρασυμεμνονα θυμολεοντα:
ος ποτε δευρ' ελθων ενεχ' ιππων Λαομεδοντος
εξ οιης συν νηυσι και ανδρασι παυροτεροισιν
Ιλιου εξαλαπαξε πολιν, χηρωσε δ' αγυιας:
σοι δε κακος μεν θυμος, αποφθινυθουσι δε λαοι.
ουδε τι σε Τρωεσσιν οιομαι αλκαρ εσεσθαι
ελθοντ' εκ Λυκιης, ουδ' ει μαλα καρτερος εσσι,
αλλ' υπ' εμοι δμηθεντα πυλας Αιδαο περησειν.
τον δ' αυ Σαρπηδων Λυκιων αγος αντιον ηυδα:
Τληπολεμ' ητοι κεινος απωλεσεν Ιλιον ιρην
ανερος αφραδιησιν αγαυου Λαομεδοντος,
ος ρα μιν ευ ερξαντα κακω ηνιπαπε μυθω,
ουδ' απεδωχ' ιππους, ων εινεκα τηλοθεν ηλθε.
σοι δ' εγω ενθαδε φημι φονον και κηρα μελαιναν
εξ εμεθεν τευξεσθαι, εμω δ' υπο δουρι δαμεντα
ευχος εμοι δωσειν, ψυχην δ' Αιδι κλυτοπωλω.
ως φατο Σαρπηδων, ο δ' ανεσχετο μειλινον εγχος
Τληπολεμος: και των μεν αμαρτη δουρατα μακρα
εκ χειρων ηιξαν: ο μεν βαλεν αυχενα μεσσον
Σαρπηδων, αιχμη δε διαμπερες ηλθ' αλεγεινη:
τον δε κατ' οφθαλμων ερεβεννη νυξ εκαλυψε.
Τληπολεμος δ' αρα μηρον αριστερον εγχει μακρω
βεβληκειν, αιχμη δε διεσσυτο μαιμωωσα
οστεω εγχριμφθεισα, πατηρ δ' ετι λοιγον αμυνεν.
οι μεν αρ' αντιθεον Σαρπηδονα διοι εταιροι
εξεφερον πολεμοιο: βαρυνε δε μιν δορυ μακρον
ελκομενον: το μεν ου τις επεφρασατ' ουδε νοησε
μηρου εξερυσαι δορυ μειλινον οφρ' επιβαιη
σπευδοντων: τοιον γαρ εχον πονον αμφιεποντες.
Τληπολεμον δ' ετερωθεν ευκνημιδες Αχαιοι
εξεφερον πολεμοιο: νοησε δε διος Οδυσσευς
τλημονα θυμον εχων, μαιμησε δε οι φιλον ητορ:
μερμηριξε δ' επειτα κατα φρενα και κατα θυμον
η προτερω Διος υιον εριγδουποιο διωκοι,
η ο γε των πλεονων Λυκιων απο θυμον ελοιτο.
ουδ' αρ' Οδυσσηι μεγαλητορι μορσιμον ηεν
ιφθιμον Διος υιον αποκταμεν οξει χαλκω:
τω ρα κατα πληθυν Λυκιων τραπε θυμον Αθηνη.
ενθ' ο γε Κοιρανον ειλεν Αλαστορα τε Χρομιον τε
Αλκανδρον θ' Αλιον τε Νοημονα τε Πρυτανιν τε.
και νυ κ' ετι πλεονας Λυκιων κτανε διος Οδυσσευς
ει μη αρ' οξυ νοησε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω
δειμα φερων Δαναοισι: χαρη δ' αρα οι προσιοντι
Σαρπηδων Διος υιος, επος δ' ολοφυδνον εειπε:
Πριαμιδη, μη δη με ελωρ Δαναοισιν εασης
κεισθαι, αλλ' επαμυνον: επειτα με και λιποι αιων
εν πολει υμετερη, επει ουκ αρ' εμελλον εγωγε
νοστησας οικον δε φιλην ες πατριδα γαιαν
ευφρανεειν αλοχον τε φιλην και νηπιον υιον.
ως φατο, τον δ' ου τι προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ,
αλλα παρηιξεν λελιημενος οφρα ταχιστα
ωσαιτ' Αργειους, πολεων δ' απο θυμον ελοιτο.
οι μεν αρ' αντιθεον Σαρπηδονα διοι εταιροι
εισαν υπ' αιγιοχοιο Διος περικαλλει φηγω:
εκ δ' αρα οι μηρου δορυ μειλινον ωσε θυραζε
ιφθιμος Πελαγων, ος οι φιλος ηεν εταιρος.
τον δ' ελιπε ψυχη, κατα δ' οφθαλμων κεχυτ' αχλυς:
αυτις δ' εμπνυνθη, περι δε πνοιη Βορεαο
ζωγρει επιπνειουσα κακως κεκαφηοτα θυμον.
Αργειοι δ' υπ' Αρηι και Εκτορι χαλκοκορυστη
ουτε ποτε προτρεποντο μελαιναων επι νηων
ουτε ποτ' αντεφεροντο μαχη, αλλ' αιεν οπισσω
χαζονθ', ως επυθοντο μετα Τρωεσσιν Αρηα.
ενθα τινα πρωτον τινα δ' υστατον εξεναριξαν
Εκτωρ τε Πριαμοιο παις και χαλκεος Αρης;
αντιθεον Τευθραντ', επι δε πληξιππον Ορεστην,
Τρηχον τ' αιχμητην Αιτωλιον Οινομαον τε,
Οινοπιδην θ' Ελενον και Ορεσβιον αιολομιτρην,
ος ρ' εν Υλη ναιεσκε μεγα πλουτοιο μεμηλως,
λιμνη κεκλιμενος Κηφισιδι: παρ δε οι αλλοι
ναιον Βοιωτοι μαλα πιονα δημον εχοντες.
τους δ' ως ουν ενοησε θεα λευκωλενος Ηρη
Αργειους ολεκοντας ενι κρατερη υσμινη,
αυτικ' Αθηναιην επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω ποποι αιγιοχοιο Διος τεκος Ατρυτωνη,
η ρ' αλιον τον μυθον υπεστημεν Μενελαω
Ιλιον εκπερσαντ' ευτειχεον απονεεσθαι,
ει ουτω μαινεσθαι εασομεν ουλον Αρηα.
αλλ' αγε δη και νωι μεδωμεθα θουριδος αλκης.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα γλαυκωπις Αθηνη.
η μεν εποιχομενη χρυσαμπυκας εντυεν ιππους
Ηρη πρεσβα θεα θυγατηρ μεγαλοιο Κρονοιο:
Ηβη δ' αμφ' οχεεσσι θοως βαλε καμπυλα κυκλα
χαλκεα οκτακνημα σιδηρεω αξονι αμφις.
των ητοι χρυσεη ιτυς αφθιτος, αυταρ υπερθε
χαλκε' επισσωτρα προσαρηροτα, θαυμα ιδεσθαι:
πλημναι δ' αργυρου εισι περιδρομοι αμφοτερωθεν:
διφρος δε χρυσεοισι και αργυρεοισιν ιμασιν
εντεταται, δοιαι δε περιδρομοι αντυγες εισι.
του δ' εξ αργυρεος ρυμος πελεν: αυταρ επ' ακρω
δησε χρυσειον καλον ζυγον, εν δε λεπαδνα
καλ' εβαλε χρυσει': υπο δε ζυγον ηγαγεν Ηρη
ιππους ωκυποδας, μεμαυι' εριδος και αυτης.
αυταρ Αθηναιη κουρη Διος αιγιοχοιο
πεπλον μεν κατεχευεν εανον πατρος επ' ουδει
ποικιλον, ον ρ' αυτη ποιησατο και καμε χερσιν:
η δε χιτων' ενδυσα Διος νεφεληγερεταο
τευχεσιν ες πολεμον θωρησσετο δακρυοεντα.
αμφι δ' αρ' ωμοισιν βαλετ' αιγιδα θυσσανοεσσαν
δεινην, ην περι μεν παντη Φοβος εστεφανωται,
εν δ' Ερις, εν δ' Αλκη, εν δε κρυοεσσα Ιωκη,
εν δε τε Γοργειη κεφαλη δεινοιο πελωρου
δεινη τε σμερδνη τε, Διος τερας αιγιοχοιο.
κρατι δ' επ' αμφιφαλον κυνεην θετο τετραφαληρον
χρυσειην, εκατον πολιων πρυλεεσς' αραρυιαν:
ες δ' οχεα φλογεα ποσι βησετο, λαζετο δ' εγχος
βριθυ μεγα στιβαρον, τω δαμνησι στιχας ανδρων
ηρωων, οισιν τε κοτεσσεται οβριμοπατρη.
Ηρη δε μαστιγι θοως επεμαιετ' αρ' ιππους:
αυτομαται δε πυλαι μυκον ουρανου ας εχον Ωραι,
της επιτετραπται μεγας ουρανος Ουλυμπος τε
ημεν ανακλιναι πυκινον νεφος ηδ' επιθειναι.
τη ρα δι' αυταων κεντρηνεκεας εχον ιππους:
ευρον δε Κρονιωνα θεων ατερ ημενον αλλων
ακροτατη κορυφη πολυδειραδος Ουλυμποιο.
ενθ' ιππους στησασα θεα λευκωλενος Ηρη
Ζην' υπατον Κρονιδην εξειρετο και προσεειπε:
Ζευ πατερ ου νεμεσιζη Αρη ταδε καρτερα εργα
οσσατιον τε και οιον απωλεσε λαον Αχαιων
μαψ αταρ ου κατα κοσμον εμοι δ' αχος, οι δε εκηλοι
τερπονται Κυπρις τε και αργυροτοξος Απολλων
αφρονα τουτον ανεντες, ος ου τινα οιδε θεμιστα;
Ζευ πατερ η ρα τι μοι κεχολωσεαι, αι κεν Αρηα
λυγρως πεπληγυια μαχης εξαποδιωμαι;
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
αγρει μαν οι επορσον Αθηναιην αγελειην,
η ε μαλιστ' ειωθε κακης οδυνησι πελαζειν.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα λευκωλενος Ηρη,
μαστιξεν δ' ιππους: τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην
μεσσηγυς γαιης τε και ουρανου αστεροεντος.
οσσον δ' ηεροειδες ανηρ ιδεν οφθαλμοισιν
ημενος εν σκοπιη, λευσσων επι οινοπα ποντον,
τοσσον επιθρωσκουσι θεων υψηχεες ιπποι.
αλλ' οτε δη Τροιην ιξον ποταμω τε ρεοντε,
ηχι ροας Σιμοεις συμβαλλετον ηδε Σκαμανδρος,
ενθ' ιππους εστησε θεα λευκωλενος Ηρη
λυσας' εξ οχεων, περι δ' ηερα πουλυν εχευε:
τοισιν δ' αμβροσιην Σιμοεις ανετειλε νεμεσθαι.
αι δε βατην τρηρωσι πελειασιν ιθμαθ' ομοιαι
ανδρασιν Αργειοισιν αλεξεμεναι μεμαυιαι:
αλλ' οτε δη ρ' ικανον οθι πλειστοι και αριστοι
εστασαν αμφι βιην Διομηδεος ιπποδαμοιο
ειλομενοι λειουσιν εοικοτες ωμοφαγοισιν
η συσι καπροισιν, των τε σθενος ουκ αλαπαδνον,
ενθα στας' ηυσε θεα λευκωλενος Ηρη
Στεντορι εισαμενη μεγαλητορι χαλκεοφωνω,
ος τοσον αυδησασχ' οσον αλλοι πεντηκοντα:
αιδως Αργειοι κακ' ελεγχεα ειδος αγητοι:
οφρα μεν ες πολεμον πωλεσκετο διος Αχιλλευς,
ουδε ποτε Τρωες προ πυλαων Δαρδανιαων
οιχνεσκον: κεινου γαρ εδειδισαν οβριμον εγχος:
νυν δε εκας πολιος κοιλης επι νηυσι μαχονται.
ως ειπους' οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
Τυδειδη δ' επορουσε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
ευρε δε τον γε ανακτα παρ' ιπποισιν και οχεσφιν
ελκος αναψυχοντα το μιν βαλε Πανδαρος ιω.
ιδρως γαρ μιν ετειρεν υπο πλατεος τελαμωνος
ασπιδος ευκυκλου: τω τειρετο, καμνε δε χειρα,
αν δ' ισχων τελαμωνα κελαινεφες αιμ' απομοργνυ.
ιππειου δε θεα ζυγου ηψατο φωνησεν τε:
η ολιγον οι παιδα εοικοτα γεινατο Τυδευς.
Τυδευς τοι μικρος μεν εην δεμας, αλλα μαχητης:
και ρ' οτε περ μιν εγω πολεμιζειν ουκ ειασκον
ουδ' εκπαιφασσειν, οτε τ' ηλυθε νοσφιν Αχαιων
αγγελος ες Θηβας πολεας μετα Καδμειωνας:
δαινυσθαι μιν ανωγον ενι μεγαροισιν εκηλον:
αυταρ ο θυμον εχων ον καρτερον ως το παρος περ
κουρους Καδμειων προκαλιζετο, παντα δ' ενικα
ρηιδιως: τοιη οι εγων επιταρροθος ηα.
σοι δ' ητοι μεν εγω παρα θ' ισταμαι ηδε φυλασσω,
και σε προφρονεως κελομαι Τρωεσσι μαχεσθαι:
αλλα σευ η καματος πολυαιξ γυια δεδυκεν
η νυ σε που δεος ισχει ακηριον: ου συ γ' επειτα
Τυδεος εκγονος εσσι δαιφρονος Οινειδαο.
την δ' απαμειβομενος προσεφη κρατερος Διομηδης:
γιγνωσκω σε θεα θυγατερ Διος αιγιοχοιο:
τω τοι προφρονεως ερεω επος ουδ' επικευσω.
ουτε τι με δεος ισχει ακηριον ουτε τις οκνος,
αλλ' ετι σεων μεμνημαι εφετμεων ας επετειλας:
ου μ' ειας μακαρεσσι θεοις αντικρυ μαχεσθαι
τοις αλλοις: αταρ ει κε Διος θυγατηρ Αφροδιτη
ελθης' ες πολεμον, την γ' ουταμεν οξει χαλκω.
τουνεκα νυν αυτος τ' αναχαζομαι ηδε και αλλους
Αργειους εκελευσα αλημεναι ενθαδε παντας:
γιγνωσκω γαρ Αρηα μαχην ανα κοιρανεοντα.
τον δ' ημειβετ' επειτα θεα γλαυκωπις Αθηνη:
Τυδειδη Διομηδες εμω κεχαρισμενε θυμω
μητε συ γ' Αρηα το γε δειδιθι μητε τιν' αλλον
αθανατων, τοιη τοι εγων επιταρροθος ειμι:
αλλ' αγ' επ' Αρηι πρωτω εχε μωνυχας ιππους,
τυψον δε σχεδιην μηδ' αζεο θουρον Αρηα
τουτον μαινομενον, τυκτον κακον, αλλοπροσαλλον,
ος πρωην μεν εμοι τε και Ηρη στευτ' αγορευων
Τρωσι μαχησεσθαι, αταρ Αργειοισιν αρηξειν,
νυν δε μετα Τρωεσσιν ομιλει, των δε λελασται.
ως φαμενη Σθενελον μεν αφ' ιππων ωσε χαμαζε,
χειρι παλιν ερυσας', ο δ' αρ' εμμαπεως απορουσεν:
η δ' ες διφρον εβαινε παραι Διομηδεα διον
εμμεμαυια θεα: μεγα δ' εβραχε φηγινος αξων
βριθοσυνη: δεινην γαρ αγεν θεον ανδρα τ' αριστον.
λαζετο δε μαστιγα και ηνια Παλλας Αθηνη:
αυτικ' επ' Αρηι πρωτω εχε μωνυχας ιππους.
ητοι ο μεν Περιφαντα πελωριον εξεναριζεν
Αιτωλων οχ' αριστον Οχησιου αγλαον υιον:
τον μεν Αρης εναριζε μιαιφονος: αυταρ Αθηνη
δυν' Αιδος κυνεην, μη μιν ιδοι οβριμος Αρης.
ως δε ιδε βροτολοιγος Αρης Διομηδεα διον,
ητοι ο μεν Περιφαντα πελωριον αυτοθ' εασε
κεισθαι οθι πρωτον κτεινων εξαινυτο θυμον,
αυταρ ο βη ρ' ιθυς Διομηδεος ιπποδαμοιο.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
προσθεν Αρης ωρεξαθ' υπερ ζυγον ηνια θ' ιππων
εγχει χαλκειω μεμαως απο θυμον ελεσθαι:
και το γε χειρι λαβουσα θεα γλαυκωπις Αθηνη
ωσεν υπεκ διφροιο ετωσιον αιχθηναι.
δευτερος αυθ' ωρματο βοην αγαθος Διομηδης
εγχει χαλκειω: επερεισε δε Παλλας Αθηνη
νειατον ες κενεωνα οθι ζωννυσκετο μιτρη:
τη ρα μιν ουτα τυχων, δια δε χροα καλον εδαψεν,
εκ δε δορυ σπασεν αυτις: ο δ' εβραχε χαλκεος Αρης
οσσον τ' εννεαχιλοι επιαχον η δεκαχιλοι
ανερες εν πολεμω εριδα ξυναγοντες Αρηος.
τους δ' αρ' υπο τρομος ειλεν Αχαιους τε Τρωας τε
δεισαντας: τοσον εβραχ' Αρης ατος πολεμοιο.
οιη δ' εκ νεφεων ερεβεννη φαινεται αηρ
καυματος εξ ανεμοιο δυσαεος ορνυμενοιο,
τοιος Τυδειδη Διομηδει χαλκεος Αρης
φαινεθ' ομου νεφεεσσιν ιων εις ουρανον ευρυν.
καρπαλιμως δ' ικανε θεων εδος αιπυν Ολυμπον,
παρ δε Διι Κρονιωνι καθεζετο θυμον αχευων,
δειξεν δ' αμβροτον αιμα καταρρεον εξ ωτειλης,
και ρ' ολοφυρομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Ζευ πατερ ου νεμεσιζη ορων ταδε καρτερα εργα;
αιει τοι ριγιστα θεοι τετληοτες ειμεν
αλληλων ιοτητι, χαριν ανδρεσσι φεροντες.
σοι παντες μαχομεσθα: συ γαρ τεκες αφρονα κουρην
ουλομενην, η τ' αιεν αησυλα εργα μεμηλεν.
αλλοι μεν γαρ παντες οσοι θεοι εις' εν Ολυμπω
σοι τ' επιπειθονται και δεδμημεσθα εκαστος:
ταυτην δ' ουτ' επει προτιβαλλεαι ουτε τι εργω,
αλλ' ανιεις, επει αυτος εγειναο παιδ' αιδηλον:
η νυν Τυδεος υιον υπερφιαλον Διομηδεα
μαργαινειν ανεηκεν επ' αθανατοισι θεοισι.
Κυπριδα μεν πρωτον σχεδον ουτασε χειρ' επι καρπω,
αυταρ επειτ' αυτω μοι επεσσυτο δαιμονι ισος:
αλλα μ' υπηνεικαν ταχεες ποδες: η τε κε δηρον
αυτου πηματ' επασχον εν αινησιν νεκαδεσσιν,
η κε ζως αμενηνος εα χαλκοιο τυπησι.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη νεφεληγερετα Ζευς.
μη τι μοι αλλοπροσαλλε παρεζομενος μινυριζε.
εχθιστος δε μοι εσσι θεων οι Ολυμπον εχουσιν:
αιει γαρ τοι ερις τε φιλη πολεμοι τε μαχαι τε.
μητρος τοι μενος εστιν αασχετον ουκ επιεικτον
Ηρης: την μεν εγω σπουδη δαμνημ' επεεσσι:
τω ς' οιω κεινης ταδε πασχειν εννεσιησιν.
αλλ' ου μαν ς' ετι δηρον ανεξομαι αλγε' εχοντα:
εκ γαρ εμευ γενος εσσι, εμοι δε σε γεινατο μητηρ:
ει δε τευ εξ αλλου γε θεων γενευ ωδ' αιδηλος
και κεν δη παλαι ησθα ενερτερος Ουρανιωνων.
ως φατο, και Παιηον' ανωγειν ιησασθαι.
τω δ' επι Παιηων οδυνηφατα φαρμακα πασσων
ηκεσατ': ου μεν γαρ τι καταθνητος γ' ετετυκτο.
ως δ' οτ' οπος γαλα λευκον επειγομενος συνεπηξεν
υγρον εον, μαλα δ' ωκα περιτρεφεται κυκοωντι,
ως αρα καρπαλιμως ιησατο θουρον Αρηα.
τον δ' Ηβη λουσεν, χαριεντα δε ειματα εσσε:
παρ δε Διι Κρονιωνι καθεζετο κυδει γαιων.
αι δ' αυτις προς δωμα Διος μεγαλοιο νεοντο
Ηρη τ' Αργειη και Αλαλκομενηις Αθηνη
παυσασαι βροτολοιγον Αρη' ανδροκτασιαων.

======== Book 6 ========

Τρωων δ' οιωθη και Αχαιων φυλοπις αινη:
πολλα δ' αρ' ενθα και ενθ' ιθυσε μαχη πεδιοιο
αλληλων ιθυνομενων χαλκηρεα δουρα
μεσσηγυς Σιμοεντος ιδε Ξανθοιο ροαων.
Αιας δε πρωτος Τελαμωνιος ερκος Αχαιων
Τρωων ρηξε φαλαγγα, φοως δ' εταροισιν εθηκεν,
ανδρα βαλων ος αριστος ενι Θρηκεσσι τετυκτο
υιον Ευσσωρου Ακαμαντ' ηυν τε μεγαν τε.
τον ρ' εβαλε πρωτος κορυθος φαλον ιπποδασειης,
εν δε μετωπω πηξε, περησε δ' αρ' οστεον εισω
αιχμη χαλκειη: τον δε σκοτος οσσε καλυψεν.
Αξυλον δ' αρ' επεφνε βοην αγαθος Διομηδης
Τευθρανιδην, ος εναιεν ευκτιμενη εν Αρισβη
αφνειος βιοτοιο, φιλος δ' ην ανθρωποισι.
παντας γαρ φιλεεσκεν οδω επι οικια ναιων.
αλλα οι ου τις των γε τοτ' ηρκεσε λυγρον ολεθρον
προσθεν υπαντιασας, αλλ' αμφω θυμον απηυρα
αυτον και θεραποντα Καλησιον, ος ρα τοθ' ιππων
εσκεν υφηνιοχος: τω δ' αμφω γαιαν εδυτην.
Δρησον δ' Ευρυαλος και Οφελτιον εξεναριξε:
βη δε μετ' Αισηπον και Πηδασον, ους ποτε νυμφη
νηις Αβαρβαρεη τεκ' αμυμονι Βουκολιωνι.
Βουκολιων δ' ην υιος αγαυου Λαομεδοντος
πρεσβυτατος γενεη, σκοτιον δε ε γεινατο μητηρ:
ποιμαινων δ' επ' οεσσι μιγη φιλοτητι και ευνη,
η δ' υποκυσαμενη διδυμαονε γεινατο παιδε.
και μεν των υπελυσε μενος και φαιδιμα γυια
Μηκιστηιαδης και απ' ωμων τευχε' εσυλα.
Αστυαλον δ' αρ' επεφνε μενεπτολεμος Πολυποιτης:
Πιδυτην δ' Οδυσευς Περκωσιον εξεναριξεν
εγχει χαλκειω, Τευκρος δ' Αρεταονα διον.
Αντιλοχος δ' Αβληρον ενηρατο δουρι φαεινω
Νεστοριδης, Ελατον δε αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ναιε δε Σατνιοεντος ευρρειταο παρ' οχθας
Πηδασον αιπεινην. Φυλακον δ' ελε Ληιτος ηρως
φευγοντ': Ευρυπυλος δε Μελανθιον εξεναριξεν.
Αδρηστον δ' αρ' επειτα βοην αγαθος Μενελαος
ζωον ελ': ιππω γαρ οι ατυζομενω πεδιοιο
οζω ενι βλαφθεντε μυρικινω αγκυλον αρμα
αξαντ' εν πρωτω ρυμω αυτω μεν εβητην
προς πολιν, η περ οι αλλοι ατυζομενοι φοβεοντο,
αυτος δ' εκ διφροιο παρα τροχον εξεκυλισθη
πρηνης εν κονιησιν επι στομα: παρ δε οι εστη
Ατρειδης Μενελαος εχων δολιχοσκιον εγχος.
Αδρηστος δ' αρ' επειτα λαβων ελισσετο γουνων:
ζωγρει Ατρεος υιε, συ δ' αξια δεξαι αποινα:
πολλα δ' εν αφνειου πατρος κειμηλια κειται
χαλκος τε χρυσος τε πολυκμητος τε σιδηρος,
των κεν τοι χαρισαιτο πατηρ απερεισι' αποινα
ει κεν εμε ζωον πεπυθοιτ' επι νηυσιν Αχαιων.
ως φατο, τω δ' αρα θυμον ενι στηθεσσιν επειθε:
και δη μιν ταχ' εμελλε θοας επι νηας Αχαιων
δωσειν ω θεραποντι καταξεμεν: αλλ' Αγαμεμνων
αντιος ηλθε θεων, και ομοκλησας επος ηυδα:
ω πεπον ω Μενελαε, τι η δε συ κηδεαι ουτως
ανδρων; η σοι αριστα πεποιηται κατα οικον
προς Τρωων; των μη τις υπεκφυγοι αιπυν ολεθρον
χειρας θ' ημετερας, μηδ' ον τινα γαστερι μητηρ
κουρον εοντα φεροι, μηδ' ος φυγοι, αλλ' αμα παντες
Ιλιου εξαπολοιατ' ακηδεστοι και αφαντοι.
ως ειπων ετρεψεν αδελφειου φρενας ηρως
αισιμα παρειπων: ο δ' απο εθεν ωσατο χειρι
ηρω' Αδρηστον: τον δε κρειων Αγαμεμνων
ουτα κατα λαπαρην: ο δ' ανετραπετ', Ατρειδης δε
λαξ εν στηθεσι βας εξεσπασε μειλινον εγχος.
Νεστωρ δ' Αργειοισιν εκεκλετο μακρον αυσας:
ω φιλοι ηρωες Δαναοι θεραποντες Αρηος
μη τις νυν εναρων επιβαλλομενος μετοπισθε
μιμνετω ως κε πλειστα φερων επι νηας ικηται,
αλλ' ανδρας κτεινωμεν: επειτα δε και τα εκηλοι
νεκρους αμ πεδιον συλησετε τεθνηωτας.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
ενθα κεν αυτε Τρωες αρηιφιλων υπ' Αχαιων
Ιλιον εισανεβησαν αναλκειησι δαμεντες,
ει μη αρ' Αινεια τε και Εκτορι ειπε παραστας
Πριαμιδης Ελενος οιωνοπολων οχ' αριστος:
Αινεια τε και Εκτορ, επει πονος υμμι μαλιστα
Τρωων και Λυκιων εγκεκλιται, ουνεκ' αριστοι
πασαν επ' ιθυν εστε μαχεσθαι τε φρονεειν τε,
στητ' αυτου, και λαον ερυκακετε προ πυλαων
παντη εποιχομενοι πριν αυτ' εν χερσι γυναικων
φευγοντας πεσεειν, δηιοισι δε χαρμα γενεσθαι.
αυταρ επει κε φαλαγγας εποτρυνητον απασας,
ημεις μεν Δαναοισι μαχησομεθ' αυθι μενοντες,
και μαλα τειρομενοι περ: αναγκαιη γαρ επειγει:
Εκτορ αταρ συ πολιν δε μετερχεο, ειπε δ' επειτα
μητερι ση και εμη: η δε ξυναγουσα γεραιας
νηον Αθηναιης γλαυκωπιδος εν πολει ακρη
οιξασα κληιδι θυρας ιεροιο δομοιο
πεπλον, ος οι δοκεει χαριεστατος ηδε μεγιστος
ειναι ενι μεγαρω και οι πολυ φιλτατος αυτη,
θειναι Αθηναιης επι γουνασιν ηυκομοιο,
και οι υποσχεσθαι δυοκαιδεκα βους ενι νηω
ηνις ηκεστας ιερευσεμεν, αι κ' ελεηση
αστυ τε και Τρωων αλοχους και νηπια τεκνα,
ως κεν Τυδεος υιον αποσχη Ιλιου ιρης
αγριον αιχμητην κρατερον μηστωρα φοβοιο,
ον δη εγω καρτιστον Αχαιων φημι γενεσθαι.
ουδ' Αχιληα ποθ' ωδε γ' εδειδιμεν ορχαμον ανδρων,
ον περ φασι θεας εξεμμεναι: αλλ' οδε λιην
μαινεται, ουδε τις οι δυναται μενος ισοφαριζειν.
ως εφαθ', Εκτωρ δ' ου τι κασιγνητω απιθησεν.
αυτικα δ' εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε,
παλλων δ' οξεα δουρα κατα στρατον ωχετο παντη
οτρυνων μαχεσασθαι, εγειρε δε φυλοπιν αινην.
οι δ' ελελιχθησαν και εναντιοι εσταν Αχαιων:
Αργειοι δ' υπεχωρησαν, ληξαν δε φονοιο,
φαν δε τιν' αθανατων εξ ουρανου αστεροεντος
Τρωσιν αλεξησοντα κατελθεμεν, ως ελελιχθεν.
Εκτωρ δε Τρωεσσιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Τρωες υπερθυμοι τηλεκλειτοι τ' επικουροι
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης,
οφρ' αν εγω βειω προτι Ιλιον, ηδε γερουσιν
ειπω βουλευτησι και ημετερης αλοχοισι
δαιμοσιν αρησασθαι, υποσχεσθαι δ' εκατομβας.
ως αρα φωνησας απεβη κορυθαιολος Εκτωρ:
αμφι δε μιν σφυρα τυπτε και αυχενα δερμα κελαινον
αντυξ η πυματη θεεν ασπιδος ομφαλοεσσης.
Γλαυκος δ' Ιππολοχοιο παις και Τυδεος υιος
ες μεσον αμφοτερων συνιτην μεμαωτε μαχεσθαι.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντε,
τον προτερος προσεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
τις δε συ εσσι φεριστε καταθνητων ανθρωπων;
ου μεν γαρ ποτ' οπωπα μαχη ενι κυδιανειρη
το πριν: αταρ μεν νυν γε πολυ προβεβηκας απαντων
σω θαρσει, ο τ' εμον δολιχοσκιον εγχος εμεινας:
δυστηνων δε τε παιδες εμω μενει αντιοωσιν.
ει δε τις αθανατων γε κατ' ουρανου ειληλουθας,
ουκ αν εγωγε θεοισιν επουρανιοισι μαχοιμην.
ουδε γαρ ουδε Δρυαντος υιος κρατερος Λυκοοργος
δην ην, ος ρα θεοισιν επουρανιοισιν εριζεν:
ος ποτε μαινομενοιο Διωνυσοιο τιθηνας
σευε κατ' ηγαθεον Νυσηιον: αι δ' αμα πασαι
θυσθλα χαμαι κατεχευαν υπ' ανδροφονοιο Λυκουργου
θεινομεναι βουπληγι: Διωνυσος δε φοβηθεις
δυσεθ' αλος κατα κυμα, Θετις δ' υπεδεξατο κολπω
δειδιοτα: κρατερος γαρ εχε τρομος ανδρος ομοκλη.
τω μεν επειτ' οδυσαντο θεοι ρεια ζωοντες,
και μιν τυφλον εθηκε Κρονου παις: ουδ' αρ' ετι δην
ην, επει αθανατοισιν απηχθετο πασι θεοισιν:
ουδ' αν εγω μακαρεσσι θεοις εθελοιμι μαχεσθαι.
ει δε τις εσσι βροτων οι αρουρης καρπον εδουσιν,
ασσον ιθ' ως κεν θασσον ολεθρου πειραθ' ικηαι.
τον δ' αυθ' Ιππολοχοιο προσηυδα φαιδιμος υιος:
Τυδειδη μεγαθυμε τι η γενεην ερεεινεις;
οιη περ φυλλων γενεη τοιη δε και ανδρων.
φυλλα τα μεν τ' ανεμος χαμαδις χεει, αλλα δε θ' υλη
τηλεθοωσα φυει, εαρος δ' επιγιγνεται ωρη:
ως ανδρων γενεη η μεν φυει η δ' αποληγει.
ει δ' εθελεις και ταυτα δαημεναι οφρ' ευ ειδης
ημετερην γενεην, πολλοι δε μιν ανδρες ισασιν:
εστι πολις Εφυρη μυχω Αργεος ιπποβοτοιο,
ενθα δε Σισυφος εσκεν, ο κερδιστος γενετ' ανδρων,
Σισυφος Αιολιδης: ο δ' αρα Γλαυκον τεκεθ' υιον,
αυταρ Γλαυκος τικτεν αμυμονα Βελλεροφοντην:
τω δε θεοι καλλος τε και ηνορεην ερατεινην
ωπασαν: αυταρ οι Προιτος κακα μησατο θυμω,
ος ρ' εκ δημου ελασσεν, επει πολυ φερτερος ηεν,
Αργειων: Ζευς γαρ οι υπο σκηπτρω εδαμασσε.
τω δε γυνη Προιτου επεμηνατο δι' Αντεια
κρυπταδιη φιλοτητι μιγημεναι: αλλα τον ου τι
πειθ' αγαθα φρονεοντα δαιφρονα Βελλεροφοντην.
η δε ψευσαμενη Προιτον βασιληα προσηυδα:
τεθναιης ω Προιτ', η κακτανε Βελλεροφοντην,
ος μ' εθελεν φιλοτητι μιγημεναι ουκ εθελουση.
ως φατο, τον δε ανακτα χολος λαβεν οιον ακουσε:
κτειναι μεν ρ' αλεεινε, σεβασσατο γαρ το γε θυμω,
πεμπε δε μιν Λυκιην δε, πορεν δ' ο γε σηματα λυγρα
γραψας εν πινακι πτυκτω θυμοφθορα πολλα,
δειξαι δ' ηνωγειν ω πενθερω οφρ' απολοιτο.
αυταρ ο βη Λυκιην δε θεων υπ' αμυμονι πομπη.
αλλ' οτε δη Λυκιην ιξε Ξανθον τε ρεοντα,
προφρονεως μιν τιεν αναξ Λυκιης ευρειης:
εννημαρ ξεινισσε και εννεα βους ιερευσεν.
αλλ' οτε δη δεκατη εφανη ροδοδακτυλος Ηως
και τοτε μιν ερεεινε και ητεε σημα ιδεσθαι
οττι ρα οι γαμβροιο παρα Προιτοιο φεροιτο.
αυταρ επει δη σημα κακον παρεδεξατο γαμβρου,
πρωτον μεν ρα Χιμαιραν αμαιμακετην εκελευσε
πεφνεμεν: η δ' αρ' εην θειον γενος ουδ' ανθρωπων,
προσθε λεων, οπιθεν δε δρακων, μεσση δε χιμαιρα,
δεινον αποπνειουσα πυρος μενος αιθομενοιο,
και την μεν κατεπεφνε θεων τεραεσσι πιθησας.
δευτερον αυ Σολυμοισι μαχεσσατο κυδαλιμοισι:
καρτιστην δη την γε μαχην φατο δυμεναι ανδρων.
το τριτον αυ κατεπεφνεν Αμαζονας αντιανειρας.
τω δ' αρ' ανερχομενω πυκινον δολον αλλον υφαινε:
κρινας εκ Λυκιης ευρειης φωτας αριστους
εισε λοχον: τοι δ' ου τι παλιν οικον δε νεοντο:
παντας γαρ κατεπεφνεν αμυμων Βελλεροφοντης.
αλλ' οτε δη γιγνωσκε θεου γονον ηυν εοντα
αυτου μιν κατερυκε, διδου δ' ο γε θυγατερα ην,
δωκε δε οι τιμης βασιληιδος ημισυ πασης:
και μεν οι Λυκιοι τεμενος ταμον εξοχον αλλων
καλον φυταλιης και αρουρης, οφρα νεμοιτο.
η δ' ετεκε τρια τεκνα δαιφρονι Βελλεροφοντη
Ισανδρον τε και Ιππολοχον και Λαοδαμειαν.
Λαοδαμειη μεν παρελεξατο μητιετα Ζευς,
η δ' ετεκ' αντιθεον Σαρπηδονα χαλκοκορυστην.
αλλ' οτε δη και κεινος απηχθετο πασι θεοισιν,
ητοι ο καπ πεδιον το Αληιον οιος αλατο
ον θυμον κατεδων, πατον ανθρωπων αλεεινων:
Ισανδρον δε οι υιον Αρης ατος πολεμοιο
μαρναμενον Σολυμοισι κατεκτανε κυδαλιμοισι:
την δε χολωσαμενη χρυσηνιος Αρτεμις εκτα.
Ιππολοχος δε μ' ετικτε, και εκ του φημι γενεσθαι:
πεμπε δε μ' ες Τροιην, και μοι μαλα πολλ' επετελλεν
αιεν αριστευειν και υπειροχον εμμεναι αλλων,
μηδε γενος πατερων αισχυνεμεν, οι μεγ' αριστοι
εν τ' Εφυρη εγενοντο και εν Λυκιη ευρειη.
ταυτης τοι γενεης τε και αιματος ευχομαι ειναι.
ως φατο, γηθησεν δε βοην αγαθος Διομηδης:
εγχος μεν κατεπηξεν επι χθονι πουλυβοτειρη,
αυταρ ο μειλιχιοισι προσηυδα ποιμενα λαων:
η ρα νυ μοι ξεινος πατρωιος εσσι παλαιος:
Οινευς γαρ ποτε διος αμυμονα Βελλεροφοντην
ξεινις' ενι μεγαροισιν εεικοσιν ηματ' ερυξας:
οι δε και αλληλοισι πορον ξεινηια καλα:
Οινευς μεν ζωστηρα διδου φοινικι φαεινον,
Βελλεροφοντης δε χρυσεον δεπας αμφικυπελλον
και μιν εγω κατελειπον ιων εν δωμας' εμοισι.
Τυδεα δ' ου μεμνημαι, επει μ' ετι τυτθον εοντα
καλλιφ', οτ' εν Θηβησιν απωλετο λαος Αχαιων.
τω νυν σοι μεν εγω ξεινος φιλος Αργει μεσσω
ειμι, συ δ' εν Λυκιη οτε κεν των δημον ικωμαι.
εγχεα δ' αλληλων αλεωμεθα και δι' ομιλου:
πολλοι μεν γαρ εμοι Τρωες κλειτοι τ' επικουροι
κτεινειν ον κε θεος γε πορη και ποσσι κιχειω,
πολλοι δ' αυ σοι Αχαιοι εναιρεμεν ον κε δυνηαι.
τευχεα δ' αλληλοις επαμειψομεν, οφρα και οιδε
γνωσιν οτι ξεινοι πατρωιοι ευχομεθ' ειναι.
ως αρα φωνησαντε καθ' ιππων αιξαντε
χειρας τ' αλληλων λαβετην και πιστωσαντο:
ενθ' αυτε Γλαυκω Κρονιδης φρενας εξελετο Ζευς,
ος προς Τυδειδην Διομηδεα τευχε' αμειβε
χρυσεα χαλκειων, εκατομβοι' εννεαβοιων.
Εκτωρ δ' ως Σκαιας τε πυλας και φηγον ικανεν,
αμφ' αρα μιν Τρωων αλοχοι θεον ηδε θυγατρες
ειρομεναι παιδας τε κασιγνητους τε ετας τε
και ποσιας: ο δ' επειτα θεοις ευχεσθαι ανωγει
πασας εξειης: πολλησι δε κηδε' εφηπτο.
αλλ' οτε δη Πριαμοιο δομον περικαλλε' ικανε
ξεστης αιθουσησι τετυγμενον: αυταρ εν αυτω
πεντηκοντ' ενεσαν θαλαμοι ξεστοιο λιθοιο
πλησιον αλληλων δεδμημενοι, ενθα δε παιδες
κοιμωντο Πριαμοιο παρα μνηστης αλοχοισι,
κουραων δ' ετερωθεν εναντιοι ενδοθεν αυλης
δωδεκ' εσαν τεγεοι θαλαμοι ξεστοιο λιθοιο
πλησιον αλληλων δεδμημενοι, ενθα δε γαμβροι
κοιμωντο Πριαμοιο παρ' αιδοιης αλοχοισιν:
ενθα οι ηπιοδωρος εναντιη ηλυθε μητηρ
Λαοδικην εσαγουσα θυγατρων ειδος αριστην:
εν τ' αρα οι φυ χειρι επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τεκνον τιπτε λιπων πολεμον θρασυν ειληλουθας;
η μαλα δη τειρουσι δυσωνυμοι υιες Αχαιων
μαρναμενοι περι αστυ: σε δ' ενθαδε θυμος ανηκεν
ελθοντ' εξ ακρης πολιος Διι χειρας ανασχειν.
αλλα μεν' οφρα κε τοι μελιηδεα οινον ενεικω,
ως σπεισης Διι πατρι και αλλοις αθανατοισι
πρωτον, επειτα δε καυτος ονησεαι αι κε πιησθα.
ανδρι δε κεκμηωτι μενος μεγα οινος αεξει,
ως τυνη κεκμηκας αμυνων σοισιν ετησι.
την δ' ημειβετ' επειτα μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
μη μοι οινον αειρε μελιφρονα ποτνια μητερ,
μη μ' απογυιωσης μενεος, αλκης τε λαθωμαι:
χερσι δ' ανιπτοισιν Διι λειβειν αιθοπα οινον
αζομαι: ουδε πη εστι κελαινεφει Κρονιωνι
αιματι και λυθρω πεπαλαγμενον ευχεταασθαι.
αλλα συ μεν προς νηον Αθηναιης αγελειης
ερχεο συν θυεεσσιν αολλισσασα γεραιας:
πεπλον δ', ος τις τοι χαριεστατος ηδε μεγιστος
εστιν ενι μεγαρω και τοι πολυ φιλτατος αυτη,
τον θες Αθηναιης επι γουνασιν ηυκομοιο,
και οι υποσχεσθαι δυοκαιδεκα βους ενι νηω
ηνις ηκεστας ιερευσεμεν, αι κ' ελεηση
αστυ τε και Τρωων αλοχους και νηπια τεκνα,
αι κεν Τυδεος υιον αποσχη Ιλιου ιρης
αγριον αιχμητην κρατερον μηστωρα φοβοιο.
αλλα συ μεν προς νηον Αθηναιης αγελειης
ερχευ, εγω δε Παριν μετελευσομαι οφρα καλεσσω
αι κ' εθελης' ειποντος ακουεμεν: ως κε οι αυθι
γαια χανοι: μεγα γαρ μιν Ολυμπιος ετρεφε πημα
Τρωσι τε και Πριαμω μεγαλητορι τοιο τε παισιν.
ει κεινον γε ιδοιμι κατελθοντ' Αιδος εισω
φαιην κε φρεν' ατερπου οιζυος εκλελαθεσθαι.
ως εφαθ', η δε μολουσα ποτι μεγαρ' αμφιπολοισι
κεκλετο: ται δ' αρ' αολλισσαν κατα αστυ γεραιας.
αυτη δ' ες θαλαμον κατεβησετο κηωεντα,
ενθ' εσαν οι πεπλοι παμποικιλα εργα γυναικων
Σιδονιων, τας αυτος Αλεξανδρος θεοειδης
ηγαγε Σιδονιηθεν επιπλως ευρεα ποντον,
την οδον ην Ελενην περ ανηγαγεν ευπατερειαν:
των εν' αειραμενη Εκαβη φερε δωρον Αθηνη,
ος καλλιστος εην ποικιλμασιν ηδε μεγιστος,
αστηρ δ' ως απελαμπεν: εκειτο δε νειατος αλλων.
βη δ' ιεναι, πολλαι δε μετεσσευοντο γεραιαι.
αι δ' οτε νηον ικανον Αθηνης εν πολει ακρη,
τησι θυρας ωιξε Θεανω καλλιπαρηος
Κισσηις αλοχος Αντηνορος ιπποδαμοιο:
την γαρ Τρωες εθηκαν Αθηναιης ιερειαν.
αι δ' ολολυγη πασαι Αθηνη χειρας ανεσχον:
η δ' αρα πεπλον ελουσα Θεανω καλλιπαρηος
θηκεν Αθηναιης επι γουνασιν ηυκομοιο,
ευχομενη δ' ηρατο Διος κουρη μεγαλοιο:
ποτνι' Αθηναιη ερυσιπτολι δια θεαων
αξον δη εγχος Διομηδεος, ηδε και αυτον
πρηνεα δος πεσεειν Σκαιων προπαροιθε πυλαων,
οφρα τοι αυτικα νυν δυοκαιδεκα βους ενι νηω
ηνις ηκεστας ιερευσομεν, αι κ' ελεησης
αστυ τε και Τρωων αλοχους και νηπια τεκνα.
ως εφατ' ευχομενη, ανενευε δε Παλλας Αθηνη.
ως αι μεν ρ' ευχοντο Διος κουρη μεγαλοιο,
Εκτωρ δε προς δωματ' Αλεξανδροιο βεβηκει
καλα, τα ρ' αυτος ετευξε συν ανδρασιν οι τοτ' αριστοι
ησαν ενι Τροιη εριβωλακι τεκτονες ανδρες,
οι οι εποιησαν θαλαμον και δωμα και αυλην
εγγυθι τε Πριαμοιο και Εκτορος εν πολει ακρη.
ενθ' Εκτωρ εισηλθε Διι φιλος, εν δ' αρα χειρι
εγχος εχ' ενδεκαπηχυ: παροιθε δε λαμπετο δουρος
αιχμη χαλκειη, περι δε χρυσεος θεε πορκης.
τον δ' ευρ' εν θαλαμω περικαλλεα τευχε' εποντα
ασπιδα και θωρηκα, και αγκυλα τοξ' αφοωντα:
Αργειη δ' Ελενη μετ' αρα δμωησι γυναιξιν
ηστο και αμφιπολοισι περικλυτα εργα κελευε.
τον δ' Εκτωρ νεικεσσεν ιδων αισχροις επεεσσι:
δαιμονι' ου μεν καλα χολον τονδ' ενθεο θυμω,
λαοι μεν φθινυθουσι περι πτολιν αιπυ τε τειχος
μαρναμενοι: σεο δ' εινεκ' αυτη τε πτολεμος τε
αστυ τοδ' αμφιδεδηε: συ δ' αν μαχεσαιο και αλλω,
ον τινα που μεθιεντα ιδοις στυγερου πολεμοιο.
αλλ' ανα μη ταχα αστυ πυρος δηιοιο θερηται.
τον δ' αυτε προσεειπεν Αλεξανδρος θεοειδης:
Εκτορ επει με κατ' αισαν ενεικεσας ουδ' υπερ αισαν,
τουνεκα τοι ερεω: συ δε συνθεο και μευ ακουσον:
ου τοι εγω Τρωων τοσσον χολω ουδε νεμεσσι
ημην εν θαλαμω, εθελον δ' αχει προτραπεσθαι.
νυν δε με παρειπους' αλοχος μαλακοις επεεσσιν
ορμης' ες πολεμον: δοκεει δε μοι ωδε και αυτω
λωιον εσσεσθαι: νικη δ' επαμειβεται ανδρας.
αλλ' αγε νυν επιμεινον, Αρηια τευχεα δυω:
η ιθ', εγω δε μετειμι: κιχησεσθαι δε ς' οιω.
ως φατο, τον δ' ου τι προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
τον δ' Ελενη μυθοισι προσηυδα μειλιχιοισι:
δαερ εμειο κυνος κακομηχανου οκρυοεσσης,
ως μ' οφελ' ηματι τω οτε με πρωτον τεκε μητηρ
οιχεσθαι προφερουσα κακη ανεμοιο θυελλα
εις ορος η εις κυμα πολυφλοισβοιο θαλασσης,
ενθα με κυμ' αποερσε παρος ταδε εργα γενεσθαι.
αυταρ επει ταδε γ' ωδε θεοι κακα τεκμηραντο,
ανδρος επειτ' ωφελλον αμεινονος ειναι ακοιτις,
ος ηδη νεμεσιν τε και αισχεα πολλ' ανθρωπων.
τουτω δ' ουτ' αρ νυν φρενες εμπεδοι ουτ' αρ' οπισσω
εσσονται: τω και μιν επαυρησεσθαι οιω.
αλλ' αγε νυν εισελθε και εζεο τωδ' επι διφρω
δαερ, επει σε μαλιστα πονος φρενας αμφιβεβηκεν
εινεκ' εμειο κυνος και Αλεξανδρου ενεκ' ατης,
οισιν επι Ζευς θηκε κακον μορον, ως και οπισσω
ανθρωποισι πελωμεθ' αοιδιμοι εσσομενοισι.
την δ' ημειβετ' επειτα μεγας κορυθαιολος Εκτωρ
μη με καθιζ' Ελενη φιλεουσα περ: ουδε με πεισεις:
ηδη γαρ μοι θυμος επεσσυται οφρ' επαμυνω
Τρωεσς', οι μεγ' εμειο ποθην απεοντος εχουσιν.
αλλα συ γ' ορνυθι τουτον, επειγεσθω δε και αυτος,
ως κεν εμ' εντοσθεν πολιος καταμαρψη εοντα.
και γαρ εγων οικον δε ελευσομαι οφρα ιδωμαι
οικηας αλοχον τε φιλην και νηπιον υιον.
ου γαρ οιδ' ει ετι σφιν υποτροπος ιξομαι αυτις,
η ηδη μ' υπο χερσι θεοι δαμοωσιν Αχαιων.
ως αρα φωνησας απεβη κορυθαιολος Εκτωρ:
αιψα δ' επειθ' ικανε δομους ευ ναιεταοντας,
ουδ' ευρ' Ανδρομαχην λευκωλενον εν μεγαροισιν,
αλλ' η γε ξυν παιδι και αμφιπολω ευπεπλω
πυργω εφεστηκει γοοωσα τε μυρομενη τε.
Εκτωρ δ' ως ουκ ενδον αμυμονα τετμεν ακοιτιν
εστη επ' ουδον ιων, μετα δε δμωησιν εειπεν:
ει δ' αγε μοι δμωαι νημερτεα μυθησασθε:
πη εβη Ανδρομαχη λευκωλενος εκ μεγαροιο;
ηε πη ες γαλοων η εινατερων ευπεπλων
η ες Αθηναιης εξοιχεται, ενθα περ αλλαι
Τρωαι ευπλοκαμοι δεινην θεον ιλασκονται;
τον δ' αυτ' οτρηρη ταμιη προς μυθον εειπεν:
Εκτορ επει μαλ' ανωγας αληθεα μυθησασθαι,
ουτε πη ες γαλοων ουτ' εινατερων ευπεπλων
ουτ' ες Αθηναιης εξοιχεται, ενθα περ αλλαι
Τρωαι ευπλοκαμοι δεινην θεον ιλασκονται,
αλλ' επι πυργον εβη μεγαν Ιλιου, ουνεκ' ακουσε
τειρεσθαι Τρωας, μεγα δε κρατος ειναι Αχαιων.
η μεν δη προς τειχος επειγομενη αφικανει
μαινομενη εικυια: φερει δ' αμα παιδα τιθηνη.
η ρα γυνη ταμιη, ο δ' απεσσυτο δωματος Εκτωρ
την αυτην οδον αυτις ευκτιμενας κατ' αγυιας.
ευτε πυλας ικανε διερχομενος μεγα αστυ
Σκαιας, τη αρ' εμελλε διεξιμεναι πεδιον δε,
ενθ' αλοχος πολυδωρος εναντιη ηλθε θεουσα
Ανδρομαχη θυγατηρ μεγαλητορος Ηετιωνος
Ηετιων ος εναιεν υπο Πλακω υληεσση
Θηβη Υποπλακιη Κιλικεσς' ανδρεσσιν ανασσων:
του περ δη θυγατηρ εχεθ' Εκτορι χαλκοκορυστη.
η οι επειτ' ηντης', αμα δ' αμφιπολος κιεν αυτη
παιδ' επι κολπω εχους' αταλαφρονα νηπιον αυτως
Εκτοριδην αγαπητον αλιγκιον αστερι καλω,
τον ρ' Εκτωρ καλεεσκε Σκαμανδριον, αυταρ οι αλλοι
Αστυανακτ': οιος γαρ ερυετο Ιλιον Εκτωρ.
ητοι ο μεν μειδησεν ιδων ες παιδα σιωπη:
Ανδρομαχη δε οι αγχι παριστατο δακρυ χεουσα,
εν τ' αρα οι φυ χειρι επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
δαιμονιε φθισει σε το σον μενος, ουδ' ελεαιρεις
παιδα τε νηπιαχον και εμ' αμμορον, η ταχα χηρη
σευ εσομαι: ταχα γαρ σε κατακτανεουσιν Αχαιοι
παντες εφορμηθεντες: εμοι δε κε κερδιον ειη
σευ αφαμαρτουση χθονα δυμεναι: ου γαρ ετ' αλλη
εσται θαλπωρη επει αν συ γε ποτμον επισπης
αλλ' αχε': ουδε μοι εστι πατηρ και ποτνια μητηρ.
ητοι γαρ πατερ' αμον απεκτανε διος Αχιλλευς,
εκ δε πολιν περσεν Κιλικων ευ ναιεταουσαν
Θηβην υψιπυλον: κατα δ' εκτανεν Ηετιωνα,
ουδε μιν εξεναριξε, σεβασσατο γαρ το γε θυμω,
αλλ' αρα μιν κατεκηε συν εντεσι δαιδαλεοισιν
ηδ' επι σημ' εχεεν: περι δε πτελεας εφυτευσαν
νυμφαι ορεστιαδες κουραι Διος αιγιοχοιο.
οι δε μοι επτα κασιγνητοι εσαν εν μεγαροισιν
οι μεν παντες ιω κιον ηματι Αιδος εισω:
παντας γαρ κατεπεφνε ποδαρκης διος Αχιλλευς
βουσιν επ' ειλιποδεσσι και αργεννης οιεσσι.
μητερα δ', η βασιλευεν υπο Πλακω υληεσση,
την επει αρ δευρ' ηγαγ' αμ' αλλοισι κτεατεσσιν,
αψ ο γε την απελυσε λαβων απερεισι' αποινα,
πατρος δ' εν μεγαροισι βαλ' Αρτεμις ιοχεαιρα.
Εκτορ αταρ συ μοι εσσι πατηρ και ποτνια μητηρ
ηδε κασιγνητος, συ δε μοι θαλερος παρακοιτης:
αλλ' αγε νυν ελεαιρε και αυτου μιμν' επι πυργω,
μη παιδ' ορφανικον θηης χηρην τε γυναικα:
λαον δε στησον παρ' ερινεον, ενθα μαλιστα
αμβατος εστι πολις και επιδρομον επλετο τειχος.
τρις γαρ τη γ' ελθοντες επειρησανθ' οι αριστοι
αμφ' Αιαντε δυω και αγακλυτον Ιδομενηα
ηδ' αμφ' Ατρειδας και Τυδεος αλκιμον υιον:
η που τις σφιν ενισπε θεοπροπιων ευ ειδως,
η νυ και αυτων θυμος εποτρυνει και ανωγει.
την δ' αυτε προσεειπε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
η και εμοι ταδε παντα μελει γυναι: αλλα μαλ' αινως
αιδεομαι Τρωας και Τρωαδας ελκεσιπεπλους,
αι κε κακος ως νοσφιν αλυσκαζω πολεμοιο:
ουδε με θυμος ανωγεν, επει μαθον εμμεναι εσθλος
αιει και πρωτοισι μετα Τρωεσσι μαχεσθαι
αρνυμενος πατρος τε μεγα κλεος ηδ' εμον αυτου.
ευ γαρ εγω τοδε οιδα κατα φρενα και κατα θυμον:
εσσεται ημαρ οτ' αν ποτ' ολωλη Ιλιος ιρη
και Πριαμος και λαος ευμμελιω Πριαμοιο.
αλλ' ου μοι Τρωων τοσσον μελει αλγος οπισσω,
ουτ' αυτης Εκαβης ουτε Πριαμοιο ανακτος
ουτε κασιγνητων, οι κεν πολεες τε και εσθλοι
εν κονιησι πεσοιεν υπ' ανδρασι δυσμενεεσσιν,
οσσον σευ, οτε κεν τις Αχαιων χαλκοχιτωνων
δακρυοεσσαν αγηται ελευθερον ημαρ απουρας:
και κεν εν Αργει εουσα προς αλλης ιστον υφαινοις,
και κεν υδωρ φορεοις Μεσσηιδος η Υπερειης
πολλ' αεκαζομενη, κρατερη δ' επικεισετ' αναγκη:
και ποτε τις ειπησιν ιδων κατα δακρυ χεουσαν:
Εκτορος ηδε γυνη ος αριστευεσκε μαχεσθαι
Τρωων ιπποδαμων οτε Ιλιον αμφεμαχοντο.
ως ποτε τις ερεει: σοι δ' αυ νεον εσσεται αλγος
χητει τοιουδ' ανδρος αμυνειν δουλιον ημαρ.
αλλα με τεθνηωτα χυτη κατα γαια καλυπτοι
πριν γε τι σης τε βοης σου θ' ελκηθμοιο πυθεσθαι.
ως ειπων ου παιδος ορεξατο φαιδιμος Εκτωρ:
αψ δ' ο παις προς κολπον ευζωνοιο τιθηνης
εκλινθη ιαχων πατρος φιλου οψιν ατυχθεις
ταρβησας χαλκον τε ιδε λοφον ιππιοχαιτην,
δεινον απ' ακροτατης κορυθος νευοντα νοησας.
εκ δ' εγελασσε πατηρ τε φιλος και ποτνια μητηρ:
αυτικ' απο κρατος κορυθ' ειλετο φαιδιμος Εκτωρ,
και την μεν κατεθηκεν επι χθονι παμφανοωσαν:
αυταρ ο γ' ον φιλον υιον επει κυσε πηλε τε χερσιν
ειπε δ' επευξαμενος Διι τ' αλλοισιν τε θεοισι:
Ζευ αλλοι τε θεοι δοτε δη και τονδε γενεσθαι
παιδ' εμον ως και εγω περ αριπρεπεα Τρωεσσιν,
ωδε βιην τ' αγαθον, και Ιλιου ιφι ανασσειν:
και ποτε τις ειποι πατρος γ' οδε πολλον αμεινων
εκ πολεμου ανιοντα: φεροι δ' εναρα βροτοεντα
κτεινας δηιον ανδρα, χαρειη δε φρενα μητηρ.
ως ειπων αλοχοιο φιλης εν χερσιν εθηκε
παιδ' εον: η δ' αρα μιν κηωδει δεξατο κολπω
δακρυοεν γελασασα: ποσις δ' ελεησε νοησας,
χειρι τε μιν κατερεξεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
δαιμονιη μη μοι τι λιην ακαχιζεο θυμω:
ου γαρ τις μ' υπερ αισαν ανηρ Αιδι προιαψει:
μοιραν δ' ου τινα φημι πεφυγμενον εμμεναι ανδρων,
ου κακον ουδε μεν εσθλον, επην τα πρωτα γενηται.
αλλ' εις οικον ιουσα τα ς' αυτης εργα κομιζε
ιστον τ' ηλακατην τε, και αμφιπολοισι κελευε
εργον εποιχεσθαι: πολεμος δ' ανδρεσσι μελησει
πασι, μαλιστα δ' εμοι, τοι Ιλιω εγγεγαασιν.
ως αρα φωνησας κορυθ' ειλετο φαιδιμος Εκτωρ
ιππουριν: αλοχος δε φιλη οικον δε βεβηκει
εντροπαλιζομενη, θαλερον κατα δακρυ χεουσα.
αιψα δ' επειθ' ικανε δομους ευ ναιεταοντας
Εκτορος ανδροφονοιο, κιχησατο δ' ενδοθι πολλας
αμφιπολους, τησιν δε γοον πασησιν ενωρσεν.
αι μεν ετι ζωον γοον Εκτορα ω ενι οικω:
ου γαρ μιν ετ' εφαντο υποτροπον εκ πολεμοιο
ιξεσθαι προφυγοντα μενος και χειρας Αχαιων.
ουδε Παρις δηθυνεν εν υψηλοισι δομοισιν,
αλλ' ο γ', επει κατεδυ κλυτα τευχεα ποικιλα χαλκω,
σευατ' επειτ' ανα αστυ ποσι κραιπνοισι πεποιθως.
ως δ' οτε τις στατος ιππος ακοστησας επι φατνη
δεσμον απορρηξας θειη πεδιοιο κροαινων
ειωθως λουεσθαι ευρρειος ποταμοιο
κυδιοων: υψου δε καρη εχει, αμφι δε χαιται
ωμοις αισσονται: ο δ' αγλαιηφι πεποιθως
ριμφα ε γουνα φερει μετα τ' ηθεα και νομον ιππων:
ως υιος Πριαμοιο Παρις κατα Περγαμου ακρης
τευχεσι παμφαινων ως τ' ηλεκτωρ εβεβηκει
καγχαλοων, ταχεες δε ποδες φερον: αιψα δ' επειτα
Εκτορα διον ετετμεν αδελφεον ευτ' αρ' εμελλε
στρεψεσθ' εκ χωρης οθι η οαριζε γυναικι.
τον προτερος προσεειπεν Αλεξανδρος θεοειδης:
ηθει' η μαλα δη σε και εσσυμενον κατερυκω
δηθυνων, ουδ' ηλθον εναισιμον ως εκελευες;
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
δαιμονι' ουκ αν τις τοι ανηρ ος εναισιμος ειη
εργον ατιμησειε μαχης, επει αλκιμος εσσι:
αλλα εκων μεθιεις τε και ουκ εθελεις: το δ' εμον κηρ
αχνυται εν θυμω, οθ' υπερ σεθεν αισχε' ακουω
προς Τρωων, οι εχουσι πολυν πονον εινεκα σειο.
αλλ' ιομεν: τα δ' οπισθεν αρεσσομεθ', αι κε ποθι Ζευς
δωη επουρανιοισι θεοις αιειγενετησι
κρητηρα στησασθαι ελευθερον εν μεγαροισιν
εκ Τροιης ελασαντας ευκνημιδας Αχαιους.

======== Book 7 ========

ως ειπων πυλεων εξεσσυτο φαιδιμος Εκτωρ,
τω δ' αμ' Αλεξανδρος κι' αδελφεος: εν δ' αρα θυμω
αμφοτεροι μεμασαν πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι.
ως δε θεος ναυτησιν εελδομενοισιν εδωκεν
ουρον, επει κε καμωσιν ευξεστης ελατησι
ποντον ελαυνοντες, καματω δ' υπο γυια λελυνται,
ως αρα τω Τρωεσσιν εελδομενοισι φανητην.
ενθ' ελετην ο μεν υιον Αρηιθοοιο ανακτος
Αρνη ναιεταοντα Μενεσθιον, ον κορυνητης
γεινατ' Αρηιθοος και Φυλομεδουσα βοωπις:
Εκτωρ δ' Ηιονηα βαλ' εγχει οξυοεντι
αυχεν' υπο στεφανης ευχαλκου, λυντο δε γυια.
Γλαυκος δ' Ιππολοχοιο παις Λυκιων αγος ανδρων
Ιφινοον βαλε δουρι κατα κρατερην υσμινην
Δεξιαδην ιππων επιαλμενον ωκειαων
ωμον: ο δ' εξ ιππων χαμαδις πεσε, λυντο δε γυια.
τους δ' ως ουν ενοησε θεα γλαυκωπις Αθηνη
Αργειους ολεκοντας ενι κρατερη υσμινη,
βη ρα κατ' Ουλυμποιο καρηνων αιξασα
Ιλιον εις ιερην: τη δ' αντιος ορνυτ' Απολλων
Περγαμου εκκατιδων, Τρωεσσι δε βουλετο νικην:
αλληλοισι δε τω γε συναντεσθην παρα φηγω.
την προτερος προσεειπεν αναξ Διος υιος Απολλων:
τιπτε συ δ' αυ μεμαυια Διος θυγατερ μεγαλοιο
ηλθες απ' Ουλυμποιο, μεγας δε σε θυμος ανηκεν;
η ινα δη Δαναοισι μαχης ετεραλκεα νικην
δως; επει ου τι Τρωας απολλυμενους ελεαιρεις.
αλλ' ει μοι τι πιθοιο το κεν πολυ κερδιον ειη:
νυν μεν παυσωμεν πολεμον και δηιοτητα
σημερον: υστερον αυτε μαχησοντ' εις ο κε τεκμωρ
Ιλιου ευρωσιν, επει ως φιλον επλετο θυμω
υμιν αθανατησι, διαπραθεειν τοδε αστυ.
τον δ' αυτε προσεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
ωδ' εστω εκαεργε: τα γαρ φρονεουσα και αυτη
ηλθον απ' Ουλυμποιο μετα Τρωας και Αχαιους.
αλλ' αγε πως μεμονας πολεμον καταπαυσεμεν ανδρων;
την δ' αυτε προσεειπεν αναξ Διος υιος Απολλων:
Εκτορος ορσωμεν κρατερον μενος ιπποδαμοιο,
ην τινα που Δαναων προκαλεσσεται οιοθεν οιος
αντιβιον μαχεσασθαι εν αινη δηιοτητι,
οι δε κ' αγασσαμενοι χαλκοκνημιδες Αχαιοι
οιον επορσειαν πολεμιζειν Εκτορι διω.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα γλαυκωπις Αθηνη.
των δ' Ελενος Πριαμοιο φιλος παις συνθετο θυμω
βουλην, η ρα θεοισιν εφηνδανε μητιοωσι:
στη δε παρ' Εκτορ' ιων και μιν προς μυθον εειπεν:
Εκτορ υιε Πριαμοιο Διι μητιν αταλαντε
η ρα νυ μοι τι πιθοιο, κασιγνητος δε τοι ειμι:
αλλους μεν καθισον Τρωας και παντας Αχαιους,
αυτος δε προκαλεσσαι Αχαιων ος τις αριστος
αντιβιον μαχεσασθαι εν αινη δηιοτητι:
ου γαρ πω τοι μοιρα θανειν και ποτμον επισπειν:
ως γαρ εγω οπ' ακουσα θεων αιειγενεταων.
ως εφαθ', Εκτωρ δ' αυτε χαρη μεγα μυθον ακουσας,
και ρ' ες μεσσον ιων Τρωων ανεεργε φαλαγγας,
μεσσου δουρος ελων: οι δ' ιδρυνθησαν απαντες.
καδ δ' Αγαμεμνων εισεν ευκνημιδας Αχαιους:
καδ δ' αρ' Αθηναιη τε και αργυροτοξος Απολλων
εζεσθην ορνισιν εοικοτες αιγυπιοισι
φηγω εφ' υψηλη πατρος Διος αιγιοχοιο
ανδρασι τερπομενοι: των δε στιχες ειατο πυκναι
ασπισι και κορυθεσσι και εγχεσι πεφρικυιαι.
οιη δε Ζεφυροιο εχευατο ποντον επι φριξ
ορνυμενοιο νεον, μελανει δε τε ποντος υπ' αυτης,
τοιαι αρα στιχες ειατ' Αχαιων τε Τρωων τε
εν πεδιω: Εκτωρ δε μετ' αμφοτεροισιν εειπε:
κεκλυτε μευ Τρωες και ευκνημιδες Αχαιοι
οφρ' ειπω τα με θυμος ενι στηθεσσι κελευει.
ορκια μεν Κρονιδης υψιζυγος ουκ ετελεσσεν,
αλλα κακα φρονεων τεκμαιρεται αμφοτεροισιν
εις ο κεν η υμεις Τροιην ευπυργον ελητε
η αυτοι παρα νηυσι δαμειετε ποντοποροισιν.
υμιν δ' εν γαρ εασιν αριστηες Παναχαιων:
των νυν ον τινα θυμος εμοι μαχεσασθαι ανωγει
δευρ' ιτω εκ παντων προμος εμμεναι Εκτορι διω.
ωδε δε μυθεομαι, Ζευς δ' αμμ' επιμαρτυρος εστω:
ει μεν κεν εμε κεινος ελη ταναηκει χαλκω,
τευχεα συλησας φερετω κοιλας επι νηας,
σωμα δε οικαδ' εμον δομεναι παλιν, οφρα πυρος με
Τρωες και Τρωων αλοχοι λελαχωσι θανοντα.
ει δε κ' εγω τον ελω, δωη δε μοι ευχος Απολλων,
τευχεα συλησας οισω προτι Ιλιον ιρην,
και κρεμοω προτι νηον Απολλωνος εκατοιο,
τον δε νεκυν επι νηας ευσσελμους αποδωσω,
οφρα ε ταρχυσωσι καρη κομοωντες Αχαιοι,
σημα τε οι χευωσιν επι πλατει Ελλησποντω.
και ποτε τις ειπησι και οψιγονων ανθρωπων
νηι πολυκληιδι πλεων επι οινοπα ποντον:
ανδρος μεν τοδε σημα παλαι κατατεθνηωτος,
ον ποτ' αριστευοντα κατεκτανε φαιδιμος Εκτωρ.
ως ποτε τις ερεει: το δ' εμον κλεος ου ποτ' ολειται.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη:
αιδεσθεν μεν ανηνασθαι, δεισαν δ' υποδεχθαι:
οψε δε δη Μενελαος ανιστατο και μετεειπε
νεικει ονειδιζων, μεγα δε στεναχιζετο θυμω:
ω μοι απειλητηρες Αχαιιδες ουκετ' Αχαιοι:
η μεν δη λωβη ταδε γ' εσσεται αινοθεν αινως
ει μη τις Δαναων νυν Εκτορος αντιος εισιν.
αλλ' υμεις μεν παντες υδωρ και γαια γενοισθε
ημενοι αυθι εκαστοι ακηριοι ακλεες αυτως:
τωδε δ' εγων αυτος θωρηξομαι: αυταρ υπερθε
νικης πειρατ' εχονται εν αθανατοισι θεοισιν.
ως αρα φωνησας κατεδυσετο τευχεα καλα.
ενθα κε τοι Μενελαε φανη βιοτοιο τελευτη
Εκτορος εν παλαμησιν, επει πολυ φερτερος ηεν,
ει μη αναιξαντες ελον βασιληες Αχαιων,
αυτος τ' Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
δεξιτερης ελε χειρος επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζεν:
αφραινεις Μενελαε διοτρεφες, ουδε τι σε χρη
ταυτης αφροσυνης: ανα δε σχεο κηδομενος περ,
μηδ' εθελ' εξ εριδος σευ αμεινονι φωτι μαχεσθαι
Εκτορι Πριαμιδη, τον τε στυγεουσι και αλλοι.
και δ' Αχιλευς τουτω γε μαχη ενι κυδιανειρη
ερριγ' αντιβολησαι, ο περ σεο πολλον αμεινων.
αλλα συ μεν νυν ιζευ ιων μετα εθνος εταιρων,
τουτω δε προμον αλλον αναστησουσιν Αχαιοι.
ει περ αδειης τ' εστι και ει μοθου εστ' ακορητος,
φημι μιν ασπασιως γονυ καμψειν, αι κε φυγησι
δηιου εκ πολεμοιο και αινης δηιοτητος.
ως ειπων παρεπεισεν αδελφειου φρενας ηρως
αισιμα παρειπων, ο δ' επειθετο: του μεν επειτα
γηθοσυνοι θεραποντες απ' ωμων τευχε' ελοντο:
Νεστωρ δ' Αργειοισιν ανιστατο και μετεειπεν:
ω ποποι η μεγα πενθος Αχαιιδα γαιαν ικανει.
η κε μεγ' οιμωξειε γερων ιππηλατα Πηλευς
εσθλος Μυρμιδονων βουληφορος ηδ' αγορητης,
ος ποτε μ' ειρομενος μεγ' εγηθεεν ω ενι οικω
παντων Αργειων ερεων γενεην τε τοκον τε.
τους νυν ει πτωσσοντας υφ' Εκτορι παντας ακουσαι,
πολλα κεν αθανατοισι φιλας ανα χειρας αειραι
θυμον απο μελεων δυναι δομον Αιδος εισω.
αι γαρ Ζευ τε πατερ και Αθηναιη και Απολλον
ηβωμ' ως οτ' επ' ωκυροω Κελαδοντι μαχοντο
αγρομενοι Πυλιοι τε και Αρκαδες εγχεσιμωροι
Φειας παρ τειχεσσιν Ιαρδανου αμφι ρεεθρα.
τοισι δ' Ερευθαλιων προμος ιστατο ισοθεος φως
τευχε' εχων ωμοισιν Αρηιθοοιο ανακτος
διου Αρηιθοου, τον επικλησιν κορυνητην
ανδρες κικλησκον καλλιζωνοι τε γυναικες
ουνεκ' αρ' ου τοξοισι μαχεσκετο δουρι τε μακρω,
αλλα σιδηρειη κορυνη ρηγνυσκε φαλαγγας.
τον Λυκοοργος επεφνε δολω, ου τι κρατει γε,
στεινωπω εν οδω οθ' αρ' ου κορυνη οι ολεθρον
χραισμε σιδηρειη: πριν γαρ Λυκοοργος υποφθας
δουρι μεσον περονησεν, ο δ' υπτιος ουδει ερεισθη:
τευχεα δ' εξεναριξε, τα οι πορε χαλκεος Αρης.
και τα μεν αυτος επειτα φορει μετα μωλον Αρηος:
αυταρ επει Λυκοοργος ενι μεγαροισιν εγηρα,
δωκε δ' Ερευθαλιωνι φιλω θεραποντι φορηναι:
του ο γε τευχε' εχων προκαλιζετο παντας αριστους.
οι δε μαλ' ετρομεον και εδειδισαν, ουδε τις ετλη:
αλλ' εμε θυμος ανηκε πολυτλημων πολεμιζειν
θαρσει ω: γενεη δε νεωτατος εσκον απαντων:
και μαχομην οι εγω, δωκεν δε μοι ευχος Αθηνη.
τον δη μηκιστον και καρτιστον κτανον ανδρα:
πολλος γαρ τις εκειτο παρηορος ενθα και ενθα.
ειθ' ως ηβωοιμι, βιη δε μοι εμπεδος ειη:
τω κε ταχ' αντησειε μαχης κορυθαιολος Εκτωρ.
υμεων δ' οι περ εασιν αριστηες Παναχαιων
ουδ' οι προφρονεως μεμαθ' Εκτορος αντιον ελθειν.
ως νεικεσς' ο γερων, οι δ' εννεα παντες ανεσταν.
ωρτο πολυ πρωτος μεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων,
τω δ' επι Τυδειδης ωρτο κρατερος Διομηδης,
τοισι δ' επ' Αιαντες θουριν επιειμενοι αλκην,
τοισι δ' επ' Ιδομενευς και οπαων Ιδομενηος
Μηριονης αταλαντος Ενυαλιω ανδρειφοντη,
τοισι δ' επ' Ευρυπυλος Ευαιμονος αγλαος υιος,
αν δε Θοας Ανδραιμονιδης και διος Οδυσσευς:
παντες αρ' οι γ' εθελον πολεμιζειν Εκτορι διω.
τοις δ' αυτις μετεειπε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
κληρω νυν πεπαλασθε διαμπερες ος κε λαχησιν:
ουτος γαρ δη ονησει ευκνημιδας Αχαιους,
και δ' αυτος ον θυμον ονησεται αι κε φυγησι
δηιου εκ πολεμοιο και αινης δηιοτητος.
ως εφαθ', οι δε κληρον εσημηναντο εκαστος,
εν δ' εβαλον κυνεη Αγαμεμνονος Ατρειδαο.
λαοι δ' ηρησαντο, θεοισι δε χειρας ανεσχον:
ωδε δε τις ειπεσκεν ιδων εις ουρανον ευρυν:
Ζευ πατερ η Αιαντα λαχειν, η Τυδεος υιον,
η αυτον βασιληα πολυχρυσοιο Μυκηνης.
ως αρ' εφαν, παλλεν δε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ,
εκ δ' εθορε κληρος κυνεης ον αρ' ηθελον αυτοι
Αιαντος: κηρυξ δε φερων αν' ομιλον απαντη
δειξ' ενδεξια πασιν αριστηεσσιν Αχαιων.
οι δ' ου γιγνωσκοντες απηνηναντο εκαστος.
αλλ' οτε δη τον ικανε φερων αν' ομιλον απαντη
ος μιν επιγραψας κυνεη βαλε φαιδιμος Αιας,
ητοι υπεσχεθε χειρ', ο δ' αρ' εμβαλεν αγχι παραστας,
γνω δε κληρου σημα ιδων, γηθησε δε θυμω.
τον μεν παρ ποδ' εον χαμαδις βαλε φωνησεν τε:
ω φιλοι ητοι κληρος εμος, χαιρω δε και αυτος
θυμω, επει δοκεω νικησεμεν Εκτορα διον.
αλλ' αγετ' οφρ' αν εγω πολεμηια τευχεα δυω,
τοφρ' υμεις ευχεσθε Διι Κρονιωνι ανακτι
σιγη εφ' υμειων ινα μη Τρωες γε πυθωνται,
ηε και αμφαδιην, επει ου τινα δειδιμεν εμπης:
ου γαρ τις με βιη γε εκων αεκοντα διηται
ουδε τι ιδρειη, επει ουδ' εμε νηιδα γ' ουτως
ελπομαι εν Σαλαμινι γενεσθαι τε τραφεμεν τε.
ως εφαθ', οι δ' ευχοντο Διι Κρονιωνι ανακτι:
ωδε δε τις ειπεσκεν ιδων εις ουρανον ευρυν:
Ζευ πατερ Ιδηθεν μεδεων κυδιστε μεγιστε
δος νικην Αιαντι και αγλαον ευχος αρεσθαι:
ει δε και Εκτορα περ φιλεεις και κηδεαι αυτου,
ισην αμφοτεροισι βιην και κυδος οπασσον.
ως αρ' εφαν, Αιας δε κορυσσετο νωροπι χαλκω.
αυταρ επει δη παντα περι χροι εσσατο τευχεα,
σευατ' επειθ' οιος τε πελωριος ερχεται Αρης,
ος τ' εισιν πολεμον δε μετ' ανερας ους τε Κρονιων
θυμοβορου εριδος μενει ξυνεηκε μαχεσθαι.
τοιος αρ' Αιας ωρτο πελωριος ερκος Αχαιων
μειδιοων βλοσυροισι προσωπασι: νερθε δε ποσσιν
ηιε μακρα βιβας, κραδαων δολιχοσκιον εγχος.
τον δε και Αργειοι μεν εγηθεον εισοροωντες,
Τρωας δε τρομος αινος υπηλυθε γυια εκαστον,
Εκτορι τ' αυτω θυμος ενι στηθεσσι πατασσεν:
αλλ' ου πως ετι ειχεν υποτρεσαι ουδ' αναδυναι
αψ λαων ες ομιλον, επει προκαλεσσατο χαρμη.
Αιας δ' εγγυθεν ηλθε φερων σακος ηυτε πυργον
χαλκεον επταβοειον, ο οι Τυχιος καμε τευχων
σκυτοτομων οχ' αριστος Υλη ενι οικια ναιων,
ος οι εποιησεν σακος αιολον επταβοειον
ταυρων ζατρεφεων, επι δ' ογδοον ηλασε χαλκον.
το προσθε στερνοιο φερων Τελαμωνιος Αιας
στη ρα μαλ' Εκτορος εγγυς, απειλησας δε προσηυδα:
Εκτορ νυν μεν δη σαφα εισεαι οιοθεν οιος
οιοι και Δαναοισιν αριστηες μετεασι
και μετ' Αχιλληα ρηξηνορα θυμολεοντα.
αλλ' ο μεν εν νηεσσι κορωνισι ποντοποροισι
κειτ' απομηνισας Αγαμεμνονι ποιμενι λαων:
ημεις δ' ειμεν τοιοι οι αν σεθεν αντιασαιμεν
και πολεες: αλλ' αρχε μαχης ηδε πτολεμοιο.
τον δ' αυτε προσεειπε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
Αιαν διογενες Τελαμωνιε κοιρανε λαων
μη τι μευ ηυτε παιδος αφαυρου πειρητιζε
ηε γυναικος, η ουκ οιδεν πολεμηια εργα.
αυταρ εγων ευ οιδα μαχας τ' ανδροκτασιας τε:
οιδ' επι δεξια, οιδ' επ' αριστερα νωμησαι βων
αζαλεην, το μοι εστι ταλαυρινον πολεμιζειν:
οιδα δ' επαιξαι μοθον ιππων ωκειαων:
οιδα δ' ενι σταδιη δηιω μελπεσθαι Αρηι.
αλλ' ου γαρ ς' εθελω βαλεειν τοιουτον εοντα
λαθρη οπιπευσας, αλλ' αμφαδον, αι κε τυχωμι.
η ρα, και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλεν Αιαντος δεινον σακος επταβοειον
ακροτατον κατα χαλκον, ος ογδοος ηεν επ' αυτω.
εξ δε δια πτυχας ηλθε δαιζων χαλκος ατειρης,
εν τη δ' εβδοματη ρινω σχετο: δευτερος αυτε
Αιας διογενης προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλε Πριαμιδαο κατ' ασπιδα παντος' εισην.
δια μεν ασπιδος ηλθε φαεινης οβριμον εγχος,
και δια θωρηκος πολυδαιδαλου ηρηρειστο:
αντικρυ δε παραι λαπαρην διαμησε χιτωνα
εγχος: ο δ' εκλινθη και αλευατο κηρα μελαιναν.
τω δ' εκσπασσαμενω δολιχ' εγχεα χερσιν αμ' αμφω
συν ρ' επεσον λειουσιν εοικοτες ωμοφαγοισιν
η συσι καπροισιν, των τε σθενος ουκ αλαπαδνον.
Πριαμιδης μεν επειτα μεσον σακος ουτασε δουρι,
ουδ' ερρηξεν χαλκος, ανεγναμφθη δε οι αιχμη.
Αιας δ' ασπιδα νυξεν επαλμενος: η δε διαπρο
ηλυθεν εγχειη, στυφελιξε δε μιν μεμαωτα,
τμηδην δ' αυχεν' επηλθε, μελαν δ' ανεκηκιεν αιμα,
αλλ' ουδ' ως απεληγε μαχης κορυθαιολος Εκτωρ,
αλλ' αναχασσαμενος λιθον ειλετο χειρι παχειη
κειμενον εν πεδιω μελανα τρηχυν τε μεγαν τε:
τω βαλεν Αιαντος δεινον σακος επταβοειον
μεσσον επομφαλιον: περιηχησεν δ' αρα χαλκος.
δευτερος αυτ' Αιας πολυ μειζονα λααν αειρας
ηκ' επιδινησας, επερεισε δε ιν' απελεθρον,
εισω δ' ασπιδ' εαξε βαλων μυλοειδει πετρω,
βλαψε δε οι φιλα γουναθ': ο δ' υπτιος εξετανυσθη
ασπιδι εγχριμφθεις: τον δ' αιψ' ωρθωσεν Απολλων.
και νυ κε δη ξιφεεσς' αυτοσχεδον ουταζοντο,
ει μη κηρυκες Διος αγγελοι ηδε και ανδρων
ηλθον, ο μεν Τρωων, ο δ' Αχαιων χαλκοχιτωνων,
Ταλθυβιος τε και Ιδαιος πεπνυμενω αμφω:
μεσσω δ' αμφοτερων σκηπτρα σχεθον, ειπε τε μυθον
κηρυξ Ιδαιος πεπνυμενα μηδεα ειδως:
μηκετι παιδε φιλω πολεμιζετε μηδε μαχεσθον:
αμφοτερω γαρ σφωι φιλει νεφεληγερετα Ζευς,
αμφω δ' αιχμητα: το γε δη και ιδμεν απαντες.
νυξ δ' ηδη τελεθει: αγαθον και νυκτι πιθεσθαι.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη Τελαμωνιος Αιας:
Ιδαι' Εκτορα ταυτα κελευετε μυθησασθαι:
αυτος γαρ χαρμη προκαλεσσατο παντας αριστους.
αρχετω: αυταρ εγω μαλα πεισομαι η περ αν ουτος.
τον δ' αυτε προσεειπε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
Αιαν επει τοι δωκε θεος μεγεθος τε βιην τε
και πινυτην, περι δ' εγχει Αχαιων φερτατος εσσι,
νυν μεν παυσωμεσθα μαχης και δηιοτητος
σημερον: υστερον αυτε μαχησομεθ' εις ο κε δαιμων
αμμε διακρινη, δωη δ' ετεροισι γε νικην.
νυξ δ' ηδη τελεθει: αγαθον και νυκτι πιθεσθαι,
ως συ τ' ευφρηνης παντας παρα νηυσιν Αχαιους,
σους τε μαλιστα ετας και εταιρους, οι τοι εασιν:
αυταρ εγω κατα αστυ μεγα Πριαμοιο ανακτος
Τρωας ευφρανεω και Τρωαδας ελκεσιπεπλους,
αι τε μοι ευχομεναι θειον δυσονται αγωνα.
δωρα δ' αγ' αλληλοισι περικλυτα δωομεν αμφω,
οφρα τις ωδ' ειπησιν Αχαιων τε Τρωων τε:
ημεν εμαρνασθην εριδος περι θυμοβοροιο,
ηδ' αυτ' εν φιλοτητι διετμαγεν αρθμησαντε.
ως αρα φωνησας δωκε ξιφος αργυροηλον
συν κολεω τε φερων και ευτμητω τελαμωνι:
Αιας δε ζωστηρα διδου φοινικι φαεινον.
τω δε διακρινθεντε ο μεν μετα λαον Αχαιων
ηι', ο δ' ες Τρωων ομαδον κιε: τοι δε χαρησαν,
ως ειδον ζωον τε και αρτεμεα προσιοντα,
Αιαντος προφυγοντα μενος και χειρας ααπτους:
και ρ' ηγον προτι αστυ αελπτεοντες σοον ειναι.
Αιαντ' αυθ' ετερωθεν ευκνημιδες Αχαιοι
εις Αγαμεμνονα διον αγον κεχαρηοτα νικη.
οι δ' οτε δη κλισιησιν εν Ατρειδαο γενοντο,
τοισι δε βουν ιερευσεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων
αρσενα πενταετηρον υπερμενει Κρονιωνι.
τον δερον αμφι θ' επον, και μιν διεχευαν απαντα,
μιστυλλον τ' αρ' επισταμενως πειραν τ' οβελοισιν,
οπτησαν τε περιφραδεως, ερυσαντο τε παντα.
αυταρ επει παυσαντο πονου τετυκοντο τε δαιτα,
δαινυντ', ουδε τι θυμος εδευετο δαιτος εισης:
νωτοισιν δ' Αιαντα διηνεκεεσσι γεραιρεν
ηρως Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
τοις ο γερων παμπρωτος υφαινειν ηρχετο μητιν
Νεστωρ, ου και προσθεν αριστη φαινετο βουλη:
ο σφιν ευφρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
Ατρειδη τε και αλλοι αριστηες Παναχαιων,
πολλοι γαρ τεθνασι καρη κομοωντες Αχαιοι,
των νυν αιμα κελαινον ευρροον αμφι Σκαμανδρον
εσκεδας' οξυς Αρης, ψυχαι δ' Αιδος δε κατηλθον:
τω σε χρη πολεμον μεν αμ' ηοι παυσαι Αχαιων,
αυτοι δ' αγρομενοι κυκλησομεν ενθαδε νεκρους
βουσι και ημιονοισιν: αταρ κατακηομεν αυτους
τυτθον απο προ νεων, ως κ' οστεα παισιν εκαστος
οικαδ' αγη οτ' αν αυτε νεωμεθα πατριδα γαιαν.
τυμβον δ' αμφι πυρην ενα χευομεν εξαγαγοντες
ακριτον εκ πεδιου: ποτι δ' αυτον δειμομεν ωκα
πυργους υψηλους ειλαρ νηων τε και αυτων.
εν δ' αυτοισι πυλας ποιησομεν ευ αραρυιας,
οφρα δι' αυταων ιππηλασιη οδος ειη:
εκτοσθεν δε βαθειαν ορυξομεν εγγυθι ταφρον,
η χ' ιππον και λαον ερυκακοι αμφις εουσα,
μη ποτ' επιβριση πολεμος Τρωων αγερωχων.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες επηνησαν βασιληες.
Τρωων αυτ' αγορη γενετ' Ιλιου εν πολει ακρη
δεινη τετρηχυια, παρα Πριαμοιο θυρησι:
τοισιν δ' Αντηνωρ πεπνυμενος ηρχ' αγορευειν:
κεκλυτε μευ Τρωες και Δαρδανοι ηδ' επικουροι,
οφρ' ειπω τα με θυμος ενι στηθεσσι κελευει.
δευτ' αγετ' Αργειην Ελενην και κτημαθ' αμ' αυτη
δωομεν Ατρειδησιν αγειν: νυν δ' ορκια πιστα
ψευσαμενοι μαχομεσθα: τω ου νυ τι κερδιον ημιν
ελπομαι εκτελεεσθαι, ινα μη ρεξομεν ωδε.
ητοι ο γ' ως ειπων κατ' αρ' εζετο: τοισι δ' ανεστη
διος Αλεξανδρος Ελενης ποσις ηυκομοιο,
ος μιν αμειβομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αντηνορ συ μεν ουκετ' εμοι φιλα ταυτ' αγορευεις:
οισθα και αλλον μυθον αμεινονα τουδε νοησαι.
ει δ' ετεον δη τουτον απο σπουδης αγορευεις,
εξ αρα δη τοι επειτα θεοι φρενας ωλεσαν αυτοι.
αυταρ εγω Τρωεσσι μεθ' ιπποδαμοις αγορευσω:
αντικρυ δ' αποφημι γυναικα μεν ουκ αποδωσω:
κτηματα δ' οσς' αγομην εξ Αργεος ημετερον δω
παντ' εθελω δομεναι και οικοθεν αλλ' επιθειναι.
ητοι ο γ' ως ειπων κατ' αρ' εζετο: τοισι δ' ανεστη
Δαρδανιδης Πριαμος, θεοφιν μηστωρ αταλαντος,
ο σφιν ευφρονεων αγορησατο και μετεειπε:
κεκλυτε μευ Τρωες και Δαρδανοι ηδ' επικουροι,
οφρ' ειπω τα με θυμος ενι στηθεσσι κελευει.
νυν μεν δορπον ελεσθε κατα πτολιν ως το παρος περ,
και φυλακης μνησασθε και εγρηγορθε εκαστος:
ηωθεν δ' Ιδαιος ιτω κοιλας επι νηας
ειπεμεν Ατρειδης Αγαμεμνονι και Μενελαω
μυθον Αλεξανδροιο, του εινεκα νεικος ορωρε:
και δε τοδ' ειπεμεναι πυκινον επος, αι κ' εθελωσι
παυσασθαι πολεμοιο δυσηχεος, εις ο κε νεκρους
κηομεν: υστερον αυτε μαχησομεθ' εις ο κε δαιμων
αμμε διακρινη, δωη δ' ετεροισι γε νικην.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδ' επιθοντο:
δορπον επειθ' ειλοντο κατα στρατον εν τελεεσσιν:
ηωθεν δ' Ιδαιος εβη κοιλας επι νηας:
τους δ' ευρ' ειν αγορη Δαναους θεραποντας Αρηος
νηι παρα πρυμνη Αγαμεμνονος: αυταρ ο τοισι
στας εν μεσσοισιν μετεφωνεεν ηπυτα κηρυξ:
Ατρειδη τε και αλλοι αριστηες Παναχαιων
ηνωγει Πριαμος τε και αλλοι Τρωες αγαυοι
ειπειν, αι κε περ υμμι φιλον και ηδυ γενοιτο,
μυθον Αλεξανδροιο, του εινεκα νεικος ορωρε:
κτηματα μεν ος' Αλεξανδρος κοιλης ενι νηυσιν
ηγαγετο Τροιηνδ': ως πριν ωφελλ' απολεσθαι:
παντ' εθελει δομεναι και οικοθεν αλλ' επιθειναι:
κουριδιην δ' αλοχον Μενελαου κυδαλιμοιο
ου φησιν δωσειν: η μην Τρωες γε κελονται.
και δε τοδ' ηνωγεον ειπειν επος αι κ' εθελητε
παυσασθαι πολεμοιο δυσηχεος εις ο κε νεκρους
κηομεν: υστερον αυτε μαχησομεθ' εις ο κε δαιμων
αμμε διακρινη, δωη δ' ετεροισι γε νικην.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη:
οψε δε δη μετεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
μητ' αρ τις νυν κτηματ' Αλεξανδροιο δεχεσθω
μηθ' Ελενην: γνωτον δε και ος μαλα νηπιος εστιν
ως ηδη Τρωεσσιν ολεθρου πειρατ' εφηπται.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες επιαχον υιες Αχαιων
μυθον αγασσαμενοι Διομηδεος ιπποδαμοιο:
και τοτ' αρ' Ιδαιον προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
Ιδαι' ητοι μυθον Αχαιων αυτος ακουεις
ως τοι υποκρινονται: εμοι δ' επιανδανει ουτως
αμφι δε νεκροισιν κατακαιεμεν ου τι μεγαιρω:
ου γαρ τις φειδω νεκυων κατατεθνηωτων
γιγνετ' επει κε θανωσι πυρος μειλισσεμεν ωκα.
ορκια δε Ζευς ιστω εριγδουπος ποσις Ηρης.
ως ειπων το σκηπτρον ανεσχεθε πασι θεοισιν,
αψορρον δ' Ιδαιος εβη προτι Ιλιον ιρην.
οι δ' εατ' ειν αγορη Τρωες και Δαρδανιωνες
παντες ομηγερεες, ποτιδεγμενοι οπποτ' αρ' ελθοι
Ιδαιος: ο δ' αρ' ηλθε και αγγελιην απεειπε
στας εν μεσσοισιν: τοι δ' οπλιζοντο μαλ' ωκα,
αμφοτερον νεκυας τ' αγεμεν ετεροι δε μεθ' υλην:
Αργειοι δ' ετερωθεν ευσσελμων απο νηων
οτρυνοντο νεκυς τ' αγεμεν, ετεροι δε μεθ' υλην.
Ηελιος μεν επειτα νεον προσεβαλλεν αρουρας
εξ ακαλαρρειταο βαθυρροου Ωκεανοιο
ουρανον εισανιων: οι δ' ηντεον αλληλοισιν.
ενθα διαγνωναι χαλεπως ην ανδρα εκαστον:
αλλ' υδατι νιζοντες απο βροτον αιματοεντα
δακρυα θερμα χεοντες αμαξαων επαειραν.
ουδ' εια κλαιειν Πριαμος μεγας: οι δε σιωπη
νεκρους πυρκαιης επινηνεον αχνυμενοι κηρ,
εν δε πυρι πρησαντες εβαν προτι Ιλιον ιρην.
ως δ' αυτως ετερωθεν ευκνημιδες Αχαιοι
νεκρους πυρκαιης επινηνεον αχνυμενοι κηρ,
εν δε πυρι πρησαντες εβαν κοιλας επι νηας.
ημος δ' ουτ' αρ πω ηως, ετι δ' αμφιλυκη νυξ,
τημος αρ' αμφι πυρην κριτος εγρετο λαος Αχαιων,
τυμβον δ' αμφ' αυτην ενα ποιεον εξαγαγοντες
ακριτον εκ πεδιου, ποτι δ' αυτον τειχος εδειμαν
πυργους θ' υψηλους, ειλαρ νηων τε και αυτων.
εν δ' αυτοισι πυλας ενεποιεον ευ αραρυιας,
οφρα δι' αυταων ιππηλασιη οδος ειη:
εκτοσθεν δε βαθειαν επ' αυτω ταφρον ορυξαν
ευρειαν μεγαλην, εν δε σκολοπας κατεπηξαν.
ως οι μεν πονεοντο καρη κομοωντες Αχαιοι:
οι δε θεοι παρ Ζηνι καθημενοι αστεροπητη
θηευντο μεγα εργον Αχαιων χαλκοχιτωνων.
τοισι δε μυθων ηρχε Ποσειδαων ενοσιχθων:
Ζευ πατερ, η ρα τις εστι βροτων επ' απειρονα γαιαν
ος τις ετ' αθανατοισι νοον και μητιν ενιψει;
ουχ οραας οτι δ' αυτε καρη κομοωντες Αχαιοι
τειχος ετειχισσαντο νεων υπερ, αμφι δε ταφρον
ηλασαν, ουδε θεοισι δοσαν κλειτας εκατομβας;
του δ' ητοι κλεος εσται οσον τ' επικιδναται ηως:
του δ' επιλησονται το εγω και Φοιβος Απολλων
ηρω Λαομεδοντι πολισσαμεν αθλησαντε.
τον δε μεγ' οχθησας προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
ω ποποι εννοσιγαι' ευρυσθενες, οιον εειπες.
αλλος κεν τις τουτο θεων δεισειε νοημα,
ος σεο πολλον αφαυροτερος χειρας τε μενος τε:
σον δ' ητοι κλεος εσται οσον τ' επικιδναται ηως.
αγρει μαν οτ' αν αυτε καρη κομοωντες Αχαιοι
οιχωνται συν νηυσι φιλην ες πατριδα γαιαν
τειχος αναρρηξας το μεν εις αλα παν καταχευαι,
αυτις δ' ηιονα μεγαλην ψαμαθοισι καλυψαι,
ως κεν τοι μεγα τειχος αμαλδυνηται Αχαιων.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον,
δυσετο δ' ηελιος, τετελεστο δε εργον Αχαιων,
βουφονεον δε κατα κλισιας και δορπον ελοντο.
νηες δ' εκ Λημνοιο παρεσταν οινον αγουσαι
πολλαι, τας προεηκεν Ιησονιδης Ευνηος,
τον ρ' ετεχ' Υψιπυλη υπ' Ιησονι ποιμενι λαων.
χωρις δ' Ατρειδης Αγαμεμνονι και Μενελαω
δωκεν Ιησονιδης αγεμεν μεθυ χιλια μετρα.
ενθεν οινιζοντο καρη κομοωντες Αχαιοι,
αλλοι μεν χαλκω, αλλοι δ' αιθωνι σιδηρω,
αλλοι δε ρινοις, αλλοι δ' αυτησι βοεσσιν,
αλλοι δ' ανδραποδεσσι: τιθεντο δε δαιτα θαλειαν.
παννυχιοι μεν επειτα καρη κομοωντες Αχαιοι
δαινυντο, Τρωες δε κατα πτολιν ηδ' επικουροι:
παννυχιος δε σφιν κακα μηδετο μητιετα Ζευς
σμερδαλεα κτυπεων: τους δε χλωρον δεος ηρει:
οινον δ' εκ δεπαων χαμαδις χεον, ουδε τις ετλη
πριν πιεειν πριν λειψαι υπερμενει Κρονιωνι.
κοιμησαντ' αρ' επειτα και υπνου δωρον ελοντο.

======== Book 8 ========

Ηως μεν κροκοπεπλος εκιδνατο πασαν επ' αιαν,
Ζευς δε θεων αγορην ποιησατο τερπικεραυνος
ακροτατη κορυφη πολυδειραδος Ουλυμποιο:
αυτος δε σφ' αγορευε, θεοι δ' υπο παντες ακουον:
κεκλυτε μευ παντες τε θεοι πασαι τε θεαιναι,
οφρ' ειπω τα με θυμος ενι στηθεσσι κελευει.
μητε τις ουν θηλεια θεος το γε μητε τις αρσην
πειρατω διακερσαι εμον επος, αλλ' αμα παντες
αινειτ', οφρα ταχιστα τελευτησω ταδε εργα.
ον δ' αν εγων απανευθε θεων εθελοντα νοησω
ελθοντ' η Τρωεσσιν αρηγεμεν η Δαναοισι
πληγεις ου κατα κοσμον ελευσεται Ουλυμπον δε:
η μιν ελων ριψω ες Ταρταρον ηεροεντα
τηλε μαλ', ηχι βαθιστον υπο χθονος εστι βερεθρον,
ενθα σιδηρειαι τε πυλαι και χαλκεος ουδος,
τοσσον ενερθ' Αιδεω οσον ουρανος εστ' απο γαιης:
γνωσετ' επειθ' οσον ειμι θεων καρτιστος απαντων.
ει δ' αγε πειρησασθε θεοι ινα ειδετε παντες:
σειρην χρυσειην εξ ουρανοθεν κρεμασαντες
παντες τ' εξαπτεσθε θεοι πασαι τε θεαιναι:
αλλ' ουκ αν ερυσαιτ' εξ ουρανοθεν πεδιον δε
Ζην' υπατον μηστωρ', ουδ' ει μαλα πολλα καμοιτε.
αλλ' οτε δη και εγω προφρων εθελοιμι ερυσσαι,
αυτη κεν γαιη ερυσαιμ' αυτη τε θαλασση:
σειρην μεν κεν επειτα περι ριον Ουλυμποιο
δησαιμην, τα δε κ' αυτε μετηορα παντα γενοιτο.
τοσσον εγω περι τ' ειμι θεων περι τ' ειμ' ανθρωπων.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη
μυθον αγασσαμενοι: μαλα γαρ κρατερως αγορευσεν.
οψε δε δη μετεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
ω πατερ ημετερε Κρονιδη υπατε κρειοντων
ευ νυ και ημεις ιδμεν ο τοι σθενος ουκ επιεικτον:
αλλ' εμπης Δαναων ολοφυρομεθ' αιχμηταων,
οι κεν δη κακον οιτον αναπλησαντες ολωνται.
αλλ' ητοι πολεμου μεν αφεξομεθ' ως συ κελευεις:
βουλην δ' Αργειοις υποθησομεθ' η τις ονησει,
ως μη παντες ολωνται οδυσσαμενοιο τεοιο.
την δ' επιμειδησας προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
θαρσει Τριτογενεια φιλον τεκος: ου νυ τι θυμω
προφρονι μυθεομαι, εθελω δε τοι ηπιος ειναι.
ως ειπων υπ' οχεσφι τιτυσκετο χαλκοποδ' ιππω
ωκυπετα χρυσεησιν εθειρησιν κομοωντε,
χρυσον δ' αυτος εδυνε περι χροι, γεντο δ' ιμασθλην
χρυσειην ευτυκτον, εου δ' επεβησετο διφρου,
μαστιξεν δ' ελααν: τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην
μεσσηγυς γαιης τε και ουρανου αστεροεντος.
Ιδην δ' ικανεν πολυπιδακα μητερα θηρων
Γαργαρον, ενθα τε οι τεμενος βωμος τε θυηεις.
ενθ' ιππους εστησε πατηρ ανδρων τε θεων τε
λυσας εξ οχεων, κατα δ' ηερα πουλυν εχευεν.
αυτος δ' εν κορυφησι καθεζετο κυδει γαιων
εισοροων Τρωων τε πολιν και νηας Αχαιων.
οι δ' αρα δειπνον ελοντο καρη κομοωντες Αχαιοι
ριμφα κατα κλισιας, απο δ' αυτου θωρησσοντο.
Τρωες δ' αυθ' ετερωθεν ανα πτολιν οπλιζοντο
παυροτεροι: μεμασαν δε και ως υσμινι μαχεσθαι
χρειοι αναγκαιη, προ τε παιδων και προ γυναικων.
πασαι δ' ωιγνυντο πυλαι, εκ δ' εσσυτο λαος,
πεζοι θ' ιππηες τε: πολυς δ' ορυμαγδος ορωρει.
οι δ' οτε δη ρ' ες χωρον ενα ξυνιοντες ικοντο
συν ρ' εβαλον ρινους, συν δ' εγχεα και μενε' ανδρων
χαλκεοθωρηκων: αταρ ασπιδες ομφαλοεσσαι
επληντ' αλληλησι, πολυς δ' ορυμαγδος ορωρει.
ενθα δ' αμ' οιμωγη τε και ευχωλη πελεν ανδρων
ολλυντων τε και ολλυμενων, ρεε δ' αιματι γαια.
οφρα μεν ηως ην και αεξετο ιερον ημαρ,
τοφρα μαλ' αμφοτερων βελε' ηπτετο, πιπτε δε λαος.
ημος δ' Ηελιος μεσον ουρανον αμφιβεβηκει,
και τοτε δη χρυσεια πατηρ ετιταινε ταλαντα:
εν δ' ετιθει δυο κηρε τανηλεγεος θανατοιο
Τρωων θ' ιπποδαμων και Αχαιων χαλκοχιτωνων,
ελκε δε μεσσα λαβων: ρεπε δ' αισιμον ημαρ Αχαιων.
αι μεν Αχαιων κηρες επι χθονι πουλυβοτειρη
εζεσθην, Τρωων δε προς ουρανον ευρυν αερθεν:
αυτος δ' εξ Ιδης μεγαλ' εκτυπε, δαιομενον δε
ηκε σελας μετα λαον Αχαιων: οι δε ιδοντες
θαμβησαν, και παντας υπο χλωρον δεος ειλεν.
ενθ' ουτ' Ιδομενευς τλη μιμνειν ουτ' Αγαμεμνων,
ουτε δυ' Αιαντες μενετην θεραποντες Αρηος:
Νεστωρ οιος εμιμνε Γερηνιος ουρος Αχαιων
ου τι εκων, αλλ' ιππος ετειρετο, τον βαλεν ιω
διος Αλεξανδρος Ελενης ποσις ηυκομοιο
ακρην κακ κορυφην, οθι τε πρωται τριχες ιππων
κρανιω εμπεφυασι, μαλιστα δε καιριον εστιν.
αλγησας δ' ανεπαλτο, βελος δ' εις εγκεφαλον δυ,
συν δ' ιππους εταραξε κυλινδομενος περι χαλκω.
οφρ' ο γερων ιπποιο παρηοριας απεταμνε
φασγανω αισσων, τοφρ' Εκτορος ωκεες ιπποι
ηλθον αν' ιωχμον θρασυν ηνιοχον φορεοντες
Εκτορα: και νυ κεν ενθ' ο γερων απο θυμον ολεσσεν
ει μη αρ' οξυ νοησε βοην αγαθος Διομηδης:
σμερδαλεον δ' εβοησεν εποτρυνων Οδυσηα:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ
πη φευγεις μετα νωτα βαλων κακος ως εν ομιλω;
μη τις τοι φευγοντι μεταφρενω εν δορυ πηξη:
αλλα μεν' οφρα γεροντος απωσομεν αγριον ανδρα.
ως εφατ', ουδ' εσακουσε πολυτλας διος Οδυσσευς,
αλλα παρηιξεν κοιλας επι νηας Αχαιων.
Τυδειδης δ' αυτος περ εων προμαχοισιν εμιχθη,
στη δε προσθ' ιππων Νηληιαδαο γεροντος,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω γερον η μαλα δη σε νεοι τειρουσι μαχηται,
ση δε βιη λελυται, χαλεπον δε σε γηρας οπαζει,
ηπεδανος δε νυ τοι θεραπων, βραδεες δε τοι ιπποι.
αλλ' αγ' εμων οχεων επιβησεο, οφρα ιδηαι
οιοι Τρωιοι ιπποι επισταμενοι πεδιοιο
κραιπνα μαλ' ενθα και ενθα διωκεμεν ηδε φεβεσθαι,
ους ποτ' απ' Αινειαν ελομην μηστωρε φοβοιο.
τουτω μεν θεραποντε κομειτων, τωδε δε νωι
Τρωσιν εφ' ιπποδαμοις ιθυνομεν, οφρα και Εκτωρ
εισεται ει και εμον δορυ μαινεται εν παλαμησιν.
ως εφατ', ουδ' απιθησε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ.
Νεστορεας μεν επειθ' ιππους θεραποντε κομειτην
ιφθιμοι Σθενελος τε και Ευρυμεδων αγαπηνωρ.
τω δ' εις αμφοτερω Διομηδεος αρματα βητην:
Νεστωρ δ' εν χειρεσσι λαβ' ηνια σιγαλοεντα,
μαστιξεν δ' ιππους: ταχα δ' Εκτορος αγχι γενοντο.
του δ' ιθυς μεμαωτος ακοντισε Τυδεος υιος:
και του μεν ρ' αφαμαρτεν, ο δ' ηνιοχον θεραποντα
υιον υπερθυμου Θηβαιου Ηνιοπηα
ιππων ηνι' εχοντα βαλε στηθος παρα μαζον.
ηριπε δ' εξ οχεων, υπερωησαν δε οι ιπποι
ωκυποδες: του δ' αυθι λυθη ψυχη τε μενος τε.
Εκτορα δ' αινον αχος πυκασε φρενας ηνιοχοιο:
τον μεν επειτ' ειασε και αχνυμενος περ εταιρου
κεισθαι, ο δ' ηνιοχον μεθεπε θρασυν: ουδ' αρ' ετι δην
ιππω δευεσθην σημαντορος: αιψα γαρ ευρεν
Ιφιτιδην Αρχεπτολεμον θρασυν, ον ρα τοθ' ιππων
ωκυποδων επεβησε, διδου δε οι ηνια χερσιν.
ενθα κε λοιγος εην και αμηχανα εργα γενοντο,
και νυ κε σηκασθεν κατα Ιλιον ηυτε αρνες,
ει μη αρ' οξυ νοησε πατηρ ανδρων τε θεων τε:
βροντησας δ' αρα δεινον αφηκ' αργητα κεραυνον,
καδ δε προσθ' ιππων Διομηδεος ηκε χαμαζε:
δεινη δε φλοξ ωρτο θεειου καιομενοιο,
τω δ' ιππω δεισαντε καταπτητην υπ' οχεσφι:
Νεστορα δ' εκ χειρων φυγον ηνια σιγαλοεντα,
δεισε δ' ο γ' εν θυμω, Διομηδεα δε προσεειπε:
Τυδειδη αγε δ' αυτε φοβον δ' εχε μωνυχας ιππους.
η ου γιγνωσκεις ο τοι εκ Διος ουχ επετ' αλκη;
νυν μεν γαρ τουτω Κρονιδης Ζευς κυδος οπαζει
σημερον: υστερον αυτε και ημιν, αι κ' εθελησι,
δωσει: ανηρ δε κεν ου τι Διος νοον ειρυσσαιτο
ουδε μαλ' ιφθιμος, επει η πολυ φερτερος εστι.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοην αγαθος Διομηδης:
ναι δη ταυτα γε παντα γερον κατα μοιραν εειπες:
αλλα τοδ' αινον αχος κραδιην και θυμον ικανει:
Εκτωρ γαρ ποτε φησει ενι Τρωεσς' αγορευων:
Τυδειδης υπ' εμειο φοβευμενος ικετο νηας.
ως ποτ' απειλησει: τοτε μοι χανοι ευρεια χθων.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
ω μοι Τυδεος υιε δαιφρονος, οιον εειπες.
ει περ γαρ ς' Εκτωρ γε κακον και αναλκιδα φησει,
αλλ' ου πεισονται Τρωες και Δαρδανιωνες
και Τρωων αλοχοι μεγαθυμων ασπισταων,
ταων εν κονιησι βαλες θαλερους παρακοιτας.
ως αρα φωνησας φυγαδε τραπε μωνυχας ιππους
αυτις αν' ιωχμον: επι δε Τρωες τε και Εκτωρ
ηχη θεσπεσιη βελεα στονοεντα χεοντο.
τω δ' επι μακρον αυσε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
Τυδειδη περι μεν σε τιον Δαναοι ταχυπωλοι
εδρη τε κρεασιν τε ιδε πλειοις δεπαεσσι:
νυν δε ς' ατιμησουσι: γυναικος αρ' αντι τετυξο.
ερρε κακη γληνη, επει ουκ ειξαντος εμειο
πυργων ημετερων επιβησεαι, ουδε γυναικας
αξεις εν νηεσσι: παρος τοι δαιμονα δωσω.
ως φατο, Τυδειδης δε διανδιχα μερμηριξεν
ιππους τε στρεψαι και εναντιβιον μαχεσασθαι.
τρις μεν μερμηριξε κατα φρενα και κατα θυμον,
τρις δ' αρ' απ' Ιδαιων ορεων κτυπε μητιετα Ζευς
σημα τιθεις Τρωεσσι μαχης ετεραλκεα νικην.
Εκτωρ δε Τρωεσσιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Τρωες και Λυκιοι και Δαρδανοι αγχιμαχηται
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης.
γιγνωσκω δ' οτι μοι προφρων κατενευσε Κρονιων
νικην και μεγα κυδος, αταρ Δαναοισι γε πημα:
νηπιοι οι αρα δη ταδε τειχεα μηχανοωντο
αβληχρ' ουδενοσωρα: τα δ' ου μενος αμον ερυξει:
ιπποι δε ρεα ταφρον υπερθορεονται ορυκτην.
αλλ' οτε κεν δη νηυσιν επι γλαφυρησι γενωμαι,
μνημοσυνη τις επειτα πυρος δηιοιο γενεσθω,
ως πυρι νηας ενιπρησω, κτεινω δε και αυτους
Αργειους παρα νηυσιν ατυζομενους υπο καπνου.
ως ειπων ιπποισιν εκεκλετο φωνησεν τε:
Ξανθε τε και συ Ποδαργε και Αιθων Λαμπε τε διε
νυν μοι την κομιδην αποτινετον, ην μαλα πολλην
Ανδρομαχη θυγατηρ μεγαλητορος Ηετιωνος
υμιν παρ προτεροισι μελιφρονα πυρον εθηκεν
οινον τ' εγκερασασα πιειν, οτε θυμος ανωγοι,
η εμοι, ος περ οι θαλερος ποσις ευχομαι ειναι.
αλλ' εφομαρτειτον και σπευδετον οφρα λαβωμεν
ασπιδα Νεστορεην, της νυν κλεος ουρανον ικει
πασαν χρυσειην εμεναι, κανονας τε και αυτην,
αυταρ απ' ωμοιιν Διομηδεος ιπποδαμοιο
δαιδαλεον θωρηκα, τον Ηφαιστος καμε τευχων.
ει τουτω κε λαβοιμεν, εελποιμην κεν Αχαιους
αυτονυχι νηων επιβησεμεν ωκειαων.
ως εφατ' ευχομενος, νεμεσησε δε ποτνια Ηρη,
σεισατο δ' εινι θρονω, ελελιξε δε μακρον Ολυμπον,
και ρα Ποσειδαωνα μεγαν θεον αντιον ηυδα:
ω ποποι εννοσιγαι' ευρυσθενες, ουδε νυ σοι περ
ολλυμενων Δαναων ολοφυρεται εν φρεσι θυμος.
οι δε τοι εις Ελικην τε και Αιγας δωρ' αναγουσι
πολλα τε και χαριεντα: συ δε σφισι βουλεο νικην.
ει περ γαρ κ' εθελοιμεν, οσοι Δαναοισιν αρωγοι,
Τρωας απωσασθαι και ερυκεμεν ευρυοπα Ζην,
αυτου κ' ενθ' ακαχοιτο καθημενος οιος εν Ιδη.
την δε μεγ' οχθησας προσεφη κρειων ενοσιχθων:
Ηρη απτοεπες ποιον τον μυθον εειπες.
ουκ αν εγωγ' εθελοιμι Διι Κρονιωνι μαχεσθαι
ημεας τους αλλους, επει η πολυ φερτερος εστιν.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον:
των δ' οσον εκ νηων απο πυργου ταφρος εεργε
πληθεν ομως ιππων τε και ανδρων ασπισταων
ειλομενων: ειλει δε θοω αταλαντος Αρηι
Εκτωρ Πριαμιδης, οτε οι Ζευς κυδος εδωκε.
και νυ κ' ενεπρησεν πυρι κηλεω νηας εισας,
ει μη επι φρεσι θηκ' Αγαμεμνονι ποτνια Ηρη
αυτω ποιπνυσαντι θοως οτρυναι Αχαιους.
βη δ' ιεναι παρα τε κλισιας και νηας Αχαιων
πορφυρεον μεγα φαρος εχων εν χειρι παχειη,
στη δ' επ' Οδυσσηος μεγακητει νηι μελαινη,
η ρ' εν μεσσατω εσκε γεγωνεμεν αμφοτερωσε,
ημεν επ' Αιαντος κλισιας Τελαμωνιαδαο
ηδ' επ' Αχιλληος, τοι ρ' εσχατα νηας εισας
ειρυσαν, ηνορεη πισυνοι και καρτει χειρων:
ηυσεν δε διαπρυσιον Δαναοισι γεγωνως:
αιδως Αργειοι, κακ' ελεγχεα, ειδος αγητοι:
πη εβαν ευχωλαι, οτε δη φαμεν ειναι αριστοι,
ας οποτ' εν Λημνω κενεαυχεες ηγοραασθε,
εσθοντες κρεα πολλα βοων ορθοκραιραων
πινοντες κρητηρας επιστεφεας οινοιο,
Τρωων ανθ' εκατον τε διηκοσιων τε εκαστος
στησεσθ' εν πολεμω: νυν δ' ουδ' ενος αξιοι ειμεν
Εκτορος, ος ταχα νηας ενιπρησει πυρι κηλεω.
Ζευ πατερ, η ρα τιν' ηδη υπερμενεων βασιληων
τηδ' ατη αασας και μιν μεγα κυδος απηυρας;
ου μεν δη ποτε φημι τεον περικαλλεα βωμον
νηι πολυκληιδι παρελθεμεν ενθαδε ερρων,
αλλ' επι πασι βοων δημον και μηρι' εκηα
ιεμενος Τροιην ευτειχεον εξαλαπαξαι.
αλλα Ζευ τοδε περ μοι επικρηηνον εελδωρ:
αυτους δη περ εασον υπεκφυγεειν και αλυξαι,
μηδ' ουτω Τρωεσσιν εα δαμνασθαι Αχαιους.
ως φατο, τον δε πατηρ ολοφυρατο δακρυ χεοντα,
νευσε δε οι λαον σοον εμμεναι ουδ' απολεσθαι.
αυτικα δ' αιετον ηκε τελειοτατον πετεηνων,
νεβρον εχοντ' ονυχεσσι τεκος ελαφοιο ταχειης:
παρ δε Διος βωμω περικαλλει καββαλε νεβρον,
ενθα πανομφαιω Ζηνι ρεζεσκον Αχαιοι.
οι δ' ως ουν ειδονθ' ο τ' αρ' εκ Διος ηλυθεν ορνις,
μαλλον επι Τρωεσσι θορον, μνησαντο δε χαρμης.
ενθ' ου τις προτερος Δαναων πολλων περ εοντων
ευξατο Τυδειδαο παρος σχεμεν ωκεας ιππους
ταφρου τ' εξελασαι και εναντιβιον μαχεσασθαι,
αλλα πολυ πρωτος Τρωων ελεν ανδρα κορυστην
Φραδμονιδην Αγελαον: ο μεν φυγαδ' ετραπεν ιππους:
τω δε μεταστρεφθεντι μεταφρενω εν δορυ πηξεν
ωμων μεσσηγυς, δια δε στηθεσφιν ελασσεν:
ηριπε δ' εξ οχεων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
τον δε μετ' Ατρειδαι Αγαμεμνων και Μενελαος,
τοισι δ' επ' Αιαντες θουριν επιειμενοι αλκην,
τοισι δ' επ' Ιδομενευς και οπαων Ιδομενηος
Μηριονης αταλαντος Ενυαλιω ανδρειφοντη,
τοισι δ' επ' Ευρυπυλος Ευαιμονος αγλαος υιος:
Τευκρος δ' εινατος ηλθε παλιντονα τοξα τιταινων,
στη δ' αρ' υπ' Αιαντος σακει Τελαμωνιαδαο.
ενθ' Αιας μεν υπεξεφερεν σακος: αυταρ ο γ' ηρως
παπτηνας, επει αρ τιν' οιστευσας εν ομιλω
βεβληκοι, ο μεν αυθι πεσων απο θυμον ολεσσεν,
αυταρ ο αυτις ιων παις ως υπο μητερα δυσκεν
εις Αιανθ': ο δε μιν σακει κρυπτασκε φαεινω.
ενθα τινα πρωτον Τρωων ελε Τευκρος αμυμων;
Ορσιλοχον μεν πρωτα και Ορμενον ηδ' Οφελεστην
Δαιτορα τε Χρομιον τε και αντιθεον Λυκοφοντην
και Πολυαιμονιδην Αμοπαονα και Μελανιππον,
παντας επασσυτερους πελασε χθονι πουλυβοτειρη.
τον δε ιδων γηθησεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων
τοξου απο κρατερου Τρωων ολεκοντα φαλαγγας:
στη δε παρ' αυτον ιων και μιν προς μυθον εειπε:
Τευκρε φιλη κεφαλη, Τελαμωνιε κοιρανε λαων
βαλλ' ουτως, αι κεν τι φοως Δαναοισι γενηαι
πατρι τε σω Τελαμωνι, ο ς' ετρεφε τυτθον εοντα,
και σε νοθον περ εοντα κομισσατο ω ενι οικω:
τον και τηλοθ' εοντα ευκλειης επιβησον.
σοι δ' εγω εξερεω ως και τετελεσμενον εσται:
αι κεν μοι δωη Ζευς τ' αιγιοχος και Αθηνη
Ιλιου εξαλαπαξαι ευκτιμενον πτολιεθρον,
πρωτω τοι μετ' εμε πρεσβηιον εν χερι θησω,
η τριποδ' ηε δυω ιππους αυτοισιν οχεσφιν
ηε γυναιχ', η κεν τοι ομον λεχος εισαναβαινοι.
τον δ' απαμειβομενος προσεφωνεε Τευκρος αμυμων:
Ατρειδη κυδιστε τι με σπευδοντα και αυτον
οτρυνεις; ου μεν τοι οση δυναμις γε παρεστι
παυομαι, αλλ' εξ ου προτι Ιλιον ωσαμεθ' αυτους
εκ του δη τοξοισι δεδεγμενος ανδρας εναιρω.
οκτω δη προεηκα τανυγλωχινας οιστους,
παντες δ' εν χροι πηχθεν αρηιθοων αιζηων:
τουτον δ' ου δυναμαι βαλεειν κυνα λυσσητηρα.
η ρα και αλλον οιστον απο νευρηφιν ιαλλεν
Εκτορος αντικρυ, βαλεειν δε ε ιετο θυμος:
και του μεν ρ' αφαμαρθ', ο δ' αμυμονα Γοργυθιωνα
υιον ευν Πριαμοιο κατα στηθος βαλεν ιω,
τον ρ' εξ Αισυμηθεν οπυιομενη τεκε μητηρ
καλη Καστιανειρα δεμας εικυια θεησι.
μηκων δ' ως ετερωσε καρη βαλεν, η τ' ενι κηπω
καρπω βριθομενη νοτιησι τε ειαρινησιν,
ως ετερως' ημυσε καρη πηληκι βαρυνθεν.
Τευκρος δ' αλλον οιστον απο νευρηφιν ιαλλεν
Εκτορος αντικρυ, βαλεειν δε ε ιετο θυμος.
αλλ' ο γε και τοθ' αμαρτε: παρεσφηλεν γαρ Απολλων:
αλλ' Αρχεπτολεμον θρασυν Εκτορος ηνιοχηα
ιεμενον πολεμον δε βαλε στηθος παρα μαζον:
ηριπε δ' εξ οχεων, υπερωησαν δε οι ιπποι
ωκυποδες: του δ' αυθι λυθη ψυχη τε μενος τε.
Εκτορα δ' αινον αχος πυκασε φρενας ηνιοχοιο:
τον μεν επειτ' ειασε και αχνυμενος περ εταιρου,
Κεβριονην δ' εκελευσεν αδελφεον εγγυς εοντα
ιππων ηνι' ελειν: ο δ' αρ' ουκ απιθησεν ακουσας.
αυτος δ' εκ διφροιο χαμαι θορε παμφανοωντος
σμερδαλεα ιαχων: ο δε χερμαδιον λαβε χειρι,
βη δ' ιθυς Τευκρου, βαλεειν δε ε θυμος ανωγει.
ητοι ο μεν φαρετρης εξειλετο πικρον οιστον,
θηκε δ' επι νευρη: τον δ' αυ κορυθαιολος Εκτωρ
αυερυοντα παρ' ωμον, οθι κληις αποεργει
αυχενα τε στηθος τε, μαλιστα δε καιριον εστι,
τη ρ' επι οι μεμαωτα βαλεν λιθω οκριοεντι,
ρηξε δε οι νευρην: ναρκησε δε χειρ επι καρπω,
στη δε γνυξ εριπων, τοξον δε οι εκπεσε χειρος.
Αιας δ' ουκ αμελησε κασιγνητοιο πεσοντος,
αλλα θεων περιβη και οι σακος αμφεκαλυψε.
τον μεν επειθ' υποδυντε δυω εριηρες εταιροι
Μηκιστευς Εχιοιο παις και διος Αλαστωρ
νηας επι γλαφυρας φερετην βαρεα στεναχοντα.
αψ δ' αυτις Τρωεσσιν Ολυμπιος εν μενος ωρσεν:
οι δ' ιθυς ταφροιο βαθειης ωσαν Αχαιους:
Εκτωρ δ' εν πρωτοισι κιε σθενει βλεμεαινων.
ως δ' οτε τις τε κυων συος αγριου ηε λεοντος
απτηται κατοπισθε ποσιν ταχεεσσι διωκων
ισχια τε γλουτους τε, ελισσομενον τε δοκευει,
ως Εκτωρ ωπαζε καρη κομοωντας Αχαιους,
αιεν αποκτεινων τον οπιστατον: οι δε φεβοντο.
αυταρ επει δια τε σκολοπας και ταφρον εβησαν
φευγοντες, πολλοι δε δαμεν Τρωων υπο χερσιν,
οι μεν δη παρα νηυσιν ερητυοντο μενοντες,
αλληλοισι τε κεκλομενοι και πασι θεοισι
χειρας ανισχοντες μεγαλ' ευχετοωντο εκαστος:
Εκτωρ δ' αμφιπεριστρωφα καλλιτριχας ιππους
Γοργους ομματ' εχων ηδε βροτολοιγου Αρηος.
τους δε ιδους' ελεησε θεα λευκωλενος Ηρη,
αιψα δ' Αθηναιην επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω ποποι αιγιοχοιο Διος τεκος ουκετι νωι
ολλυμενων Δαναων κεκαδησομεθ' υστατιον περ;
οι κεν δη κακον οιτον αναπλησαντες ολωνται
ανδρος ενος ριπη, ο δε μαινεται ουκετ' ανεκτως
Εκτωρ Πριαμιδης, και δη κακα πολλα εοργε.
την δ' αυτε προσεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
και λιην ουτος γε μενος θυμον τ' ολεσειε
χερσιν υπ' Αργειων φθιμενος εν πατριδι γαιη:
αλλα πατηρ ουμος φρεσι μαινεται ουκ αγαθησι
σχετλιος, αιεν αλιτρος, εμων μενεων απερωευς:
ουδε τι των μεμνηται, ο οι μαλα πολλακις υιον
τειρομενον σωεσκον υπ' Ευρυσθηος αεθλων.
ητοι ο μεν κλαιεσκε προς ουρανον, αυταρ εμε Ζευς
τω επαλεξησουσαν απ' ουρανοθεν προιαλλεν.
ει γαρ εγω ταδε ηδε' ενι φρεσι πευκαλιμησιν
ευτε μιν εις Αιδαο πυλαρταο προυπεμψεν
εξ Ερεβευς αξοντα κυνα στυγερου Αιδαο,
ουκ αν υπεξεφυγε Στυγος υδατος αιπα ρεεθρα.
νυν δ' εμε μεν στυγεει, Θετιδος δ' εξηνυσε βουλας,
η οι γουνατ' εκυσσε και ελλαβε χειρι γενειου,
λισσομενη τιμησαι Αχιλληα πτολιπορθον.
εσται μαν οτ' αν αυτε φιλην γλαυκωπιδα ειπη.
αλλα σα μεν νυν νωιν επεντυε μωνυχας ιππους,
οφρ' αν εγω καταδυσα Διος δομον αιγιοχοιο
τευχεσιν ες πολεμον θωρηξομαι, οφρα ιδωμαι
η νωι Πριαμοιο παις κορυθαιολος Εκτωρ
γηθησει προφανεντε ανα πτολεμοιο γεφυρας,
η τις και Τρωων κορεει κυνας ηδ' οιωνους
δημω και σαρκεσσι, πεσων επι νηυσιν Αχαιων.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα λευκωλενος Ηρη.
η μεν εποιχομενη χρυσαμπυκας εντυεν ιππους
Ηρη πρεσβα θεα θυγατηρ μεγαλοιο Κρονοιο:
αυταρ Αθηναιη κουρη Διος αιγιοχοιο
πεπλον μεν κατεχευεν εανον πατρος επ' ουδει
ποικιλον, ον ρ' αυτη ποιησατο και καμε χερσιν,
η δε χιτων' ενδυσα Διος νεφεληγερεταο
τευχεσιν ες πολεμον θωρησσετο δακρυοεντα.
ες δ' οχεα φλογεα ποσι βησετο, λαζετο δ' εγχος
βριθυ μεγα στιβαρον, τω δαμνησι στιχας ανδρων
ηρωων, τοισιν τε κοτεσσεται οβριμοπατρη.
Ηρη δε μαστιγι θοως επεμαιετ' αρ' ιππους:
αυτομαται δε πυλαι μυκον ουρανου ας εχον Ωραι,
της επιτετραπται μεγας ουρανος Ουλυμπος τε
ημεν ανακλιναι πυκινον νεφος ηδ' επιθειναι.
τη ρα δι' αυταων κεντρηνεκεας εχον ιππους.
Ζευς δε πατηρ Ιδηθεν επει ιδε χωσατ' αρ' αινως,
Ιριν δ' οτρυνε χρυσοπτερον αγγελεουσαν:
βασκ' ιθι Ιρι ταχεια, παλιν τρεπε μηδ' εα αντην
ερχεσθ': ου γαρ καλα συνοισομεθα πτολεμον δε.
ωδε γαρ εξερεω, το δε και τετελεσμενον εσται:
γυιωσω μεν σφωιν υφ' αρμασιν ωκεας ιππους,
αυτας δ' εκ διφρου βαλεω κατα θ' αρματα αξω:
ουδε κεν ες δεκατους περιτελλομενους ενιαυτους
ελκε' απαλθησεσθον, α κεν μαρπτησι κεραυνος:
οφρα ιδη γλαυκωπις οτ' αν ω πατρι μαχηται.
Ηρη δ' ου τι τοσον νεμεσιζομαι ουδε χολουμαι:
αιει γαρ μοι εωθεν ενικλαν οττι κεν ειπω.
ως εφατ', ωρτο δε Ιρις αελλοπος αγγελεουσα,
βη δ' εξ Ιδαιων ορεων ες μακρον Ολυμπον.
πρωτησιν δε πυλησι πολυπτυχου Ουλυμποιο
αντομενη κατερυκε, Διος δε σφ' εννεπε μυθον:
πη μεματον; τι σφωιν ενι φρεσι μαινεται ητορ;
ουκ εαα Κρονιδης επαμυνεμεν Αργειοισιν.
ωδε γαρ ηπειλησε Κρονου παις, η τελεει περ,
γυιωσειν μεν σφωιν υφ' αρμασιν ωκεας ιππους,
αυτας δ' εκ διφρου βαλεειν κατα θ' αρματα αξειν:
ουδε κεν ες δεκατους περιτελλομενους ενιαυτους
ελκε' απαλθησεσθον, α κεν μαρπτησι κεραυνος:
οφρα ιδης γλαυκωπι οτ' αν σω πατρι μαχηαι.
Ηρη δ' ου τι τοσον νεμεσιζεται ουδε χολουται:
αιει γαρ οι εωθεν ενικλαν οττι κεν ειπη:
αλλα συ γ' αινοτατη κυον αδεες ει ετεον γε
τολμησεις Διος αντα πελωριον εγχος αειραι.
η μεν αρ' ως ειπους' απεβη ποδας ωκεα Ιρις,
αυταρ Αθηναιην Ηρη προς μυθον εειπεν:
ω ποποι αιγιοχοιο Διος τεκος, ουκετ' εγωγε
νωι εω Διος αντα βροτων ενεκα πτολεμιζειν:
των αλλος μεν αποφθισθω, αλλος δε βιωτω,
ος κε τυχη: κεινος δε τα α φρονεων ενι θυμω
Τρωσι τε και Δαναοισι δικαζετω, ως επιεικες.
ως αρα φωνησασα παλιν τρεπε μωνυχας ιππους:
τησιν δ' Ωραι μεν λυσαν καλλιτριχας ιππους,
και τους μεν κατεδησαν επ' αμβροσιησι καπησιν,
αρματα δ' εκλιναν προς ενωπια παμφανοωντα:
αυται δε χρυσεοισιν επι κλισμοισι καθιζον
μιγδ' αλλοισι θεοισι, φιλον τετιημεναι ητορ.
Ζευς δε πατηρ Ιδηθεν ευτροχον αρμα και ιππους
Ουλυμπον δε διωκε, θεων δ' εξικετο θωκους.
τω δε και ιππους μεν λυσε κλυτος εννοσιγαιος,
αρματα δ' αμ βωμοισι τιθει κατα λιτα πετασσας:
αυτος δε χρυσειον επι θρονον ευρυοπα Ζευς
εζετο, τω δ' υπο ποσσι μεγας πελεμιζετ' Ολυμπος.
αι δ' οιαι Διος αμφις Αθηναιη τε και Ηρη
ησθην, ουδε τι μιν προσεφωνεον ουδ' ερεοντο:
αυταρ ο εγνω ησιν ενι φρεσι φωνησεν τε:
τιφθ' ουτω τετιησθον Αθηναιη τε και Ηρη;
ου μεν θην καμετον γε μαχη ενι κυδιανειρη
ολλυσαι Τρωας, τοισιν κοτον αινον εθεσθε.
παντως, οιον εμον γε μενος και χειρες ααπτοι,
ουκ αν με τρεψειαν οσοι θεοι εις' εν Ολυμπω.
σφωιν δε πριν περ τρομος ελλαβε φαιδιμα γυια
πριν πολεμον τε ιδειν πολεμοιο τε μερμερα εργα.
ωδε γαρ εξερεω, το δε κεν τετελεσμενον ηεν:
ουκ αν εφ' υμετερων οχεων πληγεντε κεραυνω
αψ ες Ολυμπον ικεσθον, ιν' αθανατων εδος εστιν.
ως εφαθ', αι δ' επεμυξαν Αθηναιη τε και Ηρη:
πλησιαι αι γ' ησθην, κακα δε Τρωεσσι μεδεσθην.
ητοι Αθηναιη ακεων ην ουδε τι ειπε
σκυζομενη Διι πατρι, χολος δε μιν αγριος ηρει:
Ηρη δ' ουκ εχαδε στηθος χολον, αλλα προσηυδα:
αινοτατε Κρονιδη ποιον τον μυθον εειπες.
ευ νυ και ημεις ιδμεν ο τοι σθενος ουκ αλαπαδνον:
αλλ' εμπης Δαναων ολοφυρομεθ' αιχμηταων,
οι κεν δη κακον οιτον αναπλησαντες ολωνται.
αλλ' ητοι πολεμου μεν αφεξομεθ', ει συ κελευεις:
βουλην δ' Αργειοις υποθησομεθ' η τις ονησει,
ως μη παντες ολωνται οδυσσαμενοιο τεοιο.
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
ηους δη και μαλλον υπερμενεα Κρονιωνα
οψεαι, αι κ' εθελησθα, βοωπις ποτνια Ηρη
ολλυντ' Αργειων πουλυν στρατον αιχμηταων:
ου γαρ πριν πολεμου αποπαυσεται οβριμος Εκτωρ
πριν ορθαι παρα ναυφι ποδωκεα Πηλειωνα,
ηματι τω οτ' αν οι μεν επι πρυμνησι μαχωνται
στεινει εν αινοτατω περι Πατροκλοιο θανοντος:
ως γαρ θεσφατον εστι: σεθεν δ' εγω ουκ αλεγιζω
χωομενης, ουδ' ει κε τα νειατα πειραθ' ικηαι
γαιης και ποντοιο, ιν' Ιαπετος τε Κρονος τε
ημενοι ουτ' αυγης Υπεριονος Ηελιοιο
τερποντ' ουτ' ανεμοισι, βαθυς δε τε Ταρταρος αμφις:
ουδ' ην ενθ' αφικηαι αλωμενη, ου σευ εγωγε
σκυζομενης αλεγω, επει ου σεο κυντερον αλλο.
ως φατο, τον δ' ου τι προσεφη λευκωλενος Ηρη.
εν δ' επες' Ωκεανω λαμπρον φαος ηελιοιο
ελκον νυκτα μελαιναν επι ζειδωρον αρουραν.
Τρωσιν μεν ρ' αεκουσιν εδυ φαος, αυταρ Αχαιοις
ασπασιη τριλλιστος επηλυθε νυξ ερεβεννη.
Τρωων αυτ' αγορην ποιησατο φαιδιμος Εκτωρ
νοσφι νεων αγαγων ποταμω επι δινηεντι,
εν καθαρω οθι δη νεκυων διεφαινετο χωρος.
εξ ιππων δ' αποβαντες επι χθονα μυθον ακουον
τον ρ' Εκτωρ αγορευε Διι φιλος: εν δ' αρα χειρι
εγχος εχ' ενδεκαπηχυ: παροιθε δε λαμπετο δουρος
αιχμη χαλκειη, περι δε χρυσεος θεε πορκης,
τω ο γ' ερεισαμενος επεα Τρωεσσι μετηυδα:
κεκλυτε μευ Τρωες και Δαρδανοι ηδ' επικουροι:
νυν εφαμην νηας τ' ολεσας και παντας Αχαιους
αψ απονοστησειν προτι Ιλιον ηνεμοεσσαν:
αλλα πριν κνεφας ηλθε, το νυν εσαωσε μαλιστα
Αργειους και νηας επι ρηγμινι θαλασσης.
αλλ' ητοι νυν μεν πειθωμεθα νυκτι μελαινη
δορπα τ' εφοπλισομεσθα: αταρ καλλιτριχας ιππους
λυσαθ' υπεξ οχεων, παρα δε σφισι βαλλετ' εδωδην:
εκ πολιος δ' αξεσθε βοας και ιφια μηλα
καρπαλιμως, οινον δε μελιφρονα οινιζεσθε
σιτον τ' εκ μεγαρων, επι δε ξυλα πολλα λεγεσθε,
ως κεν παννυχιοι μεσφ' ηους ηριγενειης
καιωμεν πυρα πολλα, σελας δ' εις ουρανον ικη,
μη πως και δια νυκτα καρη κομοωντες Αχαιοι
φευγειν ορμησωνται επ' ευρεα νωτα θαλασσης.
μη μαν ασπουδι γε νεων επιβαιεν εκηλοι,
αλλ' ως τις τουτων γε βελος και οικοθι πεσση
βλημενος η ιω η εγχει οξυοεντι
νηος επιθρωσκων, ινα τις στυγεησι και αλλος
Τρωσιν εφ' ιπποδαμοισι φερειν πολυδακρυν Αρηα.
κηρυκες δ' ανα αστυ Διι φιλοι αγγελλοντων
παιδας πρωθηβας πολιοκροταφους τε γεροντας
λεξασθαι περι αστυ θεοδμητων επι πυργων:
θηλυτεραι δε γυναικες ενι μεγαροισιν εκαστη
πυρ μεγα καιοντων: φυλακη δε τις εμπεδος εστω
μη λοχος εισελθησι πολιν λαων απεοντων.
ωδ' εστω Τρωες μεγαλητορες ως αγορευω:
μυθος δ' ος μεν νυν υγιης ειρημενος εστω,
τον δ' ηους Τρωεσσι μεθ' ιπποδαμοις αγορευσω.
ελπομαι ευχομενος Διι τ' αλλοισιν τε θεοισιν
εξελααν ενθενδε κυνας κηρεσσιφορητους,
ους κηρες φορεουσι μελαιναων επι νηων.
αλλ' ητοι επι νυκτι φυλαξομεν ημεας αυτους,
πρωι δ' υπηοιοι συν τευχεσι θωρηχθεντες
νηυσιν επι γλαφυρησιν εγειρομεν οξυν Αρηα.
εισομαι ει κε μ' ο Τυδειδης κρατερος Διομηδης
παρ νηων προς τειχος απωσεται, η κεν εγω τον
χαλκω δηωσας εναρα βροτοεντα φερωμαι.
αυριον ην αρετην διαεισεται, ει κ' εμον εγχος
μεινη επερχομενον: αλλ' εν πρωτοισιν οιω
κεισεται ουτηθεις, πολεες δ' αμφ' αυτον εταιροι
ηελιου ανιοντος ες αυριον: ει γαρ εγων ως
ειην αθανατος και αγηρως ηματα παντα,
τιοιμην δ' ως τιετ' Αθηναιη και Απολλων,
ως νυν ημερη ηδε κακον φερει Αργειοισιν.
ως Εκτωρ αγορευ', επι δε Τρωες κελαδησαν.
οι δ' ιππους μεν λυσαν υπο ζυγου ιδρωοντας,
δησαν δ' ιμαντεσσι παρ' αρμασιν οισιν εκαστος:
εκ πολιος δ' αξοντο βοας και ιφια μηλα
καρπαλιμως, οινον δε μελιφρονα οινιζοντο,
σιτον τ' εκ μεγαρων, επι δε ξυλα πολλα λεγοντο.
κνισην δ' εκ πεδιου ανεμοι φερον ουρανον εισω.
οι δε μεγα φρονεοντες επι πτολεμοιο γεφυρας
ειατο παννυχιοι, πυρα δε σφισι καιετο πολλα.
ως δ' οτ' εν ουρανω αστρα φαεινην αμφι σεληνην
φαινετ' αριπρεπεα, οτε τ' επλετο νηνεμος αιθηρ:
εκ τ' εφανεν πασαι σκοπιαι και πρωονες ακροι
και ναπαι: ουρανοθεν δ' αρ' υπερραγη ασπετος αιθηρ,
παντα δε ειδεται αστρα, γεγηθε δε τε φρενα ποιμην:
τοσσα μεσηγυ νεων ηδε Ξανθοιο ροαων
Τρωων καιοντων πυρα φαινετο Ιλιοθι προ.
χιλι' αρ' εν πεδιω πυρα καιετο, παρ δε εκαστω
ειατο πεντηκοντα σελα πυρος αιθομενοιο.
ιπποι δε κρι λευκον ερεπτομενοι και ολυρας
εσταοτες παρ' οχεσφιν ευθρονον Ηω μιμνον.

======== Book 9 ========

ως οι μεν Τρωες φυλακας εχον: αυταρ Αχαιους
θεσπεσιη εχε φυζα φοβου κρυοεντος εταιρη,
πενθει δ' ατλητω βεβοληατο παντες αριστοι.
ως δ' ανεμοι δυο ποντον ορινετον ιχθυοεντα
Βορεης και Ζεφυρος, τω τε Θρηκηθεν αητον
ελθοντ' εξαπινης: αμυδις δε τε κυμα κελαινον
κορθυεται, πολλον δε παρεξ αλα φυκος εχευεν:
ως εδαιζετο θυμος ενι στηθεσσιν Αχαιων.
Ατρειδης δ' αχει μεγαλω βεβολημενος ητορ
φοιτα κηρυκεσσι λιγυφθογγοισι κελευων
κληδην εις αγορην κικλησκειν ανδρα εκαστον,
μη δε βοαν: αυτος δε μετα πρωτοισι πονειτο.
ιζον δ' ειν αγορη τετιηοτες: αν δ' Αγαμεμνων
ιστατο δακρυ χεων ως τε κρηνη μελανυδρος
η τε κατ' αιγιλιπος πετρης δνοφερον χεει υδωρ:
ως ο βαρυ στεναχων επε' Αργειοισι μετηυδα:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
Ζευς με μεγα Κρονιδης ατη ενεδησε βαρειη
σχετλιος, ος τοτε μεν μοι υπεσχετο και κατενευσεν
Ιλιον εκπερσαντ' ευτειχεον απονεεσθαι,
νυν δε κακην απατην βουλευσατο, και με κελευει
δυσκλεα Αργος ικεσθαι, επει πολυν ωλεσα λαον.
ουτω που Διι μελλει υπερμενει φιλον ειναι,
ος δη πολλαων πολιων κατελυσε καρηνα
ηδ' ετι και λυσει: του γαρ κρατος εστι μεγιστον.
αλλ' αγεθ' ως αν εγω ειπω πειθωμεθα παντες:
φευγωμεν συν νηυσι φιλην ες πατριδα γαιαν:
ου γαρ ετι Τροιην αιρησομεν ευρυαγυιαν.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη.
δην δ' ανεω ησαν τετιηοτες υιες Αχαιων:
οψε δε δη μετεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
Ατρειδη σοι πρωτα μαχησομαι αφραδεοντι,
η θεμις εστιν αναξ αγορη: συ δε μη τι χολωθης.
αλκην μεν μοι πρωτον ονειδισας εν Δαναοισι
φας εμεν απτολεμον και αναλκιδα: ταυτα δε παντα
ισας' Αργειων ημεν νεοι ηδε γεροντες.
σοι δε διανδιχα δωκε Κρονου παις αγκυλομητεω:
σκηπτρω μεν τοι δωκε τετιμησθαι περι παντων,
αλκην δ' ου τοι δωκεν, ο τε κρατος εστι μεγιστον.
δαιμονι' ουτω που μαλα ελπεαι υιας Αχαιων
απτολεμους τ' εμεναι και αναλκιδας ως αγορευεις;
ει δε τοι αυτω θυμος επεσσυται ως τε νεεσθαι
ερχεο: παρ τοι οδος, νηες δε τοι αγχι θαλασσης
εστας', αι τοι εποντο Μυκηνηθεν μαλα πολλαι.
αλλ' αλλοι μενεουσι καρη κομοωντες Αχαιοι
εις ο κε περ Τροιην διαπερσομεν. ει δε και αυτοι
φευγοντων συν νηυσι φιλην ες πατριδα γαιαν:
νωι δ' εγω Σθενελος τε μαχησομεθ' εις ο κε τεκμωρ
Ιλιου ευρωμεν: συν γαρ θεω ειληλουθμεν.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες επιαχον υιες Αχαιων
μυθον αγασσαμενοι Διομηδεος ιπποδαμοιο.
τοισι δ' ανισταμενος μετεφωνεεν ιπποτα Νεστωρ:
Τυδειδη περι μεν πολεμω ενι καρτερος εσσι,
και βουλη μετα παντας ομηλικας επλευ αριστος.
ου τις τοι τον μυθον ονοσσεται οσσοι Αχαιοι,
ουδε παλιν ερεει: αταρ ου τελος ικεο μυθων.
η μεν και νεος εσσι, εμος δε κε και παις ειης
οπλοτατος γενεηφιν: αταρ πεπνυμενα βαζεις
Αργειων βασιληας, επει κατα μοιραν εειπες.
αλλ' αγ' εγων, ος σειο γεραιτερος ευχομαι ειναι,
εξειπω και παντα διιξομαι: ουδε κε τις μοι
μυθον ατιμησει', ουδε κρειων Αγαμεμνων.
αφρητωρ αθεμιστος ανεστιος εστιν εκεινος
ος πολεμου εραται επιδημιου οκρυοεντος.
αλλ' ητοι νυν μεν πειθωμεθα νυκτι μελαινη
δορπα τ' εφοπλισομεσθα: φυλακτηρες δε εκαστοι
λεξασθων παρα ταφρον ορυκτην τειχεος εκτος.
κουροισιν μεν ταυτ' επιτελλομαι: αυταρ επειτα
Ατρειδη συ μεν αρχε: συ γαρ βασιλευτατος εσσι.
δαινυ δαιτα γερουσιν: εοικε τοι, ου τοι αεικες.
πλειαι τοι οινου κλισιαι, τον νηες Αχαιων
ηματιαι Θρηκηθεν επ' ευρεα ποντον αγουσι:
πασα τοι εσθ' υποδεξιη, πολεεσσι δ' ανασσεις.
πολλων δ' αγρομενων τω πεισεαι ος κεν αριστην
βουλην βουλευση: μαλα δε χρεω παντας Αχαιους
εσθλης και πυκινης, οτι δηιοι εγγυθι νηων
καιουσιν πυρα πολλα: τις αν ταδε γηθησειε;
νυξ δ' ηδ' ηε διαρραισει στρατον ηε σαωσει.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδε πιθοντο.
εκ δε φυλακτηρες συν τευχεσιν εσσευοντο
αμφι τε Νεστοριδην Θρασυμηδεα ποιμενα λαων,
ηδ' αμφ' Ασκαλαφον και Ιαλμενον υιας Αρηος
αμφι τε Μηριονην Αφαρηα τε Δηιπυρον τε,
ηδ' αμφι Κρειοντος υιον Λυκομηδεα διον.
επτ' εσαν ηγεμονες φυλακων, εκατον δε εκαστω
κουροι αμα στειχον δολιχ' εγχεα χερσιν εχοντες:
καδ δε μεσον ταφρου και τειχεος ιζον ιοντες:
ενθα δε πυρ κηαντο, τιθεντο δε δορπα εκαστος.
Ατρειδης δε γεροντας αολλεας ηγεν Αχαιων
ες κλισιην, παρα δε σφι τιθει μενοεικεα δαιτα.
οι δ' επ' ονειαθ' ετοιμα προκειμενα χειρας ιαλλον.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
τοις ο γερων παμπρωτος υφαινειν ηρχετο μητιν
Νεστωρ, ου και προσθεν αριστη φαινετο βουλη:
ο σφιν ευφρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
εν σοι μεν ληξω, σεο δ' αρξομαι, ουνεκα πολλων
λαων εσσι αναξ και τοι Ζευς εγγυαλιξε
σκηπτρον τ' ηδε θεμιστας, ινα σφισι βουλευησθα.
τω σε χρη περι μεν φασθαι επος ηδ' επακουσαι,
κρηηναι δε και αλλω, οτ' αν τινα θυμος ανωγη
ειπειν εις αγαθον: σεο δ' εξεται οττι κεν αρχη.
αυταρ εγων ερεω ως μοι δοκει ειναι αριστα.
ου γαρ τις νοον αλλος αμεινονα τουδε νοησει
οιον εγω νοεω ημεν παλαι ηδ' ετι και νυν
εξ ετι του οτε διογενες Βρισηιδα κουρην
χωομενου Αχιληος εβης κλισιηθεν απουρας
ου τι καθ' ημετερον γε νοον: μαλα γαρ τοι εγωγε
πολλ' απεμυθεομην: συ δε σω μεγαλητορι θυμω
ειξας ανδρα φεριστον, ον αθανατοι περ ετισαν,
ητιμησας, ελων γαρ εχεις γερας: αλλ' ετι και νυν
φραζωμεσθ' ως κεν μιν αρεσσαμενοι πεπιθωμεν
δωροισιν τ' αγανοισιν επεσσι τε μειλιχιοισι.
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ω γερον ου τι ψευδος εμας ατας κατελεξας:
αασαμην, ουδ' αυτος αναινομαι. αντι νυ πολλων
λαων εστιν ανηρ ον τε Ζευς κηρι φιληση,
ως νυν τουτον ετισε, δαμασσε δε λαον Αχαιων.
αλλ' επει αασαμην φρεσι λευγαλεησι πιθησας,
αψ εθελω αρεσαι δομεναι τ' απερεισι' αποινα.
υμιν δ' εν παντεσσι περικλυτα δωρ' ονομηνω
επτ' απυρους τριποδας, δεκα δε χρυσοιο ταλαντα,
αιθωνας δε λεβητας εεικοσι, δωδεκα δ' ιππους
πηγους αθλοφορους, οι αεθλια ποσσιν αροντο.
ου κεν αληιος ειη ανηρ ω τοσσα γενοιτο,
ουδε κεν ακτημων εριτιμοιο χρυσοιο,
οσσα μοι ηνεικαντο αεθλια μωνυχες ιπποι.
δωσω δ' επτα γυναικας αμυμονα εργα ιδυιας
Λεσβιδας, ας οτε Λεσβον ευκτιμενην ελεν αυτος
εξελομην, αι καλλει ενικων φυλα γυναικων.
τας μεν οι δωσω, μετα δ' εσσεται ην τοτ' απηυρων
κουρη Βρισηος: επι δε μεγαν ορκον ομουμαι
μη ποτε της ευνης επιβημεναι ηδε μιγηναι,
η θεμις ανθρωπων πελει ανδρων ηδε γυναικων.
ταυτα μεν αυτικα παντα παρεσσεται: ει δε κεν αυτε
αστυ μεγα Πριαμοιο θεοι δωως' αλαπαξαι,
νηα αλις χρυσου και χαλκου νηησασθω
εισελθων, οτε κεν δατεωμεθα ληιδ' Αχαιοι,
Τρωιαδας δε γυναικας εεικοσιν αυτος ελεσθω,
αι κε μετ' Αργειην Ελενην καλλισται εωσιν.
ει δε κεν Αργος ικοιμεθ' Αχαιικον ουθαρ αρουρης
γαμβρος κεν μοι εοι: τισω δε μιν ισον Ορεστη,
ος μοι τηλυγετος τρεφεται θαλιη ενι πολλη.
τρεις δε μοι εισι θυγατρες ενι μεγαρω ευπηκτω
Χρυσοθεμις και Λαοδικη και Ιφιανασσα,
ταων ην κ' εθελησι φιλην αναεδνον αγεσθω
προς οικον Πηληος: εγω δ' επι μειλια δωσω
πολλα μαλ', οσς' ου πω τις εη επεδωκε θυγατρι:
επτα δε οι δωσω ευ ναιομενα πτολιεθρα
Καρδαμυλην Ενοπην τε και Ιρην ποιηεσσαν
Φηρας τε ζαθεας ηδ' Ανθειαν βαθυλειμον
καλην τ' Αιπειαν και Πηδασον αμπελοεσσαν.
πασαι δ' εγγυς αλος, νεαται Πυλου ημαθοεντος:
εν δ' ανδρες ναιουσι πολυρρηνες πολυβουται,
οι κε ε δωτινησι θεον ως τιμησουσι
και οι υπο σκηπτρω λιπαρας τελεουσι θεμιστας.
ταυτα κε οι τελεσαιμι μεταληξαντι χολοιο.
δμηθητω: Αιδης τοι αμειλιχος ηδ' αδαμαστος,
τουνεκα και τε βροτοισι θεων εχθιστος απαντων:
και μοι υποστητω οσσον βασιλευτερος ειμι
ηδ' οσσον γενεη προγενεστερος ευχομαι ειναι.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
δωρα μεν ουκετ' ονοστα διδοις Αχιληι ανακτι:
αλλ' αγετε κλητους οτρυνομεν, οι κε ταχιστα
ελθως' ες κλισιην Πηληιαδεω Αχιληος.
ει δ' αγε τους αν εγω επιοψομαι οι δε πιθεσθων.
Φοινιξ μεν πρωτιστα Διι φιλος ηγησασθω,
αυταρ επειτ' Αιας τε μεγας και διος Οδυσσευς:
κηρυκων δ' Οδιος τε και Ευρυβατης αμ' επεσθων.
φερτε δε χερσιν υδωρ, ευφημησαι τε κελεσθε,
οφρα Διι Κρονιδη αρησομεθ', αι κ' ελεηση.
ως φατο, τοισι δε πασιν εαδοτα μυθον εειπεν.
αυτικα κηρυκες μεν υδωρ επι χειρας εχευαν,
κουροι δε κρητηρας επεστεψαντο ποτοιο,
νωμησαν δ' αρα πασιν επαρξαμενοι δεπαεσσιν.
αυταρ επει σπεισαν τ' επιον θ' οσον ηθελε θυμος,
ορμωντ' εκ κλισιης Αγαμεμνονος Ατρειδαο.
τοισι δε πολλ' επετελλε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ
δενδιλλων ες εκαστον, Οδυσσηι δε μαλιστα,
πειραν ως πεπιθοιεν αμυμονα Πηλειωνα.
τω δε βατην παρα θινα πολυφλοισβοιο θαλασσης
πολλα μαλ' ευχομενω γαιηοχω εννοσιγαιω
ρηιδιως πεπιθειν μεγαλας φρενας Αιακιδαο.
Μυρμιδονων δ' επι τε κλισιας και νηας ικεσθην,
τον δ' ευρον φρενα τερπομενον φορμιγγι λιγειη
καλη δαιδαλεη, επι δ' αργυρεον ζυγον ηεν,
την αρετ' εξ εναρων πολιν Ηετιωνος ολεσσας:
τη ο γε θυμον ετερπεν, αειδε δ' αρα κλεα ανδρων.
Πατροκλος δε οι οιος εναντιος ηστο σιωπη,
δεγμενος Αιακιδην οποτε ληξειεν αειδων,
τω δε βατην προτερω, ηγειτο δε διος Οδυσσευς,
σταν δε προσθ' αυτοιο: ταφων δ' ανορουσεν Αχιλλευς
αυτη συν φορμιγγι λιπων εδος ενθα θαασσεν.
ως δ' αυτως Πατροκλος, επει ιδε φωτας, ανεστη.
τω και δεικνυμενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
χαιρετον: η φιλοι ανδρες ικανετον η τι μαλα χρεω,
οι μοι σκυζομενω περ Αχαιων φιλτατοι εστον.
ως αρα φωνησας προτερω αγε διος Αχιλλευς,
εισεν δ' εν κλισμοισι ταπησι τε πορφυρεοισιν.
αιψα δε Πατροκλον προσεφωνεεν εγγυς εοντα:
μειζονα δη κρητηρα Μενοιτιου υιε καθιστα,
ζωροτερον δε κεραιε, δεπας δ' εντυνον εκαστω:
οι γαρ φιλτατοι ανδρες εμω υπεασι μελαθρω.
ως φατο, Πατροκλος δε φιλω επεπειθεθ' εταιρω.
αυταρ ο γε κρειον μεγα καββαλεν εν πυρος αυγη,
εν δ' αρα νωτον εθηκ' οιος και πιονος αιγος,
εν δε συος σιαλοιο ραχιν τεθαλυιαν αλοιφη.
τω δ' εχεν Αυτομεδων, ταμνεν δ' αρα διος Αχιλλευς.
και τα μεν ευ μιστυλλε και αμφ' οβελοισιν επειρε,
πυρ δε Μενοιτιαδης δαιεν μεγα ισοθεος φως.
αυταρ επει κατα πυρ εκαη και φλοξ εμαρανθη,
ανθρακιην στορεσας οβελους εφυπερθε τανυσσε,
πασσε δ' αλος θειοιο κρατευταων επαειρας.
αυταρ επει ρ' ωπτησε και ειν ελεοισιν εχευε,
Πατροκλος μεν σιτον ελων επενειμε τραπεζη
καλοις εν κανεοισιν, αταρ κρεα νειμεν Αχιλλευς.
αυτος δ' αντιον ιζεν Οδυσσηος θειοιο
τοιχου του ετεροιο, θεοισι δε θυσαι ανωγει
Πατροκλον ον εταιρον: ο δ' εν πυρι βαλλε θυηλας.
οι δ' επ' ονειαθ' ετοιμα προκειμενα χειρας ιαλλον.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
νευς' Αιας Φοινικι: νοησε δε διος Οδυσσευς,
πλησαμενος δ' οινοιο δεπας δειδεκτ' Αχιληα:
χαιρ' Αχιλευ: δαιτος μεν εισης ουκ επιδευεις
ημεν ενι κλισιη Αγαμεμνονος Ατρειδαο
ηδε και ενθαδε νυν, παρα γαρ μενοεικεα πολλα
δαινυσθ': αλλ' ου δαιτος επηρατου εργα μεμηλεν,
αλλα λιην μεγα πημα διοτρεφες εισοροωντες
δειδιμεν: εν δοιη δε σαωσεμεν η απολεσθαι
νηας ευσσελμους, ει μη συ γε δυσεαι αλκην.
εγγυς γαρ νηων και τειχεος αυλιν εθεντο
Τρωες υπερθυμοι τηλεκλειτοι τ' επικουροι
κηαμενοι πυρα πολλα κατα στρατον, ουδ' ετι φασι
σχησεσθ', αλλ' εν νηυσι μελαινησιν πεσεεσθαι.
Ζευς δε σφι Κρονιδης ενδεξια σηματα φαινων
αστραπτει: Εκτωρ δε μεγα σθενει βλεμεαινων
μαινεται εκπαγλως πισυνος Διι, ουδε τι τιει
ανερας ουδε θεους: κρατερη δε ε λυσσα δεδυκεν.
αραται δε ταχιστα φανημεναι Ηω διαν:
στευται γαρ νηων αποκοψειν ακρα κορυμβα
αυτας τ' εμπρησειν μαλερου πυρος, αυταρ Αχαιους
δηωσειν παρα τησιν ορινομενους υπο καπνου.
ταυτ' αινως δειδοικα κατα φρενα, μη οι απειλας
εκτελεσωσι θεοι, ημιν δε δη αισιμον ειη
φθισθαι ενι Τροιη εκας Αργεος ιπποβοτοιο.
αλλ' ανα ει μεμονας γε και οψε περ υιας Αχαιων
τειρομενους ερυεσθαι υπο Τρωων ορυμαγδου.
αυτω τοι μετοπισθ' αχος εσσεται, ουδε τι μηχος
ρεχθεντος κακου εστ' ακος ευρειν: αλλα πολυ πριν
φραζευ οπως Δαναοισιν αλεξησεις κακον ημαρ.
ω πεπον η μεν σοι γε πατηρ επετελλετο Πηλευς
ηματι τω οτε ς' εκ Φθιης Αγαμεμνονι πεμπε:
τεκνον εμον καρτος μεν Αθηναιη τε και Ηρη
δωσους' αι κ' εθελωσι, συ δε μεγαλητορα θυμον
ισχειν εν στηθεσσι: φιλοφροσυνη γαρ αμεινων:
ληγεμεναι δ' εριδος κακομηχανου, οφρα σε μαλλον
τιως' Αργειων ημεν νεοι ηδε γεροντες.
ως επετελλ' ο γερων, συ δε ληθεαι: αλλ' ετι και νυν
παυε', εα δε χολον θυμαλγεα: σοι δ' Αγαμεμνων
αξια δωρα διδωσι μεταληξαντι χολοιο.
ει δε συ μεν μευ ακουσον, εγω δε κε τοι καταλεξω
οσσα τοι εν κλισιησιν υπεσχετο δωρ' Αγαμεμνων:
επτ' απυρους τριποδας, δεκα δε χρυσοιο ταλαντα,
αιθωνας δε λεβητας εεικοσι, δωδεκα δ' ιππους
πηγους αθλοφορους, οι αεθλια ποσσιν αροντο.
ου κεν αληιος ειη ανηρ ω τοσσα γενοιτο
ουδε κεν ακτημων εριτιμοιο χρυσοιο,
οσς' Αγαμεμνονος ιπποι αεθλια ποσσιν αροντο.
δωσει δ' επτα γυναικας αμυμονα εργα ιδυιας
Λεσβιδας, ας οτε Λεσβον ευκτιμενην ελες αυτος
εξελεθ', αι τοτε καλλει ενικων φυλα γυναικων.
τας μεν τοι δωσει, μετα δ' εσσεται ην τοτ' απηυρα
κουρη Βρισηος: επι δε μεγαν ορκον ομειται
μη ποτε της ευνης επιβημεναι ηδε μιγηναι
η θεμις εστιν αναξ ητ' ανδρων ητε γυναικων.
ταυτα μεν αυτικα παντα παρεσσεται: ει δε κεν αυτε
αστυ μεγα Πριαμοιο θεοι δωως' αλαπαξαι,
νηα αλις χρυσου και χαλκου νηησασθαι
εισελθων, οτε κεν δατεωμεθα ληιδ' Αχαιοι,
Τρωιαδας δε γυναικας εεικοσιν αυτος ελεσθαι,
αι κε μετ' Αργειην Ελενην καλλισται εωσιν.
ει δε κεν Αργος ικοιμεθ' Αχαιικον ουθαρ αρουρης
γαμβρος κεν οι εοις: τισει δε σε ισον Ορεστη,
ος οι τηλυγετος τρεφεται θαλιη ενι πολλη.
τρεις δε οι εισι θυγατρες ενι μεγαρω ευπηκτω
Χρυσοθεμις και Λαοδικη και Ιφιανασσα,
ταων ην κ' εθελησθα φιλην αναεδνον αγεσθαι
προς οικον Πηληος: ο δ' αυτ' επι μειλια δωσει
πολλα μαλ', οσς' ου πω τις εη επεδωκε θυγατρι:
επτα δε τοι δωσει ευ ναιομενα πτολιεθρα
Καρδαμυλην Ενοπην τε και Ιρην ποιηεσσαν
Φηρας τε ζαθεας ηδ' Ανθειαν βαθυλειμον
καλην τ' Αιπειαν και Πηδασον αμπελοεσσαν.
πασαι δ' εγγυς αλος, νεαται Πυλου ημαθοεντος:
εν δ' ανδρες ναιουσι πολυρρηνες πολυβουται,
οι κε σε δωτινησι θεον ως τιμησουσι
και τοι υπο σκηπτρω λιπαρας τελεουσι θεμιστας.
ταυτα κε τοι τελεσειε μεταληξαντι χολοιο.
ει δε τοι Ατρειδης μεν απηχθετο κηροθι μαλλον
αυτος και του δωρα, συ δ' αλλους περ Παναχαιους
τειρομενους ελεαιρε κατα στρατον, οι σε θεον ως
τισους': η γαρ κε σφι μαλα μεγα κυδος αροιο:
νυν γαρ χ' Εκτορ' ελοις, επει αν μαλα τοι σχεδον ελθοι
λυσσαν εχων ολοην, επει ου τινα φησιν ομοιον
οι εμεναι Δαναων ους ενθαδε νηες ενεικαν.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ
χρη μεν δη τον μυθον απηλεγεως αποειπειν,
η περ δη φρονεω τε και ως τετελεσμενον εσται,
ως μη μοι τρυζητε παρημενοι αλλοθεν αλλος.
εχθρος γαρ μοι κεινος ομως Αιδαο πυλησιν
ος χ' ετερον μεν κευθη ενι φρεσιν, αλλο δε ειπη.
αυταρ εγων ερεω ως μοι δοκει ειναι αριστα:
ουτ' εμεγ' Ατρειδην Αγαμεμνονα πεισεμεν οιω
ουτ' αλλους Δαναους, επει ουκ αρα τις χαρις ηεν
μαρνασθαι δηιοισιν επ' ανδρασι νωλεμες αιει.
ιση μοιρα μενοντι και ει μαλα τις πολεμιζοι:
εν δε ιη τιμη ημεν κακος ηδε και εσθλος:
κατθαν' ομως ο τ' αεργος ανηρ ο τε πολλα εοργως.
ουδε τι μοι περικειται, επει παθον αλγεα θυμω
αιει εμην ψυχην παραβαλλομενος πολεμιζειν.
ως δ' ορνις απτησι νεοσσοισι προφερησι
μαστακ' επει κε λαβησι, κακως δ' αρα οι πελει αυτη,
ως και εγω πολλας μεν αυπνους νυκτας ιαυον,
ηματα δ' αιματοεντα διεπρησσον πολεμιζων
ανδρασι μαρναμενος οαρων ενεκα σφετεραων.
δωδεκα δη συν νηυσι πολεις αλαπαξ' ανθρωπων,
πεζος δ' ενδεκα φημι κατα Τροιην εριβωλον:
ταων εκ πασεων κειμηλια πολλα και εσθλα
εξελομην, και παντα φερων Αγαμεμνονι δοσκον
Ατρειδη: ο δ' οπισθε μενων παρα νηυσι θοησι
δεξαμενος δια παυρα δασασκετο, πολλα δ' εχεσκεν.
αλλα δ' αριστηεσσι διδου γερα και βασιλευσι:
τοισι μεν εμπεδα κειται, εμευ δ' απο μουνου Αχαιων
ειλετ', εχει δ' αλοχον θυμαρεα: τη παριαυων
τερπεσθω. τι δε δει πολεμιζεμεναι Τρωεσσιν
Αργειους; τι δε λαον ανηγαγεν ενθαδ' αγειρας
Ατρειδης; η ουχ Ελενης ενεκ' ηυκομοιο;
η μουνοι φιλεους' αλοχους μεροπων ανθρωπων
Ατρειδαι; επει ος τις ανηρ αγαθος και εχεφρων
την αυτου φιλεει και κηδεται, ως και εγω την
εκ θυμου φιλεον δουρικτητην περ εουσαν.
νυν δ' επει εκ χειρων γερας ειλετο και μ' απατησε
μη μευ πειρατω ευ ειδοτος: ουδε με πεισει.
αλλ' Οδυσευ συν σοι τε και αλλοισιν βασιλευσι
φραζεσθω νηεσσιν αλεξεμεναι δηιον πυρ.
η μεν δη μαλα πολλα πονησατο νοσφιν εμειο,
και δη τειχος εδειμε, και ηλασε ταφρον επ' αυτω
ευρειαν μεγαλην, εν δε σκολοπας κατεπηξεν:
αλλ' ουδ' ως δυναται σθενος Εκτορος ανδροφονοιο
ισχειν: οφρα δ' εγω μετ' Αχαιοισιν πολεμιζον
ουκ εθελεσκε μαχην απο τειχεος ορνυμεν Εκτωρ,
αλλ' οσον ες Σκαιας τε πυλας και φηγον ικανεν:
ενθα ποτ' οιον εμιμνε, μογις δε μευ εκφυγεν ορμην.
νυν δ' επει ουκ εθελω πολεμιζεμεν Εκτορι διω
αυριον ιρα Διι ρεξας και πασι θεοισι
νηησας ευ νηας, επην αλα δε προερυσσω,
οψεαι, αι κ' εθελησθα και αι κεν τοι τα μεμηλη,
ηρι μαλ' Ελλησποντον επ' ιχθυοεντα πλεουσας
νηας εμας, εν δ' ανδρας ερεσσεμεναι μεμαωτας:
ει δε κεν ευπλοιην δωη κλυτος εννοσιγαιος
ηματι κε τριτατω Φθιην εριβωλον ικοιμην.
εστι δε μοι μαλα πολλα, τα καλλιπον ενθαδε ερρων:
αλλον δ' ενθενδε χρυσον και χαλκον ερυθρον
ηδε γυναικας ευζωνους πολιον τε σιδηρον
αξομαι, ασς' ελαχον γε: γερας δε μοι, ος περ εδωκεν,
αυτις εφυβριζων ελετο κρειων Αγαμεμνων
Ατρειδης: τω παντ' αγορευεμεν ως επιτελλω
αμφαδον, οφρα και αλλοι επισκυζωνται Αχαιοι
ει τινα που Δαναων ετι ελπεται εξαπατησειν
αιεν αναιδειην επιειμενος: ουδ' αν εμοιγε
τετλαιη κυνεος περ εων εις ωπα ιδεσθαι:
ουδε τι οι βουλας συμφρασσομαι, ουδε μεν εργον:
εκ γαρ δη μ' απατησε και ηλιτεν: ουδ' αν ετ' αυτις
εξαπαφοιτ' επεεσσιν: αλις δε οι: αλλα εκηλος
ερρετω: εκ γαρ ευ φρενας ειλετο μητιετα Ζευς.
εχθρα δε μοι του δωρα, τιω δε μιν εν καρος αιση.
ουδ' ει μοι δεκακις τε και εικοσακις τοσα δοιη
οσσα τε οι νυν εστι, και ει ποθεν αλλα γενοιτο,
ουδ' ος' ες Ορχομενον ποτινισεται, ουδ' οσα Θηβας
Αιγυπτιας, οθι πλειστα δομοις εν κτηματα κειται,
αι θ' εκατομπυλοι εισι, διηκοσιοι δ' αν' εκαστας
ανερες εξοιχνευσι συν ιπποισιν και οχεσφιν:
ουδ' ει μοι τοσα δοιη οσα ψαμαθος τε κονις τε,
ουδε κεν ως ετι θυμον εμον πεισει' Αγαμεμνων
πριν γ' απο πασαν εμοι δομεναι θυμαλγεα λωβην.
κουρην δ' ου γαμεω Αγαμεμνονος Ατρειδαο,
ουδ' ει χρυσειη Αφροδιτη καλλος εριζοι,
εργα δ' Αθηναιη γλαυκωπιδι ισοφαριζοι:
ουδε μιν ως γαμεω: ο δ' Αχαιων αλλον ελεσθω,
ος τις οι τ' επεοικε και ος βασιλευτερος εστιν.
ην γαρ δη με σαωσι θεοι και οικαδ' ικωμαι,
Πηλευς θην μοι επειτα γυναικα γε μασσεται αυτος.
πολλαι Αχαιιδες εισιν αν' Ελλαδα τε Φθιην τε
κουραι αριστηων, οι τε πτολιεθρα ρυονται,
ταων ην κ' εθελωμι φιλην ποιησομ' ακοιτιν.
ενθα δε μοι μαλα πολλον επεσσυτο θυμος αγηνωρ
γημαντα μνηστην αλοχον εικυιαν ακοιτιν
κτημασι τερπεσθαι τα γερων εκτησατο Πηλευς:
ου γαρ εμοι ψυχης ανταξιον ουδ' οσα φασιν
Ιλιον εκτησθαι ευ ναιομενον πτολιεθρον
το πριν επ' ειρηνης, πριν ελθειν υιας Αχαιων,
ουδ' οσα λαινος ουδος αφητορος εντος εεργει
Φοιβου Απολλωνος Πυθοι ενι πετρηεσση.
ληιστοι μεν γαρ τε βοες και ιφια μηλα,
κτητοι δε τριποδες τε και ιππων ξανθα καρηνα,
ανδρος δε ψυχη παλιν ελθειν ουτε λειστη
ουθ' ελετη, επει αρ κεν αμειψεται ερκος οδοντων.
μητηρ γαρ τε με φησι θεα Θετις αργυροπεζα
διχθαδιας κηρας φερεμεν θανατοιο τελος δε.
ει μεν κ' αυθι μενων Τρωων πολιν αμφιμαχωμαι,
ωλετο μεν μοι νοστος, αταρ κλεος αφθιτον εσται:
ει δε κεν οικαδ' ικωμι φιλην ες πατριδα γαιαν,
ωλετο μοι κλεος εσθλον, επι δηρον δε μοι αιων
εσσεται, ουδε κε μ' ωκα τελος θανατοιο κιχειη.
και δ' αν τοις αλλοισιν εγω παραμυθησαιμην
οικαδ' αποπλειειν, επει ουκετι δηετε τεκμωρ
Ιλιου αιπεινης: μαλα γαρ εθεν ευρυοπα Ζευς
χειρα εην υπερεσχε, τεθαρσηκασι δε λαοι.
αλλ' υμεις μεν ιοντες αριστηεσσιν Αχαιων
αγγελιην αποφασθε: το γαρ γερας εστι γεροντων:
οφρ' αλλην φραζωνται ενι φρεσι μητιν αμεινω,
η κε σφιν νηας τε σαω και λαον Αχαιων
νηυσιν επι γλαφυρης, επει ου σφισιν ηδε γ' ετοιμη
ην νυν εφρασσαντο εμευ απομηνισαντος:
Φοινιξ δ' αυθι παρ' αμμι μενων κατακοιμηθητω,
οφρα μοι εν νηεσσι φιλην ες πατριδ' επηται
αυριον ην εθελησιν: αναγκη δ' ου τι μιν αξω.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη
μυθον αγασσαμενοι: μαλα γαρ κρατερως απεειπεν:
οψε δε δη μετεειπε γερων ιππηλατα Φοινιξ
δακρυ' αναπρησας: περι γαρ διε νηυσιν Αχαιων:
ει μεν δη νοστον γε μετα φρεσι φαιδιμ' Αχιλλευ
βαλλεαι, ουδε τι παμπαν αμυνειν νηυσι θοησι
πυρ εθελεις αιδηλον, επει χολος εμπεσε θυμω,
πως αν επειτ' απο σειο φιλον τεκος αυθι λιποιμην
οιος; σοι δε μ' επεμπε γερων ιππηλατα Πηλευς
ηματι τω οτε ς' εκ Φθιης Αγαμεμνονι πεμπε
νηπιον ου πω ειδοθ' ομοιιου πολεμοιο
ουδ' αγορεων, ινα τ' ανδρες αριπρεπεες τελεθουσι.
τουνεκα με προεηκε διδασκεμεναι ταδε παντα,
μυθων τε ρητηρ' εμεναι πρηκτηρα τε εργων.
ως αν επειτ' απο σειο φιλον τεκος ουκ εθελοιμι
λειπεσθ', ουδ' ει κεν μοι υποσταιη θεος αυτος
γηρας αποξυσας θησειν νεον ηβωοντα,
οιον οτε πρωτον λιπον Ελλαδα καλλιγυναικα
φευγων νεικεα πατρος Αμυντορος Ορμενιδαο,
ος μοι παλλακιδος περιχωσατο καλλικομοιο,
την αυτος φιλεεσκεν, ατιμαζεσκε δ' ακοιτιν
μητερ' εμην: η δ' αιεν εμε λισσεσκετο γουνων
παλλακιδι προμιγηναι, ιν' εχθηρειε γεροντα.
τη πιθομην και ερεξα: πατηρ δ' εμος αυτικ' οισθεις
πολλα κατηρατο, στυγερας δ' επεκεκλετ' Ερινυς,
μη ποτε γουνασιν οισιν εφεσσεσθαι φιλον υιον
εξ εμεθεν γεγαωτα: θεοι δ' ετελειον επαρας
Ζευς τε καταχθονιος και επαινη Περσεφονεια.
ενθ' εμοι ουκετι παμπαν ερητυετ' εν φρεσι θυμος
πατρος χωομενοιο κατα μεγαρα στρωφασθαι.
η μεν πολλα εται και ανεψιοι αμφις εοντες
αυτου λισσομενοι κατερητυον εν μεγαροισι,
πολλα δε ιφια μηλα και ειλιποδας ελικας βους
εσφαζον, πολλοι δε συες θαλεθοντες αλοιφη
ευομενοι τανυοντο δια φλογος Ηφαιστοιο,
πολλον δ' εκ κεραμων μεθυ πινετο τοιο γεροντος.
εινανυχες δε μοι αμφ' αυτω παρα νυκτας ιαυον:
οι μεν αμειβομενοι φυλακας εχον, ουδε ποτ' εσβη
πυρ, ετερον μεν υπ' αιθουση ευερκεος αυλης,
αλλο δ' ενι προδομω, προσθεν θαλαμοιο θυραων.
αλλ' οτε δη δεκατη μοι επηλυθε νυξ ερεβεννη,
και τοτ' εγω θαλαμοιο θυρας πυκινως αραρυιας
ρηξας εξηλθον, και υπερθορον ερκιον αυλης
ρεια, λαθων φυλακας τ' ανδρας δμωας τε γυναικας.
φευγον επειτ' απανευθε δι' Ελλαδος ευρυχοροιο,
Φθιην δ' εξικομην εριβωλακα μητερα μηλων
ες Πηληα αναχθ': ο δε με προφρων υπεδεκτο,
και μ' εφιλης' ως ει τε πατηρ ον παιδα φιληση
μουνον τηλυγετον πολλοισιν επι κτεατεσσι,
και μ' αφνειον εθηκε, πολυν δε μοι ωπασε λαον:
ναιον δ' εσχατιην Φθιης Δολοπεσσιν ανασσων.
και σε τοσουτον εθηκα θεοις επιεικελ' Αχιλλευ,
εκ θυμου φιλεων, επει ουκ εθελεσκες αμ' αλλω
ουτ' ες δαιτ' ιεναι ουτ' εν μεγαροισι πασασθαι,
πριν γ' οτε δη ς' επ' εμοισιν εγω γουνεσσι καθισσας
οψου τ' ασαιμι προταμων και οινον επισχων.
πολλακι μοι κατεδευσας επι στηθεσσι χιτωνα
οινου αποβλυζων εν νηπιεη αλεγεινη.
ως επι σοι μαλα πολλα παθον και πολλα μογησα,
τα φρονεων ο μοι ου τι θεοι γονον εξετελειον
εξ εμευ: αλλα σε παιδα θεοις επιεικελ' Αχιλλευ
ποιευμην, ινα μοι ποτ' αεικεα λοιγον αμυνης.
αλλ' Αχιλευ δαμασον θυμον μεγαν: ουδε τι σε χρη
νηλεες ητορ εχειν: στρεπτοι δε τε και θεοι αυτοι,
των περ και μειζων αρετη τιμη τε βιη τε.
και μεν τους θυεεσσι και ευχωλης αγανησι
λοιβη τε κνιση τε παρατρωπως' ανθρωποι
λισσομενοι, οτε κεν τις υπερβηη και αμαρτη.
και γαρ τε λιται εισι Διος κουραι μεγαλοιο
χωλαι τε ρυσαι τε παραβλωπες τ' οφθαλμω,
αι ρα τε και μετοπισθ' ατης αλεγουσι κιουσαι.
η δ' ατη σθεναρη τε και αρτιπος, ουνεκα πασας
πολλον υπεκπροθεει, φθανει δε τε πασαν επ' αιαν
βλαπτους' ανθρωπους: αι δ' εξακεονται οπισσω.
ος μεν τ' αιδεσεται κουρας Διος ασσον ιουσας,
τον δε μεγ' ωνησαν και τ' εκλυον ευχομενοιο:
ος δε κ' ανηνηται και τε στερεως αποειπη,
λισσονται δ' αρα ται γε Δια Κρονιωνα κιουσαι
τω ατην αμ' επεσθαι, ινα βλαφθεις αποτιση.
αλλ' Αχιλευ πορε και συ Διος κουρησιν επεσθαι
τιμην, η τ' αλλων περ επιγναμπτει νοον εσθλων.
ει μεν γαρ μη δωρα φεροι τα δ' οπισθ' ονομαζοι
Ατρειδης, αλλ' αιεν επιζαφελως χαλεπαινοι,
ουκ αν εγωγε σε μηνιν απορριψαντα κελοιμην
Αργειοισιν αμυνεμεναι χατεουσι περ εμπης:
νυν δ' αμα τ' αυτικα πολλα διδοι τα δ' οπισθεν υπεστη,
ανδρας δε λισσεσθαι επιπροεηκεν αριστους
κριναμενος κατα λαον Αχαιικον, οι τε σοι αυτω
φιλτατοι Αργειων: των μη συ γε μυθον ελεγξης
μηδε ποδας: πριν δ' ου τι νεμεσσητον κεχολωσθαι.
ουτω και των προσθεν επευθομεθα κλεα ανδρων
ηρωων, οτε κεν τιν' επιζαφελος χολος ικοι:
δωρητοι τε πελοντο παραρρητοι τ' επεεσσι.
μεμνημαι τοδε εργον εγω παλαι ου τι νεον γε
ως ην: εν δ' υμιν ερεω παντεσσι φιλοισι.
Κουρητες τ' εμαχοντο και Αιτωλοι μενεχαρμαι
αμφι πολιν Καλυδωνα και αλληλους εναριζον,
Αιτωλοι μεν αμυνομενοι Καλυδωνος εραννης,
Κουρητες δε διαπραθεειν μεμαωτες Αρηι.
και γαρ τοισι κακον χρυσοθρονος Αρτεμις ωρσε
χωσαμενη ο οι ου τι θαλυσια γουνω αλωης
Οινευς ρεξ': αλλοι δε θεοι δαινυνθ' εκατομβας,
οιη δ' ουκ ερρεξε Διος κουρη μεγαλοιο.
η λαθετ' η ουκ ενοησεν: αασατο δε μεγα θυμω.
η δε χολωσαμενη διον γενος ιοχεαιρα
ωρσεν επι χλουνην συν αγριον αργιοδοντα,
ος κακα πολλ' ερδεσκεν εθων Οινηος αλωην:
πολλα δ' ο γε προθελυμνα χαμαι βαλε δενδρεα μακρα
αυτησιν ριζησι και αυτοις ανθεσι μηλων.
τον δ' υιος Οινηος απεκτεινεν Μελεαγρος
πολλεων εκ πολιων θηρητορας ανδρας αγειρας
και κυνας: ου μεν γαρ κε δαμη παυροισι βροτοισι:
τοσσος εην, πολλους δε πυρης επεβης' αλεγεινης.
η δ' αμφ' αυτω θηκε πολυν κελαδον και αυτην
αμφι συος κεφαλη και δερματι λαχνηεντι,
Κουρητων τε μεσηγυ και Αιτωλων μεγαθυμων.
οφρα μεν ουν Μελεαγρος αρηι φιλος πολεμιζε,
τοφρα δε Κουρητεσσι κακως ην, ουδε δυναντο
τειχεος εκτοσθεν μιμνειν πολεες περ εοντες:
αλλ' οτε δη Μελεαγρον εδυ χολος, ος τε και αλλων
οιδανει εν στηθεσσι νοον πυκα περ φρονεοντων,
ητοι ο μητρι φιλη Αλθαιη χωομενος κηρ
κειτο παρα μνηστη αλοχω καλη Κλεοπατρη
κουρη Μαρπησσης καλλισφυρου Ευηνινης
Ιδεω θ', ος καρτιστος επιχθονιων γενετ' ανδρων
των τοτε: και ρα ανακτος εναντιον ειλετο τοξον
Φοιβου Απολλωνος καλλισφυρου εινεκα νυμφης,
την δε τοτ' εν μεγαροισι πατηρ και ποτνια μητηρ
Αλκυονην καλεεσκον επωνυμον, ουνεκ' αρ' αυτης
μητηρ αλκυονος πολυπενθεος οιτον εχουσα
κλαιεν ο μιν εκαεργος ανηρπασε Φοιβος Απολλων:
τη ο γε παρκατελεκτο χολον θυμαλγεα πεσσων
εξ αρεων μητρος κεχολωμενος, η ρα θεοισι
πολλ' αχεους' ηρατο κασιγνητοιο φονοιο,
πολλα δε και γαιαν πολυφορβην χερσιν αλοια
κικλησκους' Αιδην και επαινην Περσεφονειαν
προχνυ καθεζομενη, δευοντο δε δακρυσι κολποι,
παιδι δομεν θανατον: της δ' ηεροφοιτις Ερινυς
εκλυεν εξ Ερεβεσφιν αμειλιχον ητορ εχουσα.
των δε ταχ' αμφι πυλας ομαδος και δουπος ορωρει
πυργων βαλλομενων: τον δε λισσοντο γεροντες
Αιτωλων, πεμπον δε θεων ιερηας αριστους,
εξελθειν και αμυναι υποσχομενοι μεγα δωρον:
οπποθι πιοτατον πεδιον Καλυδωνος εραννης,
ενθα μιν ηνωγον τεμενος περικαλλες ελεσθαι
πεντηκοντογυον, το μεν ημισυ οινοπεδοιο,
ημισυ δε ψιλην αροσιν πεδιοιο ταμεσθαι.
πολλα δε μιν λιτανευε γερων ιππηλατα Οινευς
ουδου επεμβεβαως υψηρεφεος θαλαμοιο
σειων κολλητας σανιδας γουνουμενος υιον:
πολλα δε τον γε κασιγνηται και ποτνια μητηρ
ελλισσονθ': ο δε μαλλον αναινετο: πολλα δ' εταιροι,
οι οι κεδνοτατοι και φιλτατοι ησαν απαντων:
αλλ' ουδ' ως του θυμον ενι στηθεσσιν επειθον,
πριν γ' οτε δη θαλαμος πυκ' εβαλλετο, τοι δ' επι πυργων
βαινον Κουρητες και ενεπρηθον μεγα αστυ.
και τοτε δη Μελεαγρον ευζωνος παρακοιτις
λισσετ' οδυρομενη, και οι κατελεξεν απαντα
κηδε', ος' ανθρωποισι πελει των αστυ αλωη:
ανδρας μεν κτεινουσι, πολιν δε τε πυρ αμαθυνει,
τεκνα δε τ' αλλοι αγουσι βαθυζωνους τε γυναικας.
του δ' ωρινετο θυμος ακουοντος κακα εργα,
βη δ' ιεναι, χροι δ' εντε' εδυσετο παμφανοωντα.
ως ο μεν Αιτωλοισιν απημυνεν κακον ημαρ
ειξας ω θυμω: τω δ' ουκετι δωρα τελεσσαν
πολλα τε και χαριεντα, κακον δ' ημυνε και αυτως.
αλλα συ μη μοι ταυτα νοει φρεσι, μη δε σε δαιμων
ενταυθα τρεψειε φιλος: κακιον δε κεν ειη
νηυσιν καιομενησιν αμυνεμεν: αλλ' επι δωρων
ερχεο: ισον γαρ σε θεω τισουσιν Αχαιοι.
ει δε κ' ατερ δωρων πολεμον φθισηνορα δυης
ουκεθ' ομως τιμης εσεαι πολεμον περ αλαλκων,
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Φοινιξ αττα γεραιε διοτρεφες ου τι με ταυτης
χρεω τιμης: φρονεω δε τετιμησθαι Διος αιση,
η μ' εξει παρα νηυσι κορωνισιν εις ο κ' αυτμη
εν στηθεσσι μενη και μοι φιλα γουνατ' ορωρη.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησι:
μη μοι συγχει θυμον οδυρομενος και αχευων
Ατρειδη ηρωι φερων χαριν: ουδε τι σε χρη
τον φιλεειν, ινα μη μοι απεχθηαι φιλεοντι.
καλον τοι συν εμοι τον κηδειν ος κ' εμε κηδη:
ισον εμοι βασιλευε και ημισυ μειρεο τιμης.
ουτοι δ' αγγελεουσι, συ δ' αυτοθι λεξεο μιμνων
ευνη ενι μαλακη: αμα δ' ηοι φαινομενηφι
φρασσομεθ' η κε νεωμεθ' εφ' ημετερ' η κε μενωμεν.
η και Πατροκλω ο γ' επ' οφρυσι νευσε σιωπη
Φοινικι στορεσαι πυκινον λεχος, οφρα ταχιστα
εκ κλισιης νοστοιο μεδοιατο: τοισι δ' αρ' Αιας
αντιθεος Τελαμωνιαδης μετα μυθον εειπε:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ
ιομεν: ου γαρ μοι δοκεει μυθοιο τελευτη
τηδε γ' οδω κρανεεσθαι: απαγγειλαι δε ταχιστα
χρη μυθον Δαναοισι και ουκ αγαθον περ εοντα
οι που νυν εαται ποτιδεγμενοι. αυταρ Αχιλλευς
αγριον εν στηθεσσι θετο μεγαλητορα θυμον
σχετλιος, ουδε μετατρεπεται φιλοτητος εταιρων
της η μιν παρα νηυσιν ετιομεν εξοχον αλλων
νηλης: και μεν τις τε κασιγνητοιο φονηος
ποινην η ου παιδος εδεξατο τεθνηωτος:
και ρ' ο μεν εν δημω μενει αυτου πολλ' αποτισας,
του δε τ' ερητυεται κραδιη και θυμος αγηνωρ
ποινην δεξαμενω: σοι δ' αληκτον τε κακον τε
θυμον ενι στηθεσσι θεοι θεσαν εινεκα κουρης
οιης: νυν δε τοι επτα παρισχομεν εξοχ' αριστας,
αλλα τε πολλ' επι τησι: συ δ' ιλαον ενθεο θυμον,
αιδεσσαι δε μελαθρον: υπωροφιοι δε τοι ειμεν
πληθυος εκ Δαναων, μεμαμεν δε τοι εξοχον αλλων
κηδιστοι τ' εμεναι και φιλτατοι οσσοι Αχαιοι.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Αιαν διογενες Τελαμωνιε κοιρανε λαων
παντα τι μοι κατα θυμον εεισαο μυθησασθαι:
αλλα μοι οιδανεται κραδιη χολω οπποτε κεινων
μνησομαι ως μ' ασυφηλον εν Αργειοισιν ερεξεν
Ατρειδης ως ει τιν' ατιμητον μεταναστην.
αλλ' υμεις ερχεσθε και αγγελιην αποφασθε:
ου γαρ πριν πολεμοιο μεδησομαι αιματοεντος
πριν γ' υιον Πριαμοιο δαιφρονος Εκτορα διον
Μυρμιδονων επι τε κλισιας και νηας ικεσθαι
κτεινοντ' Αργειους, κατα τε σμυξαι πυρι νηας.
αμφι δε τοι τη εμη κλισιη και νηι μελαινη
Εκτορα και μεμαωτα μαχης σχησεσθαι οιω.
ως εφαθ', οι δε εκαστος ελων δεπας αμφικυπελλον
σπεισαντες παρα νηας ισαν παλιν: ηρχε δ' Οδυσσευς.
Πατροκλος δ' εταροισιν ιδε δμωησι κελευσε
Φοινικι στορεσαι πυκινον λεχος οττι ταχιστα.
αι δ' επιπειθομεναι στορεσαν λεχος ως εκελευσε
κωεα τε ρηγος τε λινοιο τε λεπτον αωτον.
ενθ' ο γερων κατελεκτο και ηω διαν εμιμνεν.
αυταρ Αχιλλευς ευδε μυχω κλισιης ευπηκτου:
τω δ' αρα παρκατελεκτο γυνη, την Λεσβοθεν ηγε,
Φορβαντος θυγατηρ Διομηδη καλλιπαρηος.
Πατροκλος δ' ετερωθεν ελεξατο: παρ δ' αρα και τω
Ιφις ευζωνος, την οι πορε διος Αχιλλευς
Σκυρον ελων αιπειαν Ενυηος πτολιεθρον.
οι δ' οτε δη κλισιησιν εν Ατρειδαο γενοντο.
τους μεν αρα χρυσεοισι κυπελλοις υιες Αχαιων
δειδεχατ' αλλοθεν αλλος ανασταδον, εκ τ' ερεοντο:
πρωτος δ' εξερεεινεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ειπ' αγε μ' ω πολυαιν' Οδυσευ μεγα κυδος Αχαιων
η ρ' εθελει νηεσσιν αλεξεμεναι δηιον πυρ,
η απεειπε, χολος δ' ετ' εχει μεγαλητορα θυμον;
τον δ' αυτε προσεειπε πολυτλας διος Οδυσσευς:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
κεινος γ' ουκ εθελει σβεσσαι χολον, αλλ' ετι μαλλον
πιμπλανεται μενεος, σε δ' αναινεται ηδε σα δωρα.
αυτον σε φραζεσθαι εν Αργειοισιν ανωγεν
οππως κεν νηας τε σαως και λαον Αχαιων:
αυτος δ' ηπειλησεν αμ' ηοι φαινομενηφι
νηας ευσσελμους αλαδ' ελκεμεν αμφιελισσας.
και δ' αν τοις αλλοισιν εφη παραμυθησασθαι
οικαδ' αποπλειειν, επει ουκετι δηετε τεκμωρ
Ιλιου αιπεινης: μαλα γαρ εθεν ευρυοπα Ζευς
χειρα εην υπερεσχε, τεθαρσηκασι δε λαοι.
ως εφατ': εισι και οιδε ταδ' ειπεμεν, οι μοι εποντο,
Αιας και κηρυκε δυω πεπνυμενω αμφω.
Φοινιξ δ' αυθ' ο γερων κατελεξατο, ως γαρ ανωγει,
οφρα οι εν νηεσσι φιλην ες πατριδ' επηται
αυριον, ην εθελησιν: αναγκη δ' ου τι μιν αξει.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη
μυθον αγασσαμενοι: μαλα γαρ κρατερως αγορευσε.
δην δ' ανεω ησαν τετιηοτες υιες Αχαιων:
οψε δε δη μετεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
μη οφελες λισσεσθαι αμυμονα Πηλειωνα
μυρια δωρα διδους: ο δ' αγηνωρ εστι και αλλως:
νυν αυ μιν πολυ μαλλον αγηνοριησιν ενηκας.
αλλ' ητοι κεινον μεν εασομεν η κεν ιησιν
η κε μενη: τοτε δ' αυτε μαχησεται οπποτε κεν μιν
θυμος ενι στηθεσσιν ανωγη και θεος ορση.
αλλ' αγεθ' ως αν εγω ειπω πειθωμεθα παντες:
νυν μεν κοιμησασθε τεταρπομενοι φιλον ητορ
σιτου και οινοιο: το γαρ μενος εστι και αλκη:
αυταρ επει κε φανη καλη ροδοδακτυλος Ηως,
καρπαλιμως προ νεων εχεμεν λαον τε και ιππους
οτρυνων, και δ' αυτος ενι πρωτοισι μαχεσθαι.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες επηνησαν βασιληες
μυθον αγασσαμενοι Διομηδεος ιπποδαμοιο.
και τοτε δη σπεισαντες εβαν κλισιην δε εκαστος,
ενθα δε κοιμησαντο και υπνου δωρον ελοντο.

======== Book 10 ========

αλλοι μεν παρα νηυσιν αριστηες Παναχαιων
ευδον παννυχιοι μαλακω δεδμημενοι υπνω:
αλλ' ουκ Ατρειδην Αγαμεμνονα ποιμενα λαων
υπνος εχε γλυκερος πολλα φρεσιν ορμαινοντα.
ως δ' οτ' αν αστραπτη ποσις Ηρης ηυκομοιο
τευχων η πολυν ομβρον αθεσφατον ηε χαλαζαν
η νιφετον, οτε περ τε χιων επαλυνεν αρουρας,
ηε ποθι πτολεμοιο μεγα στομα πευκεδανοιο,
ως πυκιν' εν στηθεσσιν ανεστεναχιζ' Αγαμεμνων
νειοθεν εκ κραδιης, τρομεοντο δε οι φρενες εντος.
ητοι οτ' ες πεδιον το Τρωικον αθρησειε,
θαυμαζεν πυρα πολλα τα καιετο Ιλιοθι προ
αυλων συριγγων τ' ενοπην ομαδον τ' ανθρωπων.
αυταρ οτ' ες νηας τε ιδοι και λαον Αχαιων,
πολλας εκ κεφαλης προθελυμνους ελκετο χαιτας
υψοθ' εοντι Διι, μεγα δ' εστενε κυδαλιμον κηρ.
ηδε δε οι κατα θυμον αριστη φαινετο βουλη
Νεστορ' επι πρωτον Νηληιον ελθεμεν ανδρων,
ει τινα οι συν μητιν αμυμονα τεκτηναιτο,
η τις αλεξικακος πασιν Δαναοισι γενοιτο.
ορθωθεις δ' ενδυνε περι στηθεσσι χιτωνα,
ποσσι δ' υπο λιπαροισιν εδησατο καλα πεδιλα,
αμφι δ' επειτα δαφοινον εεσσατο δερμα λεοντος
αιθωνος μεγαλοιο ποδηνεκες, ειλετο δ' εγχος.
ως δ' αυτως Μενελαον εχε τρομος: ουδε γαρ αυτω
υπνος επι βλεφαροισιν εφιζανε: μη τι παθοιεν
Αργειοι, τοι δη εθεν εινεκα πουλυν εφ' υγρην
ηλυθον ες Τροιην πολεμον θρασυν ορμαινοντες.
παρδαλεη μεν πρωτα μεταφρενον ευρυ καλυψε
ποικιλη, αυταρ επι στεφανην κεφαληφιν αειρας
θηκατο χαλκειην, δορυ δ' ειλετο χειρι παχειη.
βη δ' ιμεν ανστησων ον αδελφεον, ος μεγα παντων
Αργειων ηνασσε, θεος δ' ως τιετο δημω.
τον δ' ευρ' αμφ' ωμοισι τιθημενον εντεα καλα
νηι παρα πρυμνη: τω δ' ασπασιος γενετ' ελθων.
τον προτερος προσεειπε βοην αγαθος Μενελαος:
τιφθ' ουτως ηθειε κορυσσεαι; η τιν' εταιρων
οτρυνεεις Τρωεσσιν επισκοπον; αλλα μαλ' αινως
δειδω μη ου τις τοι υποσχηται τοδε εργον
ανδρας δυσμενεας σκοπιαζεμεν οιος επελθων
νυκτα δι' αμβροσιην: μαλα τις θρασυκαρδιος εσται.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
χρεω βουλης εμε και σε διοτρεφες ω Μενελαε
κερδαλεης, η τις κεν ερυσσεται ηδε σαωσει
Αργειους και νηας, επει Διος ετραπετο φρην.
Εκτορεοις αρα μαλλον επι φρενα θηχ' ιεροισιν:
ου γαρ πω ιδομην, ουδ' εκλυον αυδησαντος
ανδρ' ενα τοσσαδε μερμερ' επ' ηματι μητισασθαι,
οσς' Εκτωρ ερρεξε Διι φιλος υιας Αχαιων
αυτως, ουτε θεας υιος φιλος ουτε θεοιο.
εργα δ' ερεξ' οσα φημι μελησεμεν Αργειοισι
δηθα τε και δολιχον: τοσα γαρ κακα μησατ' Αχαιους.
αλλ' ιθι νυν Αιαντα και Ιδομενηα καλεσσον
ριμφα θεων παρα νηας: εγω δ' επι Νεστορα διον
ειμι, και οτρυνεω ανστημεναι, αι κ' εθελησιν
ελθειν ες φυλακων ιερον τελος ηδ' επιτειλαι.
κεινω γαρ κε μαλιστα πιθοιατο: τοιο γαρ υιος
σημαινει φυλακεσσι και Ιδομενηος οπαων
Μηριονης: τοισιν γαρ επετραπομεν γε μαλιστα.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοην αγαθος Μενελαος:
πως γαρ μοι μυθω επιτελλεαι ηδε κελευεις;
αυθι μενω μετα τοισι δεδεγμενος εις ο κεν ελθης,
ηε θεω μετα ς' αυτις, επην ευ τοις επιτειλω;
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων,
αυθι μενειν, μη πως αβροταξομεν αλληλοιιν
ερχομενω: πολλαι γαρ ανα στρατον εισι κελευθοι.
φθεγγεο δ' η κεν ιησθα και εγρηγορθαι ανωχθι
πατροθεν εκ γενεης ονομαζων ανδρα εκαστον
παντας κυδαινων: μηδε μεγαλιζεο θυμω,
αλλα και αυτοι περ πονεωμεθα: ωδε που αμμι
Ζευς επι γιγνομενοισιν ιει κακοτητα βαρειαν.
ως ειπων απεπεμπεν αδελφεον ευ επιτειλας:
αυταρ ο βη ρ' ιεναι μετα Νεστορα ποιμενα λαων:
τον δ' ευρεν παρα τε κλισιη και νηι μελαινη
ευνη ενι μαλακη: παρα δ' εντεα ποικιλ' εκειτο
ασπις και δυο δουρε φαεινη τε τρυφαλεια.
παρ δε ζωστηρ κειτο παναιολος, ω ρ' ο γεραιος
ζωννυθ' οτ' ες πολεμον φθισηνορα θωρησσοιτο
λαον αγων, επει ου μεν επετρεπε γηραι λυγρω.
ορθωθεις δ' αρ' επ' αγκωνος κεφαλην επαειρας
Ατρειδην προσεειπε και εξερεεινετο μυθω:
τις δ' ουτος κατα νηας ανα στρατον ερχεαι οιος
νυκτα δι' ορφναιην, οτε θ' ευδουσι βροτοι αλλοι,
ηε τιν' ουρηων διζημενος, η τιν' εταιρων;
φθεγγεο, μηδ' ακεων επ' εμ' ερχεο: τιπτε δε σε χρεω;
τον δ' ημειβετ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ω Νεστορ Νηληιαδη μεγα κυδος Αχαιων
γνωσεαι Ατρειδην Αγαμεμνονα, τον περι παντων
Ζευς ενεηκε πονοισι διαμπερες εις ο κ' αυτμη
εν στηθεσσι μενη και μοι φιλα γουνατ' ορωρη.
πλαζομαι ωδ' επει ου μοι επ' ομμασι νηδυμος υπνος
ιζανει, αλλα μελει πολεμος και κηδε' Αχαιων.
αινως γαρ Δαναων περιδειδια, ουδε μοι ητορ
εμπεδον, αλλ' αλαλυκτημαι, κραδιη δε μοι εξω
στηθεων εκθρωσκει, τρομεει δ' υπο φαιδιμα γυια.
αλλ' ει τι δραινεις, επει ουδε σε γ' υπνος ικανει,
δευρ' ες τους φυλακας καταβηομεν, οφρα ιδωμεν
μη τοι μεν καματω αδηκοτες ηδε και υπνω
κοιμησωνται, αταρ φυλακης επι παγχυ λαθωνται.
δυσμενεες δ' ανδρες σχεδον ειαται: ουδε τι ιδμεν
μη πως και δια νυκτα μενοινησωσι μαχεσθαι.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
ου θην Εκτορι παντα νοηματα μητιετα Ζευς
εκτελεει, οσα που νυν εελπεται: αλλα μιν οιω
κηδεσι μοχθησειν και πλειοσιν, ει κεν Αχιλλευς
εκ χολου αργαλεοιο μεταστρεψη φιλον ητορ.
σοι δε μαλ' εψομ' εγω: ποτι δ' αυ και εγειρομεν αλλους
ημεν Τυδειδην δουρι κλυτον ηδ' Οδυσηα
ηδ' Αιαντα ταχυν και Φυλεος αλκιμον υιον.
αλλ' ει τις και τουσδε μετοιχομενος καλεσειεν
αντιθεον τ' Αιαντα και Ιδομενηα ανακτα:
των γαρ νηες εασιν εκαστατω, ουδε μαλ' εγγυς.
αλλα φιλον περ εοντα και αιδοιον Μενελαον
νεικεσω, ει περ μοι νεμεσησεαι, ουδ' επικευσω
ως ευδει, σοι δ' οιω επετρεψεν πονεεσθαι.
νυν οφελεν κατα παντας αριστηας πονεεσθαι
λισσομενος: χρειω γαρ ικανεται ουκετ' ανεκτος.
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ω γερον αλλοτε μεν σε και αιτιαασθαι ανωγα:
πολλακι γαρ μεθιει τε και ουκ εθελει πονεεσθαι
ουτ' οκνω εικων ουτ' αφραδιησι νοοιο,
αλλ' εμε τ' εισοροων και εμην ποτιδεγμενος ορμην.
νυν δ' εμεο προτερος μαλ' επεγρετο και μοι επεστη:
τον μεν εγω προεηκα καλημεναι ους συ μεταλλας.
αλλ' ιομεν: κεινους δε κιχησομεθα προ πυλαων
εν φυλακεσς', ινα γαρ σφιν επεφραδον ηγερεθεσθαι.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
ουτως ου τις οι νεμεσησεται ουδ' απιθησει
Αργειων, οτε κεν τιν' εποτρυνη και ανωγη.
ως ειπων ενδυνε περι στηθεσσι χιτωνα,
ποσσι δ' υπο λιπαροισιν εδησατο καλα πεδιλα,
αμφι δ' αρα χλαιναν περονησατο φοινικοεσσαν
διπλην εκταδιην, ουλη δ' επενηνοθε λαχνη.
ειλετο δ' αλκιμον εγχος ακαχμενον οξει χαλκω,
βη δ' ιεναι κατα νηας Αχαιων χαλκοχιτωνων.
πρωτον επειτ' Οδυσηα Διι μητιν αταλαντον
εξ υπνου ανεγειρε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ
φθεγξαμενος: τον δ' αιψα περι φρενας ηλυθ' ιωη,
εκ δ' ηλθε κλισιης και σφεας προς μυθον εειπε:
τιφθ' ουτω κατα νηας ανα στρατον οιοι αλασθε
νυκτα δι' αμβροσιην, ο τι δη χρειω τοσον ικει;
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ
μη νεμεσα: τοιον γαρ αχος βεβιηκεν Αχαιους.
αλλ' επε', οφρα και αλλον εγειρομεν ον τ' επεοικε
βουλας βουλευειν, η φευγεμεν ηε μαχεσθαι.
ως φαθ', ο δε κλισιην δε κιων πολυμητις Οδυσσευς
ποικιλον αμφ' ωμοισι σακος θετο, βη δε μετ' αυτους.
βαν δ' επι Τυδειδην Διομηδεα: τον δε κιχανον
εκτος απο κλισιης συν τευχεσιν: αμφι δ' εταιροι
ευδον, υπο κρασιν δ' εχον ασπιδας: εγχεα δε σφιν
ορθ' επι σαυρωτηρος εληλατο, τηλε δε χαλκος
λαμφ' ως τε στεροπη πατρος Διος: αυταρ ο γ' ηρως
ευδ', υπο δ' εστρωτο ρινον βοος αγραυλοιο,
αυταρ υπο κρατεσφι ταπης τετανυστο φαεινος.
τον παρστας ανεγειρε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ,
λαξ ποδι κινησας, οτρυνε τε νεικεσε τ' αντην:
εγρεο Τυδεος υιε: τι παννυχον υπνον αωτεις;
ουκ αιεις ως Τρωες επι θρωσμω πεδιοιο
ειαται αγχι νεων, ολιγος δ' ετι χωρος ερυκει;
ως φαθ', ο δ' εξ υπνοιο μαλα κραιπνως ανορουσε,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
σχετλιος εσσι γεραιε: συ μεν πονου ου ποτε ληγεις.
ου νυ και αλλοι εασι νεωτεροι υιες Αχαιων
οι κεν επειτα εκαστον εγειρειαν βασιληων
παντη εποιχομενοι; συ δ' αμηχανος εσσι γεραιε.
τον δ' αυτε προσεειπε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
ναι δη ταυτα γε παντα φιλος κατα μοιραν εειπες.
εισιν μεν μοι παιδες αμυμονες, εισι δε λαοι
και πολεες, των κεν τις εποιχομενος καλεσειεν:
αλλα μαλα μεγαλη χρειω βεβιηκεν Αχαιους.
νυν γαρ δη παντεσσιν επι ξυρου ισταται ακμης
η μαλα λυγρος ολεθρος Αχαιοις ηε βιωναι.
αλλ' ιθι νυν Αιαντα ταχυν και Φυλεος υιον
ανστησον: συ γαρ εσσι νεωτερος: ει μ' ελεαιρεις.
ως φαθ', ο δ' αμφ' ωμοισιν εεσσατο δερμα λεοντος
αιθωνος μεγαλοιο ποδηνεκες, ειλετο δ' εγχος.
βη δ' ιεναι, τους δ' ενθεν αναστησας αγεν ηρως.
οι δ' οτε δη φυλακεσσιν εν αγρομενοισιν εμιχθεν,
ουδε μεν ευδοντας φυλακων ηγητορας ευρον,
αλλ' εγρηγορτι συν τευχεσιν ειατο παντες.
ως δε κυνες περι μηλα δυσωρησωνται εν αυλη
θηρος ακουσαντες κρατεροφρονος, ος τε καθ' υλην
ερχηται δι' ορεσφι: πολυς δ' ορυμαγδος επ' αυτω
ανδρων ηδε κυνων, απο τε σφισιν υπνος ολωλεν:
ως των νηδυμος υπνος απο βλεφαροιιν ολωλει
νυκτα φυλασσομενοισι κακην: πεδιον δε γαρ αιει
τετραφαθ', οπποτ' επι Τρωων αιοιεν ιοντων.
τους δ' ο γερων γηθησεν ιδων θαρσυνε τε μυθω
και σφεας φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
ουτω νυν φιλα τεκνα φυλασσετε: μηδε τιν' υπνος
αιρειτω, μη χαρμα γενωμεθα δυσμενεεσσιν.
ως ειπων ταφροιο διεσσυτο: τοι δ' αμ' εποντο
Αργειων βασιληες οσοι κεκληατο βουλην.
τοις δ' αμα Μηριονης και Νεστορος αγλαος υιος
ηισαν: αυτοι γαρ καλεον συμμητιαασθαι.
ταφρον δ' εκδιαβαντες ορυκτην εδριοωντο
εν καθαρω, οθι δη νεκυων διεφαινετο χωρος
πιπτοντων: οθεν αυτις απετραπετ' οβριμος Εκτωρ
ολλυς Αργειους, οτε δη περι νυξ εκαλυψεν.
ενθα καθεζομενοι επε' αλληλοισι πιφαυσκον:
τοισι δε μυθων ηρχε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
ω φιλοι ουκ αν δη τις ανηρ πεπιθοιθ' εω αυτου
θυμω τολμηεντι μετα Τρωας μεγαθυμους
ελθειν, ει τινα που δηιων ελοι εσχατοωντα,
η τινα που και φημιν ενι Τρωεσσι πυθοιτο,
ασσα τε μητιοωσι μετα σφισιν, η μεμαασιν
αυθι μενειν παρα νηυσιν αποπροθεν, ηε πολιν δε
αψ αναχωρησουσιν, επει δαμασαντο γ' Αχαιους.
ταυτα κε παντα πυθοιτο, και αψ εις ημεας ελθοι
ασκηθης: μεγα κεν οι υπουρανιον κλεος ειη
παντας επ' ανθρωπους, και οι δοσις εσσεται εσθλη:
οσσοι γαρ νηεσσιν επικρατεουσιν αριστοι
των παντων οι εκαστος οιν δωσουσι μελαιναν
θηλυν υπορρηνον: τη μεν κτερας ουδεν ομοιον,
αιει δ' εν δαιτησι και ειλαπινησι παρεσται.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη.
τοισι δε και μετεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
Νεστορ εμ' οτρυνει κραδιη και θυμος αγηνωρ
ανδρων δυσμενεων δυναι στρατον εγγυς εοντων
Τρωων: αλλ' ει τις μοι ανηρ αμ' εποιτο και αλλος
μαλλον θαλπωρη και θαρσαλεωτερον εσται.
συν τε δυ' ερχομενω και τε προ ο του ενοησεν
οππως κερδος εη: μουνος δ' ει περ τε νοηση
αλλα τε οι βρασσων τε νοος, λεπτη δε τε μητις.
ως εφαθ', οι δ' εθελον Διομηδει πολλοι επεσθαι.
ηθελετην Αιαντε δυω θεραποντες Αρηος,
ηθελε Μηριονης, μαλα δ' ηθελε Νεστορος υιος,
ηθελε δ' Ατρειδης δουρικλειτος Μενελαος,
ηθελε δ' ο τλημων Οδυσευς καταδυναι ομιλον
Τρωων: αιει γαρ οι ενι φρεσι θυμος ετολμα.
τοισι δε και μετεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
Τυδειδη Διομηδες εμω κεχαρισμενε θυμω
τον μεν δη εταρον γ' αιρησεαι ον κ' εθελησθα,
φαινομενων τον αριστον, επει μεμαασι γε πολλοι.
μηδε συ γ' αιδομενος σησι φρεσι τον μεν αρειω
καλλειπειν, συ δε χειρον' οπασσεαι αιδοι εικων
ες γενεην οροων, μηδ' ει βασιλευτερος εστιν.
ως εφατ', εδεισεν δε περι ξανθω Μενελαω.
τοις δ' αυτις μετεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
ει μεν δη εταρον γε κελευετε μ' αυτον ελεσθαι,
πως αν επειτ' Οδυσηος εγω θειοιο λαθοιμην,
ου περι μεν προφρων κραδιη και θυμος αγηνωρ
εν παντεσσι πονοισι, φιλει δε ε Παλλας Αθηνη.
τουτου γ' εσπομενοιο και εκ πυρος αιθομενοιο
αμφω νοστησαιμεν, επει περιοιδε νοησαι.
τον δ' αυτε προσεειπε πολυτλας διος Οδυσσευς:
Τυδειδη μητ' αρ με μαλ' αινεε μητε τι νεικει:
ειδοσι γαρ τοι ταυτα μετ' Αργειοις αγορευεις.
αλλ' ιομεν: μαλα γαρ νυξ ανεται, εγγυθι δ' ηως,
αστρα δε δη προβεβηκε, παροιχωκεν δε πλεων νυξ
των δυο μοιραων, τριτατη δ' ετι μοιρα λελειπται.
ως ειπονθ' οπλοισιν ενι δεινοισιν εδυτην.
Τυδειδη μεν δωκε μενεπτολεμος Θρασυμηδης
φασγανον αμφηκες: το δ' εον παρα νηι λελειπτο:
και σακος: αμφι δε οι κυνεην κεφαληφιν εθηκε
ταυρειην, αφαλον τε και αλλοφον, η τε καταιτυξ
κεκληται, ρυεται δε καρη θαλερων αιζηων.
Μηριονης δ' Οδυσηι διδου βιον ηδε φαρετρην
και ξιφος, αμφι δε οι κυνεην κεφαληφιν εθηκε
ρινου ποιητην: πολεσιν δ' εντοσθεν ιμασιν
εντετατο στερεως: εκτοσθε δε λευκοι οδοντες
αργιοδοντος υος θαμεες εχον ενθα και ενθα
ευ και επισταμενως: μεσση δ' ενι πιλος αρηρει.
την ρα ποτ' εξ Ελεωνος Αμυντορος Ορμενιδαο
εξελετ' Αυτολυκος πυκινον δομον αντιτορησας,
Σκανδειαν δ' αρα δωκε Κυθηριω Αμφιδαμαντι:
Αμφιδαμας δε Μολω δωκε ξεινηιον ειναι,
αυταρ ο Μηριονη δωκεν ω παιδι φορηναι:
δη τοτ' Οδυσσηος πυκασεν καρη αμφιτεθεισα.
τω δ' επει ουν οπλοισιν ενι δεινοισιν εδυτην,
βαν ρ' ιεναι, λιπετην δε κατ' αυτοθι παντας αριστους.
τοισι δε δεξιον ηκεν ερωδιον εγγυς οδοιο
Παλλας Αθηναιη: τοι δ' ουκ ιδον οφθαλμοισι
νυκτα δι' ορφναιην, αλλα κλαγξαντος ακουσαν.
χαιρε δε τω ορνιθ' Οδυσευς, ηρατο δ' Αθηνη:
κλυθι μευ αιγιοχοιο Διος τεκος, η τε μοι αιει
εν παντεσσι πονοισι παριστασαι, ουδε σε ληθω
κινυμενος: νυν αυτε μαλιστα με φιλαι Αθηνη,
δος δε παλιν επι νηας ευκλειας αφικεσθαι
ρεξαντας μεγα εργον, ο κε Τρωεσσι μεληση.
δευτερος αυτ' ηρατο βοην αγαθος Διομηδης:
κεκλυθι νυν και εμειο Διος τεκος Ατρυτωνη:
σπειο μοι ως οτε πατρι αμ' εσπεο Τυδει διω
ες Θηβας, οτε τε προ Αχαιων αγγελος ηει.
τους δ' αρ' επ' Ασωπω λιπε χαλκοχιτωνας Αχαιους,
αυταρ ο μειλιχιον μυθον φερε Καδμειοισι
κεις': αταρ αψ απιων μαλα μερμερα μησατο εργα
συν σοι δια θεα, οτε οι προφρασσα παρεστης.
ως νυν μοι εθελουσα παρισταο και με φυλασσε.
σοι δ' αυ εγω ρεξω βουν ηνιν ευρυμετωπον
αδμητην, ην ου πω υπο ζυγον ηγαγεν ανηρ:
την τοι εγω ρεξω χρυσον κερασιν περιχευας.
ως εφαν ευχομενοι, των δ' εκλυε Παλλας Αθηνη.
οι δ' επει ηρησαντο Διος κουρη μεγαλοιο,
βαν ρ' ιμεν ως τε λεοντε δυω δια νυκτα μελαιναν
αμ φονον, αν νεκυας, δια τ' εντεα και μελαν αιμα.
ουδε μεν ουδε Τρωας αγηνορας ειασεν Εκτωρ
ευδειν, αλλ' αμυδις κικλησκετο παντας αριστους,
οσσοι εσαν Τρωων ηγητορες ηδε μεδοντες:
τους ο γε συγκαλεσας πυκινην αρτυνετο βουλην:
τις κεν μοι τοδε εργον υποσχομενος τελεσειε
δωρω επι μεγαλω; μισθος δε οι αρκιος εσται.
δωσω γαρ διφρον τε δυω τ' εριαυχενας ιππους
οι κεν αριστοι εωσι θοης επι νηυσιν Αχαιων
ος τις κε τλαιη, οι τ' αυτω κυδος αροιτο,
νηων ωκυπορων σχεδον ελθεμεν, εκ τε πυθεσθαι
ηε φυλασσονται νηες θοαι ως το παρος περ,
η ηδη χειρεσσιν υφ' ημετερησι δαμεντες
φυξιν βουλευουσι μετα σφισιν, ουδ' εθελουσι
νυκτα φυλασσεμεναι, καματω αδηκοτες αινω.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη.
ην δε τις εν Τρωεσσι Δολων Ευμηδεος υιος
κηρυκος θειοιο πολυχρυσος πολυχαλκος,
ος δη τοι ειδος μεν εην κακος, αλλα ποδωκης:
αυταρ ο μουνος εην μετα πεντε κασιγνητησιν.
ος ρα τοτε Τρωσιν τε και Εκτορι μυθον εειπεν:
Εκτορ εμ' οτρυνει κραδιη και θυμος αγηνωρ
νηων ωκυπορων σχεδον ελθεμεν εκ τε πυθεσθαι.
αλλ' αγε μοι το σκηπτρον ανασχεο, και μοι ομοσσον
η μεν τους ιππους τε και αρματα ποικιλα χαλκω
δωσεμεν, οι φορεουσιν αμυμονα Πηλειωνα,
σοι δ' εγω ουχ αλιος σκοπος εσσομαι ουδ' απο δοξης:
τοφρα γαρ ες στρατον ειμι διαμπερες οφρ' αν ικωμαι
νη' Αγαμεμνονεην, οθι που μελλουσιν αριστοι
βουλας βουλευειν η φευγεμεν ηε μαχεσθαι.
ως φαθ', ο δ' εν χερσι σκηπτρον λαβε και οι ομοσσεν:
ιστω νυν Ζευς αυτος εριγδουπος ποσις Ηρης
μη μεν τοις ιπποισιν ανηρ εποχησεται αλλος
Τρωων, αλλα σε φημι διαμπερες αγλαιεισθαι.
ως φατο και ρ' επιορκον επωμοσε, τον δ' οροθυνεν:
αυτικα δ' αμφ' ωμοισιν εβαλλετο καμπυλα τοξα,
εσσατο δ' εκτοσθεν ρινον πολιοιο λυκοιο,
κρατι δ' επι κτιδεην κυνεην, ελε δ' οξυν ακοντα,
βη δ' ιεναι προτι νηας απο στρατου: ουδ' αρ' εμελλεν
ελθων εκ νηων αψ Εκτορι μυθον αποισειν.
αλλ' οτε δη ρ' ιππων τε και ανδρων καλλιφ' ομιλον,
βη ρ' αν' οδον μεμαως: τον δε φρασατο προσιοντα
διογενης Οδυσευς, Διομηδεα δε προσεειπεν:
ουτος τις Διομηδες απο στρατου ερχεται ανηρ,
ουκ οιδ' η νηεσσιν επισκοπος ημετερησιν,
η τινα συλησων νεκυων κατατεθνηωτων.
αλλ' εωμεν μιν πρωτα παρεξελθειν πεδιοιο
τυτθον: επειτα δε κ' αυτον επαιξαντες ελοιμεν
καρπαλιμως: ει δ' αμμε παραφθαιησι ποδεσσιν,
αιει μιν επι νηας απο στρατοφι προτιειλειν
εγχει επαισσων, μη πως προτι αστυ αλυξη.
ως αρα φωνησαντε παρεξ οδου εν νεκυεσσι
κλινθητην: ο δ' αρ' ωκα παρεδραμεν αφραδιησιν.
αλλ' οτε δη ρ' απεην οσσον τ' επι ουρα πελονται
ημιονων: αι γαρ τε βοων προφερεστεραι εισιν
ελκεμεναι νειοιο βαθειης πηκτον αροτρον:
τω μεν επεδραμετην, ο δ' αρ' εστη δουπον ακουσας.
ελπετο γαρ κατα θυμον αποστρεψοντας εταιρους
εκ Τρωων ιεναι παλιν Εκτορος οτρυναντος.
αλλ' οτε δη ρ' απεσαν δουρηνεκες η και ελασσον,
γνω ρ' ανδρας δηιους, λαιψηρα δε γουνατ' ενωμα
φευγεμεναι: τοι δ' αιψα διωκειν ορμηθησαν.
ως δ' οτε καρχαροδοντε δυω κυνε ειδοτε θηρης
η κεμαδ' ηε λαγωον επειγετον εμμενες αιει
χωρον αν' υληενθ', ο δε τε προθεησι μεμηκως,
ως τον Τυδειδης ηδ' ο πτολιπορθος Οδυσσευς
λαου αποτμηξαντε διωκετον εμμενες αιει.
αλλ' οτε δη ταχ' εμελλε μιγησεσθαι φυλακεσσι
φευγων ες νηας, τοτε δη μενος εμβαλ' Αθηνη
Τυδειδη, ινα μη τις Αχαιων χαλκοχιτωνων
φθαιη επευξαμενος βαλεειν, ο δε δευτερος ελθοι.
δουρι δ' επαισσων προσεφη κρατερος Διομηδης:
ηε μεν' ηε σε δουρι κιχησομαι, ουδε σε φημι
δηρον εμης απο χειρος αλυξειν αιπυν ολεθρον.
η ρα και εγχος αφηκεν, εκων δ' ημαρτανε φωτος:
δεξιτερον δ' υπερ ωμον ευξου δουρος ακωκη
εν γαιη επαγη: ο δ' αρ' εστη ταρβησεν τε
βαμβαινων: αραβος δε δια στομα γιγνετ' οδοντων:
χλωρος υπαι δειους: τω δ' ασθμαινοντε κιχητην,
χειρων δ' αψασθην: ο δε δακρυσας επος ηυδα:
ζωγρειτ', αυταρ εγων εμε λυσομαι: εστι γαρ ενδον
χαλκος τε χρυσος τε πολυκμητος τε σιδηρος,
των κ' υμμιν χαρισαιτο πατηρ απερεισι' αποινα
ει κεν εμε ζωον πεπυθοιτ' επι νηυσιν Αχαιων.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
θαρσει, μηδε τι τοι θανατος καταθυμιος εστω.
αλλ' αγε μοι τοδε ειπε και ατρεκεως καταλεξον:
πη δη ουτως επι νηας απο στρατου ερχεαι οιος
νυκτα δι' ορφναιην, οτε θ' ευδουσι βροτοι αλλοι;
η τινα συλησων νεκυων κατατεθνηωτων;
η ς' Εκτωρ προεηκε διασκοπιασθαι εκαστα
νηας επι γλαφυρας; η ς' αυτον θυμος ανηκε;
τον δ' ημειβετ' επειτα Δολων, υπο δ' ετρεμε γυια:
πολλησιν μ' ατησι παρεκ νοον ηγαγεν Εκτωρ,
ος μοι Πηλειωνος αγαυου μωνυχας ιππους
δωσεμεναι κατενευσε και αρματα ποικιλα χαλκω,
ηνωγει δε μ' ιοντα θοην δια νυκτα μελαιναν
ανδρων δυσμενεων σχεδον ελθεμεν, εκ τε πυθεσθαι
ηε φυλασσονται νηες θοαι ως το παρος περ,
η ηδη χειρεσσιν υφ' ημετερησι δαμεντες
φυξιν βουλευουσι μετα σφισιν, ουδ' εθελουσι
νυκτα φυλασσεμεναι, καματω αδηκοτες αινω.
τον δ' επιμειδησας προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
η ρα νυ τοι μεγαλων δωρων επεμαιετο θυμος
ιππων Αιακιδαο δαιφρονος: οι δ' αλεγεινοι
ανδρασι γε θνητοισι δαμημεναι ηδ' οχεεσθαι
αλλω γ' η Αχιληι, τον αθανατη τεκε μητηρ.
αλλ' αγε μοι τοδε ειπε και ατρεκεως καταλεξον:
που νυν δευρο κιων λιπες Εκτορα ποιμενα λαων;
που δε οι εντεα κειται αρηια, που δε οι ιπποι;
πως δαι των αλλων Τρωων φυλακαι τε και ευναι;
ασσα τε μητιοωσι μετα σφισιν, η μεμαασιν
αυθι μενειν παρα νηυσιν αποπροθεν, ηε πολιν δε
αψ αναχωρησουσιν, επει δαμασαντο γ' Αχαιους.
τον δ' αυτε προσεειπε Δολων Ευμηδεος υιος:
τοι γαρ εγω τοι ταυτα μαλ' ατρεκεως καταλεξω.
Εκτωρ μεν μετα τοισιν, οσοι βουληφοροι εισι,
βουλας βουλευει θειου παρα σηματι Ιλου
νοσφιν απο φλοισβου: φυλακας δ' ας ειρεαι ηρως
ου τις κεκριμενη ρυεται στρατον ουδε φυλασσει.
οσσαι μεν Τρωων πυρος εσχαραι, οισιν αναγκη
οι δ' εγρηγορθασι φυλασσεμεναι τε κελονται
αλληλοις: αταρ αυτε πολυκλητοι επικουροι
ευδουσι: Τρωσιν γαρ επιτραπεουσι φυλασσειν:
ου γαρ σφιν παιδες σχεδον ειαται ουδε γυναικες.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
πως γαρ νυν Τρωεσσι μεμιγμενοι ιπποδαμοισιν
ευδους' η απανευθε; διειπε μοι οφρα δαειω.
τον δ' ημειβετ' επειτα Δολων Ευμηδεος υιος:
τοι γαρ εγω και ταυτα μαλ' ατρεκεως καταλεξω.
προς μεν αλος Καρες και Παιονες αγκυλοτοξοι
και Λελεγες και Καυκωνες διοι τε Πελασγοι,
προς Θυμβρης δ' ελαχον Λυκιοι Μυσοι τ' αγερωχοι
και Φρυγες ιππομαχοι και Μηονες ιπποκορυσται.
αλλα τι η εμε ταυτα διεξερεεσθε εκαστα;
ει γαρ δη μεματον Τρωων καταδυναι ομιλον
Θρηικες οιδ' απανευθε νεηλυδες εσχατοι αλλων:
εν δε σφιν Ρησος βασιλευς παις Ηιονηος.
του δη καλλιστους ιππους ιδον ηδε μεγιστους:
λευκοτεροι χιονος, θειειν δ' ανεμοισιν ομοιοι:
αρμα δε οι χρυσω τε και αργυρω ευ ησκηται:
τευχεα δε χρυσεια πελωρια θαυμα ιδεσθαι
ηλυθ' εχων: τα μεν ου τι καταθνητοισιν εοικεν
ανδρεσσιν φορεειν, αλλ' αθανατοισι θεοισιν.
αλλ' εμε μεν νυν νηυσι πελασσετον ωκυποροισιν,
ηε με δησαντες λιπετ' αυτοθι νηλει δεσμω,
οφρα κεν ελθητον και πειρηθητον εμειο
ηε κατ' αισαν εειπον εν υμιν, ηε και ουκι.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη κρατερος Διομηδης:
μη δη μοι φυξιν γε Δολων εμβαλλεο θυμω:
εσθλα περ αγγειλας, επει ικεο χειρας ες αμας.
ει μεν γαρ κε σε νυν απολυσομεν ηε μεθωμεν,
η τε και υστερον εισθα θοας επι νηας Αχαιων
ηε διοπτευσων η εναντιβιον πολεμιξων:
ει δε κ' εμης υπο χερσι δαμεις απο θυμον ολεσσης,
ουκετ' επειτα συ πημα ποτ' εσσεαι Αργειοισιν.
η, και ο μεν μιν εμελλε γενειου χειρι παχειη
αψαμενος λισσεσθαι, ο δ' αυχενα μεσσον ελασσε
φασγανω αιξας, απο δ' αμφω κερσε τενοντε:
φθεγγομενου δ' αρα του γε καρη κονιησιν εμιχθη.
του δ' απο μεν κτιδεην κυνεην κεφαληφιν ελοντο
και λυκεην και τοξα παλιντονα και δορυ μακρον:
και τα γ' Αθηναιη ληιτιδι διος Οδυσσευς
υψος' ανεσχεθε χειρι και ευχομενος επος ηυδα:
χαιρε θεα τοισδεσσι: σε γαρ πρωτην εν Ολυμπω
παντων αθανατων επιδωσομεθ': αλλα και αυτις
πεμψον επι Θρηκων ανδρων ιππους τε και ευνας.
ως αρ' εφωνησεν, και απο εθεν υψος' αειρας
θηκεν ανα μυρικην: δεελον δ' επι σημα τ' εθηκε
συμμαρψας δονακας μυρικης τ' εριθηλεας οζους,
μη λαθοι αυτις ιοντε θοην δια νυκτα μελαιναν.
τω δε βατην προτερω δια τ' εντεα και μελαν αιμα,
αιψα δ' επι Θρηκων ανδρων τελος ιξον ιοντες.
οι δ' ευδον καματω αδηκοτες, εντεα δε σφιν
καλα παρ' αυτοισι χθονι κεκλιτο ευ κατα κοσμον
τριστοιχι: παρα δε σφιν εκαστω διζυγες ιπποι.
Ρησος δ' εν μεσω ευδε, παρ' αυτω δ' ωκεες ιπποι
εξ επιδιφριαδος πυματης ιμασι δεδεντο.
τον δ' Οδυσευς προπαροιθεν ιδων Διομηδει δειξεν:
ουτος τοι Διομηδες ανηρ, ουτοι δε τοι ιπποι,
ους νωιν πιφαυσκε Δολων ον επεφνομεν ημεις.
αλλ' αγε δη προφερε κρατερον μενος: ουδε τι σε χρη
εσταμεναι μελεον συν τευχεσιν, αλλα λυ' ιππους:
ηε συ γ' ανδρας εναιρε, μελησουσιν δ' εμοι ιπποι.
ως φατο, τω δ' εμπνευσε μενος γλαυκωπις Αθηνη,
κτεινε δ' επιστροφαδην: των δε στονος ορνυτ' αεικης
αορι θεινομενων, ερυθαινετο δ' αιματι γαια.
ως δε λεων μηλοισιν ασημαντοισιν επελθων
αιγεσιν η οιεσσι κακα φρονεων ενορουση,
ως μεν Θρηικας ανδρας επωχετο Τυδεος υιος
οφρα δυωδεκ' επεφνεν: αταρ πολυμητις Οδυσσευς
ον τινα Τυδειδης αορι πληξειε παραστας
τον δ' Οδυσευς μετοπισθε λαβων ποδος εξερυσασκε,
τα φρονεων κατα θυμον οπως καλλιτριχες ιπποι
ρεια διελθοιεν μηδε τρομεοιατο θυμω
νεκροις αμβαινοντες: αηθεσσον γαρ ετ' αυτων.
αλλ' οτε δη βασιληα κιχησατο Τυδεος υιος,
τον τρισκαιδεκατον μελιηδεα θυμον απηυρα
ασθμαινοντα: κακον γαρ οναρ κεφαληφιν επεστη
την νυκτ' Οινειδαο παις δια μητιν Αθηνης.
τοφρα δ' αρ' ο τλημων Οδυσευς λυε μωνυχας ιππους,
συν δ' ηειρεν ιμασι και εξηλαυνεν ομιλου
τοξω επιπλησσων, επει ου μαστιγα φαεινην
ποικιλου εκ διφροιο νοησατο χερσιν ελεσθαι:
ροιζησεν δ' αρα πιφαυσκων Διομηδει διω.
αυταρ ο μερμηριζε μενων ο τι κυντατον ερδοι,
η ο γε διφρον ελων, οθι ποικιλα τευχε' εκειτο,
ρυμου εξερυοι η εκφεροι υψος' αειρας,
η ετι των πλεονων Θρηκων απο θυμον ελοιτο.
ειος ο ταυθ' ωρμαινε κατα φρενα, τοφρα δ' Αθηνη
εγγυθεν ισταμενη προσεφη Διομηδεα διον:
νοστου δη μνησαι μεγαθυμου Τυδεος υιε
νηας επι γλαφυρας, μη και πεφοβημενος ελθης,
μη που τις και Τρωας εγειρησιν θεος αλλος.
ως φαθ', ο δε ξυνεηκε θεας οπα φωνησασης,
καρπαλιμως δ' ιππων επεβησετο: κοψε δ' Οδυσσευς
τοξω: τοι δ' επετοντο θοας επι νηας Αχαιων.
ουδ' αλαοσκοπιην ειχ' αργυροτοξος Απολλων
ως ιδ' Αθηναιην μετα Τυδεος υιον επουσαν:
τη κοτεων Τρωων κατεδυσετο πουλυν ομιλον,
ωρσεν δε Θρηκων βουληφορον Ιπποκοωντα
Ρησου ανεψιον εσθλον: ο δ' εξ υπνου ανορουσας
ως ιδε χωρον ερημον, οθ' εστασαν ωκεες ιπποι,
ανδρας τ' ασπαιροντας εν αργαλεησι φονησιν,
ωμωξεν τ' αρ' επειτα φιλον τ' ονομηνεν εταιρον.
Τρωων δε κλαγγη τε και ασπετος ωρτο κυδοιμος
θυνοντων αμυδις: θηευντο δε μερμερα εργα
οσς' ανδρες ρεξαντες εβαν κοιλας επι νηας.
οι δ' οτε δη ρ' ικανον οθι σκοπον Εκτορος εκταν,
ενθ' Οδυσευς μεν ερυξε Διι φιλος ωκεας ιππους,
Τυδειδης δε χαμαζε θορων εναρα βροτοεντα
εν χειρεσς' Οδυσηι τιθει, επεβησετο δ' ιππων:
μαστιξεν δ' ιππους, τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην
νηας επι γλαφυρας: τη γαρ φιλον επλετο θυμω.
Νεστωρ δε πρωτος κτυπον αιε φωνησεν τε:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
ψευσομαι, η ετυμον ερεω; κελεται δε με θυμος.
ιππων μ' ωκυποδων αμφι κτυπος ουατα βαλλει.
αι γαρ δη Οδυσευς τε και ο κρατερος Διομηδης
ωδ' αφαρ εκ Τρωων ελασαιατο μωνυχας ιππους:
αλλ' αινως δειδοικα κατα φρενα μη τι παθωσιν
Αργειων οι αριστοι υπο Τρωων ορυμαγδου.
ου πω παν ειρητο επος οτ' αρ' ηλυθον αυτοι.
και ρ' οι μεν κατεβησαν επι χθονα, τοι δε χαρεντες
δεξιη ησπαζοντο επεσσι τε μειλιχιοισι:
πρωτος δ' εξερεεινε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
ειπ' αγε μ' ω πολυαιν' Οδυσευ μεγα κυδος Αχαιων
οππως τουσδ' ιππους λαβετον καταδυντες ομιλον
Τρωων, η τις σφωε πορεν θεος αντιβολησας.
αινως ακτινεσσιν εοικοτες ηελιοιο.
αιει μεν Τρωεσς' επιμισγομαι, ουδε τι φημι
μιμναζειν παρα νηυσι γερων περ εων πολεμιστης:
αλλ' ου πω τοιους ιππους ιδον ουδε νοησα.
αλλα τιν' υμμ' οιω δομεναι θεον αντιασαντα:
αμφοτερω γαρ σφωι φιλει νεφεληγερετα Ζευς
κουρη τ' αιγιοχοιο Διος γλαυκωπις Αθηνη.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
ω Νεστορ Νηληιαδη μεγα κυδος Αχαιων
ρεια θεος γ' εθελων και αμεινονας ηε περ οιδε
ιππους δωρησαιτ', επει η πολυ φερτεροι εισιν.
ιπποι δ' οιδε γεραιε νεηλυδες ους ερεεινεις
Θρηικιοι: τον δε σφιν ανακτ' αγαθος Διομηδης
εκτανε, παρ δ' εταρους δυοκαιδεκα παντας αριστους.
τον τρισκαιδεκατον σκοπον ειλομεν εγγυθι νηων,
τον ρα διοπτηρα στρατου εμμεναι ημετεροιο
Εκτωρ τε προεηκε και αλλοι Τρωες αγαυοι.
ως ειπων ταφροιο διηλασε μωνυχας ιππους
καγχαλοων: αμα δ' αλλοι ισαν χαιροντες Αχαιοι.
οι δ' οτε Τυδειδεω κλισιην ευτυκτον ικοντο,
ιππους μεν κατεδησαν ευτμητοισιν ιμασι
φατνη εφ' ιππειη, οθι περ Διομηδεος ιπποι
εστασαν ωκυποδες μελιηδεα πυρον εδοντες:
νηι δ' ενι πρυμνη εναρα βροτοεντα Δολωνος
θηκ' Οδυσευς, οφρ' ιρον ετοιμασσαιατ' Αθηνη.
αυτοι δ' ιδρω πολλον απενιζοντο θαλασση
εσβαντες κνημας τε ιδε λοφον αμφι τε μηρους.
αυταρ επει σφιν κυμα θαλασσης ιδρω πολλον
νιψεν απο χρωτος και ανεψυχθεν φιλον ητορ,
ες ρ' ασαμινθους βαντες ευξεστας λουσαντο.
τω δε λοεσσαμενω και αλειψαμενω λιπ' ελαιω
δειπνω εφιζανετην, απο δε κρητηρος Αθηνη
πλειου αφυσσομενοι λειβον μελιηδεα οινον.

======== Book 11 ========

ηως δ' εκ λεχεων παρ' αγαυου Τιθωνοιο
ορνυθ', ιν' αθανατοισι φοως φεροι ηδε βροτοισι:
Ζευς δ' Εριδα προιαλλε θοας επι νηας Αχαιων
αργαλεην, πολεμοιο τερας μετα χερσιν εχουσαν.
στη δ' επ' Οδυσσηος μεγακητει νηι μελαινη,
η ρ' εν μεσσατω εσκε γεγωνεμεν αμφοτερωσε,
ημεν επ' Αιαντος κλισιας Τελαμωνιαδαο
ηδ' επ' Αχιλληος, τοι ρ' εσχατα νηας εισας
ειρυσαν ηνορεη πισυνοι και καρτει χειρων
ενθα στας' ηυσε θεα μεγα τε δεινον τε
ορθι', Αχαιοισιν δε μεγα σθενος εμβαλ' εκαστω
καρδιη αληκτον πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι.
τοισι δ' αφαρ πολεμος γλυκιων γενετ' ηε νεεσθαι
εν νηυσι γλαφυρησι φιλην ες πατριδα γαιαν.
Ατρειδης δ' εβοησεν ιδε ζωννυσθαι ανωγεν
Αργειους: εν δ' αυτος εδυσετο νωροπα χαλκον.
κνημιδας μεν πρωτα περι κνημησιν εθηκε
καλας αργυρεοισιν επισφυριοις αραρυιας:
δευτερον αυ θωρηκα περι στηθεσσιν εδυνε,
τον ποτε οι Κινυρης δωκε ξεινηιον ειναι.
πευθετο γαρ Κυπρον δε μεγα κλεος ουνεκ' Αχαιοι
ες Τροιην νηεσσιν αναπλευσεσθαι εμελλον:
τουνεκα οι τον δωκε χαριζομενος βασιληι.
του δ' ητοι δεκα οιμοι εσαν μελανος κυανοιο,
δωδεκα δε χρυσοιο και εικοσι κασσιτεροιο:
κυανεοι δε δρακοντες ορωρεχατο προτι δειρην
τρεις εκατερθ' ιρισσιν εοικοτες, ας τε Κρονιων
εν νεφει στηριξε, τερας μεροπων ανθρωπων.
αμφι δ' αρ' ωμοισιν βαλετο ξιφος: εν δε οι ηλοι
χρυσειοι παμφαινον, αταρ περι κουλεον ηεν
αργυρεον χρυσεοισιν αορτηρεσσιν αρηρος.
αν δ' ελετ' αμφιβροτην πολυδαιδαλον ασπιδα θουριν
καλην, ην περι μεν κυκλοι δεκα χαλκεοι ησαν,
εν δε οι ομφαλοι ησαν εεικοσι κασσιτεροιο
λευκοι, εν δε μεσοισιν εην μελανος κυανοιο.
τη δ' επι μεν Γοργω βλοσυρωπις εστεφανωτο
δεινον δερκομενη, περι δε Δειμος τε Φοβος τε.
της δ' εξ αργυρεος τελαμων ην: αυταρ επ' αυτου
κυανεος ελελικτο δρακων, κεφαλαι δε οι ησαν
τρεις αμφιστρεφεες ενος αυχενος εκπεφυυιαι.
κρατι δ' επ' αμφιφαλον κυνεην θετο τετραφαληρον
ιππουριν: δεινον δε λοφος καθυπερθεν ενευεν.
ειλετο δ' αλκιμα δουρε δυω κεκορυθμενα χαλκω
οξεα: τηλε δε χαλκος απ' αυτοφιν ουρανον εισω
λαμπ': επι δ' εγδουπησαν Αθηναιη τε και Ηρη
τιμωσαι βασιληα πολυχρυσοιο Μυκηνης.
ηνιοχω μεν επειτα εω επετελλεν εκαστος
ιππους ευ κατα κοσμον ερυκεμεν αυθ' επι ταφρω,
αυτοι δε πρυλεες συν τευχεσι θωρηχθεντες
ρωοντ': ασβεστος δε βοη γενετ' ηωθι προ.
φθαν δε μεγ' ιππηων επι ταφρω κοσμηθεντες,
ιππηες δ' ολιγον μετεκιαθον: εν δε κυδοιμον
ωρσε κακον Κρονιδης, κατα δ' υψοθεν ηκεν εερσας
αιματι μυδαλεας εξ αιθερος, ουνεκ' εμελλε
πολλας ιφθιμους κεφαλας Αιδι προιαψειν.
Τρωες δ' αυθ' ετερωθεν επι θρωσμω πεδιοιο
Εκτορα τ' αμφι μεγαν και αμυμονα Πουλυδαμαντα
Αινειαν θ', ος Τρωσι θεος ως τιετο δημω,
τρεις τ' Αντηνοριδας Πολυβον και Αγηνορα διον
ηιθεον τ' Ακαμαντ' επιεικελον αθανατοισιν.
Εκτωρ δ' εν πρωτοισι φερ' ασπιδα παντος' εισην,
οιος δ' εκ νεφεων αναφαινεται ουλιος αστηρ
παμφαινων, τοτε δ' αυτις εδυ νεφεα σκιοεντα,
ως Εκτωρ οτε μεν τε μετα πρωτοισι φανεσκεν,
αλλοτε δ' εν πυματοισι κελευων: πας δ' αρα χαλκω
λαμφ' ως τε στεροπη πατρος Διος αιγιοχοιο.
οι δ', ως τ' αμητηρες εναντιοι αλληλοισιν
ογμον ελαυνωσιν ανδρος μακαρος κατ' αρουραν
πυρων η κριθων: τα δε δραγματα ταρφεα πιπτει:
ως Τρωες και Αχαιοι επ' αλληλοισι θοροντες
δηουν, ουδ' ετεροι μνωοντ' ολοοιο φοβοιο.
ισας δ' υσμινη κεφαλας εχεν, οι δε λυκοι ως
θυνον: Ερις δ' αρ' εχαιρε πολυστονος εισοροωσα:
οιη γαρ ρα θεων παρετυγχανε μαρναμενοισιν,
οι δ' αλλοι ου σφιν παρεσαν θεοι, αλλα εκηλοι
σφοισιν ενι μεγαροισι καθηατο, ηχι εκαστω
δωματα καλα τετυκτο κατα πτυχας Ουλυμποιο.
παντες δ' ητιοωντο κελαινεφεα Κρονιωνα
ουνεκ' αρα Τρωεσσιν εβουλετο κυδος ορεξαι.
των μεν αρ' ουκ αλεγιζε πατηρ: ο δε νοσφι λιασθεις
των αλλων απανευθε καθεζετο κυδει γαιων
εισοροων Τρωων τε πολιν και νηας Αχαιων
χαλκου τε στεροπην, ολλυντας τ' ολλυμενους τε.
οφρα μεν ηως ην και αεξετο ιερον ημαρ,
τοφρα μαλ' αμφοτερων βελε' ηπτετο, πιπτε δε λαος:
ημος δε δρυτομος περ ανηρ οπλισσατο δειπνον
ουρεος εν βησσησιν, επει τ' εκορεσσατο χειρας
ταμνων δενδρεα μακρα, αδος τε μιν ικετο θυμον,
σιτου τε γλυκεροιο περι φρενας ιμερος αιρει,
τημος σφη αρετη Δαναοι ρηξαντο φαλαγγας
κεκλομενοι εταροισι κατα στιχας: εν δ' Αγαμεμνων
πρωτος ορους', ελε δ' ανδρα Βιανορα ποιμενα λαων
αυτον, επειτα δ' εταιρον Οιληα πληξιππον.
ητοι ο γ' εξ ιππων κατεπαλμενος αντιος εστη:
τον δ' ιθυς μεμαωτα μετωπιον οξει δουρι
νυξ', ουδε στεφανη δορυ οι σχεθε χαλκοβαρεια,
αλλα δι' αυτης ηλθε και οστεου, εγκεφαλος δε
ενδον απας πεπαλακτο: δαμασσε δε μιν μεμαωτα.
και τους μεν λιπεν αυθι αναξ ανδρων Αγαμεμνων
στηθεσι παμφαινοντας, επει περιδυσε χιτωνας:
αυταρ ο βη Ισον τε και Αντιφον εξεναριξων
υιε δυω Πριαμοιο νοθον και γνησιον αμφω
ειν ενι διφρω εοντας: ο μεν νοθος ηνιοχευεν,
Αντιφος αυ παρεβασκε περικλυτος: ω ποτ' Αχιλλευς
Ιδης εν κνημοισι διδη μοσχοισι λυγοισι,
ποιμαινοντ' επ' οεσσι λαβων, και ελυσεν αποινων.
δη τοτε γ' Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
τον μεν υπερ μαζοιο κατα στηθος βαλε δουρι,
Αντιφον αυ παρα ους ελασε ξιφει, εκ δ' εβαλ' ιππων.
σπερχομενος δ' απο τοιιν εσυλα τευχεα καλα
γιγνωσκων: και γαρ σφε παρος παρα νηυσι θοησιν
ειδεν, οτ' εξ Ιδης αγαγεν ποδας ωκυς Αχιλλευς.
ως δε λεων ελαφοιο ταχειης νηπια τεκνα
ρηιδιως συνεαξε λαβων κρατεροισιν οδουσιν
ελθων εις ευνην, απαλον τε σφ' ητορ απηυρα:
η δ' ει περ τε τυχησι μαλα σχεδον, ου δυναται σφι
χραισμειν: αυτην γαρ μιν υπο τρομος αινος ικανει:
καρπαλιμως δ' ηιξε δια δρυμα πυκνα και υλην
σπευδους' ιδρωουσα κραταιου θηρος υφ' ορμης:
ως αρα τοις ου τις δυνατο χραισμησαι ολεθρον
Τρωων, αλλα και αυτοι υπ' Αργειοισι φεβοντο.
αυταρ ο Πεισανδρον τε και Ιππολοχον μενεχαρμην
υιεας Αντιμαχοιο δαιφρονος, ος ρα μαλιστα
χρυσον Αλεξανδροιο δεδεγμενος αγλαα δωρα
ουκ ειασχ' Ελενην δομεναι ξανθω Μενελαω,
του περ δη δυο παιδε λαβε κρειων Αγαμεμνων
ειν ενι διφρω εοντας, ομου δ' εχον ωκεας ιππους:
εκ γαρ σφεας χειρων φυγον ηνια σιγαλοεντα,
τω δε κυκηθητην: ο δ' εναντιον ωρτο λεων ως
Ατρειδης: τω δ' αυτ' εκ διφρου γουναζεσθην:
ζωγρει Ατρεος υιε, συ δ' αξια δεξαι αποινα:
πολλα δ' εν Αντιμαχοιο δομοις κειμηλια κειται
χαλκος τε χρυσος τε πολυκμητος τε σιδηρος,
των κεν τοι χαρισαιτο πατηρ απερεισι' αποινα,
ει νωι ζωους πεπυθοιτ' επι νηυσιν Αχαιων.
ως τω γε κλαιοντε προσαυδητην βασιληα
μειλιχιοις επεεσσιν: αμειλικτον δ' οπ' ακουσαν:
ει μεν δη Αντιμαχοιο δαιφρονος υιεες εστον,
ος ποτ' ενι Τρωων αγορη Μενελαον ανωγεν
αγγελιην ελθοντα συν αντιθεω Οδυσηι
αυθι κατακτειναι μηδ' εξεμεν αψ ες Αχαιους,
νυν μεν δη του πατρος αεικεα τισετε λωβην.
η, και Πεισανδρον μεν αφ' ιππων ωσε χαμαζε
δουρι βαλων προς στηθος: ο δ' υπτιος ουδει ερεισθη.
Ιππολοχος δ' απορουσε, τον αυ χαμαι εξεναριξε
χειρας απο ξιφει τμηξας απο τ' αυχενα κοψας,
ολμον δ' ως εσσευε κυλινδεσθαι δι' ομιλου.
τους μεν εας': ο δ' οθι πλεισται κλονεοντο φαλαγγες,
τη ρ' ενορους', αμα δ' αλλοι ευκνημιδες Αχαιοι.
πεζοι μεν πεζους ολεκον φευγοντας αναγκη,
ιππεις δ' ιππηας: υπο δε σφισιν ωρτο κονιη
εκ πεδιου, την ωρσαν εριγδουποι ποδες ιππων
χαλκω δηιοωντες: αταρ κρειων Αγαμεμνων
αιεν αποκτεινων επετ' Αργειοισι κελευων.
ως δ' οτε πυρ αιδηλον εν αξυλω εμπεση υλη,
παντη τ' ειλυφοων ανεμος φερει, οι δε τε θαμνοι
προρριζοι πιπτουσιν επειγομενοι πυρος ορμη:
ως αρ' υπ' Ατρειδη Αγαμεμνονι πιπτε καρηνα
Τρωων φευγοντων, πολλοι δ' εριαυχενες ιπποι
κειν' οχεα κροταλιζον ανα πτολεμοιο γεφυρας
ηνιοχους ποθεοντες αμυμονας: οι δ' επι γαιη
κειατο, γυπεσσιν πολυ φιλτεροι η αλοχοισιν.
Εκτορα δ' εκ βελεων υπαγε Ζευς εκ τε κονιης
εκ τ' ανδροκτασιης εκ θ' αιματος εκ τε κυδοιμου:
Ατρειδης δ' επετο σφεδανον Δαναοισι κελευων.
οι δε παρ' Ιλου σημα παλαιου Δαρδανιδαο
μεσσον καπ πεδιον παρ' ερινεον εσσευοντο
ιεμενοι πολιος: ο δε κεκληγων επετ' αιει
Ατρειδης, λυθρω δε παλασσετο χειρας ααπτους.
αλλ' οτε δη Σκαιας τε πυλας και φηγον ικοντο,
ενθ' αρα δη ισταντο και αλληλους ανεμιμνον.
οι δ' ετι καμ μεσσον πεδιον φοβεοντο βοες ως,
ας τε λεων εφοβησε μολων εν νυκτος αμολγω
πασας: τη δε τ' ιη αναφαινεται αιπυς ολεθρος:
της δ' εξ αυχεν' εαξε λαβων κρατεροισιν οδουσι
πρωτον, επειτα δε θ' αιμα και εγκατα παντα λαφυσσει:
ως τους Ατρειδης εφεπε κρειων Αγαμεμνων
αιεν αποκτεινων τον οπιστατον: οι δ' εφεβοντο.
πολλοι δε πρηνεις τε και υπτιοι εκπεσον ιππων
Ατρειδεω υπο χερσι: περι προ γαρ εγχει θυεν.
αλλ' οτε δη ταχ' εμελλεν υπο πτολιν αιπυ τε τειχος
ιξεσθαι, τοτε δη ρα πατηρ ανδρων τε θεων τε
Ιδης εν κορυφησι καθεζετο πιδηεσσης
ουρανοθεν καταβας: εχε δ' αστεροπην μετα χερσιν.
Ιριν δ' οτρυνε χρυσοπτερον αγγελεουσαν:
βασκ' ιθι Ιρι ταχεια, τον Εκτορι μυθον ενισπες:
οφρ' αν μεν κεν ορα Αγαμεμνονα ποιμενα λαων
θυνοντ' εν προμαχοισιν εναιροντα στιχας ανδρων,
τοφρ' αναχωρειτω, τον δ' αλλον λαον ανωχθω
μαρνασθαι δηιοισι κατα κρατερην υσμινην.
αυταρ επει κ' η δουρι τυπεις η βλημενος ιω
εις ιππους αλεται, τοτε οι κρατος εγγυαλιξω
κτεινειν εις ο κε νηας ευσσελμους αφικηται
δυη τ' ηελιος και επι κνεφας ιερον ελθη.
ως εφατ', ουδ' απιθησε ποδηνεμος ωκεα Ιρις,
βη δε κατ' Ιδαιων ορεων εις Ιλιον ιρην.
ευρ' υιον Πριαμοιο δαιφρονος Εκτορα διον
εσταοτ' εν θ' ιπποισι και αρμασι κολλητοισιν:
αγχου δ' ισταμενη προσεφη ποδας ωκεα Ιρις:
Εκτορ υιε Πριαμοιο Διι μητιν αταλαντε
Ζευς με πατηρ προεηκε τειν ταδε μυθησασθαι.
οφρ' αν μεν κεν ορας Αγαμεμνονα ποιμενα λαων
θυνοντ' εν προμαχοισιν, εναιροντα στιχας ανδρων,
τοφρ' υποεικε μαχης, τον δ' αλλον λαον ανωχθι
μαρνασθαι δηιοισι κατα κρατερην υσμινην.
αυταρ επει κ' η δουρι τυπεις η βλημενος ιω
εις ιππους αλεται, τοτε τοι κρατος εγγυαλιξει
κτεινειν, εις ο κε νηας ευσσελμους αφικηαι
δυη τ' ηελιος και επι κνεφας ιερον ελθη.
η μεν αρ' ως ειπους' απεβη ποδας ωκεα Ιρις,
Εκτωρ δ' εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε,
παλλων δ' οξεα δουρα κατα στρατον ωχετο παντη
οτρυνων μαχεσασθαι, εγειρε δε φυλοπιν αινην.
οι δ' ελελιχθησαν και εναντιοι εσταν Αχαιων,
Αργειοι δ' ετερωθεν εκαρτυναντο φαλαγγας.
αρτυνθη δε μαχη, σταν δ' αντιοι: εν δ' Αγαμεμνων
πρωτος ορους', εθελεν δε πολυ προμαχεσθαι απαντων.
εσπετε νυν μοι Μουσαι Ολυμπια δωματ' εχουσαι
ος τις δη πρωτος Αγαμεμνονος αντιον ηλθεν
η αυτων Τρωων ηε κλειτων επικουρων.
Ιφιδαμας Αντηνοριδης ηυς τε μεγας τε
ος τραφη εν Θρηκη εριβωλακι μητερι μηλων:
Κισσης τον γ' εθρεψε δομοις ενι τυτθον εοντα
μητροπατωρ, ος τικτε Θεανω καλλιπαρηον:
αυταρ επει ρ' ηβης ερικυδεος ικετο μετρον,
αυτου μιν κατερυκε, διδου δ' ο γε θυγατερα ην:
γημας δ' εκ θαλαμοιο μετα κλεος ικετ' Αχαιων
συν δυοκαιδεκα νηυσι κορωνισιν, αι οι εποντο.
τας μεν επειτ' εν Περκωτη λιπε νηας εισας,
αυταρ ο πεζος εων ες Ιλιον ειληλουθει:
ος ρα τοτ' Ατρειδεω Αγαμεμνονος αντιον ηλθεν.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
Ατρειδης μεν αμαρτε, παραι δε οι ετραπετ' εγχος,
Ιφιδαμας δε κατα ζωνην θωρηκος ενερθε
νυξ', επι δ' αυτος ερεισε βαρειη χειρι πιθησας:
ουδ' ετορε ζωστηρα παναιολον, αλλα πολυ πριν
αργυρω αντομενη μολιβος ως ετραπετ' αιχμη.
και το γε χειρι λαβων ευρυ κρειων Αγαμεμνων
ελκ' επι οι μεμαως ως τε λις, εκ δ' αρα χειρος
σπασσατο: τον δ' αορι πληξ' αυχενα, λυσε δε γυια.
ως ο μεν αυθι πεσων κοιμησατο χαλκεον υπνον
οικτρος απο μνηστης αλοχου, αστοισιν αρηγων,
κουριδιης, ης ου τι χαριν ιδε, πολλα δ' εδωκε:
πρωθ' εκατον βους δωκεν, επειτα δε χιλι' υπεστη
αιγας ομου και οις, τα οι ασπετα ποιμαινοντο.
δη τοτε γ' Ατρειδης Αγαμεμνων εξεναριξε,
βη δε φερων αν' ομιλον Αχαιων τευχεα καλα.
τον δ' ως ουν ενοησε Κοων αριδεικετος ανδρων
πρεσβυγενης Αντηνοριδης, κρατερον ρα ε πενθος
οφθαλμους εκαλυψε κασιγνητοιο πεσοντος.
στη δ' ευραξ συν δουρι λαθων Αγαμεμνονα διον,
νυξε δε μιν κατα χειρα μεσην αγκωνος ενερθε,
αντικρυ δε διεσχε φαεινου δουρος ακωκη.
ριγησεν τ' αρ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
αλλ' ουδ' ως απεληγε μαχης ηδε πτολεμοιο,
αλλ' επορουσε Κοωνι εχων ανεμοτρεφες εγχος.
ητοι ο Ιφιδαμαντα κασιγνητον και οπατρον
ελκε ποδος μεμαως, και αυτει παντας αριστους:
τον δ' ελκοντ' αν' ομιλον υπ' ασπιδος ομφαλοεσσης
ουτησε ξυστω χαλκηρει, λυσε δε γυια:
τοιο δ' επ' Ιφιδαμαντι καρη απεκοψε παραστας.
ενθ' Αντηνορος υιες υπ' Ατρειδη βασιληι
ποτμον αναπλησαντες εδυν δομον Αιδος εισω.
αυταρ ο των αλλων επεπωλειτο στιχας ανδρων
εγχει τ' αορι τε μεγαλοισι τε χερμαδιοισιν,
οφρα οι αιμ' ετι θερμον ανηνοθεν εξ ωτειλης.
αυταρ επει το μεν ελκος ετερσετο, παυσατο δ' αιμα,
οξειαι δ' οδυναι δυνον μενος Ατρειδαο.
ως δ' οτ' αν ωδινουσαν εχη βελος οξυ γυναικα
δριμυ, το τε προιεισι μογοστοκοι Ειλειθυιαι
Ηρης θυγατερες πικρας ωδινας εχουσαι,
ως οξει' οδυναι δυνον μενος Ατρειδαο.
ες διφρον δ' ανορουσε, και ηνιοχω επετελλε
νηυσιν επι γλαφυρησιν ελαυνεμεν: ηχθετο γαρ κηρ.
ηυσεν δε διαπρυσιον Δαναοισι γεγωνως:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
υμεις μεν νυν νηυσιν αμυνετε ποντοποροισι
φυλοπιν αργαλεην, επει ουκ εμε μητιετα Ζευς
ειασε Τρωεσσι πανημεριον πολεμιζειν.
ως εφαθ', ηνιοχος δ' ιμασεν καλλιτριχας ιππους
νηας επι γλαφυρας: τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην:
αφρεον δε στηθεα, ραινοντο δε νερθε κονιη
τειρομενον βασιληα μαχης απανευθε φεροντες.
Εκτωρ δ' ως ενοης' Αγαμεμνονα νοσφι κιοντα
Τρωσι τε και Λυκιοισιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Τρωες και Λυκιοι και Δαρδανοι αγχιμαχηται
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης.
οιχετ' ανηρ ωριστος, εμοι δε μεγ' ευχος εδωκε
Ζευς Κρονιδης: αλλ' ιθυς ελαυνετε μωνυχας ιππους
ιφθιμων Δαναων, ιν' υπερτερον ευχος αρησθε.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
ως δ' οτε που τις θηρητηρ κυνας αργιοδοντας
σευη επ' αγροτερω συι καπριω ηε λεοντι,
ως επ' Αχαιοισιν σευε Τρωας μεγαθυμους
Εκτωρ Πριαμιδης βροτολοιγω ισος Αρηι.
αυτος δ' εν πρωτοισι μεγα φρονεων εβεβηκει,
εν δ' επες' υσμινη υπεραει ισος αελλη,
η τε καθαλλομενη ιοειδεα ποντον ορινει.
ενθα τινα πρωτον, τινα δ' υστατον εξεναριξεν
Εκτωρ Πριαμιδης, οτε οι Ζευς κυδος εδωκεν;
Ασαιον μεν πρωτα και Αυτονοον και Οπιτην
και Δολοπα Κλυτιδην και Οφελτιον ηδ' Αγελαον
Αισυμνον τ' Ωρον τε και Ιππονοον μενεχαρμην.
τους αρ' ο γ' ηγεμονας Δαναων ελεν, αυταρ επειτα
πληθυν, ως οποτε νεφεα Ζεφυρος στυφελιξη
αργεσταο Νοτοιο βαθειη λαιλαπι τυπτων:
πολλον δε τροφι κυμα κυλινδεται, υψοσε δ' αχνη
σκιδναται εξ ανεμοιο πολυπλαγκτοιο ιωης:
ως αρα πυκνα καρηαθ' υφ' Εκτορι δαμνατο λαων.
ενθα κε λοιγος εην και αμηχανα εργα γενοντο,
και νυ κεν εν νηεσσι πεσον φευγοντες Αχαιοι,
ει μη Τυδειδη Διομηδει κεκλετ' Οδυσσευς:
Τυδειδη τι παθοντε λελασμεθα θουριδος αλκης;
αλλ' αγε δευρο πεπον, παρ' εμ' ισταο: δη γαρ ελεγχος
εσσεται ει κεν νηας ελη κορυθαιολος Εκτωρ.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη κρατερος Διομηδης:
ητοι εγω μενεω και τλησομαι: αλλα μινυνθα
ημεων εσσεται ηδος, επει νεφεληγερετα Ζευς
Τρωσιν δη βολεται δουναι κρατος ηε περ ημιν.
η και Θυμβραιον μεν αφ' ιππων ωσε χαμαζε
δουρι βαλων κατα μαζον αριστερον: αυταρ Οδυσσευς
αντιθεον θεραποντα Μολιονα τοιο ανακτος.
τους μεν επειτ' ειασαν, επει πολεμου απεπαυσαν:
τω δ' αν' ομιλον ιοντε κυδοιμεον, ως οτε καπρω
εν κυσι θηρευτησι μεγα φρονεοντε πεσητον:
ως ολεκον Τρωας παλιν ορμενω: αυταρ Αχαιοι
ασπασιως φευγοντες ανεπνεον Εκτορα διον.
ενθ' ελετην διφρον τε και ανερε δημου αριστω
υιε δυω Μεροπος Περκωσιου, ος περι παντων
ηδεε μαντοσυνας, ουδε ους παιδας εασκε
στειχειν ες πολεμον φθισηνορα: τω δε οι ου τι
πειθεσθην: κηρες γαρ αγον μελανος θανατοιο.
τους μεν Τυδειδης δουρικλειτος Διομηδης
θυμου και ψυχης κεκαδων κλυτα τευχε' απηυρα:
Ιπποδαμον δ' Οδυσευς και Υπειροχον εξεναριξεν.
ενθα σφιν κατα ισα μαχην ετανυσσε Κρονιων
εξ Ιδης καθορων: τοι δ' αλληλους εναριζον.
ητοι Τυδεος υιος Αγαστροφον ουτασε δουρι
Παιονιδην ηρωα κατ' ισχιον: ου δε οι ιπποι
εγγυς εσαν προφυγειν, αασατο δε μεγα θυμω.
τους μεν γαρ θεραπων απανευθ' εχεν, αυταρ ο πεζος
θυνε δια προμαχων, ειος φιλον ωλεσε θυμον.
Εκτωρ δ' οξυ νοησε κατα στιχας, ωρτο δ' επ' αυτους
κεκληγων: αμα δε Τρωων ειποντο φαλαγγες.
τον δε ιδων ριγησε βοην αγαθος Διομηδης,
αιψα δ' Οδυσσηα προσεφωνεεν εγγυς εοντα:
νωιν δη τοδε πημα κυλινδεται οβριμος Εκτωρ:
αλλ' αγε δη στεωμεν και αλεξωμεσθα μενοντες.
η ρα, και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος
και βαλεν, ουδ' αφαμαρτε τιτυσκομενος κεφαληφιν,
ακρην κακ κορυθα: πλαγχθη δ' απο χαλκοφι χαλκος,
ουδ' ικετο χροα καλον: ερυκακε γαρ τρυφαλεια
τριπτυχος αυλωπις, την οι πορε Φοιβος Απολλων.
Εκτωρ δ' ωκ' απελεθρον ανεδραμε, μικτο δ' ομιλω,
στη δε γνυξ εριπων και ερεισατο χειρι παχειη
γαιης: αμφι δε οσσε κελαινη νυξ εκαλυψεν.
οφρα δε Τυδειδης μετα δουρατος ωχετ' ερωην
τηλε δια προμαχων, οθι οι καταεισατο γαιης
τοφρ' Εκτωρ εμπνυτο, και αψ ες διφρον ορουσας
εξελας' ες πληθυν, και αλευατο κηρα μελαιναν.
δουρι δ' επαισσων προσεφη κρατερος Διομηδης:
εξ αυ νυν εφυγες θανατον κυον: η τε τοι αγχι
ηλθε κακον: νυν αυτε ς' ερυσατο Φοιβος Απολλων
ω μελλεις ευχεσθαι ιων ες δουπον ακοντων.
η θην ς' εξανυω γε και υστερον αντιβολησας,
ει που τις και εμοιγε θεων επιταρροθος εστι.
νυν αυ τους αλλους επιεισομαι, ον κε κιχειω.
η, και Παιονιδην δουρι κλυτον εξεναριζεν.
αυταρ Αλεξανδρος Ελενης ποσις ηυκομοιο
Τυδειδη επι τοξα τιταινετο ποιμενι λαων,
στηλη κεκλιμενος ανδροκμητω επι τυμβω
Ιλου Δαρδανιδαο, παλαιου δημογεροντος.
ητοι ο μεν θωρηκα Αγαστροφου ιφθιμοιο
αινυτ' απο στηθεσφι παναιολον ασπιδα τ' ωμων
και κορυθα βριαρην: ο δε τοξου πηχυν ανελκε
και βαλεν, ουδ' αρα μιν αλιον βελος εκφυγε χειρος,
ταρσον δεξιτεροιο ποδος: δια δ' αμπερες ιος
εν γαιη κατεπηκτο: ο δε μαλα ηδυ γελασσας
εκ λοχου αμπηδησε και ευχομενος επος ηυδα:
βεβληαι ουδ' αλιον βελος εκφυγεν: ως οφελον τοι
νειατον ες κενεωνα βαλων εκ θυμον ελεσθαι.
ουτω κεν και Τρωες ανεπνευσαν κακοτητος,
οι τε σε πεφρικασι λεονθ' ως μηκαδες αιγες.
τον δ' ου ταρβησας προσεφη κρατερος Διομηδης:
τοξοτα λωβητηρ κερα αγλαε παρθενοπιπα
ει μεν δη αντιβιον συν τευχεσι πειρηθειης,
ουκ αν τοι χραισμησι βιος και ταρφεες ιοι:
νυν δε μ' επιγραψας ταρσον ποδος ευχεαι αυτως.
ουκ αλεγω, ως ει με γυνη βαλοι η παις αφρων:
κωφον γαρ βελος ανδρος αναλκιδος ουτιδανοιο.
η τ' αλλως υπ' εμειο, και ει κ' ολιγον περ επαυρη,
οξυ βελος πελεται, και ακηριον αιψα τιθησι.
του δε γυναικος μεν τ' αμφιδρυφοι εισι παρειαι,
παιδες δ' ορφανικοι: ο δε θ' αιματι γαιαν ερευθων
πυθεται, οιωνοι δε περι πλεες ηε γυναικες.
ως φατο, του δ' Οδυσευς δουρικλυτος εγγυθεν ελθων
εστη προσθ': ο δ' οπισθε καθεζομενος βελος ωκυ
εκ ποδος ελκ', οδυνη δε δια χροος ηλθ' αλεγεινη.
ες διφρον δ' ανορουσε, και ηνιοχω επετελλε
νηυσιν επι γλαφυρησιν ελαυνεμεν: ηχθετο γαρ κηρ.
οιωθη δ' Οδυσευς δουρι κλυτος, ουδε τις αυτω
Αργειων παρεμεινεν, επει φοβος ελλαβε παντας:
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω μοι εγω τι παθω; μεγα μεν κακον αι κε φεβωμαι
πληθυν ταρβησας: το δε ριγιον αι κεν αλωω
μουνος: τους δ' αλλους Δαναους εφοβησε Κρονιων.
αλλα τι η μοι ταυτα φιλος διελεξατο θυμος;
οιδα γαρ οττι κακοι μεν αποιχονται πολεμοιο,
ος δε κ' αριστευησι μαχη ενι τον δε μαλα χρεω
εσταμεναι κρατερως, η τ' εβλητ' η τ' εβαλ' αλλον.
ειος ο ταυθ' ωρμαινε κατα φρενα και κατα θυμον,
τοφρα δ' επι Τρωων στιχες ηλυθον ασπισταων,
ελσαν δ' εν μεσσοισι, μετα σφισι πημα τιθεντες.
ως δ' οτε καπριον αμφι κυνες θαλεροι τ' αιζηοι
σευωνται, ο δε τ' εισι βαθειης εκ ξυλοχοιο
θηγων λευκον οδοντα μετα γναμπτησι γενυσσιν,
αμφι δε τ' αισσονται, υπαι δε τε κομπος οδοντων
γιγνεται, οι δε μενουσιν αφαρ δεινον περ εοντα,
ως ρα τοτ' αμφ' Οδυσηα Διι φιλον εσσευοντο
Τρωες: ο δε πρωτον μεν αμυμονα Δηιοπιτην
ουτασεν ωμον υπερθεν επαλμενος οξει δουρι,
αυταρ επειτα Θοωνα και Εννομον εξεναριξε.
Χερσιδαμαντα δ' επειτα καθ' ιππων αιξαντα
δουρι κατα προτμησιν υπ' ασπιδος ομφαλοεσσης
νυξεν: ο δ' εν κονιησι πεσων ελε γαιαν αγοστω.
τους μεν εας', ο δ' αρ' Ιππασιδην Χαροπ' ουτασε δουρι
αυτοκασιγνητον ευηφενεος Σωκοιο.
τω δ' επαλεξησων Σωκος κιεν ισοθεος φως,
στη δε μαλ' εγγυς ιων και μιν προς μυθον εειπεν
ω Οδυσευ πολυαινε δολων ατ' ηδε πονοιο
σημερον η δοιοισιν επευξεαι Ιππασιδησι
τοιωδ' ανδρε κατακτεινας και τευχε' απουρας,
η κεν εμω υπο δουρι τυπεις απο θυμον ολεσσης.
ως ειπων ουτησε κατ' ασπιδα παντος' εισην.
δια μεν ασπιδος ηλθε φαεινης οβριμον εγχος,
και δια θωρηκος πολυδαιδαλου ηρηρειστο,
παντα δ' απο πλευρων χροα εργαθεν, ουδ' ετ' εασε
Παλλας Αθηναιη μιχθημεναι εγκασι φωτος.
γνω δ' Οδυσευς ο οι ου τι τελος κατακαιριον ηλθεν,
αψ δ' αναχωρησας Σωκον προς μυθον εειπεν:
α δειλ' η μαλα δη σε κιχανεται αιπυς ολεθρος.
ητοι μεν ρ' εμ' επαυσας επι Τρωεσσι μαχεσθαι:
σοι δ' εγω ενθαδε φημι φονον και κηρα μελαιναν
ηματι τωδ' εσσεσθαι, εμω δ' υπο δουρι δαμεντα
ευχος εμοι δωσειν, ψυχην δ' Αιδι κλυτοπωλω.
η, και ο μεν φυγαδ' αυτις υποστρεψας εβεβηκει,
τω δε μεταστρεφθεντι μεταφρενω εν δορυ πηξεν
ωμων μεσσηγυς, δια δε στηθεσφιν ελασσε,
δουπησεν δε πεσων: ο δ' επευξατο διος Οδυσσευς:
ω Σωχ' Ιππασου υιε δαιφρονος ιπποδαμοιο
φθη σε τελος θανατοιο κιχημενον, ουδ' υπαλυξας.
α δειλ' ου μεν σοι γε πατηρ και ποτνια μητηρ
οσσε καθαιρησουσι θανοντι περ, αλλ' οιωνοι
ωμησται ερυουσι, περι πτερα πυκνα βαλοντες.
αυταρ εμ', ει κε θανω, κτεριουσι γε διοι Αχαιοι.
ως ειπων Σωκοιο δαιφρονος οβριμον εγχος
εξω τε χροος ελκε και ασπιδος ομφαλοεσσης:
αιμα δε οι σπασθεντος ανεσσυτο, κηδε δε θυμον.
Τρωες δε μεγαθυμοι οπως ιδον αιμ' Οδυσηος
κεκλομενοι καθ' ομιλον επ' αυτω παντες εβησαν.
αυταρ ο γ' εξοπισω ανεχαζετο, αυε δ' εταιρους.
τρις μεν επειτ' ηυσεν οσον κεφαλη χαδε φωτος,
τρις δ' αιεν ιαχοντος αρηι φιλος Μενελαος.
αιψα δ' αρ' Αιαντα προσεφωνεεν εγγυς εοντα:
Αιαν διογενες Τελαμωνιε κοιρανε λαων
αμφι μ' Οδυσσηος ταλασιφρονος ικετ' αυτη
τω ικελη ως ει ε βιωατο μουνον εοντα
Τρωες αποτμηξαντες ενι κρατερη υσμινη.
αλλ' ιομεν καθ' ομιλον: αλεξεμεναι γαρ αμεινον.
δειδω μη τι παθησιν ενι Τρωεσσι μονωθεις
εσθλος εων, μεγαλη δε ποθη Δαναοισι γενηται.
ως ειπων ο μεν ηρχ', ο δ' αμ' εσπετο ισοθεος φως.
ευρον επειτ' Οδυσηα Διι φιλον: αμφι δ' αρ' αυτον
Τρωες επονθ' ως ει τε δαφοινοι θωες ορεσφιν
αμφ' ελαφον κεραον βεβλημενον, ον τ' εβαλ' ανηρ
ιω απο νευρης: τον μεν τ' ηλυξε ποδεσσι
φευγων, οφρ' αιμα λιαρον και γουνατ' ορωρη:
αυταρ επει δη τον γε δαμασσεται ωκυς οιστος,
ωμοφαγοι μιν θωες εν ουρεσι δαρδαπτουσιν
εν νεμει σκιερω: επι τε λιν ηγαγε δαιμων
σιντην: θωες μεν τε διετρεσαν, αυταρ ο δαπτει:
ως ρα τοτ' αμφ' Οδυσηα δαιφρονα ποικιλομητην
Τρωες επον πολλοι τε και αλκιμοι, αυταρ ο γ' ηρως
αισσων ω εγχει αμυνετο νηλεες ημαρ.
Αιας δ' εγγυθεν ηλθε φερων σακος ηυτε πυργον,
στη δε παρεξ: Τρωες δε διετρεσαν αλλυδις αλλος.
ητοι τον Μενελαος αρηιος εξαγ' ομιλου
χειρος εχων, ειος θεραπων σχεδον ηλασεν ιππους.
Αιας δε Τρωεσσιν επαλμενος ειλε Δορυκλον
Πριαμιδην νοθον υιον, επειτα δε Πανδοκον ουτα,
ουτα δε Λυσανδρον και Πυρασον ηδε Πυλαρτην.
ως δ' οποτε πληθων ποταμος πεδιον δε κατεισι
χειμαρρους κατ' ορεσφιν οπαζομενος Διος ομβρω,
πολλας δε δρυς αζαλεας, πολλας δε τε πευκας
εσφερεται, πολλον δε τ' αφυσγετον εις αλα βαλλει,
ως εφεπε κλονεων πεδιον τοτε φαιδιμος Αιας,
δαιζων ιππους τε και ανερας: ουδε πω Εκτωρ
πευθετ', επει ρα μαχης επ' αριστερα μαρνατο πασης
οχθας παρ ποταμοιο Σκαμανδρου, τη ρα μαλιστα
ανδρων πιπτε καρηνα, βοη δ' ασβεστος ορωρει
Νεστορα τ' αμφι μεγαν και αρηιον Ιδομενηα.
Εκτωρ μεν μετα τοισιν ομιλει μερμερα ρεζων
εγχει θ' ιπποσυνη τε, νεων δ' αλαπαζε φαλαγγας:
ουδ' αν πω χαζοντο κελευθου διοι Αχαιοι
ει μη Αλεξανδρος Ελενης ποσις ηυκομοιο
παυσεν αριστευοντα Μαχαονα ποιμενα λαων,
ιω τριγλωχινι βαλων κατα δεξιον ωμον.
τω ρα περιδεισαν μενεα πνειοντες Αχαιοι
μη πως μιν πολεμοιο μετακλινθεντος ελοιεν.
αυτικα δ' Ιδομενευς προσεφωνεε Νεστορα διον:
ω Νεστορ Νηληιαδη μεγα κυδος Αχαιων
αγρει σων οχεων επιβησεο, παρ δε Μαχαων
βαινετω, ες νηας δε ταχιστ' εχε μωνυχας ιππους:
ιητρος γαρ ανηρ πολλων ανταξιος αλλων
ιους τ' εκταμνειν επι τ' ηπια φαρμακα πασσειν.
ως εφατ', ουδ' απιθησε Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ.
αυτικα δ' ων οχεων επεβησετο, παρ δε Μαχαων
βαιν' Ασκληπιου υιος αμυμονος ιητηρος:
μαστιξεν δ' ιππους, τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην
νηας επι γλαφυρας: τη γαρ φιλον επλετο θυμω.
Κεβριονης δε Τρωας ορινομενους ενοησεν
Εκτορι παρβεβαως, και μιν προς μυθον εειπεν:
Εκτορ νωι μεν ενθαδ' ομιλεομεν Δαναοισιν
εσχατιη πολεμοιο δυσηχεος: οι δε δη αλλοι
Τρωες ορινονται επιμιξ ιπποι τε και αυτοι.
Αιας δε κλονεει Τελαμωνιος: ευ δε μιν εγνων:
ευρυ γαρ αμφ' ωμοισιν εχει σακος: αλλα και ημεις
κεις' ιππους τε και αρμ' ιθυνομεν, ενθα μαλιστα
ιππηες πεζοι τε κακην εριδα προβαλοντες
αλληλους ολεκουσι, βοη δ' ασβεστος ορωρεν.
ως αρα φωνησας ιμασεν καλλιτριχας ιππους
μαστιγι λιγυρη: τοι δε πληγης αιοντες
ριμφ' εφερον θοον αρμα μετα Τρωας και Αχαιους
στειβοντες νεκυας τε και ασπιδας: αιματι δ' αξων
νερθεν απας πεπαλακτο και αντυγες αι περι διφρον,
ας αρ' αφ' ιππειων οπλεων ραθαμιγγες εβαλλον
αι τ' απ' επισσωτρων. ο δε ιετο δυναι ομιλον
ανδρομεον ρηξαι τε μεταλμενος: εν δε κυδοιμον
ηκε κακον Δαναοισι, μινυνθα δε χαζετο δουρος.
αυταρ ο των αλλων επεπωλειτο στιχας ανδρων
εγχει τ' αορι τε μεγαλοισι τε χερμαδιοισιν,
Αιαντος δ' αλεεινε μαχην Τελαμωνιαδαο.
Ζευς δε πατηρ Αιανθ' υψιζυγος εν φοβον ωρσε:
στη δε ταφων, οπιθεν δε σακος βαλεν επταβοειον,
τρεσσε δε παπτηνας εφ' ομιλου θηρι εοικως
εντροπαλιζομενος ολιγον γονυ γουνος αμειβων.
ως δ' αιθωνα λεοντα βοων απο μεσσαυλοιο
εσσευαντο κυνες τε και ανερες αγροιωται,
οι τε μιν ουκ ειωσι βοων εκ πιαρ ελεσθαι
παννυχοι εγρησσοντες: ο δε κρειων ερατιζων
ιθυει, αλλ' ου τι πρησσει: θαμεες γαρ ακοντες
αντιον αισσουσι θρασειαων απο χειρων
καιομεναι τε δεται, τας τε τρει εσσυμενος περ:
ηωθεν δ' απο νοσφιν εβη τετιηοτι θυμω:
ως Αιας τοτ' απο Τρωων τετιημενος ητορ
ηιε πολλ' αεκων: περι γαρ διε νηυσιν Αχαιων.
ως δ' οτ' ονος παρ' αρουραν ιων εβιησατο παιδας
νωθης, ω δη πολλα περι ροπαλ' αμφις εαγη,
κειρει τ' εισελθων βαθυ ληιον: οι δε τε παιδες
τυπτουσιν ροπαλοισι: βιη δε τε νηπιη αυτων:
σπουδη τ' εξηλασσαν, επει τ' εκορεσσατο φορβης:
ως τοτ' επειτ' Αιαντα μεγαν Τελαμωνιον υιον
Τρωες υπερθυμοι πολυηγερεες τ' επικουροι
νυσσοντες ξυστοισι μεσον σακος αιεν εποντο.
Αιας δ' αλλοτε μεν μνησασκετο θουριδος αλκης
αυτις υποστρεφθεις, και ερητυσασκε φαλαγγας
Τρωων ιπποδαμων: οτε δε τρωπασκετο φευγειν.
παντας δε προεεργε θοας επι νηας οδευειν,
αυτος δε Τρωων και Αχαιων θυνε μεσηγυ
ισταμενος: τα δε δουρα θρασειαων απο χειρων
αλλα μεν εν σακει μεγαλω παγεν ορμενα προσσω,
πολλα δε και μεσσηγυ, παρος χροα λευκον επαυρειν,
εν γαιη ισταντο λιλαιομενα χροος ασαι.
τον δ' ως ουν ενοης' Ευαιμονος αγλαος υιος
Ευρυπυλος πυκινοισι βιαζομενον βελεεσσι,
στη ρα παρ' αυτον ιων, και ακοντισε δουρι φαεινω,
και βαλε Φαυσιαδην Απισαονα ποιμενα λαων
ηπαρ υπο πραπιδων, ειθαρ δ' υπο γουνατ' ελυσεν:
Ευρυπυλος δ' επορουσε και αινυτο τευχε' απ' ωμων.
τον δ' ως ουν ενοησεν Αλεξανδρος θεοειδης
τευχε' απαινυμενον Απισαονος, αυτικα τοξον
ελκετ' επ' Ευρυπυλω, και μιν βαλε μηρον οιστω
δεξιον: εκλασθη δε δοναξ, εβαρυνε δε μηρον.
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων,
ηυσεν δε διαπρυσιον Δαναοισι γεγωνως:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
στητ' ελελιχθεντες και αμυνετε νηλεες ημαρ
Αιανθ', ος βελεεσσι βιαζεται, ουδε ε φημι
φευξεσθ' εκ πολεμοιο δυσηχεος: αλλα μαλ' αντην
ιστασθ' αμφ' Αιαντα μεγαν Τελαμωνιον υιον.
ως εφατ' Ευρυπυλος βεβλημενος: οι δε παρ' αυτον
πλησιοι εστησαν σακε' ωμοισι κλιναντες
δουρατ' ανασχομενοι: των δ' αντιος ηλυθεν Αιας.
στη δε μεταστρεφθεις, επει ικετο εθνος εταιρων.
ως οι μεν μαρναντο δεμας πυρος αιθομενοιο:
Νεστορα δ' εκ πολεμοιο φερον Νηληιαι ιπποι
ιδρωσαι, ηγον δε Μαχαονα ποιμενα λαων.
τον δε ιδων ενοησε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
εστηκει γαρ επι πρυμνη μεγακητει νηι
εισοροων πονον αιπυν ιωκα τε δακρυοεσσαν.
αιψα δ' εταιρον εον Πατροκληα προσεειπε
φθεγξαμενος παρα νηος: ο δε κλισιηθεν ακουσας
εκμολεν ισος Αρηι, κακου δ' αρα οι πελεν αρχη.
τον προτερος προσεειπε Μενοιτιου αλκιμος υιος:
τιπτε με κικλησκεις Αχιλευ; τι δε σε χρεω εμειο;
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
διε Μενοιτιαδη τω εμω κεχαρισμενε θυμω
νυν οιω περι γουνατ' εμα στησεσθαι Αχαιους
λισσομενους: χρειω γαρ ικανεται ουκετ' ανεκτος.
αλλ' ιθι νυν Πατροκλε Διι φιλε Νεστορ' ερειο
ον τινα τουτον αγει βεβλημενον εκ πολεμοιο:
ητοι μεν τα γ' οπισθε Μαχαονι παντα εοικε
τω Ασκληπιαδη, αταρ ουκ ιδον ομματα φωτος:
ιπποι γαρ με παρηιξαν προσσω μεμαυιαι.
ως φατο, Πατροκλος δε φιλω επεπειθεθ' εταιρω,
βη δε θεειν παρα τε κλισιας και νηας Αχαιων.
οι δ' οτε δη κλισιην Νηληιαδεω αφικοντο,
αυτοι μεν ρ' απεβησαν επι χθονα πουλυβοτειραν,
ιππους δ' Ευρυμεδων θεραπων λυε τοιο γεροντος
εξ οχεων: τοι δ' ιδρω απεψυχοντο χιτωνων
σταντε ποτι πνοιην παρα θιν' αλος: αυταρ επειτα
ες κλισιην ελθοντες επι κλισμοισι καθιζον.
τοισι δε τευχε κυκειω ευπλοκαμος Εκαμηδη,
την αρετ' εκ Τενεδοιο γερων, οτε περσεν Αχιλλευς,
θυγατερ' Αρσινοου μεγαλητορος, ην οι Αχαιοι
εξελον ουνεκα βουλη αριστευεσκεν απαντων.
η σφωιν πρωτον μεν επιπροιηλε τραπεζαν
καλην κυανοπεζαν ευξοον, αυταρ επ' αυτης
χαλκειον κανεον, επι δε κρομυον ποτω οψον,
ηδε μελι χλωρον, παρα δ' αλφιτου ιερου ακτην,
παρ δε δεπας περικαλλες, ο οικοθεν ηγ' ο γεραιος,
χρυσειοις ηλοισι πεπαρμενον: ουατα δ' αυτου
τεσσαρ' εσαν, δοιαι δε πελειαδες αμφις εκαστον
χρυσειαι νεμεθοντο, δυω δ' υπο πυθμενες ησαν.
αλλος μεν μογεων αποκινησασκε τραπεζης
πλειον εον, Νεστωρ δ' ο γερων αμογητι αειρεν.
εν τω ρα σφι κυκησε γυνη εικυια θεησιν
οινω Πραμνειω, επι δ' αιγειον κνη τυρον
κνηστι χαλκειη, επι δ' αλφιτα λευκα παλυνε,
πινεμεναι δ' εκελευσεν, επει ρ' ωπλισσε κυκειω.
τω δ' επει ουν πινοντ' αφετην πολυκαγκεα διψαν
μυθοισιν τερποντο προς αλληλους ενεποντες,
Πατροκλος δε θυρησιν εφιστατο ισοθεος φως.
τον δε ιδων ο γεραιος απο θρονου ωρτο φαεινου,
ες δ' αγε χειρος ελων, κατα δ' εδριαασθαι ανωγε.
Πατροκλος δ' ετερωθεν αναινετο ειπε τε μυθον:
ουχ εδος εστι γεραιε διοτρεφες, ουδε με πεισεις.
αιδοιος νεμεσητος ο με προεηκε πυθεσθαι
ον τινα τουτον αγεις βεβλημενον: αλλα και αυτος
γιγνωσκω, οροω δε Μαχαονα ποιμενα λαων.
νυν δε επος ερεων παλιν αγγελος ειμ' Αχιληι.
ευ δε συ οισθα γεραιε διοτρεφες, οιος εκεινος
δεινος ανηρ: ταχα κεν και αναιτιον αιτιοωτο.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
τιπτε ταρ ωδ' Αχιλευς ολοφυρεται υιας Αχαιων,
οσσοι δη βελεσιν βεβληαται; ουδε τι οιδε
πενθεος, οσσον ορωρε κατα στρατον: οι γαρ αριστοι
εν νηυσιν κεαται βεβλημενοι ουταμενοι τε.
βεβληται μεν ο Τυδειδης κρατερος Διομηδης,
ουτασται δ' Οδυσευς δουρι κλυτος ηδ' Αγαμεμνων:
βεβληται δε και Ευρυπυλος κατα μηρον οιστω:
τουτον δ' αλλον εγω νεον ηγαγον εκ πολεμοιο
ιω απο νευρης βεβλημενον. αυταρ Αχιλλευς
εσθλος εων Δαναων ου κηδεται ουδ' ελεαιρει.
η μενει εις ο κε δη νηες θοαι αγχι θαλασσης
Αργειων αεκητι πυρος δηιοιο θερωνται,
αυτοι τε κτεινωμεθ' επισχερω; ου γαρ εμη ις
εσθ' οιη παρος εσκεν ενι γναμπτοισι μελεσσιν.
ειθ' ως ηβωοιμι βιη δε μοι εμπεδος ειη
ως οποτ' Ηλειοισι και ημιν νεικος ετυχθη
αμφι βοηλασιη, οτ' εγω κτανον Ιτυμονηα
εσθλον Υπειροχιδην, ος εν Ηλιδι ναιεταασκε,
ρυσι' ελαυνομενος: ο δ' αμυνων ησι βοεσσιν
εβλητ' εν πρωτοισιν εμης απο χειρος ακοντι,
καδ δ' επεσεν, λαοι δε περιτρεσαν αγροιωται.
ληιδα δ' εκ πεδιου συνελασσαμεν ηλιθα πολλην
πεντηκοντα βοων αγελας, τοσα πωεα οιων,
τοσσα συων συβοσια, τος' αιπολια πλατε' αιγων,
ιππους δε ξανθας εκατον και πεντηκοντα
πασας θηλειας, πολλησι δε πωλοι υπησαν.
και τα μεν ηλασαμεσθα Πυλον Νηληιον εισω
εννυχιοι προτι αστυ: γεγηθει δε φρενα Νηλευς,
ουνεκα μοι τυχε πολλα νεω πολεμον δε κιοντι.
κηρυκες δ' ελιγαινον αμ' ηοι φαινομενηφι
τους ιμεν οισι χρειος οφειλετ' εν Ηλιδι διη:
οι δε συναγρομενοι Πυλιων ηγητορες ανδρες
δαιτρευον: πολεσιν γαρ Επειοι χρειος οφειλον,
ως ημεις παυροι κεκακωμενοι εν Πυλω ημεν:
ελθων γαρ ρ' εκακωσε βιη Ηρακληειη
των προτερων ετεων, κατα δ' εκταθεν οσσοι αριστοι:
δωδεκα γαρ Νηληος αμυμονος υιεες ημεν:
των οιος λιπομην, οι δ' αλλοι παντες ολοντο.
ταυθ' υπερηφανεοντες Επειοι χαλκοχιτωνες
ημεας υβριζοντες ατασθαλα μηχανοωντο.
εκ δ' ο γερων αγελην τε βοων και πωυ μεγ' οιων
ειλετο κριναμενος τριηκοσι' ηδε νομηας.
και γαρ τω χρειος μεγ' οφειλετ' εν Ηλιδι διη
τεσσαρες αθλοφοροι ιπποι αυτοισιν οχεσφιν
ελθοντες μετ' αεθλα: περι τριποδος γαρ εμελλον
θευσεσθαι: τους δ' αυθι αναξ ανδρων Αυγειας
κασχεθε, τον δ' ελατηρ' αφιει ακαχημενον ιππων.
των ο γερων επεων κεχολωμενος ηδε και εργων
εξελετ' ασπετα πολλα: τα δ' αλλ' ες δημον εδωκε
δαιτρευειν, μη τις οι ατεμβομενος κιοι ισης.
ημεις μεν τα εκαστα διειπομεν, αμφι τε αστυ
ερδομεν ιρα θεοις: οι δε τριτω ηματι παντες
ηλθον ομως αυτοι τε πολεις και μωνυχες ιπποι
πανσυδιη: μετα δε σφι Μολιονε θωρησσοντο
παιδ' ετ' εοντ', ου πω μαλα ειδοτε θουριδος αλκης.
εστι δε τις Θρυοεσσα πολις αιπεια κολωνη
τηλου επ' Αλφειω, νεατη Πυλου ημαθοεντος:
την αμφεστρατοωντο διαρραισαι μεμαωτες.
αλλ' οτε παν πεδιον μετεκιαθον, αμμι δ' Αθηνη
αγγελος ηλθε θεους' απ' Ολυμπου θωρησσεσθαι
εννυχος, ουδ' αεκοντα Πυλον κατα λαον αγειρεν
αλλα μαλ' εσσυμενους πολεμιζειν. ουδε με Νηλευς
εια θωρησσεσθαι, απεκρυψεν δε μοι ιππους:
ου γαρ πω τι μ' εφη ιδμεν πολεμηια εργα.
αλλα και ως ιππευσι μετεπρεπον ημετεροισι
και πεζος περ εων, επει ως αγε νεικος Αθηνη.
εστι δε τις ποταμος Μινυηιος εις αλα βαλλων
εγγυθεν Αρηνης, οθι μειναμεν Ηω διαν
ιππηες Πυλιων, τα δ' επερρεον εθνεα πεζων.
ενθεν πανσυδιη συν τευχεσι θωρηχθεντες
ενδιοι ικομεσθ' ιερον ροον Αλφειοιο.
ενθα Διι ρεξαντες υπερμενει ιερα καλα,
ταυρον δ' Αλφειω, ταυρον δε Ποσειδαωνι,
αυταρ Αθηναιη γλαυκωπιδι βουν αγελαιην,
δορπον επειθ' ελομεσθα κατα στρατον εν τελεεσσι,
και κατεκοιμηθημεν εν εντεσιν οισιν εκαστος
αμφι ροας ποταμοιο. αταρ μεγαθυμοι Επειοι
αμφεσταν δη αστυ διαρραισαι μεμαωτες:
αλλα σφι προπαροιθε φανη μεγα εργον Αρηος:
ευτε γαρ ηελιος φαεθων υπερεσχεθε γαιης,
συμφερομεσθα μαχη Διι τ' ευχομενοι και Αθηνη.
αλλ' οτε δη Πυλιων και Επειων επλετο νεικος,
πρωτος εγων ελον ανδρα, κομισσα δε μωνυχας ιππους,
Μουλιον αιχμητην: γαμβρος δ' ην Αυγειαο,
πρεσβυτατην δε θυγατρ' ειχε ξανθην Αγαμηδην,
η τοσα φαρμακα ηδη οσα τρεφει ευρεια χθων.
τον μεν εγω προσιοντα βαλον χαλκηρει δουρι,
ηριπε δ' εν κονιησιν: εγω δ' ες διφρον ορουσας
στην ρα μετα προμαχοισιν: αταρ μεγαθυμοι Επειοι
ετρεσαν αλλυδις αλλος, επει ιδον ανδρα πεσοντα
ηγεμον' ιππηων, ος αριστευεσκε μαχεσθαι.
αυταρ εγων επορουσα κελαινη λαιλαπι ισος,
πεντηκοντα δ' ελον διφρους, δυο δ' αμφις εκαστον
φωτες οδαξ ελον ουδας εμω υπο δουρι δαμεντες.
και νυ κεν Ακτοριωνε Μολιονε παιδ' αλαπαξα,
ει μη σφωε πατηρ ευρυ κρειων ενοσιχθων
εκ πολεμου εσαωσε καλυψας ηερι πολλη.
ενθα Ζευς Πυλιοισι μεγα κρατος εγγυαλιξε:
τοφρα γαρ ουν επομεσθα δια σπιδεος πεδιοιο
κτεινοντες τ' αυτους ανα τ' εντεα καλα λεγοντες,
οφρ' επι Βουπρασιου πολυπυρου βησαμεν ιππους
πετρης τ' Ωλενιης, και Αλησιου ενθα κολωνη
κεκληται: οθεν αυτις απετραπε λαον Αθηνη.
ενθ' ανδρα κτεινας πυματον λιπον: αυταρ Αχαιοι
αψ απο Βουπρασιοιο Πυλονδ' εχον ωκεας ιππους,
παντες δ' ευχετοωντο θεων Διι Νεστορι τ' ανδρων.
ως εον, ει ποτ' εον γε, μετ' ανδρασιν. αυταρ Αχιλλευς
οιος της αρετης απονησεται: η τε μιν οιω
πολλα μετακλαυσεσθαι επει κ' απο λαος οληται.
ω πεπον η μεν σοι γε Μενοιτιος ωδ' επετελλεν
ηματι τω οτε ς' εκ Φθιης Αγαμεμνονι πεμπε,
νωι δε τ' ενδον εοντες εγω και διος Οδυσσευς
παντα μαλ' εν μεγαροις ηκουομεν ως επετελλε.
Πηληος δ' ικομεσθα δομους ευ ναιεταοντας
λαον αγειροντες κατ' Αχαιιδα πουλυβοτειραν.
ενθα δ' επειθ' ηρωα Μενοιτιον ευρομεν ενδον
ηδε σε, παρ δ' Αχιληα: γερων δ' ιππηλατα Πηλευς
πιονα μηρια καιε βοος Διι τερπικεραυνω
αυλης εν χορτω: εχε δε χρυσειον αλεισον
σπενδων αιθοπα οινον επ' αιθομενοις ιεροισι.
σφωι μεν αμφι βοος επετον κρεα, νωι δ' επειτα
στημεν ενι προθυροισι: ταφων δ' ανορουσεν Αχιλλευς,
ες δ' αγε χειρος ελων, κατα δ' εδριαασθαι ανωγε,
ξεινια τ' ευ παρεθηκεν, α τε ξεινοις θεμις εστιν.
αυταρ επει ταρπημεν εδητυος ηδε ποτητος,
ηρχον εγω μυθοιο κελευων υμμ' αμ' επεσθαι:
σφω δε μαλ' ηθελετον, τω δ' αμφω πολλ' επετελλον.
Πηλευς μεν ω παιδι γερων επετελλ' Αχιληι
αιεν αριστευειν και υπειροχον εμμεναι αλλων:
σοι δ' αυθ' ωδ' επετελλε Μενοιτιος Ακτορος υιος:
τεκνον εμον γενεη μεν υπερτερος εστιν Αχιλλευς,
πρεσβυτερος δε συ εσσι: βιη δ' ο γε πολλον αμεινων.
αλλ' ευ οι φασθαι πυκινον επος ηδ' υποθεσθαι
και οι σημαινειν: ο δε πεισεται εις αγαθον περ.
ως επετελλ' ο γερων, συ δε ληθεαι: αλλ' ετι και νυν
ταυτ' ειποις Αχιληι δαιφρονι αι κε πιθηται.
τις δ' οιδ' ει κεν οι συν δαιμονι θυμον οριναις
παρειπων; αγαθη δε παραιφασις εστιν εταιρου.
ει δε τινα φρεσιν ησι θεοπροπιην αλεεινει
και τινα οι παρ Ζηνος επεφραδε ποτνια μητηρ,
αλλα σε περ προετω, αμα δ' αλλος λαος επεσθω
Μυρμιδονων, αι κεν τι φοως Δαναοισι γενηαι:
και τοι τευχεα καλα δοτω πολεμον δε φερεσθαι,
αι κε σε τω εισκοντες αποσχωνται πολεμοιο
Τρωες, αναπνευσωσι δ' αρηιοι υιες Αχαιων
τειρομενοι: ολιγη δε τ' αναπνευσις πολεμοιο.
ρεια δε κ' ακμητες κεκμηοτας ανδρας αυτη
ωσαισθε προτι αστυ νεων απο και κλισιαων.
ως φατο, τω δ' αρα θυμον ενι στηθεσσιν ορινε,
βη δε θεειν παρα νηας επ' Αιακιδην Αχιληα.
αλλ' οτε δη κατα νηας Οδυσσηος θειοιο
ιξε θεων Πατροκλος, ινα σφ' αγορη τε θεμις τε
ηην, τη δη και σφι θεων ετετευχατο βωμοι,
ενθα οι Ευρυπυλος βεβλημενος αντεβολησε
διογενης Ευαιμονιδης κατα μηρον οιστω
σκαζων εκ πολεμου: κατα δε νοτιος ρεεν ιδρως
ωμων και κεφαλης, απο δ' ελκεος αργαλεοιο
αιμα μελαν κελαρυζε: νοος γε μεν εμπεδος ηεν.
τον δε ιδων ωκτειρε Μενοιτιου αλκιμος υιος,
και ρ' ολοφυρομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
α δειλοι Δαναων ηγητορες ηδε μεδοντες
ως αρ' εμελλετε τηλε φιλων και πατριδος αιης
ασειν εν Τροιη ταχεας κυνας αργετι δημω.
αλλ' αγε μοι τοδε ειπε διοτρεφες Ευρυπυλ' ηρως,
η ρ' ετι που σχησουσι πελωριον Εκτορ' Αχαιοι,
η ηδη φθισονται υπ' αυτου δουρι δαμεντες;
τον δ' αυτ' Ευρυπυλος βεβλημενος αντιον ηυδα:
ουκετι διογενες Πατροκλεες αλκαρ Αχαιων
εσσεται, αλλ' εν νηυσι μελαινησιν πεσεονται.
οι μεν γαρ δη παντες, οσοι παρος ησαν αριστοι,
εν νηυσιν κεαται βεβλημενοι ουταμενοι τε
χερσιν υπο Τρωων: των δε σθενος ορνυται αιεν.
αλλ' εμε μεν συ σαωσον αγων επι νηα μελαιναν,
μηρου δ' εκταμ' οιστον, απ' αυτου δ' αιμα κελαινον
νιζ' υδατι λιαρω, επι δ' ηπια φαρμακα πασσε
εσθλα, τα σε προτι φασιν Αχιλληος δεδιδαχθαι,
ον Χειρων εδιδαξε δικαιοτατος Κενταυρων.
ιητροι μεν γαρ Ποδαλειριος ηδε Μαχαων
τον μεν ενι κλισιησιν οιομαι ελκος εχοντα
χρηιζοντα και αυτον αμυμονος ιητηρος
κεισθαι: ο δ' εν πεδιω Τρωων μενει οξυν Αρηα.
τον δ' αυτε προσεειπε Μενοιτιου αλκιμος υιος:
πως ταρ εοι ταδε εργα; τι ρεξομεν Ευρυπυλ' ηρως;
ερχομαι οφρ' Αχιληι δαιφρονι μυθον ενισπω
ον Νεστωρ επετελλε Γερηνιος ουρος Αχαιων:
αλλ' ουδ' ως περ σειο μεθησω τειρομενοιο.
η, και υπο στερνοιο λαβων αγε ποιμενα λαων
ες κλισιην: θεραπων δε ιδων υπεχευε βοειας.
ενθα μιν εκτανυσας εκ μηρου ταμνε μαχαιρη
οξυ βελος περιπευκες, απ' αυτου δ' αιμα κελαινον
νιζ' υδατι λιαρω, επι δε ριζαν βαλε πικρην
χερσι διατριψας οδυνηφατον, η οι απασας
εσχ' οδυνας: το μεν ελκος ετερσετο, παυσατο δ' αιμα.

======== Book 12 ========

ως ο μεν εν κλισιησι Μενοιτιου αλκιμος υιος
ιατ' Ευρυπυλον βεβλημενον: οι δε μαχοντο
Αργειοι και Τρωες ομιλαδον: ουδ' αρ' εμελλε
ταφρος ετι σχησειν Δαναων και τειχος υπερθεν
ευρυ, το ποιησαντο νεων υπερ, αμφι δε ταφρον
ηλασαν: ουδε θεοισι δοσαν κλειτας εκατομβας:
οφρα σφιν νηας τε θοας και ληιδα πολλην
εντος εχον ρυοιτο: θεων δ' αεκητι τετυκτο
αθανατων: το και ου τι πολυν χρονον εμπεδον ηεν.
οφρα μεν Εκτωρ ζωος εην και μηνι' Αχιλλευς
και Πριαμοιο ανακτος απορθητος πολις επλεν,
τοφρα δε και μεγα τειχος Αχαιων εμπεδον ηεν.
αυταρ επει κατα μεν Τρωων θανον οσσοι αριστοι,
πολλοι δ' Αργειων οι μεν δαμεν, οι δε λιποντο,
περθετο δε Πριαμοιο πολις δεκατω ενιαυτω,
Αργειοι δ' εν νηυσι φιλην ες πατριδ' εβησαν,
δη τοτε μητιοωντο Ποσειδαων και Απολλων
τειχος αμαλδυναι ποταμων μενος εισαγαγοντες.
οσσοι απ' Ιδαιων ορεων αλα δε προρεουσι,
Ρησος θ' Επταπορος τε Καρησος τε Ροδιος τε
Γρηνικος τε και Αισηπος διος τε Σκαμανδρος
και Σιμοεις, οθι πολλα βοαγρια και τρυφαλειαι
καππεσον εν κονιησι και ημιθεων γενος ανδρων:
των παντων ομοσε στοματ' ετραπε Φοιβος Απολλων,
εννημαρ δ' ες τειχος ιει ροον: υε δ' αρα Ζευς
συνεχες, οφρα κε θασσον αλιπλοα τειχεα θειη.
αυτος δ' εννοσιγαιος εχων χειρεσσι τριαιναν
ηγειτ', εκ δ' αρα παντα θεμειλια κυμασι πεμπε
φιτρων και λαων, τα θεσαν μογεοντες Αχαιοι,
λεια δ' εποιησεν παρ' αγαρροον Ελλησποντον,
αυτις δ' ηιονα μεγαλην ψαμαθοισι καλυψε
τειχος αμαλδυνας: ποταμους δ' ετρεψε νεεσθαι
καρ ροον, η περ προσθεν ιεν καλλιρροον υδωρ.
ως αρ' εμελλον οπισθε Ποσειδαων και Απολλων
θησεμεναι: τοτε δ' αμφι μαχη ενοπη τε δεδηει
τειχος ευδμητον, καναχιζε δε δουρατα πυργων
βαλλομεν': Αργειοι δε Διος μαστιγι δαμεντες
νηυσιν επι γλαφυρησιν εελμενοι ισχανοωντο
Εκτορα δειδιοτες, κρατερον μηστωρα φοβοιο:
αυταρ ο γ' ως το προσθεν εμαρνατο ισος αελλη:
ως δ' οτ' αν εν τε κυνεσσι και ανδρασι θηρευτησι
καπριος ηε λεων στρεφεται σθενει βλεμεαινων:
οι δε τε πυργηδον σφεας αυτους αρτυναντες
αντιον ιστανται και ακοντιζουσι θαμειας
αιχμας εκ χειρων: του δ' ου ποτε κυδαλιμον κηρ
ταρβει ουδε φοβειται, αγηνοριη δε μιν εκτα:
ταρφεα τε στρεφεται στιχας ανδρων πειρητιζων:
οππη τ' ιθυση τη εικουσι στιχες ανδρων:
ως Εκτωρ αν' ομιλον ιων ελλισσεθ' εταιρους
ταφρον εποτρυνων διαβαινεμεν: ουδε οι ιπποι
τολμων ωκυποδες, μαλα δε χρεμετιζον επ' ακρω
χειλει εφεσταοτες: απο γαρ δειδισσετο ταφρος
ευρει', ουτ' αρ' υπερθορεειν σχεδον ουτε περησαι
ρηιδιη: κρημνοι γαρ επηρεφεες περι πασαν
εστασαν αμφοτερωθεν, υπερθεν δε σκολοπεσσιν
οξεσιν ηρηρει, τους ιστασαν υιες Αχαιων
πυκνους και μεγαλους δηιων ανδρων αλεωρην.
ενθ' ου κεν ρεα ιππος ευτροχον αρμα τιταινων
εσβαιη, πεζοι δε μενοινεον ει τελεουσι.
δη τοτε Πουλυδαμας θρασυν Εκτορα ειπε παραστας:
Εκτορ τ' ηδ' αλλοι Τρωων αγοι ηδ' επικουρων
αφραδεως δια ταφρον ελαυνομεν ωκεας ιππους:
η δε μαλ' αργαλεη περααν: σκολοπες γαρ εν αυτη
οξεες εστασιν, ποτι δ' αυτους τειχος Αχαιων,
ενθ' ου πως εστιν καταβημεναι ουδε μαχεσθαι
ιππευσι: στεινος γαρ, οθι τρωσεσθαι οιω.
ει μεν γαρ τους παγχυ κακα φρονεων αλαπαζει
Ζευς υψιβρεμετης, Τρωεσσι δε ιετ' αρηγειν,
η τ' αν εγωγ' εθελοιμι και αυτικα τουτο γενεσθαι,
νωνυμνους απολεσθαι απ' Αργεος ενθαδ' Αχαιους:
ει δε χ' υποστρεψωσι, παλιωξις δε γενηται
εκ νηων και ταφρω ενιπληξωμεν ορυκτη,
ουκετ' επειτ' οιω ουδ' αγγελον απονεεσθαι
αψορρον προτι αστυ ελιχθεντων υπ' Αχαιων.
αλλ' αγεθ' ως αν εγω ειπω πειθωμεθα παντες:
ιππους μεν θεραποντες ερυκοντων επι ταφρω,
αυτοι δε πρυλεες συν τευχεσι θωρηχθεντες
Εκτορι παντες επωμεθ' αολλεες: αυταρ Αχαιοι
ου μενεους' ει δη σφιν ολεθρου πειρατ' εφηπται.
ως φατο Πουλυδαμας, αδε δ' Εκτορι μυθος απημων,
αυτικα δ' εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε.
ουδε μεν αλλοι Τρωες εφ' ιππων ηγερεθοντο,
αλλ' απο παντες ορουσαν, επει ιδον Εκτορα διον.
ηνιοχω μεν επειτα εω επετελλεν εκαστος
ιππους ευ κατα κοσμον ερυκεμεν αυθ' επι ταφρω:
οι δε διασταντες σφεας αυτους αρτυναντες
πενταχα κοσμηθεντες αμ' ηγεμονεσσιν εποντο.
οι μεν αμ' Εκτορ' ισαν και αμυμονι Πουλυδαμαντι,
οι πλειστοι και αριστοι εσαν, μεμασαν δε μαλιστα
τειχος ρηξαμενοι κοιλης επι νηυσι μαχεσθαι.
και σφιν Κεβριονης τριτος ειπετο: παρ δ' αρ' οχεσφιν
αλλον Κεβριοναο χερειονα καλλιπεν Εκτωρ.
των δ' ετερων Παρις ηρχε και Αλκαθοος και Αγηνωρ,
των δε τριτων Ελενος και Δηιφοβος θεοειδης
υιε δυω Πριαμοιο: τριτος δ' ην Ασιος ηρως
Ασιος Υρτακιδης, ον Αρισβηθεν φερον ιπποι
αιθωνες μεγαλοι ποταμου απο Σελληεντος.
των δε τεταρτων ηρχεν ευς παις Αγχισαο
Αινειας, αμα τω γε δυω Αντηνορος υιε
Αρχελοχος τ' Ακαμας τε μαχης ευ ειδοτε πασης.
Σαρπηδων δ' ηγησατ' αγακλειτων επικουρων,
προς δ' ελετο Γλαυκον και αρηιον Αστεροπαιον:
οι γαρ οι εισαντο διακριδον ειναι αριστοι
των αλλων μετα γ' αυτον: ο δ' επρεπε και δια παντων.
οι δ' επει αλληλους αραρον τυκτησι βοεσσι
βαν ρ' ιθυς Δαναων λελιημενοι, ουδ' ετ' εφαντο
σχησεσθ', αλλ' εν νηυσι μελαινησιν πεσεεσθαι.
ενθ' αλλοι Τρωες τηλεκλειτοι τ' επικουροι
βουλη Πουλυδαμαντος αμωμητοιο πιθοντο:
αλλ' ουχ Υρτακιδης εθελ' Ασιος ορχαμος ανδρων
αυθι λιπειν ιππους τε και ηνιοχον θεραποντα,
αλλα συν αυτοισιν πελασεν νηεσσι θοησι
νηπιος, ουδ' αρ' εμελλε κακας υπο κηρας αλυξας
ιπποισιν και οχεσφιν αγαλλομενος παρα νηων
αψ απονοστησειν προτι Ιλιον ηνεμοεσσαν:
προσθεν γαρ μιν μοιρα δυσωνυμος αμφεκαλυψεν
εγχει Ιδομενηος αγαυου Δευκαλιδαο.
εισατο γαρ νηων επ' αριστερα, τη περ Αχαιοι
εκ πεδιου νισοντο συν ιπποισιν και οχεσφι:
τη ρ' ιππους τε και αρμα διηλασεν, ουδε πυλησιν
ευρ' επικεκλιμενας σανιδας και μακρον οχηα,
αλλ' αναπεπταμενας εχον ανερες, ει τιν' εταιρων
εκ πολεμου φευγοντα σαωσειαν μετα νηας.
τη ρ' ιθυς φρονεων ιππους εχε, τοι δ' αμ' εποντο
οξεα κεκληγοντες: εφαντο γαρ ουκ ετ' Αχαιους
σχησεσθ', αλλ' εν νηυσι μελαινησιν πεσεεσθαι
νηπιοι, εν δε πυλησι δυ' ανερας ευρον αριστους
υιας υπερθυμους Λαπιθαων αιχμηταων,
τον μεν Πειριθοου υια κρατερον Πολυποιτην,
τον δε Λεοντηα βροτολοιγω ισον Αρηι.
τω μεν αρα προπαροιθε πυλαων υψηλαων
εστασαν ως οτε τε δρυες ουρεσιν υψικαρηνοι,
αι τ' ανεμον μιμνουσι και υετον ηματα παντα
ριζησιν μεγαλησι διηνεκεεσς' αραρυιαι:
ως αρα τω χειρεσσι πεποιθοτες ηδε βιηφι
μιμνον επερχομενον μεγαν Ασιον ουδε φεβοντο.
οι δ' ιθυς προς τειχος ευδμητον βοας αυας
υψος' ανασχομενοι εκιον μεγαλω αλαλητω
Ασιον αμφι ανακτα και Ιαμενον και Ορεστην
Ασιαδην τ' Αδαμαντα Θοωνα τε Οινομαον τε.
οι δ' ητοι ειος μεν ευκνημιδας Αχαιους
ορνυον ενδον εοντες αμυνεσθαι περι νηων:
αυταρ επει δη τειχος επεσσυμενους ενοησαν
Τρωας, αταρ Δαναων γενετο ιαχη τε φοβος τε,
εκ δε τω αιξαντε πυλαων προσθε μαχεσθην
αγροτεροισι συεσσιν εοικοτε, τω τ' εν ορεσσιν
ανδρων ηδε κυνων δεχαται κολοσυρτον ιοντα,
δοχμω τ' αισσοντε περι σφισιν αγνυτον υλην
πρυμνην εκταμνοντες, υπαι δε τε κομπος οδοντων
γιγνεται εις ο κε τις τε βαλων εκ θυμον εληται:
ως των κομπει χαλκος επι στηθεσσι φαεινος
αντην βαλλομενων: μαλα γαρ κρατερως εμαχοντο
λαοισιν καθυπερθε πεποιθοτες ηδε βιηφιν.
οι δ' αρα χερμαδιοισιν ευδμητων απο πυργων
βαλλον αμυνομενοι σφων τ' αυτων και κλισιαων
νηων τ' ωκυπορων: νιφαδες δ' ως πιπτον εραζε,
ας τ' ανεμος ζαης νεφεα σκιοεντα δονησας
ταρφειας κατεχευεν επι χθονι πουλυβοτειρη:
ως των εκ χειρων βελεα ρεον ημεν Αχαιων
ηδε και εκ Τρωων: κορυθες δ' αμφ' αυον αυτευν
βαλλομενων μυλακεσσι και ασπιδες ομφαλοεσσαι.
δη ρα τοτ' ωμωξεν και ω πεπληγετο μηρω
Ασιος Υρτακιδης, και αλαστησας επος ηυδα:
Ζευ πατερ η ρα νυ και συ φιλοψευδης ετετυξο
παγχυ μαλ': ου γαρ εγωγ' εφαμην ηρωας Αχαιους
σχησειν ημετερον γε μενος και χειρας ααπτους.
οι δ', ως τε σφηκες μεσον αιολοι ηε μελισσαι
οικια ποιησωνται οδω επι παιπαλοεσση,
ουδ' απολειπουσιν κοιλον δομον, αλλα μενοντες
ανδρας θηρητηρας αμυνονται περι τεκνων,
ως οι γ' ουκ εθελουσι πυλαων και δυ' εοντε
χασσασθαι πριν γ' ηε κατακταμεν ηε αλωναι.
ως εφατ', ουδε Διος πειθε φρενα ταυτ' αγορευων:
Εκτορι γαρ οι θυμος εβουλετο κυδος ορεξαι.
αλλοι δ' αμφ' αλλησι μαχην εμαχοντο πυλησιν:
αργαλεον δε με ταυτα θεον ως παντ' αγορευσαι:
παντη γαρ περι τειχος ορωρει θεσπιδαες πυρ
λαινον: Αργειοι δε και αχνυμενοι περ αναγκη
νηων ημυνοντο: θεοι δ' ακαχηατο θυμον
παντες οσοι Δαναοισι μαχης επιταρροθοι ησαν.
συν δ' εβαλον Λαπιθαι πολεμον και δηιοτητα.
ενθ' αυ Πειριθοου υιος κρατερος Πολυποιτης
δουρι βαλεν Δαμασον κυνεης δια χαλκοπαρηου:
ουδ' αρα χαλκειη κορυς εσχεθεν, αλλα δια προ
αιχμη χαλκειη ρηξ' οστεον, εγκεφαλος δε
ενδον απας πεπαλακτο: δαμασσε δε μιν μεμαωτα:
αυταρ επειτα Πυλωνα και Ορμενον εξεναριξεν.
υιον δ' Αντιμαχοιο Λεοντευς οζος Αρηος
Ιππομαχον βαλε δουρι κατα ζωστηρα τυχησας.
αυτις δ' εκ κολεοιο ερυσσαμενος ξιφος οξυ
Αντιφατην μεν πρωτον επαιξας δι' ομιλου
πληξ' αυτοσχεδιην: ο δ' αρ' υπτιος ουδει ερεισθη:
αυταρ επειτα Μενωνα και Ιαμενον και Ορεστην
παντας επασσυτερους πελασε χθονι πουλυβοτειρη.
οφρ' οι τους εναριζον απ' εντεα μαρμαιροντα,
τοφρ' οι Πουλυδαμαντι και Εκτορι κουροι εποντο,
οι πλειστοι και αριστοι εσαν, μεμασαν δε μαλιστα
τειχος τε ρηξειν και ενιπρησειν πυρι νηας,
οι ρ' ετι μερμηριζον εφεσταοτες παρα ταφρω.
ορνις γαρ σφιν επηλθε περησεμεναι μεμαωσιν
αιετος υψιπετης επ' αριστερα λαον εεργων
φοινηεντα δρακοντα φερων ονυχεσσι πελωρον
ζωον ετ' ασπαιροντα, και ου πω ληθετο χαρμης,
κοψε γαρ αυτον εχοντα κατα στηθος παρα δειρην
ιδνωθεις οπισω: ο δ' απο εθεν ηκε χαμαζε
αλγησας οδυνησι, μεσω δ' ενι καββαλ' ομιλω,
αυτος δε κλαγξας πετετο πνοιης ανεμοιο.
Τρωες δ' ερριγησαν οπως ιδον αιολον οφιν
κειμενον εν μεσσοισι Διος τερας αιγιοχοιο.
δη τοτε Πουλυδαμας θρασυν Εκτορα ειπε παραστας:
Εκτορ αει μεν πως μοι επιπλησσεις αγορησιν
εσθλα φραζομενω, επει ουδε μεν ουδε εοικε
δημον εοντα παρεξ αγορευεμεν, ουτ' ενι βουλη
ουτε ποτ' εν πολεμω, σον δε κρατος αιεν αεξειν:
νυν αυτ' εξερεω ως μοι δοκει ειναι αριστα.
μη ιομεν Δαναοισι μαχησομενοι περι νηων.
ωδε γαρ εκτελεεσθαι οιομαι, ει ετεον γε
Τρωσιν οδ' ορνις ηλθε περησεμεναι μεμαωσιν
αιετος υψιπετης επ' αριστερα λαον εεργων
φοινηεντα δρακοντα φερων ονυχεσσι πελωρον
ζωον: αφαρ δ' αφεηκε παρος φιλα οικι' ικεσθαι,
ουδ' ετελεσσε φερων δομεναι τεκεεσσιν εοισιν.
ως ημεις, ει περ τε πυλας και τειχος Αχαιων
ρηξομεθα σθενει μεγαλω, ειξωσι δ' Αχαιοι,
ου κοσμω παρα ναυφιν ελευσομεθ' αυτα κελευθα:
πολλους γαρ Τρωων καταλειψομεν, ους κεν Αχαιοι
χαλκω δηωσωσιν αμυνομενοι περι νηων.
ωδε χ' υποκριναιτο θεοπροπος, ος σαφα θυμω
ειδειη τεραων και οι πειθοιατο λαοι.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
Πουλυδαμα, συ μεν ουκ ετ' εμοι φιλα ταυτ' αγορευεις:
οισθα και αλλον μυθον αμεινονα τουδε νοησαι.
ει δ' ετεον δη τουτον απο σπουδης αγορευεις,
εξ αρα δη τοι επειτα θεοι φρενας ωλεσαν αυτοι,
ος κελεαι Ζηνος μεν εριγδουποιο λαθεσθαι
βουλεων, ας τε μοι αυτος υπεσχετο και κατενευσε:
τυνη δ' οιωνοισι τανυπτερυγεσσι κελευεις
πειθεσθαι, των ου τι μετατρεπομ' ουδ' αλεγιζω
ειτ' επι δεξι' ιωσι προς ηω τ' ηελιον τε,
ειτ' επ' αριστερα τοι γε ποτι ζοφον ηεροεντα.
ημεις δε μεγαλοιο Διος πειθωμεθα βουλη,
ος πασι θνητοισι και αθανατοισιν ανασσει.
εις οιωνος αριστος αμυνεσθαι περι πατρης.
τιπτε συ δειδοικας πολεμον και δηιοτητα;
ει περ γαρ τ' αλλοι γε περι κτεινωμεθα παντες
νηυσιν επ' Αργειων, σοι δ' ου δεος εστ' απολεσθαι:
ου γαρ τοι κραδιη μενεδηιος ουδε μαχημων.
ει δε συ δηιοτητος αφεξεαι, ηε τιν' αλλον
παρφαμενος επεεσσιν αποτρεψεις πολεμοιο,
αυτικ' εμω υπο δουρι τυπεις απο θυμον ολεσσεις.
ως αρα φωνησας ηγησατο, τοι δ' αμ' εποντο
ηχη θεσπεσιη: επι δε Ζευς τερπικεραυνος
ωρσεν απ' Ιδαιων ορεων ανεμοιο θυελλαν,
η ρ' ιθυς νηων κονιην φερεν: αυταρ Αχαιων
θελγε νοον, Τρωσιν δε και Εκτορι κυδος οπαζε.
του περ δη τεραεσσι πεποιθοτες ηδε βιηφι
ρηγνυσθαι μεγα τειχος Αχαιων πειρητιζον.
κροσσας μεν πυργων ερυον, και ερειπον επαλξεις,
στηλας τε προβλητας εμοχλεον, ας αρ' Αχαιοι
πρωτας εν γαιη θεσαν εμμεναι εχματα πυργων.
τας οι γ' αυερυον, ελποντο δε τειχος Αχαιων
ρηξειν: ουδε νυ πω Δαναοι χαζοντο κελευθου,
αλλ' οι γε ρινοισι βοων φραξαντες επαλξεις
βαλλον απ' αυταων δηιους υπο τειχος ιοντας.
αμφοτερω δ' Αιαντε κελευτιοωντ' επι πυργων
παντοσε φοιτητην μενος οτρυνοντες Αχαιων.
αλλον μειλιχιοις, αλλον στερεοις επεεσσι
νεικεον, ον τινα παγχυ μαχης μεθιεντα ιδοιεν:
ω φιλοι Αργειων ος τ' εξοχος ος τε μεσηεις
ος τε χερειοτερος, επει ου πω παντες ομοιοι
ανερες εν πολεμω, νυν επλετο εργον απασι:
και δ' αυτοι τοδε που γιγνωσκετε. μη τις οπισσω
τετραφθω ποτι νηας ομοκλητηρος ακουσας,
αλλα προσω ιεσθε και αλληλοισι κελεσθε,
αι κε Ζευς δωησιν Ολυμπιος αστεροπητης
νεικος απωσαμενους δηιους προτι αστυ διεσθαι.
ως τω γε προβοωντε μαχην οτρυνον Αχαιων.
των δ', ως τε νιφαδες χιονος πιπτωσι θαμειαι
ηματι χειμεριω, οτε τ' ωρετο μητιετα Ζευς
νιφεμεν ανθρωποισι πιφαυσκομενος τα α κηλα:
κοιμησας δ' ανεμους χεει εμπεδον, οφρα καλυψη
υψηλων ορεων κορυφας και πρωονας ακρους
και πεδια λωτουντα και ανδρων πιονα εργα,
και τ' εφ' αλος πολιης κεχυται λιμεσιν τε και ακταις,
κυμα δε μιν προσπλαζον ερυκεται: αλλα τε παντα
ειλυται καθυπερθ', οτ' επιβριση Διος ομβρος:
ως των αμφοτερωσε λιθοι πωτωντο θαμειαι,
αι μεν αρ' ες Τρωας, αι δ' εκ Τρωων ες Αχαιους,
βαλλομενων: το δε τειχος υπερ παν δουπος ορωρει.
ουδ' αν πω τοτε γε Τρωες και φαιδιμος Εκτωρ
τειχεος ερρηξαντο πυλας και μακρον οχηα,
ει μη αρ' υιον εον Σαρπηδονα μητιετα Ζευς
ωρσεν επ' Αργειοισι λεονθ' ως βουσιν ελιξιν.
αυτικα δ' ασπιδα μεν προσθ' εσχετο παντος' εισην
καλην χαλκειην εξηλατον, ην αρα χαλκευς
ηλασεν, εντοσθεν δε βοειας ραψε θαμειας
χρυσειης ραβδοισι διηνεκεσιν περι κυκλον.
την αρ' ο γε προσθε σχομενος δυο δουρε τινασσων
βη ρ' ιμεν ως τε λεων ορεσιτροφος, ος τ' επιδευης
δηρον εη κρειων, κελεται δε ε θυμος αγηνωρ
μηλων πειρησοντα και ες πυκινον δομον ελθειν:
ει περ γαρ χ' ευρησι παρ' αυτοφι βωτορας ανδρας
συν κυσι και δουρεσσι φυλασσοντας περι μηλα,
ου ρα τ' απειρητος μεμονε σταθμοιο διεσθαι,
αλλ' ο γ' αρ' η ηρπαξε μεταλμενος, ηε και αυτος
εβλητ' εν πρωτοισι θοης απο χειρος ακοντι:
ως ρα τοτ' αντιθεον Σαρπηδονα θυμος ανηκε
τειχος επαιξαι δια τε ρηξασθαι επαλξεις.
αυτικα δε Γλαυκον προσεφη παιδ' Ιππολοχοιο:
Γλαυκε τι η δη νωι τετιμημεσθα μαλιστα
εδρη τε κρεασιν τε ιδε πλειοις δεπαεσσιν
εν Λυκιη, παντες δε θεους ως εισοροωσι,
και τεμενος νεμομεσθα μεγα Ξανθοιο παρ' οχθας
καλον φυταλιης και αρουρης πυροφοροιο;
τω νυν χρη Λυκιοισι μετα πρωτοισιν εοντας
εσταμεν ηδε μαχης καυστειρης αντιβολησαι,
οφρα τις ωδ' ειπη Λυκιων πυκα θωρηκταων:
ου μαν ακλεεες Λυκιην κατα κοιρανεουσιν
ημετεροι βασιληες, εδουσι τε πιονα μηλα
οινον τ' εξαιτον μελιηδεα: αλλ' αρα και ις
εσθλη, επει Λυκιοισι μετα πρωτοισι μαχονται.
ω πεπον ει μεν γαρ πολεμον περι τονδε φυγοντε
αιει δη μελλοιμεν αγηρω τ' αθανατω τε
εσσεσθ', ουτε κεν αυτος ενι πρωτοισι μαχοιμην
ουτε κε σε στελλοιμι μαχην ες κυδιανειραν:
νυν δ' εμπης γαρ κηρες εφεστασιν θανατοιο
μυριαι, ας ουκ εστι φυγειν βροτον ουδ' υπαλυξαι,
ιομεν ηε τω ευχος ορεξομεν ηε τις ημιν.
ως εφατ', ουδε Γλαυκος απετραπετ' ουδ' απιθησε:
τω δ' ιθυς βητην Λυκιων μεγα εθνος αγοντε.
τους δε ιδων ριγης' υιος Πετεωο Μενεσθευς:
του γαρ δη προς πυργον ισαν κακοτητα φεροντες.
παπτηνεν δ' ανα πυργον Αχαιων ει τιν' ιδοιτο
ηγεμονων, ος τις οι αρην εταροισιν αμυναι:
ες δ' ενοης' Αιαντε δυω πολεμου ακορητω
εσταοτας, Τευκρον τε νεον κλισιηθεν ιοντα
εγγυθεν: αλλ' ου πως οι εην βωσαντι γεγωνειν:
τοσσος γαρ κτυπος ηεν, αυτη δ' ουρανον ικε,
βαλλομενων σακεων τε και ιπποκομων τρυφαλειων
και πυλεων: πασαι γαρ επωχατο, τοι δε κατ' αυτας
ισταμενοι πειρωντο βιη ρηξαντες εσελθειν.
αιψα δ' επ' Αιαντα προιει κηρυκα Θοωτην:
ερχεο διε Θοωτα, θεων Αιαντα καλεσσον,
αμφοτερω μεν μαλλον: ο γαρ κ' οχ' αριστον απαντων
ειη, επει ταχα τηδε τετευξεται αιπυς ολεθρος.
ωδε γαρ εβρισαν Λυκιων αγοι, οι το παρος περ
ζαχρηεις τελεθουσι κατα κρατερας υσμινας.
ει δε σφιν και κειθι πονος και νεικος ορωρεν,
αλλα περ οιος ιτω Τελαμωνιος αλκιμος Αιας,
και οι Τευκρος αμα σπεσθω τοξων ευ ειδως.
ως εφατ', ουδ' αρα οι κηρυξ απιθησεν ακουσας,
βη δε θεειν παρα τειχος Αχαιων χαλκοχιτωνων,
στη δε παρ' Αιαντεσσι κιων, ειθαρ δε προσηυδα:
Αιαντ' Αργειων ηγητορε χαλκοχιτωνων
ηνωγει Πετεωο διοτρεφεος φιλος υιος
κεις' ιμεν, οφρα πονοιο μινυνθα περ αντιασητον
αμφοτερω μεν μαλλον: ο γαρ κ' οχ' αριστον απαντων
ειη, επει ταχα κειθι τετευξεται αιπυς ολεθρος:
ωδε γαρ εβρισαν Λυκιων αγοι, οι το παρος περ
ζαχρηεις τελεθουσι κατα κρατερας υσμινας.
ει δε και ενθαδε περ πολεμος και νεικος ορωρεν,
αλλα περ οιος ιτω Τελαμωνιος αλκιμος Αιας,
και οι Τευκρος αμα σπεσθω τοξων ευ ειδως.
ως εφατ', ουδ' απιθησε μεγας Τελαμωνιος Αιας.
αυτικ' Οιλιαδην επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αιαν σφωι μεν αυθι, συ και κρατερος Λυκομηδης,
εσταοτες Δαναους οτρυνετον ιφι μαχεσθαι:
αυταρ εγω κεις' ειμι και αντιοω πολεμοιο:
αιψα δ' ελευσομαι αυτις, επην ευ τοις επαμυνω.
ως αρα φωνησας απεβη Τελαμωνιος Αιας,
και οι Τευκρος αμ' ηε κασιγνητος και οπατρος:
τοις δ' αμα Πανδιων Τευκρου φερε καμπυλα τοξα.
ευτε Μενεσθηος μεγαθυμου πυργον ικοντο
τειχεος εντος ιοντες, επειγομενοισι δ' ικοντο,
οι δ' επ' επαλξεις βαινον ερεμνη λαιλαπι ισοι
ιφθιμοι Λυκιων ηγητορες ηδε μεδοντες:
συν δ' εβαλοντο μαχεσθαι εναντιον, ωρτο δ' αυτη.
Αιας δε πρωτος Τελαμωνιος ανδρα κατεκτα
Σαρπηδοντος εταιρον Επικληα μεγαθυμον
μαρμαρω οκριοεντι βαλων, ο ρα τειχεος εντος
κειτο μεγας παρ' επαλξιν υπερτατος: ουδε κε μιν ρεα
χειρεσς' αμφοτερης εχοι ανηρ ουδε μαλ' ηβων,
οιοι νυν βροτοι εις': ο δ' αρ' υψοθεν εμβαλ' αειρας,
θλασσε δε τετραφαλον κυνεην, συν δ' οστε' αραξε
παντ' αμυδις κεφαλης: ο δ' αρ' αρνευτηρι εοικως
καππες' αφ' υψηλου πυργου, λιπε δ' οστεα θυμος.
Τευκρος δε Γλαυκον κρατερον παιδ' Ιππολοχοιο
ιω επεσσυμενον βαλε τειχεος υψηλοιο,
η ρ' ιδε γυμνωθεντα βραχιονα, παυσε δε χαρμης.
αψ δ' απο τειχεος αλτο λαθων, ινα μη τις Αχαιων
βλημενον αθρησειε και ευχετοωτ' επεεσσι.
Σαρπηδοντι δ' αχος γενετο Γλαυκου απιοντος
αυτικ' επει τ' ενοησεν: ομως δ' ου ληθετο χαρμης,
αλλ' ο γε Θεστοριδην Αλκμαονα δουρι τυχησας
νυξ', εκ δ' εσπασεν εγχος: ο δ' εσπομενος πεσε δουρι
πρηνης, αμφι δε οι βραχε τευχεα ποικιλα χαλκω,
Σαρπηδων δ' αρ' επαλξιν ελων χερσι στιβαρησιν
ελχ', η δ' εσπετο πασα διαμπερες, αυταρ υπερθε
τειχος εγυμνωθη, πολεεσσι δε θηκε κελευθον.
τον δ' Αιας και Τευκρος ομαρτησανθ' ο μεν ιω
βεβληκει τελαμωνα περι στηθεσσι φαεινον
ασπιδος αμφιβροτης: αλλα Ζευς κηρας αμυνε
παιδος εου, μη νηυσιν επι πρυμνησι δαμειη:
Αιας δ' ασπιδα νυξεν επαλμενος, ουδε δια προ
ηλυθεν εγχειη, στυφελιξε δε μιν μεμαωτα.
χωρησεν δ' αρα τυτθον επαλξιος: ουδ' ο γε παμπαν
χαζετ', επει οι θυμος εελπετο κυδος αρεσθαι.
κεκλετο δ' αντιθεοισιν ελιξαμενος Λυκιοισιν:
ω Λυκιοι τι τ' αρ' ωδε μεθιετε θουριδος αλκης;
αργαλεον δε μοι εστι και ιφθιμω περ εοντι
μουνω ρηξαμενω θεσθαι παρα νηυσι κελευθον:
αλλ' εφομαρτειτε: πλεονων δε τι εργον αμεινον.
ως εφαθ', οι δε ανακτος υποδεισαντες ομοκλην
μαλλον επεβρισαν βουληφορον αμφι ανακτα.
Αργειοι δ' ετερωθεν εκαρτυναντο φαλαγγας
τειχεος εντοσθεν, μεγα δε σφισι φαινετο εργον:
ουτε γαρ ιφθιμοι Λυκιοι Δαναων εδυναντο
τειχος ρηξαμενοι θεσθαι παρα νηυσι κελευθον,
ουτε ποτ' αιχμηται Δαναοι Λυκιους εδυναντο
τειχεος αψ ωσασθαι, επει τα πρωτα πελασθεν.
αλλ' ως τ' αμφ' ουροισι δυ' ανερε δηριαασθον
μετρ' εν χερσιν εχοντες επιξυνω εν αρουρη,
ω τ' ολιγω ενι χωρω εριζητον περι ισης,
ως αρα τους διεεργον επαλξιες: οι δ' υπερ αυτεων
δηουν αλληλων αμφι στηθεσσι βοειας
ασπιδας ευκυκλους λαισηια τε πτεροεντα.
πολλοι δ' ουταζοντο κατα χροα νηλει χαλκω,
ημεν οτεω στρεφθεντι μεταφρενα γυμνωθειη
μαρναμενων, πολλοι δε διαμπερες ασπιδος αυτης.
παντη δη πυργοι και επαλξιες αιματι φωτων
ερραδατ' αμφοτερωθεν απο Τρωων και Αχαιων.
αλλ' ουδ' ως εδυναντο φοβον ποιησαι Αχαιων,
αλλ' εχον ως τε ταλαντα γυνη χερνητις αληθης,
η τε σταθμον εχουσα και ειριον αμφις ανελκει
ισαζους', ινα παισιν αεικεα μισθον αρηται:
ως μεν των επι ισα μαχη τετατο πτολεμος τε,
πριν γ' οτε δη Ζευς κυδος υπερτερον Εκτορι δωκε
Πριαμιδη, ος πρωτος εσηλατο τειχος Αχαιων.
ηυσεν δε διαπρυσιον Τρωεσσι γεγωνως:
ορνυσθ' ιπποδαμοι Τρωες, ρηγνυσθε δε τειχος
Αργειων και νηυσιν ενιετε θεσπιδαες πυρ.
ως φατ' εποτρυνων, οι δ' ουασι παντες ακουον,
ιθυσαν δ' επι τειχος αολλεες: οι μεν επειτα
κροσσαων επεβαινον ακαχμενα δουρατ' εχοντες,
Εκτωρ δ' αρπαξας λααν φερεν, ος ρα πυλαων
εστηκει προσθε πρυμνος παχυς, αυταρ υπερθεν
οξυς εην: τον δ' ου κε δυ' ανερε δημου αριστω
ρηιδιως επ' αμαξαν απ' ουδεος οχλισσειαν,
οιοι νυν βροτοι εις': ο δε μιν ρεα παλλε και οιος.
τον οι ελαφρον εθηκε Κρονου παις αγκυλομητεω.
ως δ' οτε ποιμην ρεια φερει ποκον αρσενος οιος
χειρι λαβων ετερη, ολιγον τε μιν αχθος επειγει,
ως Εκτωρ ιθυς σανιδων φερε λααν αειρας,
αι ρα πυλας ειρυντο πυκα στιβαρως αραρυιας
δικλιδας υψηλας: δοιοι δ' εντοσθεν οχηες
ειχον επημοιβοι, μια δε κληις επαρηρει.
στη δε μαλ' εγγυς ιων, και ερεισαμενος βαλε μεσσας
ευ διαβας, ινα μη οι αφαυροτερον βελος ειη,
ρηξε δ' απ' αμφοτερους θαιρους: πεσε δε λιθος εισω
βριθοσυνη, μεγα δ' αμφι πυλαι μυκον, ουδ' αρ' οχηες
εσχεθετην, σανιδες δε διετμαγεν αλλυδις αλλη
λαος υπο ριπης: ο δ' αρ' εσθορε φαιδιμος Εκτωρ
νυκτι θοη αταλαντος υπωπια: λαμπε δε χαλκω
σμερδαλεω, τον εεστο περι χροι, δοια δε χερσι
δουρ' εχεν: ου κεν τις μιν ερυκακεν αντιβολησας
νοσφι θεων οτ' εσαλτο πυλας: πυρι δ' οσσε δεδηει.
κεκλετο δε Τρωεσσιν ελιξαμενος καθ' ομιλον
τειχος υπερβαινειν: τοι δ' οτρυνοντι πιθοντο.
αυτικα δ' οι μεν τειχος υπερβασαν, οι δε κατ' αυτας
ποιητας εσεχυντο πυλας: Δαναοι δε φοβηθεν
νηας ανα γλαφυρας, ομαδος δ' αλιαστος ετυχθη.

======== Book 13 ========

Ζευς δ' επει ουν Τρωας τε και Εκτορα νηυσι πελασσε,
τους μεν εα παρα τησι πονον τ' εχεμεν και οιζυν
νωλεμεως, αυτος δε παλιν τρεπεν οσσε φαεινω
νοσφιν εφ' ιπποπολων Θρηκων καθορωμενος αιαν
Μυσων τ' αγχεμαχων και αγαυων ιππημολγων
γλακτοφαγων Αβιων τε δικαιοτατων ανθρωπων.
ες Τροιην δ' ου παμπαν ετι τρεπεν οσσε φαεινω:
ου γαρ ο γ' αθανατων τινα ελπετο ον κατα θυμον
ελθοντ' η Τρωεσσιν αρηξεμεν η Δαναοισιν.
ουδ' αλαοσκοπιην ειχε κρειων ενοσιχθων:
και γαρ ο θαυμαζων ηστο πτολεμον τε μαχην τε
υψου επ' ακροτατης κορυφης Σαμου υληεσσης
Θρηικιης: ενθεν γαρ εφαινετο πασα μεν Ιδη,
φαινετο δε Πριαμοιο πολις και νηες Αχαιων.
ενθ' αρ' ο γ' εξ αλος εζετ' ιων, ελεαιρε δ' Αχαιους
Τρωσιν δαμναμενους, Διι δε κρατερως ενεμεσσα.
αυτικα δ' εξ ορεος κατεβησετο παιπαλοεντος
κραιπνα ποσι προβιβας: τρεμε δ' ουρεα μακρα και υλη
ποσσιν υπ' αθανατοισι Ποσειδαωνος ιοντος.
τρις μεν ορεξατ' ιων, το δε τετρατον ικετο τεκμωρ
Αιγας, ενθα δε οι κλυτα δωματα βενθεσι λιμνης
χρυσεα μαρμαιροντα τετευχαται αφθιτα αιει.
ενθ' ελθων υπ' οχεσφι τιτυσκετο χαλκοποδ' ιππω
ωκυπετα χρυσεησιν εθειρησιν κομοωντε,
χρυσον δ' αυτος εδυνε περι χροι, γεντο δ' ιμασθλην
χρυσειην ευτυκτον, εου δ' επεβησετο διφρου,
βη δ' ελααν επι κυματ': αταλλε δε κητε' υπ' αυτου
παντοθεν εκ κευθμων, ουδ' ηγνοιησεν ανακτα:
γηθοσυνη δε θαλασσα διιστατο: τοι δε πετοντο
ριμφα μαλ', ουδ' υπενερθε διαινετο χαλκεος αξων:
τον δ' ες Αχαιων νηας ευσκαρθμοι φερον ιπποι.
εστι δε τι σπεος ευρυ βαθειης βενθεσι λιμνης
μεσσηγυς Τενεδοιο και Ιμβρου παιπαλοεσσης:
ενθ' ιππους εστησε Ποσειδαων ενοσιχθων
λυσας εξ οχεων, παρα δ' αμβροσιον βαλεν ειδαρ
εδμεναι: αμφι δε ποσσι πεδας εβαλε χρυσειας
αρρηκτους αλυτους, οφρ' εμπεδον αυθι μενοιεν
νοστησαντα ανακτα: ο δ' ες στρατον ωχετ' Αχαιων.
Τρωες δε φλογι ισοι αολλεες ηε θυελλη
Εκτορι Πριαμιδη αμοτον μεμαωτες εποντο
αβρομοι αυιαχοι: ελποντο δε νηας Αχαιων
αιρησειν, κτενεειν δε παρ' αυτοθι παντας αριστους.
αλλα Ποσειδαων γαιηοχος εννοσιγαιος
Αργειους οτρυνε βαθειης εξ αλος ελθων
εισαμενος Καλχαντι δεμας και ατειρεα φωνην:
Αιαντε πρωτω προσεφη μεμαωτε και αυτω:
Αιαντε σφω μεν τε σαωσετε λαον Αχαιων
αλκης μνησαμενω, μη δε κρυεροιο φοβοιο.
αλλη μεν γαρ εγωγ' ου δειδια χειρας ααπτους
Τρωων, οι μεγα τειχος υπερκατεβησαν ομιλω:
εξουσιν γαρ παντας ευκνημιδες Αχαιοι:
τη δε δη αινοτατον περιδειδια μη τι παθωμεν,
η ρ' ο γ' ο λυσσωδης φλογι εικελος ηγεμονευει
Εκτωρ, ος Διος ευχετ' ερισθενεος παις ειναι.
σφωιν δ' ωδε θεων τις ενι φρεσι ποιησειεν
αυτω θ' εσταμεναι κρατερως και ανωγεμεν αλλους:
τω κε και εσσυμενον περ ερωησαιτ' απο νηων
ωκυπορων, ει και μιν Ολυμπιος αυτος εγειρει.
η και σκηπανιω γαιηοχος εννοσιγαιος
αμφοτερω κεκοπως πλησεν μενεος κρατεροιο,
γυια δ' εθηκεν ελαφρα ποδας και χειρας υπερθεν.
αυτος δ' ως τ' ιρηξ ωκυπτερος ωρτο πετεσθαι,
ος ρα τ' απ' αιγιλιπος πετρης περιμηκεος αρθεις
ορμηση πεδιοιο διωκειν ορνεον αλλο,
ως απο των ηιξε Ποσειδαων ενοσιχθων.
τοιιν δ' εγνω προσθεν Οιληος ταχυς Αιας,
αιψα δ' αρ' Αιαντα προσεφη Τελαμωνιον υιον:
Αιαν επει τις νωι θεων οι Ολυμπον εχουσι
μαντει ειδομενος κελεται παρα νηυσι μαχεσθαι,
ουδ' ο γε Καλχας εστι θεοπροπος οιωνιστης:
ιχνια γαρ μετοπισθε ποδων ηδε κνημαων
ρει' εγνων απιοντος: αριγνωτοι δε θεοι περ:
και δ' εμοι αυτω θυμος ενι στηθεσσι φιλοισι
μαλλον εφορμαται πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι,
μαιμωωσι δ' ενερθε ποδες και χειρες υπερθε.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη Τελαμωνιος Αιας:
ουτω νυν και εμοι περι δουρατι χειρες ααπτοι
μαιμωσιν, και μοι μενος ωρορε, νερθε δε ποσσιν
εσσυμαι αμφοτεροισι: μενοινωω δε και οιος
Εκτορι Πριαμιδη αμοτον μεμαωτι μαχεσθαι.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον
χαρμη γηθοσυνοι, την σφιν θεος εμβαλε θυμω:
τοφρα δε τους οπιθεν γαιηοχος ωρσεν Αχαιους,
οι παρα νηυσι θοησιν ανεψυχον φιλον ητορ.
των ρ' αμα τ' αργαλεω καματω φιλα γυια λελυντο,
και σφιν αχος κατα θυμον εγιγνετο δερκομενοισι
Τρωας, τοι μεγα τειχος υπερκατεβησαν ομιλω.
τους οι γ' εισοροωντες υπ' οφρυσι δακρυα λειβον:
ου γαρ εφαν φευξεσθαι υπ' εκ κακου: αλλ' ενοσιχθων
ρεια μετεισαμενος κρατερας οτρυνε φαλαγγας.
Τευκρον επι πρωτον και Ληιτον ηλθε κελευων
Πηνελεων θ' ηρωα Θοαντα τε Δηιπυρον τε
Μηριονην τε και Αντιλοχον μηστωρας αυτης:
τους ο γ' εποτρυνων επεα πτεροεντα προσηυδα:
αιδως Αργειοι, κουροι νεοι: υμμιν εγωγε
μαρναμενοισι πεποιθα σαωσεμεναι νεας αμας:
ει δ' υμεις πολεμοιο μεθησετε λευγαλεοιο,
νυν δη ειδεται ημαρ υπο Τρωεσσι δαμηναι.
ω ποποι η μεγα θαυμα τοδ' οφθαλμοισιν ορωμαι
δεινον, ο ου ποτ' εγωγε τελευτησεσθαι εφασκον,
Τρωας εφ' ημετερας ιεναι νεας, οι το παρος περ
φυζακινης ελαφοισιν εοικεσαν, αι τε καθ' υλην
θωων παρδαλιων τε λυκων τ' ηια πελονται
αυτως ηλασκουσαι αναλκιδες, ουδ' επι χαρμη:
ως Τρωες το πριν γε μενος και χειρας Αχαιων
μιμνειν ουκ εθελεσκον εναντιον, ουδ' ηβαιον:
νυν δε εκας πολιος κοιλης επι νηυσι μαχονται
ηγεμονος κακοτητι μεθημοσυνησι τε λαων,
οι κεινω ερισαντες αμυνεμεν ουκ εθελουσι
νηων ωκυπορων, αλλα κτεινονται αν' αυτας.
αλλ' ει δη και παμπαν ετητυμον αιτιος εστιν
ηρως Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
ουνεκ' απητιμησε ποδωκεα Πηλειωνα,
ημεας γ' ου πως εστι μεθιεμεναι πολεμοιο.
αλλ' ακεωμεθα θασσον: ακεσται τοι φρενες εσθλων.
υμεις δ' ουκ ετι καλα μεθιετε θουριδος αλκης
παντες αριστοι εοντες ανα στρατον. ουδ' αν εγωγε
ανδρι μαχεσσαιμην ος τις πολεμοιο μεθειη
λυγρος εων: υμιν δε νεμεσσωμαι περι κηρι.
ω πεπονες ταχα δη τι κακον ποιησετε μειζον
τηδε μεθημοσυνη: αλλ' εν φρεσι θεσθε εκαστος
αιδω και νεμεσιν: δη γαρ μεγα νεικος ορωρεν.
Εκτωρ δη παρα νηυσι βοην αγαθος πολεμιζει
καρτερος, ερρηξεν δε πυλας και μακρον οχηα.
ως ρα κελευτιοων γαιηοχος ωρσεν Αχαιους.
αμφι δ' αρ' Αιαντας δοιους ισταντο φαλαγγες
καρτεραι, ας ουτ' αν κεν Αρης ονοσαιτο μετελθων
ουτε κ' Αθηναιη λαοσσοος: οι γαρ αριστοι
κρινθεντες Τρωας τε και Εκτορα διον εμιμνον,
φραξαντες δορυ δουρι, σακος σακει προθελυμνω:
ασπις αρ' ασπιδ' ερειδε, κορυς κορυν, ανερα δ' ανηρ:
ψαυον δ' ιπποκομοι κορυθες λαμπροισι φαλοισι
νευοντων, ως πυκνοι εφεστασαν αλληλοισιν:
εγχεα δ' επτυσσοντο θρασειαων απο χειρων
σειομεν': οι δ' ιθυς φρονεον, μεμασαν δε μαχεσθαι.
Τρωες δε προυτυψαν αολλεες, ηρχε δ' αρ' Εκτωρ
αντικρυ μεμαως, ολοοιτροχος ως απο πετρης,
ον τε κατα στεφανης ποταμος χειμαρροος ωση
ρηξας ασπετω ομβρω αναιδεος εχματα πετρης:
υψι δ' αναθρωσκων πετεται, κτυπεει δε θ' υπ' αυτου
υλη: ο δ' ασφαλεως θεει εμπεδον, ειος ικηται
ισοπεδον, τοτε δ' ου τι κυλινδεται εσσυμενος περ:
ως Εκτωρ ειος μεν απειλει μεχρι θαλασσης
ρεα διελευσεσθαι κλισιας και νηας Αχαιων
κτεινων: αλλ' οτε δη πυκινης ενεκυρσε φαλαγξι
στη ρα μαλ' εγχριμφθεις: οι δ' αντιοι υιες Αχαιων
νυσσοντες ξιφεσιν τε και εγχεσιν αμφιγυοισιν
ωσαν απο σφειων: ο δε χασσαμενος πελεμιχθη.
ηυσεν δε διαπρυσιον Τρωεσσι γεγωνως:
Τρωες και Λυκιοι και Δαρδανοι αγχιμαχηται
παρμενετ': ου τοι δηρον εμε σχησουσιν Αχαιοι
και μαλα πυργηδον σφεας αυτους αρτυναντες,
αλλ' οιω χασσονται υπ' εγχεος, ει ετεον με
ωρσε θεων ωριστος, εριγδουπος ποσις Ηρης.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
Δηιφοβος δ' εν τοισι μεγα φρονεων εβεβηκει
Πριαμιδης, προσθεν δ' εχεν ασπιδα παντος' εισην
κουφα ποσι προβιβας και υπασπιδια προποδιζων.
Μηριονης δ' αυτοιο τιτυσκετο δουρι φαεινω
και βαλεν, ουδ' αφαμαρτε, κατ' ασπιδα παντος' εισην
ταυρειην: της δ' ου τι διηλασεν, αλλα πολυ πριν
εν καυλω εαγη δολιχον δορυ: Δηιφοβος δε
ασπιδα ταυρειην σχεθ' απο εο, δεισε δε θυμω
εγχος Μηριοναο δαιφρονος: αυταρ ο γ' ηρως
αψ εταρων εις εθνος εχαζετο, χωσατο δ' αινως
αμφοτερον, νικης τε και εγχεος ο ξυνεαξε.
βη δ' ιεναι παρα τε κλισιας και νηας Αχαιων
οισομενος δορυ μακρον, ο οι κλισιηφι λελειπτο.
οι δ' αλλοι μαρναντο, βοη δ' ασβεστος ορωρει.
Τευκρος δε πρωτος Τελαμωνιος ανδρα κατεκτα
Ιμβριον αιχμητην πολυιππου Μεντορος υιον:
ναιε δε Πηδαιον πριν ελθειν υιας Αχαιων,
κουρην δε Πριαμοιο νοθην εχε, Μηδεσικαστην:
αυταρ επει Δαναων νεες ηλυθον αμφιελισσαι,
αψ ες Ιλιον ηλθε, μετεπρεπε δε Τρωεσσι,
ναιε δε παρ Πριαμω: ο δε μιν τιεν ισα τεκεσσι.
τον ρ' υιος Τελαμωνος υπ' ουατος εγχει μακρω
νυξ', εκ δ' εσπασεν εγχος: ο δ' αυτ' επεσεν μελιη ως
η τ' ορεος κορυφη εκαθεν περιφαινομενοιο
χαλκω ταμνομενη τερενα χθονι φυλλα πελασση:
ως πεσεν, αμφι δε οι βραχε τευχεα ποικιλα χαλκω.
Τευκρος δ' ορμηθη μεμαως απο τευχεα δυσαι:
Εκτωρ δ' ορμηθεντος ακοντισε δουρι φαεινω.
αλλ' ο μεν αντα ιδων ηλευατο χαλκεον εγχος
τυτθον: ο δ' Αμφιμαχον Κτεατου υι' Ακτοριωνος
νισομενον πολεμον δε κατα στηθος βαλε δουρι:
δουπησεν δε πεσων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
Εκτωρ δ' ορμηθη κορυθα κροταφοις αραρυιαν
κρατος αφαρπαξαι μεγαλητορος Αμφιμαχοιο:
Αιας δ' ορμηθεντος ορεξατο δουρι φαεινω
Εκτορος: αλλ' ου πη χροος εισατο, πας δ' αρα χαλκω
σμερδαλεω κεκαλυφθ': ο δ' αρ' ασπιδος ομφαλον ουτα,
ωσε δε μιν σθενει μεγαλω: ο δε χασσατ' οπισσω
νεκρων αμφοτερων, τους δ' εξειρυσσαν Αχαιοι.
Αμφιμαχον μεν αρα Στιχιος διος τε Μενεσθευς
αρχοι Αθηναιων κομισαν μετα λαον Αχαιων:
Ιμβριον αυτ' Αιαντε μεμαοτε θουριδος αλκης
ως τε δυ' αιγα λεοντε κυνων υπο καρχαροδοντων
αρπαξαντε φερητον ανα ρωπηια πυκνα
υψου υπερ γαιης μετα γαμφηλησιν εχοντε,
ως ρα τον υψου εχοντε δυω Αιαντε κορυστα
τευχεα συλητην: κεφαλην δ' απαλης απο δειρης
κοψεν Οιλιαδης κεχολωμενος Αμφιμαχοιο,
ηκε δε μιν σφαιρηδον ελιξαμενος δι' ομιλου:
Εκτορι δε προπαροιθε ποδων πεσεν εν κονιησι.
και τοτε δη περι κηρι Ποσειδαων εχολωθη
υιωνοιο πεσοντος εν αινη δηιοτητι,
βη δ' ιεναι παρα τε κλισιας και νηας Αχαιων
οτρυνεων Δαναους, Τρωεσσι δε κηδεα τευχεν.
Ιδομενευς δ' αρα οι δουρικλυτος αντεβολησεν
ερχομενος παρ' εταιρου, ο οι νεον εκ πολεμοιο
ηλθε κατ' ιγνυην βεβλημενος οξει χαλκω.
τον μεν εταιροι ενεικαν, ο δ' ιητροις επιτειλας
ηιεν ες κλισιην: ετι γαρ πολεμοιο μενοινα
αντιααν: τον δε προσεφη κρειων ενοσιχθων
εισαμενος φθογγην Ανδραιμονος υιι Θοαντι
ος παση Πλευρωνι και αιπεινη Καλυδωνι
Αιτωλοισιν ανασσε, θεος δ' ως τιετο δημω:
Ιδομενευ Κρητων βουληφορε που τοι απειλαι
οιχονται, τας Τρωσιν απειλεον υιες Αχαιων;
τον δ' αυτ' Ιδομενευς Κρητων αγος αντιον ηυδα:
ω Θοαν ου τις ανηρ νυν γ' αιτιος, οσσον εγωγε
γιγνωσκω: παντες γαρ επισταμεθα πτολεμιζειν.
ουτε τινα δεος ισχει ακηριον ουτε τις οκνω
εικων ανδυεται πολεμον κακον: αλλα που ουτω
μελλει δη φιλον ειναι υπερμενει Κρονιωνι
νωνυμνους απολεσθαι απ' Αργεος ενθαδ' Αχαιους.
αλλα Θοαν, και γαρ το παρος μενεδηιος ησθα,
οτρυνεις δε και αλλον οθι μεθιεντα ιδηαι:
τω νυν μητ' αποληγε κελευε τε φωτι εκαστω.
τον δ' ημειβετ' επειτα Ποσειδαων ενοσιχθων:
Ιδομενευ μη κεινος ανηρ ετι νοστησειεν
εκ Τροιης, αλλ' αυθι κυνων μελπηθρα γενοιτο,
ος τις επ' ηματι τωδε εκων μεθιησι μαχεσθαι.
αλλ' αγε τευχεα δευρο λαβων ιθι: ταυτα δ' αμα χρη
σπευδειν, αι κ' οφελος τι γενωμεθα και δυ' εοντε.
συμφερτη δ' αρετη πελει ανδρων και μαλα λυγρων,
νωι δε και κ' αγαθοισιν επισταιμεσθα μαχεσθαι.
ως ειπων ο μεν αυτις εβη θεος αμ πονον ανδρων:
Ιδομενευς δ' οτε δη κλισιην ευτυκτον ικανε
δυσετο τευχεα καλα περι χροι, γεντο δε δουρε,
βη δ' ιμεν αστεροπη εναλιγκιος, ην τε Κρονιων
χειρι λαβων ετιναξεν απ' αιγληεντος Ολυμπου
δεικνυς σημα βροτοισιν: αριζηλοι δε οι αυγαι:
ως του χαλκος ελαμπε περι στηθεσσι θεοντος.
Μηριονης δ' αρα οι θεραπων ευς αντεβολησεν
εγγυς ετι κλισιης: μετα γαρ δορυ χαλκεον ηει
οισομενος: τον δε προσεφη σθενος Ιδομενηος:
Μηριονη Μολου υιε ποδας ταχυ φιλταθ' εταιρων
τιπτ' ηλθες πολεμον τε λιπων και δηιοτητα;
ηε τι βεβληαι, βελεος δε σε τειρει ακωκη,
ηε τευ αγγελιης μετ' εμ' ηλυθες; ουδε τοι αυτος
ησθαι ενι κλισιησι λιλαιομαι, αλλα μαχεσθαι.
τον δ' αυ Μηριονης πεπνυμενος αντιον ηυδα:
Ιδομενευ, Κρητων βουληφορε χαλκοχιτωνων,
ερχομαι ει τι τοι εγχος ενι κλισιησι λελειπται
οισομενος: το νυ γαρ κατεαξαμεν ο πριν εχεσκον
ασπιδα Δηιφοβοιο βαλων υπερηνορεοντος.
τον δ' αυτ' Ιδομενευς Κρητων αγος αντιον ηυδα:
δουρατα δ' αι κ' εθελησθα και εν και εικοσι δηεις
εσταοτ' εν κλισιη προς ενωπια παμφανοωντα
Τρωια, τα κταμενων αποαινυμαι: ου γαρ οιω
ανδρων δυσμενεων εκας ισταμενος πολεμιζειν.
τω μοι δουρατα τ' εστι και ασπιδες ομφαλοεσσαι
και κορυθες και θωρηκες λαμπρον γανοωντες.
τον δ' αυ Μηριονης πεπνυμενος αντιον ηυδα:
και τοι εμοι παρα τε κλισιη και νηι μελαινη
πολλ' εναρα Τρωων: αλλ' ου σχεδον εστιν ελεσθαι.
ουδε γαρ ουδ' εμε φημι λελασμενον εμμεναι αλκης,
αλλα μετα πρωτοισι μαχην ανα κυδιανειραν
ισταμαι, οπποτε νεικος ορωρηται πολεμοιο.
αλλον που τινα μαλλον Αχαιων χαλκοχιτωνων
ληθω μαρναμενος, σε δε ιδμεναι αυτον οιω.
τον δ' αυτ' Ιδομενευς Κρητων αγος αντιον ηυδα:
οιδ' αρετην οιος εσσι: τι σε χρη ταυτα λεγεσθαι;
ει γαρ νυν παρα νηυσι λεγοιμεθα παντες αριστοι
ες λοχον, ενθα μαλιστ' αρετη διαειδεται ανδρων,
ενθ' ο τε δειλος ανηρ ος τ' αλκιμος εξεφαανθη:
του μεν γαρ τε κακου τρεπεται χρως αλλυδις αλλη,
ουδε οι ατρεμας ησθαι ερητυετ' εν φρεσι θυμος,
αλλα μετοκλαζει και επ' αμφοτερους ποδας ιζει,
εν δε τε οι κραδιη μεγαλα στερνοισι πατασσει
κηρας οιομενω, παταγος δε τε γιγνετ' οδοντων:
του δ' αγαθου ουτ' αρ τρεπεται χρως ουτε τι λιην
ταρβει, επειδαν πρωτον εσιζηται λοχον ανδρων,
αραται δε ταχιστα μιγημεναι εν δαι λυγρη:
ουδε κεν ενθα τεον γε μενος και χειρας ονοιτο.
ει περ γαρ κε βλειο πονευμενος ηε τυπειης
ουκ αν εν αυχεν' οπισθε πεσοι βελος ουδ' ενι νωτω,
αλλα κεν η στερνων η νηδυος αντιασειε
προσσω ιεμενοιο μετα προμαχων οαριστυν.
αλλ' αγε μηκετι ταυτα λεγωμεθα νηπυτιοι ως
εσταοτες, μη που τις υπερφιαλως νεμεσηση:
αλλα συ γε κλισιην δε κιων ελευ οβριμον εγχος.
ως φατο, Μηριονης δε θοω αταλαντος Αρηι
καρπαλιμως κλισιηθεν ανειλετο χαλκεον εγχος,
βη δε μετ' Ιδομενηα μεγα πτολεμοιο μεμηλως.
οιος δε βροτολοιγος Αρης πολεμον δε μετεισι,
τω δε Φοβος φιλος υιος αμα κρατερος και αταρβης
εσπετο, ος τ' εφοβησε ταλαφρονα περ πολεμιστην:
τω μεν αρ' εκ Θρηκης Εφυρους μετα θωρησσεσθον,
ηε μετα Φλεγυας μεγαλητορας: ουδ' αρα τω γε
εκλυον αμφοτερων, ετεροισι δε κυδος εδωκαν:
τοιοι Μηριονης τε και Ιδομενευς αγοι ανδρων
ηισαν ες πολεμον κεκορυθμενοι αιθοπι χαλκω.
τον και Μηριονης προτερος προς μυθον εειπε:
Δευκαλιδη πη ταρ μεμονας καταδυναι ομιλον;
η επι δεξιοφιν παντος στρατου, η ανα μεσσους,
η επ' αριστεροφιν; επει ου ποθι ελπομαι ουτω
δευεσθαι πολεμοιο καρη κομοωντας Αχαιους.
τον δ' αυτ' Ιδομενευς Κρητων αγος αντιον ηυδα:
νηυσι μεν εν μεσσησιν αμυνειν εισι και αλλοι
Αιαντες τε δυω Τευκρος θ', ος αριστος Αχαιων
τοξοσυνη, αγαθος δε και εν σταδιη υσμινη:
οι μιν αδην ελοωσι και εσσυμενον πολεμοιο
Εκτορα Πριαμιδην, και ει μαλα καρτερος εστιν.
αιπυ οι εσσειται μαλα περ μεμαωτι μαχεσθαι
κεινων νικησαντι μενος και χειρας ααπτους
νηας ενιπρησαι, οτε μη αυτος γε Κρονιων
εμβαλοι αιθομενον δαλον νηεσσι θοησιν.
ανδρι δε κ' ουκ ειξειε μεγας Τελαμωνιος Αιας,
ος θνητος τ' ειη και εδοι Δημητερος ακτην
χαλκω τε ρηκτος μεγαλοισι τε χερμαδιοισιν.
ουδ' αν Αχιλληι ρηξηνορι χωρησειεν
εν γ' αυτοσταδιη: ποσι δ' ου πως εστιν εριζειν.
νωιν δ' ωδ' επ' αριστερ' εχε στρατου, οφρα ταχιστα
ειδομεν ηε τω ευχος ορεξομεν, ηε τις ημιν.
ως φατο, Μηριονης δε θοω αταλαντος Αρηι
ηρχ' ιμεν, οφρ' αφικοντο κατα στρατον η μιν ανωγει,
οι δ' ως Ιδομενηα ιδον φλογι εικελον αλκην
αυτον και θεραποντα συν εντεσι δαιδαλεοισι,
κεκλομενοι καθ' ομιλον επ' αυτω παντες εβησαν:
των δ' ομον ιστατο νεικος επι πρυμνησι νεεσσιν.
ως δ' οθ' υπο λιγεων ανεμων σπερχωσιν αελλαι
ηματι τω οτε τε πλειστη κονις αμφι κελευθους,
οι τ' αμυδις κονιης μεγαλην ιστασιν ομιχλην,
ως αρα των ομος' ηλθε μαχη, μεμασαν δ' ενι θυμω
αλληλους καθ' ομιλον εναιρεμεν οξει χαλκω.
εφριξεν δε μαχη φθισιμβροτος εγχειησι
μακρης, ας ειχον ταμεσιχροας: οσσε δ' αμερδεν
αυγη χαλκειη κορυθων απο λαμπομεναων
θωρηκων τε νεοσμηκτων σακεων τε φαεινων
ερχομενων αμυδις: μαλα κεν θρασυκαρδιος ειη
ος τοτε γηθησειεν ιδων πονον ουδ' ακαχοιτο.
τω δ' αμφις φρονεοντε δυω Κρονου υιε κραταιω
ανδρασιν ηρωεσσιν ετευχετον αλγεα λυγρα.
Ζευς μεν ρα Τρωεσσι και Εκτορι βουλετο νικην
κυδαινων Αχιληα ποδας ταχυν: ουδε τι παμπαν
ηθελε λαον ολεσθαι Αχαιικον Ιλιοθι προ,
αλλα Θετιν κυδαινε και υιεα καρτεροθυμον.
Αργειους δε Ποσειδαων οροθυνε μετελθων
λαθρη υπεξαναδυς πολιης αλος: ηχθετο γαρ ρα
Τρωσιν δαμναμενους, Διι δε κρατερως ενεμεσσα.
η μαν αμφοτεροισιν ομον γενος ηδ' ια πατρη,
αλλα Ζευς προτερος γεγονει και πλειονα ηδη.
τω ρα και αμφαδιην μεν αλεξεμεναι αλεεινε,
λαθρη δ' αιεν εγειρε κατα στρατον ανδρι εοικως.
τοι δ' εριδος κρατερης και ομοιιου πτολεμοιο
πειραρ επαλλαξαντες επ' αμφοτεροισι τανυσσαν
αρρηκτον τ' αλυτον τε, το πολλων γουνατ' ελυσεν.
ενθα μεσαιπολιος περ εων Δαναοισι κελευσας
Ιδομενευς Τρωεσσι μεταλμενος εν φοβον ωρσε.
πεφνε γαρ Οθρυονηα Καβησοθεν ενδον εοντα,
ος ρα νεον πολεμοιο μετα κλεος ειληλουθει,
ητεε δε Πριαμοιο θυγατρων ειδος αριστην
Κασσανδρην αναεδνον, υπεσχετο δε μεγα εργον,
εκ Τροιης αεκοντας απωσεμεν υιας Αχαιων.
τω δ' ο γερων Πριαμος υπο τ' εσχετο και κατενευσε
δωσεμεναι: ο δε μαρναθ' υποσχεσιησι πιθησας.
Ιδομενευς δ' αυτοιο τιτυσκετο δουρι φαεινω,
και βαλεν υψι βιβαντα τυχων: ουδ' ηρκεσε θωρηξ
χαλκεος, ον φορεεσκε, μεση δ' εν γαστερι πηξε.
δουπησεν δε πεσων: ο δ' επευξατο φωνησεν τε:
Οθρυονευ περι δη σε βροτων αινιζομ' απαντων
ει ετεον δη παντα τελευτησεις ος' υπεστης
Δαρδανιδη Πριαμω: ο δ' υπεσχετο θυγατερα ην.
και κε τοι ημεις ταυτα γ' υποσχομενοι τελεσαιμεν,
δοιμεν δ' Ατρειδαο θυγατρων ειδος αριστην
Αργεος εξαγαγοντες οπυιεμεν, ει κε συν αμμιν
Ιλιου εκπερσης ευ ναιομενον πτολιεθρον.
αλλ' επε', οφρ' επι νηυσι συνωμεθα ποντοποροισιν
αμφι γαμω, επει ου τοι εεδνωται κακοι ειμεν.
ως ειπων ποδος ελκε κατα κρατερην υσμινην
ηρως Ιδομενευς: τω δ' Ασιος ηλθ' επαμυντωρ
πεζος προσθ' ιππων: τω δε πνειοντε κατ' ωμων
αιεν εχ' ηνιοχος θεραπων: ο δε ιετο θυμω
Ιδομενηα βαλειν: ο δε μιν φθαμενος βαλε δουρι
λαιμον υπ' ανθερεωνα, δια προ δε χαλκον ελασσεν.
ηριπε δ' ως οτε τις δρυς ηριπεν η αχερωις
ηε πιτυς βλωθρη, την τ' ουρεσι τεκτονες ανδρες
εξεταμον πελεκεσσι νεηκεσι νηιον ειναι:
ως ο προσθ' ιππων και διφρου κειτο τανυσθεις
βεβρυχως κονιος δεδραγμενος αιματοεσσης.
εκ δε οι ηνιοχος πληγη φρενας ας παρος ειχεν,
ουδ' ο γ' ετολμησεν δηιων υπο χειρας αλυξας
αψ ιππους στρεψαι, τον δ' Αντιλοχος μενεχαρμης
δουρι μεσον περονησε τυχων: ουδ' ηρκεσε θωρηξ
χαλκεος ον φορεεσκε, μεση δ' εν γαστερι πηξεν.
αυταρ ο ασθμαινων ευεργεος εκπεσε διφρου,
ιππους δ' Αντιλοχος μεγαθυμου Νεστορος υιος
εξελασε Τρωων μετ' ευκνημιδας Αχαιους.
Δηιφοβος δε μαλα σχεδον ηλυθεν Ιδομενηος
Ασιου αχνυμενος, και ακοντισε δουρι φαεινω.
αλλ' ο μεν αντα ιδων ηλευατο χαλκεον εγχος
Ιδομενευς: κρυφθη γαρ υπ' ασπιδι παντος' ειση,
την αρ' ο γε ρινοισι βοων και νωροπι χαλκω
δινωτην φορεεσκε, δυω κανονεσς' αραρυιαν:
τη υπο πας εαλη, το δ' υπερπτατο χαλκεον εγχος,
καρφαλεον δε οι ασπις επιθρεξαντος αυσεν
εγχεος: ουδ' αλιον ρα βαρειης χειρος αφηκεν,
αλλ' εβαλ' Ιππασιδην Υψηνορα ποιμενα λαων
ηπαρ υπο πραπιδων, ειθαρ δ' υπο γουνατ' ελυσε.
Δηιφοβος δ' εκπαγλον επευξατο μακρον αυσας:
ου μαν αυτ' ατιτος κειτ' Ασιος, αλλα ε φημι
εις Αιδος περ ιοντα πυλαρταο κρατεροιο
γηθησειν κατα θυμον, επει ρα οι ωπασα πομπον.
ως εφατ', Αργειοισι δ' αχος γενετ' ευξαμενοιο,
Αντιλοχω δε μαλιστα δαιφρονι θυμον ορινεν:
αλλ' ουδ' αχνυμενος περ εου αμελησεν εταιρου,
αλλα θεων περιβη και οι σακος αμφεκαλυψε.
τον μεν επειθ' υποδυντε δυω εριηρες εταιροι
Μηκιστευς Εχιοιο παις και διος Αλαστωρ,
νηας επι γλαφυρας φερετην βαρεα στεναχοντα.
Ιδομενευς δ' ου ληγε μενος μεγα, ιετο δ' αιει
ηε τινα Τρωων ερεβεννη νυκτι καλυψαι
η αυτος δουπησαι αμυνων λοιγον Αχαιοις.
ενθ' Αισυηταο διοτρεφεος φιλον υιον
ηρω' Αλκαθοον, γαμβρος δ' ην Αγχισαο,
πρεσβυτατην δ' ωπυιε θυγατρων Ιπποδαμειαν
την περι κηρι φιλησε πατηρ και ποτνια μητηρ
εν μεγαρω: πασαν γαρ ομηλικιην εκεκαστο
καλλει και εργοισιν ιδε φρεσι: τουνεκα και μιν
γημεν ανηρ ωριστος ενι Τροιη ευρειη:
τον τοθ' υπ' Ιδομενηι Ποσειδαων εδαμασσε
θελξας οσσε φαεινα, πεδησε δε φαιδιμα γυια:
ουτε γαρ εξοπισω φυγεειν δυνατ' ουτ' αλεασθαι,
αλλ' ως τε στηλην η δενδρεον υψιπετηλον
ατρεμας εσταοτα στηθος μεσον ουτασε δουρι
ηρως Ιδομενευς, ρηξεν δε οι αμφι χιτωνα
χαλκεον, ος οι προσθεν απο χροος ηρκει ολεθρον:
δη τοτε γ' αυον αυσεν ερεικομενος περι δουρι.
δουπησεν δε πεσων, δορυ δ' εν κραδιη επεπηγει,
η ρα οι ασπαιρουσα και ουριαχον πελεμιζεν
εγχεος: ενθα δ' επειτ' αφιει μενος οβριμος Αρης:
Ιδομενευς δ' εκπαγλον επευξατο μακρον αυσας
Δηιφοβ' η αρα δη τι εισκομεν αξιον ειναι
τρεις ενος αντι πεφασθαι; επει συ περ ευχεαι ουτω.
δαιμονι' αλλα και αυτος εναντιον ιστας' εμειο,
οφρα ιδη οιος Ζηνος γονος ενθαδ' ικανω,
ος πρωτον Μινωα τεκε Κρητη επιουρον:
Μινως δ' αυ τεκεθ' υιον αμυμονα Δευκαλιωνα,
Δευκαλιων δ' εμε τικτε πολεσς' ανδρεσσιν ανακτα
Κρητη εν ευρειη: νυν δ' ενθαδε νηες ενεικαν
σοι τε κακον και πατρι και αλλοισι Τρωεσσιν.
ως φατο, Δηιφοβος δε διανδιχα μερμηριξεν
η τινα που Τρωων εταρισσαιτο μεγαθυμων
αψ αναχωρησας, η πειρησαιτο και οιος.
ωδε δε οι φρονεοντι δοασσατο κερδιον ειναι
βηναι επ' Αινειαν: τον δ' υστατον ευρεν ομιλου
εσταοτ': αιει γαρ Πριαμω επεμηνιε διω
ουνεκ' αρ' εσθλον εοντα μετ' ανδρασιν ου τι τιεσκεν.
αγχου δ' ισταμενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αινεια Τρωων βουληφορε νυν σε μαλα χρη
γαμβρω αμυνεμεναι, ει περ τι σε κηδος ικανει.
αλλ' επευ Αλκαθοω επαμυνομεν, ος σε παρος γε
γαμβρος εων εθρεψε δομοις ενι τυτθον εοντα:
τον δε τοι Ιδομενευς δουρικλυτος εξεναριξεν.
ως φατο, τω δ' αρα θυμον ενι στηθεσσιν ορινε,
βη δε μετ' Ιδομενηα μεγα πτολεμοιο μεμηλως.
αλλ' ουκ Ιδομενηα φοβος λαβε τηλυγετον ως,
αλλ' εμεν' ως οτε τις συς ουρεσιν αλκι πεποιθως,
ος τε μενει κολοσυρτον επερχομενον πολυν ανδρων
χωρω εν οιοπολω, φρισσει δε τε νωτον υπερθεν:
οφθαλμω δ' αρα οι πυρι λαμπετον: αυταρ οδοντας
θηγει, αλεξασθαι μεμαως κυνας ηδε και ανδρας:
ως μενεν Ιδομενευς δουρικλυτος, ουδ' υπεχωρει,
Αινειαν επιοντα βοηθοον: αυε δ' εταιρους
Ασκαλαφον τ' εσορων Αφαρηα τε Δηιπυρον τε
Μηριονην τε και Αντιλοχον μηστωρας αυτης:
τους ο γ' εποτρυνων επεα πτεροεντα προσηυδα:
δευτε φιλοι, και μ' οιω αμυνετε: δειδια δ' αινως
Αινειαν επιοντα ποδας ταχυν, ος μοι επεισιν,
ος μαλα καρτερος εστι μαχη ενι φωτας εναιρειν:
και δ' εχει ηβης ανθος, ο τε κρατος εστι μεγιστον.
ει γαρ ομηλικιη γε γενοιμεθα τωδ' επι θυμω
αιψα κεν ηε φεροιτο μεγα κρατος, ηε φεροιμην.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ενα φρεσι θυμον εχοντες
πλησιοι εστησαν, σακε' ωμοισι κλιναντες.
Αινειας δ' ετερωθεν εκεκλετο οις εταροισι
Δηιφοβον τε Παριν τ' εσορων και Αγηνορα διον,
οι οι αμ' ηγεμονες Τρωων εσαν: αυταρ επειτα
λαοι επονθ', ως ει τε μετα κτιλον εσπετο μηλα
πιομεν' εκ βοτανης: γανυται δ' αρα τε φρενα ποιμην:
ως Αινεια θυμος ενι στηθεσσι γεγηθει
ως ιδε λαων εθνος επισπομενον εοι αυτω.
οι δ' αμφ' Αλκαθοω αυτοσχεδον ορμηθησαν
μακροισι ξυστοισι: περι στηθεσσι δε χαλκος
σμερδαλεον κοναβιζε τιτυσκομενων καθ' ομιλον
αλληλων: δυο δ' ανδρες αρηιοι εξοχον αλλων
Αινειας τε και Ιδομενευς αταλαντοι Αρηι
ιεντ' αλληλων ταμεειν χροα νηλει χαλκω.
Αινειας δε πρωτος ακοντισεν Ιδομενηος:
αλλ' ο μεν αντα ιδων ηλευατο χαλκεον εγχος,
αιχμη δ' Αινειαο κραδαινομενη κατα γαιης
ωχετ', επει ρ' αλιον στιβαρης απο χειρος ορουσεν.
Ιδομενευς δ' αρα Οινομαον βαλε γαστερα μεσσην,
ρηξε δε θωρηκος γυαλον, δια δ' εντερα χαλκος
ηφυς': ο δ' εν κονιησι πεσων ελε γαιαν αγοστω.
Ιδομενευς δ' εκ μεν νεκυος δολιχοσκιον εγχος
εσπασατ', ουδ' αρ' ετ' αλλα δυνησατο τευχεα καλα
ωμοιιν αφελεσθαι: επειγετο γαρ βελεεσσιν.
ου γαρ ετ' εμπεδα γυια ποδων ην ορμηθεντι,
ουτ' αρ' επαιξαι μεθ' εον: βελος ουτ' αλεασθαι.
τω ρα και εν σταδιη μεν αμυνετο νηλεες ημαρ,
τρεσσαι δ' ουκ ετι ριμφα ποδες φερον εκ πολεμοιο.
του δε βαδην απιοντος ακοντισε δουρι φαεινω
Δηιφοβος: δη γαρ οι εχεν κοτον εμμενες αιει.
αλλ' ο γε και τοθ' αμαρτεν, ο δ' Ασκαλαφον βαλε δουρι
υιον Ενυαλιοιο: δι' ωμου δ' οβριμον εγχος
εσχεν: ο δ' εν κονιησι πεσων ελε γαιαν αγοστω.
ουδ' αρα πω τι πεπυστο βριηπυος οβριμος Αρης
υιος εοιο πεσοντος ενι κρατερη υσμινη,
αλλ' ο γ' αρ' ακρω Ολυμπω υπο χρυσεοισι νεφεσσιν
ηστο Διος βουλησιν εελμενος, ενθα περ αλλοι
αθανατοι θεοι ησαν εεργομενοι πολεμοιο.
οι δ' αμφ' Ασκαλαφω αυτοσχεδον ορμηθησαν:
Δηιφοβος μεν απ' Ασκαλαφου πηληκα φαεινην
ηρπασε, Μηριονης δε θοω αταλαντος Αρηι
δουρι βραχιονα τυψεν επαλμενος, εκ δ' αρα χειρος
αυλωπις τρυφαλεια χαμαι βομβησε πεσουσα.
Μηριονης δ' εξ αυτις επαλμενος αιγυπιος ως
εξερυσε πρυμνοιο βραχιονος οβριμον εγχος,
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο. τον δε Πολιτης
αυτοκασιγνητος περι μεσσω χειρε τιτηνας
εξηγεν πολεμοιο δυσηχεος, οφρ' ικεθ' ιππους
ωκεας, οι οι οπισθε μαχης ηδε πτολεμοιο
εστασαν ηνιοχον τε και αρματα ποικιλ' εχοντες:
οι τον γε προτι αστυ φερον βαρεα στεναχοντα
τειρομενον: κατα δ' αιμα νεουτατου ερρεε χειρος.
οι δ' αλλοι μαρναντο, βοη δ' ασβεστος ορωρει.
ενθ' Αινεας Αφαρηα Καλητοριδην επορουσας
λαιμον τυψ' επι οι τετραμμενον οξει δουρι:
εκλινθη δ' ετερωσε καρη, επι δ' ασπις εαφθη
και κορυς, αμφι δε οι θανατος χυτο θυμοραιστης.
Αντιλοχος δε Θοωνα μεταστρεφθεντα δοκευσας
ουτας' επαιξας, απο δε φλεβα πασαν εκερσεν,
η τ' ανα νωτα θεουσα διαμπερες αυχεν' ικανει:
την απο πασαν εκερσεν: ο δ' υπτιος εν κονιησι
καππεσεν, αμφω χειρε φιλοις εταροισι πετασσας.
Αντιλοχος δ' επορουσε, και αινυτο τευχε' απ' ωμων
παπταινων: Τρωες δε περισταδον αλλοθεν αλλος
ουταζον σακος ευρυ παναιολον, ουδε δυναντο
εισω επιγραψαι τερενα χροα νηλει χαλκω
Αντιλοχου: περι γαρ ρα Ποσειδαων ενοσιχθων
Νεστορος υιον ερυτο και εν πολλοισι βελεσσιν.
ου μεν γαρ ποτ' ανευ δηιων ην, αλλα κατ' αυτους
στρωφατ': ουδε οι εγχος εχ' ατρεμας, αλλα μαλ' αιει
σειομενον ελελικτο: τιτυσκετο δε φρεσιν ησιν
η τευ ακοντισσαι, ηε σχεδον ορμηθηναι.
αλλ' ου ληθ' Αδαμαντα τιτυσκομενος καθ' ομιλον
Ασιαδην, ο οι ουτα μεσον σακος οξει χαλκω
εγγυθεν ορμηθεις: αμενηνωσεν δε οι αιχμην
κυανοχαιτα Ποσειδαων βιοτοιο μεγηρας.
και το μεν αυτου μειν' ως τε σκωλος πυρικαυστος
εν σακει Αντιλοχοιο, το δ' ημισυ κειτ' επι γαιης:
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων:
Μηριονης δ' απιοντα μετασπομενος βαλε δουρι
αιδοιων τε μεσηγυ και ομφαλου, ενθα μαλιστα
γιγνετ' Αρης αλεγεινος οιζυροισι βροτοισιν.
ενθα οι εγχος επηξεν: ο δ' εσπομενος περι δουρι
ησπαιρ' ως οτε βους τον τ' ουρεσι βουκολοι ανδρες
ιλλασιν ουκ εθελοντα βιη δησαντες αγουσιν:
ως ο τυπεις ησπαιρε μινυνθα περ, ου τι μαλα δην,
οφρα οι εκ χροος εγχος ανεσπασατ' εγγυθεν ελθων
ηρως Μηριονης: τον δε σκοτος οσσε καλυψε.
Δηιπυρον δ' Ελενος ξιφει σχεδον ηλασε κορσην
Θρηικιω μεγαλω, απο δε τρυφαλειαν αραξεν.
η μεν αποπλαγχθεισα χαμαι πεσε, και τις Αχαιων
μαρναμενων μετα ποσσι κυλινδομενην εκομισσε:
τον δε κατ' οφθαλμων ερεβεννη νυξ εκαλυψεν.
Ατρειδην δ' αχος ειλε βοην αγαθον Μενελαον:
βη δ' επαπειλησας Ελενω ηρωι ανακτι
οξυ δορυ κραδαων: ο δε τοξου πηχυν ανελκε.
τω δ' αρ' ομαρτηδην ο μεν εγχει οξυοεντι
ιετ' ακοντισσαι, ο δ' απο νευρηφιν οιστω.
Πριαμιδης μεν επειτα κατα στηθος βαλεν ιω
θωρηκος γυαλον, απο δ' επτατο πικρος οιστος.
ως δ' οτ' απο πλατεος πτυοφιν μεγαλην κατ' αλωην
θρωσκωσιν κυαμοι μελανοχροες η ερεβινθοι
πνοιη υπο λιγυρη και λικμητηρος ερωη,
ως απο θωρηκος Μενελαου κυδαλιμοιο
πολλον αποπλαγχθεις εκας επτατο πικρος οιστος.
Ατρειδης δ' αρα χειρα βοην αγαθος Μενελαος
την βαλεν η ρ' εχε τοξον ευξοον: εν δ' αρα τοξω
αντικρυ δια χειρος εληλατο χαλκεον εγχος.
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων
χειρα παρακρεμασας: το δ' εφελκετο μειλινον εγχος.
και το μεν εκ χειρος ερυσεν μεγαθυμος Αγηνωρ,
αυτην δε ξυνεδησεν ευστρεφει οιος αωτω
σφενδονη, ην αρα οι θεραπων εχε ποιμενι λαων.
Πεισανδρος δ' ιθυς Μενελαου κυδαλιμοιο
ηιε: τον δ' αγε μοιρα κακη θανατοιο τελος δε
σοι Μενελαε δαμηναι εν αινη δηιοτητι.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες
Ατρειδης μεν αμαρτε, παραι δε οι ετραπετ' εγχος,
Πεισανδρος δε σακος Μενελαου κυδαλιμοιο
ουτασεν, ουδε δια προ δυνησατο χαλκον ελασσαι:
εσχεθε γαρ σακος ευρυ, κατεκλασθη δ' ενι καυλω
εγχος: ο δε φρεσιν ησι χαρη και εελπετο νικην.
Ατρειδης δε ερυσσαμενος ξιφος αργυροηλον
αλτ' επι Πεισανδρω: ο δ' υπ' ασπιδος ειλετο καλην
αξινην ευχαλκον ελαινω αμφι πελεκκω
μακρω ευξεστω: αμα δ' αλληλων εφικοντο.
ητοι ο μεν κορυθος φαλον ηλασεν ιπποδασειης
ακρον υπο λοφον αυτον, ο δε προσιοντα μετωπον
ρινος υπερ πυματης: λακε δ' οστεα, τω δε οι οσσε
παρ ποσιν αιματοεντα χαμαι πεσον εν κονιησιν,
ιδνωθη δε πεσων: ο δε λαξ εν στηθεσι βαινων
τευχεα τ' εξεναριξε και ευχομενος επος ηυδα:
λειψετε θην ουτω γε νεας Δαναων ταχυπωλων
Τρωες υπερφιαλοι δεινης ακορητοι αυτης,
αλλης μεν λωβης τε και αισχεος ουκ επιδευεις
ην εμε λωβησασθε κακαι κυνες, ουδε τι θυμω
Ζηνος εριβρεμετεω χαλεπην εδεισατε μηνιν
ξεινιου, ος τε ποτ' υμμι διαφθερσει πολιν αιπην:
οι μευ κουριδιην αλοχον και κτηματα πολλα
μαψ οιχεσθ' αναγοντες, επει φιλεεσθε παρ' αυτη:
νυν αυτ' εν νηυσιν μενεαινετε ποντοποροισι
πυρ ολοον βαλεειν, κτειναι δ' ηρωας Αχαιους.
αλλα ποθι σχησεσθε και εσσυμενοι περ Αρηος.
Ζευ πατερ η τε σε φασι περι φρενας εμμεναι αλλων
ανδρων ηδε θεων: σεο δ' εκ ταδε παντα πελονται:
οιον δη ανδρεσσι χαριζεαι υβριστησι
Τρωσιν, των μενος αιεν ατασθαλον, ουδε δυνανται
φυλοπιδος κορεσασθαι ομοιιου πτολεμοιο.
παντων μεν κορος εστι και υπνου και φιλοτητος
μολπης τε γλυκερης και αμυμονος ορχηθμοιο,
των περ τις και μαλλον εελδεται εξ ερον ειναι
η πολεμου: Τρωες δε μαχης ακορητοι εασιν.
ως ειπων τα μεν εντε' απο χροος αιματοεντα
συλησας εταροισι διδου Μενελαος αμυμων,
αυτος δ' αυτ' εξ αυτις ιων προμαχοισιν εμιχθη.
ενθα οι υιος επαλτο Πυλαιμενεος βασιληος
Αρπαλιων, ο ρα πατρι φιλω επετο πτολεμιξων
ες τροιην, ουδ' αυτις αφικετο πατριδα γαιαν:
ος ρα τοτ' Ατρειδαο μεσον σακος ουτασε δουρι
εγγυθεν, ουδε δια προ δυνησατο χαλκον ελασσαι
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων
παντοσε παπταινων μη τις χροα χαλκω επαυρη.
Μηριονης δ' απιοντος ιει χαλκηρε' οιστον,
και ρ' εβαλε γλουτον κατα δεξιον: αυταρ οιστος
αντικρυ κατα κυστιν υπ' οστεον εξεπερησεν.
εζομενος δε κατ' αυθι φιλων εν χερσιν εταιρων
θυμον αποπνειων, ως τε σκωληξ επι γαιη
κειτο ταθεις: εκ δ' αιμα μελαν ρεε, δευε δε γαιαν.
τον μεν Παφλαγονες μεγαλητορες αμφεπενοντο,
ες διφρον δ' ανεσαντες αγον προτι Ιλιον ιρην
αχνυμενοι: μετα δε σφι πατηρ κιε δακρυα λειβων,
ποινη δ' ου τις παιδος εγιγνετο τεθνηωτος.
του δε Παρις μαλα θυμον αποκταμενοιο χολωθη:
ξεινος γαρ οι εην πολεσιν μετα Παφλαγονεσσι:
του ο γε χωομενος προιει χαλκηρε' οιστον.
ην δε τις Ευχηνωρ Πολυιδου μαντιος υιος
αφνειος τ' αγαθος τε Κορινθοθι οικια ναιων,
ος ρ' ευ ειδως κηρ' ολοην επι νηος εβαινε:
πολλακι γαρ οι εειπε γερων αγαθος Πολυιδος
νουσω υπ' αργαλεη φθισθαι οις εν μεγαροισιν,
η μετ' Αχαιων νηυσιν υπο Τρωεσσι δαμηναι:
τω ρ' αμα τ' αργαλεην θωην αλεεινεν Αχαιων
νουσον τε στυγερην, ινα μη παθοι αλγεα θυμω.
τον βαλ' υπο γναθμοιο. και ουατος: ωκα δε θυμος
ωχετ' απο μελεων, στυγερος δ' αρα μιν σκοτος ειλεν.
ως οι μεν μαρναντο δεμας πυρος αιθομενοιο:
Εκτωρ δ' ουκ επεπυστο Διι φιλος, ουδε τι ηδη
οττι ρα οι νηων επ' αριστερα δηιοωντο
λαοι υπ' Αργειων. ταχα δ' αν και κυδος Αχαιων
επλετο: τοιος γαρ γαιηοχος εννοσιγαιος
οτρυν' Αργειους, προς δε σθενει αυτος αμυνεν:
αλλ' εχεν η τα πρωτα πυλας και τειχος εσαλτο
ρηξαμενος Δαναων πυκινας στιχας ασπισταων,
ενθ' εσαν Αιαντος τε νεες και Πρωτεσιλαου
θιν' εφ' αλος πολιης ειρυμεναι: αυταρ υπερθε
τειχος εδεδμητο χθαμαλωτατον, ενθα μαλιστα
ζαχρηεις γιγνοντο μαχη αυτοι τε και ιπποι.
ενθα δε Βοιωτοι και Ιαονες ελκεχιτωνες
Λοκροι και Φθιοι και φαιδιμοεντες Επειοι
σπουδη επαισσοντα νεων εχον, ουδε δυναντο
ωσαι απο σφειων φλογι εικελον Εκτορα διον
οι μεν Αθηναιων προλελεγμενοι: εν δ' αρα τοισιν
ηρχ' υιος Πετεωο Μενεσθευς, οι δ' αμ' εποντο
Φειδας τε Στιχιος τε Βιας τ' ευς: αυταρ Επειων
Φυλειδης τε Μεγης Αμφιων τε Δρακιος τε,
προ Φθιων δε Μεδων τε μενεπτολεμος τε Ποδαρκης.
ητοι ο μεν νοθος υιος Οιληος θειοιο
εσκε Μεδων Αιαντος αδελφεος: αυταρ εναιεν
εν Φυλακη γαιης απο πατριδος ανδρα κατακτας
γνωτον μητρυιης Εριωπιδος, ην εχ' Οιλευς:
αυταρ ο Ιφικλοιο παις του Φυλακιδαο.
οι μεν προ Φθιων μεγαθυμων θωρηχθεντες
ναυφιν αμυνομενοι μετα Βοιωτων εμαχοντο:
Αιας δ' ουκετι παμπαν Οιληος ταχυς υιος
ιστατ' απ' Αιαντος Τελαμωνιου ουδ' ηβαιον,
αλλ' ως τ' εν νειω βοε οινοπε πηκτον αροτρον
ισον θυμον εχοντε τιταινετον: αμφι δ' αρα σφι
πρυμνοισιν κεραεσσι πολυς ανακηκιει ιδρως:
τω μεν τε ζυγον οιον ευξοον αμφις εεργει
ιεμενω κατα ωλκα: τεμει δε τε τελσον αρουρης:
ως τω παρβεβαωτε μαλ' εστασαν αλληλοιιν.
αλλ' ητοι Τελαμωνιαδη πολλοι τε και εσθλοι
λαοι επονθ' εταροι, οι οι σακος εξεδεχοντο
οπποτε μιν καματος τε και ιδρως γουναθ' ικοιτο.
ουδ' αρ' Οιλιαδη μεγαλητορι Λοκροι εποντο:
ου γαρ σφι σταδιη υσμινη μιμνε φιλον κηρ:
ου γαρ εχον κορυθας χαλκηρεας ιπποδασειας,
ουδ' εχον ασπιδας ευκυκλους και μειλινα δουρα,
αλλ' αρα τοξοισιν και ευστρεφει οιος αωτω
Ιλιον εις αμ' εποντο πεποιθοτες, οισιν επειτα
ταρφεα βαλλοντες Τρωων ρηγνυντο φαλαγγας:
δη ρα τοθ' οι μεν προσθε συν εντεσι δαιδαλεοισι
μαρναντο Τρωσιν τε και Εκτορι χαλκοκορυστη,
οι δ' οπιθεν βαλλοντες ελανθανον: ουδε τι χαρμης
Τρωες μιμνησκοντο: συνεκλονεον γαρ οιστοι.
ενθα κε λευγαλεως νηων απο και κλισιαων
Τρωες εχωρησαν προτι Ιλιον ηνεμοεσσαν,
ει μη Πουλυδαμας θρασυν Εκτορα ειπε παραστας:
Εκτορ αμηχανος εσσι παραρρητοισι πιθεσθαι.
ουνεκα τοι περι δωκε θεος πολεμηια εργα
τουνεκα και βουλη εθελεις περιιδμεναι αλλων:
αλλ' ου πως αμα παντα δυνησεαι αυτος ελεσθαι.
αλλω μεν γαρ εδωκε θεος πολεμηια εργα,
αλλω δ' ορχηστυν, ετερω κιθαριν και αοιδην,
αλλω δ' εν στηθεσσι τιθει νοον ευρυοπα Ζευς
εσθλον, του δε τε πολλοι επαυρισκοντ' ανθρωποι,
και τε πολεας εσαωσε, μαλιστα δε καυτος ανεγνω.
αυταρ εγων ερεω ως μοι δοκει ειναι αριστα:
παντη γαρ σε περι στεφανος πολεμοιο δεδηε:
Τρωες δε μεγαθυμοι επει κατα τειχος εβησαν
οι μεν αφεστασιν συν τευχεσιν, οι δε μαχονται
παυροτεροι πλεονεσσι κεδασθεντες κατα νηας.
αλλ' αναχασσαμενος καλει ενθαδε παντας αριστους:
ενθεν δ' αν μαλα πασαν επιφρασσαιμεθα βουλην
η κεν ενι νηεσσι πολυκληισι πεσωμεν
αι κ' εθελησι θεος δομεναι κρατος, η κεν επειτα
παρ νηων ελθωμεν απημονες. η γαρ εγωγε
δειδω μη το χθιζον αποστησωνται Αχαιοι
χρειος, επει παρα νηυσιν ανηρ ατος πολεμοιο
μιμνει, ον ουκετι παγχυ μαχης σχησεσθαι οιω.
ως φατο Πουλυδαμας, αδε δ' Εκτορι μυθος απημων,
αυτικα δ' εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
Πουλυδαμα συ μεν αυτου ερυκακε παντας αριστους,
αυταρ εγω κεις' ειμι και αντιοω πολεμοιο:
αιψα δ' ελευσομαι αυτις επην ευ τοις επιτειλω.
η ρα, και ορμηθη ορει νιφοεντι εοικως
κεκληγων, δια δε Τρωων πετετ' ηδ' επικουρων.
οι δ' ες Πανθοιδην αγαπηνορα Πουλυδαμαντα
παντες επεσσευοντ', επει Εκτορος εκλυον αυδην.
αυταρ ο Δηιφοβον τε βιην θ' Ελενοιο ανακτος
Ασιαδην τ' Αδαμαντα και Ασιον Υρτακου υιον
φοιτα ανα προμαχους διζημενος, ει που εφευροι.
τους δ' ευρ' ουκετι παμπαν απημονας ουδ' ανολεθρους:
αλλ' οι μεν δη νηυσιν επι πρυμνησιν Αχαιων
χερσιν υπ' Αργειων κεατο ψυχας ολεσαντες,
οι δ' εν τειχει εσαν βεβλημενοι ουταμενοι τε.
τον δε ταχ' ευρε μαχης επ' αριστερα δακρυοεσσης
διον Αλεξανδρον Ελενης ποσιν ηυκομοιο
θαρσυνονθ' εταρους και εποτρυνοντα μαχεσθαι,
αγχου δ' ισταμενος προσεφη αισχροις επεεσσι:
Δυσπαρι ειδος αριστε γυναιμανες ηπεροπευτα
που τοι Δηιφοβος τε βιη θ' Ελενοιο ανακτος
Ασιαδης τ' Αδαμας ηδ' Ασιος Υρτακου υιος;
που δε τοι Οθρυονευς; νυν ωλετο πασα κατ' ακρης
Ιλιος αιπεινη: νυν τοι σως αιπυς ολεθρος.
τον δ' αυτε προσεειπεν Αλεξανδρος θεοειδης:
Εκτορ επει τοι θυμος αναιτιον αιτιαασθαι,
αλλοτε δη ποτε μαλλον ερωησαι πολεμοιο
μελλω, επει ουδ' εμε παμπαν αναλκιδα γεινατο μητηρ:
εξ ου γαρ παρα νηυσι μαχην ηγειρας εταιρων,
εκ του δ' ενθαδ' εοντες ομιλεομεν Δαναοισι
νωλεμεως: εταροι δε κατεκταθεν ους συ μεταλλας.
οιω Δηιφοβος τε βιη θ' Ελενοιο ανακτος
οιχεσθον, μακρησι τετυμμενω εγχειησιν
αμφοτερω κατα χειρα: φονον δ' ημυνε Κρονιων.
νυν δ' αρχ' οππη σε κραδιη θυμος τε κελευει:
ημεις δ' εμμεμαωτες αμ' εψομεθ', ουδε τι φημι
αλκης δευησεσθαι, οση δυναμις γε παρεστι.
παρ δυναμιν δ' ουκ εστι και εσσυμενον πολεμιζειν.
ως ειπων παρεπεισεν αδελφειου φρενας ηρως:
βαν δ' ιμεν ενθα μαλιστα μαχη και φυλοπις ηεν
αμφι τε Κεβριονην και αμυμονα Πουλυδαμαντα
Φαλκην Ορθαιον τε και αντιθεον Πολυφητην
Παλμυν τ' Ασκανιον τε Μορυν θ' υι' Ιπποτιωνος,
οι ρ' εξ Ασκανιης εριβωλακος ηλθον αμοιβοι
ηοι τη προτερη: τοτε δε Ζευς ωρσε μαχεσθαι.
οι δ' ισαν αργαλεων ανεμων αταλαντοι αελλη,
η ρα θ' υπο βροντης πατρος Διος εισι πεδον δε,
θεσπεσιω δ' ομαδω αλι μισγεται, εν δε τε πολλα
κυματα παφλαζοντα πολυφλοισβοιο θαλασσης
κυρτα φαληριοωντα, προ μεν τ' αλλ', αυταρ επ' αλλα:
ως Τρωες προ μεν αλλοι αρηροτες, αυταρ επ' αλλοι,
χαλκω μαρμαιροντες αμ' ηγεμονεσσιν εποντο.
Εκτωρ δ' ηγειτο βροτολοιγω ισος Αρηι
Πριαμιδης: προσθεν δ' εχεν ασπιδα παντος' εισην
ρινοισιν πυκινην, πολλος δ' επεληλατο χαλκος:
αμφι δε οι κροταφοισι φαεινη σειετο πηληξ.
παντη δ' αμφι φαλαγγας επειρατο προποδιζων,
ει πως οι ειξειαν υπασπιδια προβιβωντι:
αλλ' ου συγχει θυμον ενι στηθεσσιν Αχαιων.
Αιας δε πρωτος προκαλεσσατο μακρα βιβασθων:
δαιμονιε σχεδον ελθε: τι η δειδισσεαι αυτως
Αργειους; ου τοι τι μαχης αδαημονες ειμεν,
αλλα Διος μαστιγι κακη εδαμημεν Αχαιοι.
η θην που τοι θυμος εελπεται εξαλαπαξειν
νηας: αφαρ δε τε χειρες αμυνειν εισι και ημιν.
η κε πολυ φθαιη ευ ναιομενη πολις υμη
χερσιν υφ' ημετερησιν αλουσα τε περθομενη τε.
σοι δ' αυτω φημι σχεδον εμμεναι οπποτε φευγων
αρηση Διι πατρι και αλλοις αθανατοισι
θασσονας ιρηκων εμεναι καλλιτριχας ιππους,
οι σε πολιν δ' οισουσι κονιοντες πεδιοιο.
ως αρα οι ειποντι επεπτατο δεξιος ορνις
αιετος υψιπετης: επι δ' ιαχε λαος Αχαιων
θαρσυνος οιωνω: ο δ' αμειβετο φαιδιμος Εκτωρ:
Αιαν αμαρτοεπες βουγαιε ποιον εειπες:
ει γαρ εγων ουτω γε Διος παις αιγιοχοιο
ειην ηματα παντα, τεκοι δε με ποτνια Ηρη,
τιοιμην δ' ως τιετ' Αθηναιη και Απολλων,
ως νυν ημερη ηδε κακον φερει Αργειοισι
πασι μαλ', εν δε συ τοισι πεφησεαι, αι κε ταλασσης
μειναι εμον δορυ μακρον, ο τοι χροα λειριοεντα
δαψει: αταρ Τρωων κορεεις κυνας ηδ' οιωνους
δημω και σαρκεσσι πεσων επι νηυσιν Αχαιων.
ως αρα φωνησας ηγησατο: τοι δ' αμ' εποντο
ηχη θεσπεσιη, επι δ' ιαχε λαος οπισθεν.
Αργειοι δ' ετερωθεν επιαχον, ουδε λαθοντο
αλκης, αλλ' εμενον Τρωων επιοντας αριστους.
ηχη δ' αμφοτερων ικετ' αιθερα και Διος αυγας.

======== Book 14 ========

Νεστορα δ' ουκ ελαθεν ιαχη πινοντα περ εμπης,
αλλ' Ασκληπιαδην επεα πτεροεντα προσηυδα:
φραζεο διε Μαχαον οπως εσται ταδε εργα:
μειζων δη παρα νηυσι βοη θαλερων αιζηων.
αλλα συ μεν νυν πινε καθημενος αιθοπα οινον
εις ο κε θερμα λοετρα ευπλοκαμος Εκαμηδη
θερμηνη και λουση απο βροτον αιματοεντα:
αυταρ εγων ελθων ταχα εισομαι ες περιωπην.
ως ειπων σακος ειλε τετυγμενον υιος εοιο
κειμενον εν κλισιη Θρασυμηδεος ιπποδαμοιο
χαλκω παμφαινον: ο δ' εχ' ασπιδα πατρος εοιο.
ειλετο δ' αλκιμον εγχος ακαχμενον οξει χαλκω,
στη δ' εκτος κλισιης, ταχα δ' εισιδεν εργον αεικες
τους μεν ορινομενους, τους δε κλονεοντας οπισθε
Τρωας υπερθυμους: ερεριπτο δε τειχος Αχαιων.
ως δ' οτε πορφυρη πελαγος μεγα κυματι κωφω
οσσομενον λιγεων ανεμων λαιψηρα κελευθα
αυτως, ουδ' αρα τε προκυλινδεται ουδετερωσε,
πριν τινα κεκριμενον καταβημεναι εκ Διος ουρον,
ως ο γερων ορμαινε δαιζομενος κατα θυμον
διχθαδι', η μεθ' ομιλον ιοι Δαναων ταχυπωλων,
ηε μετ' Ατρειδην Αγαμεμνονα ποιμενα λαων.
ωδε δε οι φρονεοντι δοασσατο κερδιον ειναι
βηναι επ' Ατρειδην. οι δ' αλληλους εναριζον
μαρναμενοι: λακε δε σφι περι χροι χαλκος ατειρης
νυσσομενων ξιφεσιν τε και εγχεσιν αμφιγυοισι.
Νεστορι δε ξυμβληντο διοτρεφεες βασιληες
παρ νηων ανιοντες οσοι βεβληατο χαλκω
Τυδειδης Οδυσευς τε και Ατρειδης Αγαμεμνων.
πολλον γαρ ρ' απανευθε μαχης ειρυατο νηες
θιν' εφ' αλος πολιης: τας γαρ πρωτας πεδιον δε
ειρυσαν, αυταρ τειχος επι πρυμνησιν εδειμαν.
ουδε γαρ ουδ' ευρυς περ εων εδυνησατο πασας
αιγιαλος νηας χαδεειν, στεινοντο δε λαοι:
τω ρα προκροσσας ερυσαν, και πλησαν απασης
ηιονος στομα μακρον, οσον συνεεργαθον ακραι.
τω ρ' οι γ' οψειοντες αυτης και πολεμοιο
εγχει ερειδομενοι κιον αθροοι: αχνυτο δε σφι
θυμος ενι στηθεσσιν. ο δε ξυμβλητο γεραιος
Νεστωρ, πτηξε δε θυμον ενι στηθεσσιν Αχαιων.
τον και φωνησας προσεφη κρειων Αγαμεμνων:
ω Νεστορ Νηληιαδη μεγα κυδος Αχαιων
τιπτε λιπων πολεμον φθισηνορα δευρ' αφικανεις;
δειδω μη δη μοι τελεση επος οβριμος Εκτωρ,
ως ποτ' επηπειλησεν ενι Τρωεσς' αγορευων
μη πριν παρ νηων προτι Ιλιον απονεεσθαι
πριν πυρι νηας ενιπρησαι, κτειναι δε και αυτους.
κεινος τως αγορευε: τα δη νυν παντα τελειται.
ω ποποι η ρα και αλλοι ευκνημιδες Αχαιοι
εν θυμω βαλλονται εμοι χολον ως περ Αχιλλευς
ουδ' εθελουσι μαχεσθαι επι πρυμνησι νεεσσι.
τον δ' ημειβετ' επειτα Γερηνιος ιπποτα Νεστωρ:
η δη ταυτα γ' ετοιμα τετευχαται, ουδε κεν αλλως
Ζευς υψιβρεμετης αυτος παρατεκτηναιτο.
τειχος μεν γαρ δη κατερηριπεν, ω επεπιθμεν
αρρηκτον νηων τε και αυτων ειλαρ εσεσθαι:
οι δ' επι νηυσι θοησι μαχην αλιαστον εχουσι
νωλεμες: ουδ' αν ετι γνοιης μαλα περ σκοπιαζων
οπποτερωθεν Αχαιοι ορινομενοι κλονεονται,
ως επιμιξ κτεινονται, αυτη δ' ουρανον ικει.
ημεις δε φραζωμεθ' οπως εσται ταδε εργα
ει τι νοος ρεξει: πολεμον δ' ουκ αμμε κελευω
δυμεναι: ου γαρ πως βεβλημενον εστι μαχεσθαι.
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
Νεστορ επει δη νηυσιν επι πρυμνησι μαχονται,
τειχος δ' ουκ εχραισμε τετυγμενον, ουδε τι ταφρος,
η επι πολλα παθον Δαναοι, ελποντο δε θυμω
αρρηκτον νηων τε και αυτων ειλαρ εσεσθαι:
ουτω που Διι μελλει υπερμενει φιλον ειναι
νωνυμνους απολεσθαι απ' Αργεος ενθαδ' Αχαιους.
ηδεα μεν γαρ οτε προφρων Δαναοισιν αμυνεν,
οιδα δε νυν οτε τους μεν ομως μακαρεσσι θεοισι
κυδανει, ημετερον δε μενος και χειρας εδησεν.
αλλ' αγεθ' ως αν εγων ειπω πειθωμεθα παντες.
νηες οσαι πρωται ειρυαται αγχι θαλασσης
ελκωμεν, πασας δε ερυσσομεν εις αλα διαν,
υψι δ' επ' ευναων ορμισσομεν, εις ο κεν ελθη
νυξ αβροτη, ην και τη αποσχωνται πολεμοιο
Τρωες: επειτα δε κεν ερυσαιμεθα νηας απασας.
ου γαρ τις νεμεσις φυγεειν κακον, ουδ' ανα νυκτα.
βελτερον ος φευγων προφυγη κακον ηε αλωη.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
Ατρειδη ποιον σε επος φυγεν ερκος οδοντων:
ουλομεν' αιθ' ωφελλες αεικελιου στρατου αλλου
σημαινειν, μη δ' αμμιν ανασσεμεν, οισιν αρα Ζευς
εκ νεοτητος εδωκε και ες γηρας τολυπευειν
αργαλεους πολεμους, οφρα φθιομεσθα εκαστος.
ουτω δη μεμονας Τρωων πολιν ευρυαγυιαν
καλλειψειν, ης εινεκ' οιζυομεν κακα πολλα;
σιγα, μη τις τ' αλλος Αχαιων τουτον ακουση
μυθον, ον ου κεν ανηρ γε δια στομα παμπαν αγοιτο
ος τις επισταιτο ησι φρεσιν αρτια βαζειν
σκηπτουχος τ' ειη, και οι πειθοιατο λαοι
τοσσοιδ' οσσοισιν συ μετ' Αργειοισιν ανασσεις:
νυν δε σευ ωνοσαμην παγχυ φρενας, οιον εειπες:
ος κελεαι πολεμοιο συνεσταοτος και αυτης
νηας ευσσελμους αλαδ' ελκεμεν, οφρ' ετι μαλλον
Τρωσι μεν ευκτα γενηται επικρατεουσι περ εμπης,
ημιν δ' αιπυς ολεθρος επιρρεπη. ου γαρ Αχαιοι
σχησουσιν πολεμον νηων αλα δ' ελκομεναων,
αλλ' αποπαπτανεουσιν, ερωησουσι δε χαρμης.
ενθα κε ση βουλη δηλησεται ορχαμε λαων.
τον δ' ημειβετ' επειτα αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
ω Οδυσευ μαλα πως με καθικεο θυμον ενιπη
αργαλεη: αταρ ου μεν εγων αεκοντας ανωγα
νηας ευσσελμους αλα δ' ελκεμεν υιας Αχαιων.
νυν δ' ειη ος τησδε γ' αμεινονα μητιν ενισποι
η νεος ηε παλαιος: εμοι δε κεν ασμενω ειη.
τοισι δε και μετεειπε βοην αγαθος Διομηδης:
εγγυς ανηρ: ου δηθα ματευσομεν: αι κ' εθελητε
πειθεσθαι, και μη τι κοτω αγασησθε εκαστος
ουνεκα δη γενεηφι νεωτατος ειμι μεθ' υμιν:
πατρος δ' εξ αγαθου και εγω γενος ευχομαι ειναι
Τυδεος, ον Θηβησι χυτη κατα γαια καλυπτει.
πορθει γαρ τρεις παιδες αμυμονες εξεγενοντο,
οικεον δ' εν Πλευρωνι και αιπεινη Καλυδωνι
Αγριος ηδε Μελας, τριτατος δ' ην ιπποτα Οινευς
πατρος εμοιο πατηρ: αρετη δ' ην εξοχος αυτων.
αλλ' ο μεν αυτοθι μεινε, πατηρ δ' εμος Αργει νασθη
πλαγχθεις: ως γαρ που Ζευς ηθελε και θεοι αλλοι.
Αδρηστοιο δ' εγημε θυγατρων, ναιε δε δωμα
αφνειον βιοτοιο, αλις δε οι ησαν αρουραι
πυροφοροι, πολλοι δε φυτων εσαν ορχατοι αμφις,
πολλα δε οι προβατ' εσκε: κεκαστο δε παντας Αχαιους
εγχειη: τα δε μελλετ' ακουεμεν, ει ετεον περ.
τω ουκ αν με γενος γε κακον και αναλκιδα φαντες
μυθον ατιμησαιτε πεφασμενον ον κ' ευ ειπω.
δευτ' ιομεν πολεμον δε και ουταμενοι περ αναγκη.
ενθα δ' επειτ' αυτοι μεν εχωμεθα δηιοτητος
εκ βελεων, μη που τις εφ' ελκει ελκος αρηται:
αλλους δ' οτρυνοντες ενησομεν, οι το παρος περ
θυμω ηρα φεροντες αφεστας' ουδε μαχονται.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδε πιθοντο:
βαν δ' ιμεν, ηρχε δ' αρα σφιν αναξ ανδρων Αγαμεμνων.
ουδ' αλαοσκοπιην ειχε κλυτος εννοσιγαιος,
αλλα μετ' αυτους ηλθε παλαιω φωτι εοικως,
δεξιτερην δ' ελε χειρ' Αγαμεμνονος Ατρειδαο,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
Ατρειδη νυν δη που Αχιλληος ολοον κηρ
γηθει ενι στηθεσσι φονον και φυζαν Αχαιων
δερκομενω, επει ου οι ενι φρενες ουδ' ηβαιαι.
αλλ' ο μεν ως απολοιτο, θεος δε ε σιφλωσειε:
σοι δ' ου πω μαλα παγχυ θεοι μακαρες κοτεουσιν,
αλλ' ετι που Τρωων ηγητορες ηδε μεδοντες
ευρυ κονισουσιν πεδιον, συ δ' εποψεαι αυτος
φευγοντας προτι αστυ νεων απο και κλισιαων.
ως ειπων μεγ' αυσεν επεσσυμενος πεδιοιο.
οσσον τ' εννεαχιλοι επιαχον η δεκαχιλοι
ανερες εν πολεμω εριδα ξυναγοντες Αρηος,
τοσσην εκ στηθεσφιν οπα κρειων ενοσιχθων
ηκεν: Αχαιοισιν δε μεγα σθενος εμβαλ' εκαστω
καρδιη, αληκτον πολεμιζειν ηδε μαχεσθαι.
Ηρη δ' εισειδε χρυσοθρονος οφθαλμοισι
στας' εξ Ουλυμποιο απο ριου: αυτικα δ' εγνω
τον μεν ποιπνυοντα μαχην ανα κυδιανειραν
αυτοκασιγνητον και δαερα, χαιρε δε θυμω:
Ζηνα δ' επ' ακροτατης κορυφης πολυπιδακος Ιδης
ημενον εισειδε, στυγερος δε οι επλετο θυμω.
μερμηριξε δ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη
οππως εξαπαφοιτο Διος νοον αιγιοχοιο:
ηδε δε οι κατα θυμον αριστη φαινετο βουλη
ελθειν εις Ιδην ευ εντυνασαν ε αυτην,
ει πως ιμειραιτο παραδραθεειν φιλοτητι
η χροιη, τω δ' υπνον απημονα τε λιαρον τε
χευη επι βλεφαροισιν ιδε φρεσι πευκαλιμησι.
βη δ' ιμεν ες θαλαμον, τον οι φιλος υιος ετευξεν
Ηφαιστος, πυκινας δε θυρας σταθμοισιν επηρσε
κληιδι κρυπτη, την δ' ου θεος αλλος ανωγεν:
ενθ' η γ' εισελθουσα θυρας επεθηκε φαεινας.
αμβροσιη μεν πρωτον απο χροος ιμεροεντος
λυματα παντα καθηρεν, αλειψατο δε λιπ' ελαιω
αμβροσιω εδανω, το ρα οι τεθυωμενον ηεν:
του και κινυμενοιο Διος κατα χαλκοβατες δω
εμπης ες γαιαν τε και ουρανον ικετ' αυτμη.
τω ρ' η γε χροα καλον αλειψαμενη ιδε χαιτας
πεξαμενη χερσι πλοκαμους επλεξε φαεινους
καλους αμβροσιους εκ κραατος αθανατοιο.
αμφι δ' αρ' αμβροσιον εανον εσαθ', ον οι Αθηνη
εξυς' ασκησασα, τιθει δ' ενι δαιδαλα πολλα:
χρυσειης δ' ενετησι κατα στηθος περονατο.
ζωσατο δε ζωνη εκατον θυσανοις αραρυιη,
εν δ' αρα ερματα ηκεν ευτρητοισι λοβοισι
τριγληνα μοροεντα: χαρις δ' απελαμπετο πολλη.
κρηδεμνω δ' εφυπερθε καλυψατο δια θεαων
καλω νηγατεω: λευκον δ' ην ηελιος ως:
ποσσι δ' υπο λιπαροισιν εδησατο καλα πεδιλα.
αυταρ επει δη παντα περι χροι θηκατο κοσμον
βη ρ' ιμεν εκ θαλαμοιο, καλεσσαμενη δ' Αφροδιτην
των αλλων απανευθε θεων προς μυθον εειπε:
η ρα νυ μοι τι πιθοιο φιλον τεκος οττι κεν ειπω,
ηε κεν αρνησαιο κοτεσσαμενη το γε θυμω,
ουνεκ' εγω Δαναοισι, συ δε Τρωεσσιν αρηγεις;
την δ' ημειβετ' επειτα Διος θυγατηρ Αφροδιτη:
Ηρη πρεσβα θεα θυγατερ μεγαλοιο Κρονοιο
αυδα ο τι φρονεεις: τελεσαι δε με θυμος ανωγεν,
ει δυναμαι τελεσαι γε και ει τετελεσμενον εστιν.
την δε δολοφρονεουσα προσηυδα ποτνια Ηρη:
δος νυν μοι φιλοτητα και ιμερον, ω τε συ παντας
δαμνα αθανατους ηδε θνητους ανθρωπους.
ειμι γαρ οψομενη πολυφορβου πειρατα γαιης,
Ωκεανον τε θεων γενεσιν και μητερα Τηθυν,
οι μ' εν σφοισι δομοισιν ευ τρεφον ηδ' ατιταλλον
δεξαμενοι Ρειας, οτε τε Κρονον ευρυοπα Ζευς
γαιης νερθε καθεισε και ατρυγετοιο θαλασσης:
τους ειμ' οψομενη, και σφ' ακριτα νεικεα λυσω:
ηδη γαρ δηρον χρονον αλληλων απεχονται
ευνης και φιλοτητος, επει χολος εμπεσε θυμω.
ει κεινω επεεσσι παραιπεπιθουσα φιλον κηρ
εις ευνην ανεσαιμι ομωθηναι φιλοτητι,
αιει κε σφι φιλη τε και αιδοιη καλεοιμην.
την δ' αυτε προσεειπε φιλομειδης Αφροδιτη:
ουκ εστ' ουδε εοικε τεον επος αρνησασθαι:
Ζηνος γαρ του αριστου εν αγκοινησιν ιαυεις.
η, και απο στηθεσφιν ελυσατο κεστον ιμαντα
ποικιλον, ενθα δε οι θελκτηρια παντα τετυκτο:
ενθ' ενι μεν φιλοτης, εν δ' ιμερος, εν δ' οαριστυς
παρφασις, η τ' εκλεψε νοον πυκα περ φρονεοντων.
τον ρα οι εμβαλε χερσιν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τη νυν τουτον ιμαντα τεω εγκατθεο κολπω
ποικιλον, ω ενι παντα τετευχαται: ουδε σε φημι
απρηκτον γε νεεσθαι, ο τι φρεσι σησι μενοινας.
ως φατο, μειδησεν δε βοωπις ποτνια Ηρη,
μειδησασα δ' επειτα εω εγκατθετο κολπω.
η μεν εβη προς δωμα Διος θυγατηρ Αφροδιτη,
Ηρη δ' αιξασα λιπεν ριον Ουλυμποιο,
Πιεριην δ' επιβασα και Ημαθιην ερατεινην
σευατ' εφ' ιπποπολων Θρηκων ορεα νιφοεντα
ακροτατας κορυφας: ουδε χθονα μαρπτε ποδοιιν:
εξ Αθοω δ' επι ποντον εβησετο κυμαινοντα,
Λημνον δ' εισαφικανε πολιν θειοιο Θοαντος.
ενθ' Υπνω ξυμβλητο κασιγνητω Θανατοιο,
εν τ' αρα οι φυ χειρι επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζεν:
Υπνε αναξ παντων τε θεων παντων τ' ανθρωπων,
ημεν δη ποτ' εμον επος εκλυες, ηδ' ετι και νυν
πειθευ: εγω δε κε τοι ιδεω χαριν ηματα παντα.
κοιμησον μοι Ζηνος υπ' οφρυσιν οσσε φαεινω
αυτικ' επει κεν εγω παραλεξομαι εν φιλοτητι.
δωρα δε τοι δωσω καλον θρονον αφθιτον αιει
χρυσεον: Ηφαιστος δε κ' εμος παις αμφιγυηεις
τευξει' ασκησας, υπο δε θρηνυν ποσιν ησει,
τω κεν επισχοιης λιπαρους ποδας ειλαπιναζων.
την δ' απαμειβομενος προσεφωνεε νηδυμος Υπνος:
Ηρη πρεσβα θεα θυγατερ μεγαλοιο Κρονοιο
αλλον μεν κεν εγωγε θεων αιειγενεταων
ρεια κατευνησαιμι, και αν ποταμοιο ρεεθρα
Ωκεανου, ος περ γενεσις παντεσσι τετυκται:
Ζηνος δ' ουκ αν εγωγε Κρονιονος ασσον ικοιμην
ουδε κατευνησαιμ', οτε μη αυτος γε κελευοι.
ηδη γαρ με και αλλο τεη επινυσσεν εφετμη
ηματι τω οτε κεινος υπερθυμος Διος υιος
επλεεν Ιλιοθεν Τρωων πολιν εξαλαπαξας.
ητοι εγω μεν ελεξα Διος νοον αιγιοχοιο
νηδυμος αμφιχυθεις: συ δε οι κακα μησαο θυμω
ορσας' αργαλεων ανεμων επι ποντον αητας,
και μιν επειτα Κοων δ' ευ ναιομενην απενεικας
νοσφι φιλων παντων. ο δ' επεγρομενος χαλεπαινε
ριπταζων κατα δωμα θεους, εμε δ' εξοχα παντων
ζητει: και κε μ' αιστον απ' αιθερος εμβαλε ποντω,
ει μη Νυξ δμητειρα θεων εσαωσε και ανδρων:
την ικομην φευγων, ο δ' επαυσατο χωομενος περ.
αζετο γαρ μη Νυκτι θοη αποθυμια ερδοι.
νυν αυ τουτο μ' ανωγας αμηχανον αλλο τελεσσαι.
τον δ' αυτε προσεειπε βοωπις ποτνια Ηρη:
Υπνε τι η δε συ ταυτα μετα φρεσι σησι μενοινας;
η φης ως Τρωεσσιν αρηξεμεν ευρυοπα Ζην
ως Ηρακληος περιχωσατο παιδος εοιο;
αλλ' ιθ', εγω δε κε τοι Χαριτων μιαν οπλοτεραων
δωσω οπυιεμεναι και σην κεκλησθαι ακοιτιν.
ως φατο, χηρατο δ' Υπνος, αμειβομενος δε προσηυδα:
αγρει νυν μοι ομοσσον ααατον Στυγος υδωρ,
χειρι δε τη ετερη μεν ελε χθονα πουλυβοτειραν,
τη δ' ετερη αλα μαρμαρεην, ινα νωιν απαντες
μαρτυροι ως' οι ενερθε θεοι Κρονον αμφις εοντες,
η μεν εμοι δωσειν Χαριτων μιαν οπλοτεραων
Πασιθεην, ης τ' αυτος εελδομαι ηματα παντα.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα λευκωλενος Ηρη,
ομνυε δ' ως εκελευε, θεους δ' ονομηνεν απαντας
τους υποταρταριους οι Τιτηνες καλεονται.
αυταρ επει ρ' ομοσεν τε τελευτησεν τε τον ορκον,
τω βητην Λημνου τε και Ιμβρου αστυ λιποντε
ηερα εσσαμενω ριμφα πρησσοντε κελευθον.
Ιδην δ' ικεσθην πολυπιδακα μητερα θηρων
Λεκτον, οθι πρωτον λιπετην αλα: τω δ' επι χερσου
βητην, ακροτατη δε ποδων υπο σειετο υλη.
ενθ' Υπνος μεν εμεινε παρος Διος οσσε ιδεσθαι
εις ελατην αναβας περιμηκετον, η τοτ' εν Ιδη
μακροτατη πεφυυια δι' ηερος αιθερ' ικανεν:
ενθ' ηστ' οζοισιν πεπυκασμενος ειλατινοισιν
ορνιθι λιγυρη εναλιγκιος, ην τ' εν ορεσσι
χαλκιδα κικλησκουσι θεοι, ανδρες δε κυμινδιν.
Ηρη δε κραιπνως προσεβησετο Γαργαρον ακρον
Ιδης υψηλης: ιδε δε νεφεληγερετα Ζευς.
ως δ' ιδεν, ως μιν ερως πυκινας φρενας αμφεκαλυψεν,
οιον οτε πρωτον περ εμισγεσθην φιλοτητι
εις ευνην φοιτωντε, φιλους ληθοντε τοκηας.
στη δ' αυτης προπαροιθεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζεν:
Ηρη πη μεμαυια κατ' Ουλυμπου τοδ' ικανεις;
ιπποι δ' ου παρεασι και αρματα των κ' επιβαιης.
τον δε δολοφρονεουσα προσηυδα ποτνια Ηρη:
ερχομαι οψομενη πολυφορβου πειρατα γαιης,
Ωκεανον τε θεων γενεσιν και μητερα Τηθυν,
οι με σφοισι δομοισιν ευ τρεφον ηδ' ατιταλλον:
τους ειμ' οψομενη, και σφ' ακριτα νεικεα λυσω:
ηδη γαρ δηρον χρονον αλληλων απεχονται
ευνης και φιλοτητος, επει χολος εμπεσε θυμω.
ιπποι δ' εν πρυμνωρειη πολυπιδακος Ιδης
εστας', οι μ' οισουσιν επι τραφερην τε και υγρην.
νυν δε σευ εινεκα δευρο κατ' Ουλυμπου τοδ' ικανω,
μη πως μοι μετεπειτα χολωσεαι, αι κε σιωπη
οιχωμαι προς δωμα βαθυρροου Ωκεανοιο.
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
Ηρη κεισε μεν εστι και υστερον ορμηθηναι,
νωι δ' αγ' εν φιλοτητι τραπειομεν ευνηθεντε.
ου γαρ πω ποτε μ' ωδε θεας ερος ουδε γυναικος
θυμον ενι στηθεσσι περιπροχυθεις εδαμασσεν,
ουδ' οποτ' ηρασαμην Ιξιονιης αλοχοιο,
η τεκε Πειριθοον θεοφιν μηστωρ' αταλαντον:
ουδ' οτε περ Δαναης καλλισφυρου Ακρισιωνης,
η τεκε Περσηα παντων αριδεικετον ανδρων:
ουδ' οτε Φοινικος κουρης τηλεκλειτοιο,
η τεκε μοι Μινων τε και αντιθεον Ραδαμανθυν:
ουδ' οτε περ Σεμελης ουδ' Αλκμηνης ενι Θηβη,
η ρ' Ηρακληα κρατεροφρονα γεινατο παιδα:
η δε Διωνυσον Σεμελη τεκε χαρμα βροτοισιν:
ουδ' οτε Δημητρος καλλιπλοκαμοιο ανασσης,
ουδ' οποτε Λητους ερικυδεος, ουδε σευ αυτης,
ως σεο νυν εραμαι και με γλυκυς ιμερος αιρει.
τον δε δολοφρονεουσα προσηυδα ποτνια Ηρη:
αινοτατε Κρονιδη ποιον τον μυθον εειπες.
ει νυν εν φιλοτητι λιλαιεαι ευνηθηναι
Ιδης εν κορυφησι, τα δε προπεφανται απαντα:
πως κ' εοι ει τις νωι θεων αιειγενεταων
ευδοντ' αθρησειε, θεοισι δε πασι μετελθων
πεφραδοι; ουκ αν εγωγε τεον προς δωμα νεοιμην
εξ ευνης ανστασα, νεμεσσητον δε κεν ειη.
αλλ' ει δη ρ' εθελεις και τοι φιλον επλετο θυμω,
εστιν τοι θαλαμος, τον τοι φιλος υιος ετευξεν
Ηφαιστος, πυκινας δε θυρας σταθμοισιν επηρσεν:
ενθ' ιομεν κειοντες, επει νυ τοι ευαδεν ευνη.
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
Ηρη μητε θεων το γε δειδιθι μητε τιν' ανδρων
οψεσθαι: τοιον τοι εγω νεφος αμφικαλυψω
χρυσεον: ουδ' αν νωι διαδρακοι Ηελιος περ,
ου τε και οξυτατον πελεται φαος εισοραασθαι.
η ρα και αγκας εμαρπτε Κρονου παις ην παρακοιτιν:
τοισι δ' υπο χθων δια φυεν νεοθηλεα ποιην,
λωτον θ' ερσηεντα ιδε κροκον ηδ' υακινθον
πυκνον και μαλακον, ος απο χθονος υψος' εεργε.
τω ενι λεξασθην, επι δε νεφελην εσσαντο
καλην χρυσειην: στιλπναι δ' απεπιπτον εερσαι.
ως ο μεν ατρεμας ευδε πατηρ ανα Γαργαρω ακρω,
υπνω και φιλοτητι δαμεις, εχε δ' αγκας ακοιτιν:
βη δε θεειν επι νηας Αχαιων νηδυμος Υπνος
αγγελιην ερεων γαιηοχω εννοσιγαιω:
αγχου δ' ισταμενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
προφρων νυν Δαναοισι Ποσειδαον επαμυνε,
και σφιν κυδος οπαζε μινυνθα περ, οφρ' ετι ευδει
Ζευς, επει αυτω εγω μαλακον περι κωμ' εκαλυψα:
Ηρη δ' εν φιλοτητι παρηπαφεν ευνηθηναι.
ως ειπων ο μεν ωχετ' επι κλυτα φυλ' ανθρωπων,
τον δ' ετι μαλλον ανηκεν αμυνεμεναι Δαναοισιν.
αυτικα δ' εν πρωτοισι μεγα προθορων εκελευσεν:
Αργειοι και δ' αυτε μεθιεμεν Εκτορι νικην
Πριαμιδη, ινα νηας ελη και κυδος αρηται;
αλλ' ο μεν ουτω φησι και ευχεται ουνεκ' Αχιλλευς
νηυσιν επι γλαφυρησι μενει κεχολωμενος ητορ:
κεινου δ' ου τι λιην ποθη εσσεται, ει κεν οι αλλοι
ημεις οτρυνωμεθ' αμυνεμεν αλληλοισιν.
αλλ' αγεθ' ως αν εγω ειπω πειθωμεθα παντες:
ασπιδες οσσαι αρισται ενι στρατω ηδε μεγισται
εσσαμενοι, κεφαλας δε παναιθησιν κορυθεσσι
κρυψαντες, χερσιν τε τα μακροτατ' εγχε' ελοντες
ιομεν: αυταρ εγων ηγησομαι, ουδ' ετι φημι
Εκτορα Πριαμιδην μενεειν μαλα περ μεμαωτα.
ος δε κ' ανηρ μενεχαρμος, εχει δ' ολιγον σακος ωμω,
χειρονι φωτι δοτω, ο δ' εν ασπιδι μειζονι δυτω.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδε πιθοντο:
τους δ' αυτοι βασιληες εκοσμεον ουταμενοι περ
Τυδειδης Οδυσευς τε και Ατρειδης Αγαμεμνων:
οιχομενοι δ' επι παντας αρηια τευχε' αμειβον:
εσθλα μεν εσθλος εδυνε, χερεια δε χειρονι δοσκεν.
αυταρ επει ρ' εσσαντο περι χροι νωροπα χαλκον
βαν ρ' ιμεν: ηρχε δ' αρα σφι Ποσειδαων ενοσιχθων
δεινον αορ τανυηκες εχων εν χειρι παχειη
εικελον αστεροπη: τω δ' ου θεμις εστι μιγηναι
εν δαι λευγαλεη, αλλα δεος ισχανει ανδρας.
Τρωας δ' αυθ' ετερωθεν εκοσμει φαιδιμος Εκτωρ.
δη ρα τοτ' αινοτατην εριδα πτολεμοιο τανυσσαν
κυανοχαιτα Ποσειδαων και φαιδιμος Εκτωρ,
ητοι ο μεν Τρωεσσιν, ο δ' Αργειοισιν αρηγων.
εκλυσθη δε θαλασσα ποτι κλισιας τε νεας τε
Αργειων: οι δε ξυνισαν μεγαλω αλαλητω.
ουτε θαλασσης κυμα τοσον βοαα ποτι χερσον
ποντοθεν ορνυμενον πνοιη Βορεω αλεγεινη:
ουτε πυρος τοσσος γε ποτι βρομος αιθομενοιο
ουρεος εν βησσης, οτε τ' ωρετο καιεμεν υλην:
ουτ' ανεμος τοσσον γε περι δρυσιν υψικομοισι
ηπυει, ος τε μαλιστα μεγα βρεμεται χαλεπαινων,
οσση αρα Τρωων και Αχαιων επλετο φωνη
δεινον αυσαντων, οτ' επ' αλληλοισιν ορουσαν.
Αιαντος δε πρωτος ακοντισε φαιδιμος Εκτωρ
εγχει, επει τετραπτο προς ιθυ οι, ουδ' αφαμαρτε,
τη ρα δυω τελαμωνε περι στηθεσσι τετασθην,
ητοι ο μεν σακεος, ο δε φασγανου αργυροηλου:
τω οι ρυσασθην τερενα χροα. χωσατο δ' Εκτωρ,
οττι ρα οι βελος ωκυ ετωσιον εκφυγε χειρος,
αψ δ' εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων.
τον μεν επειτ' απιοντα μεγας Τελαμωνιος Αιας
χερμαδιω, τα ρα πολλα θοαων εχματα νηων
παρ ποσι μαρναμενων εκυλινδετο, των εν αειρας
στηθος βεβληκει υπερ αντυγος αγχοθι δειρης,
στρομβον δ' ως εσσευε βαλων, περι δ' εδραμε παντη.
ως δ' οθ' υπο πληγης πατρος Διος εξεριπη δρυς
προρριζος, δεινη δε θεειου γιγνεται οδμη
εξ αυτης, τον δ' ου περ εχει θρασος ος κεν ιδηται
εγγυς εων, χαλεπος δε Διος μεγαλοιο κεραυνος,
ως επες' Εκτορος ωκα χαμαι μενος εν κονιησι:
χειρος δ' εκβαλεν εγχος, επ' αυτω δ' ασπις εαφθη
και κορυς, αμφι δε οι βραχε τευχεα ποικιλα χαλκω.
οι δε μεγα ιαχοντες επεδραμον υιες Αχαιων
ελπομενοι ερυεσθαι, ακοντιζον δε θαμειας
αιχμας: αλλ' ου τις εδυνησατο ποιμενα λαων
ουτασαι ουδε βαλειν: πριν γαρ περιβησαν αριστοι
Πουλυδαμας τε και Αινειας και διος Αγηνωρ
Σαρπηδων τ' αρχος Λυκιων και Γλαυκος αμυμων.
των δ' αλλων ου τις ευ ακηδεσεν, αλλα παροιθεν
ασπιδας ευκυκλους σχεθον αυτου. τον δ' αρ' εταιροι
χερσιν αειραντες φερον εκ πονου, οφρ' ικεθ' ιππους
ωκεας, οι οι οπισθε μαχης ηδε πτολεμοιο
εστασαν ηνιοχον τε και αρματα ποικιλ' εχοντες:
οι τον γε προτι αστυ φερον βαρεα στεναχοντα.
αλλ' οτε δη πορον ιξον ευρρειος ποταμοιο
Ξανθου δινηεντος, ον αθανατος τεκετο Ζευς,
ενθα μιν εξ ιππων πελασαν χθονι, καδ δε οι υδωρ
χευαν: ο δ' αμπνυνθη και ανεδρακεν οφθαλμοισιν,
εζομενος δ' επι γουνα κελαινεφες αιμ' απεμεσσεν:
αυτις δ' εξοπισω πλητο χθονι, τω δε οι οσσε
νυξ εκαλυψε μελαινα: βελος δ' ετι θυμον εδαμνα.
Αργειοι δ' ως ουν ιδον Εκτορα νοσφι κιοντα
μαλλον επι Τρωεσσι θορον, μνησαντο δε χαρμης.
ενθα πολυ πρωτιστος Οιληος ταχυς Αιας
Σατνιον ουτασε δουρι μεταλμενος οξυοεντι
Ηνοπιδην, ον αρα νυμφη τεκε νηις αμυμων
Ηνοπι βουκολεοντι παρ' οχθας Σατνιοεντος.
τον μεν Οιλιαδης δουρι κλυτος εγγυθεν ελθων
ουτα κατα λαπαρην: ο δ' ανετραπετ', αμφι δ' αρ' αυτω
Τρωες και Δαναοι συναγον κρατερην υσμινην.
τω δ' επι Πουλυδαμας εγχεσπαλος ηλθεν αμυντωρ
Πανθοιδης, βαλε δε Προθοηνορα δεξιον ωμον
υιον Αρηιλυκοιο, δι' ωμου δ' οβριμον εγχος
εσχεν, ο δ' εν κονιησι πεσων ελε γαιαν αγοστω.
Πουλυδαμας δ' εκπαγλον επευξατο μακρον αυσας:
ου μαν αυτ' οιω μεγαθυμου Πανθοιδαο
χειρος απο στιβαρης αλιον πηδησαι ακοντα,
αλλα τις Αργειων κομισε χροι, και μιν οιω
αυτω σκηπτομενον κατιμεν δομον Αιδος εισω.
ως εφατ', Αργειοισι δ' αχος γενετ' ευξαμενοιο:
Αιαντι δε μαλιστα δαιφρονι θυμον ορινε
τω Τελαμωνιαδη: του γαρ πεσεν αγχι μαλιστα.
καρπαλιμως δ' απιοντος ακοντισε δουρι φαεινω.
Πουλυδαμας δ' αυτος μεν αλευατο κηρα μελαιναν
λικριφις αιξας, κομισεν δ' Αντηνορος υιος
Αρχελοχος: τω γαρ ρα θεοι βουλευσαν ολεθρον.
τον ρ' εβαλεν κεφαλης τε και αυχενος εν συνεοχμω,
νειατον αστραγαλον, απο δ' αμφω κερσε τενοντε:
του δε πολυ προτερη κεφαλη στομα τε ρινες τε
ουδει πληντ' η περ κνημαι και γουνα πεσοντος.
Αιας δ' αυτ' εγεγωνεν αμυμονι Πουλυδαμαντι:
φραζεο Πουλυδαμα και μοι νημερτες ενισπες
η ρ' ουχ ουτος ανηρ Προθοηνορος αντι πεφασθαι
αξιος; ου μεν μοι κακος ειδεται ουδε κακων εξ,
αλλα κασιγνητος Αντηνορος ιπποδαμοιο
η παις: αυτω γαρ γενεην αγχιστα εωκει.
η ρ' ευ γιγνωσκων, Τρωας δ' αχος ελλαβε θυμον.
ενθ' Ακαμας Προμαχον Βοιωτιον ουτασε δουρι
αμφι κασιγνητω βεβαως: ο δ' υφελκε ποδοιιν.
τω δ' Ακαμας εκπαγλον επευξατο μακρον αυσας:
Αργειοι ιομωροι απειλαων ακορητοι
ου θην οιοισιν γε πονος τ' εσεται και οιζυς
ημιν, αλλα ποθ' ωδε κατακτενεεσθε και υμμες.
φραζεσθ' ως υμιν Προμαχος δεδμημενος ευδει
εγχει εμω, ινα μη τι κασιγνητοιο γε ποινη
δηρον ατιτος εη: τω και κε τις ευχεται ανηρ
γνωτον ενι μεγαροισιν αρης αλκτηρα λιπεσθαι.
ως εφατ', Αργειοισι δ' αχος γενετ' ευξαμενοιο:
Πηνελεω δε μαλιστα δαιφρονι θυμον ορινεν:
ορμηθη δ' Ακαμαντος: ο δ' ουχ υπεμεινεν ερωην
Πηνελεωο ανακτος: ο δ' ουτασεν Ιλιονηα
υιον Φορβαντος πολυμηλου, τον ρα μαλιστα
Ερμειας Τρωων εφιλει και κτησιν οπασσε:
τω δ' αρ' υπο μητηρ μουνον τεκεν Ιλιονηα.
τον τοθ' υπ' οφρυος ουτα κατ' οφθαλμοιο θεμεθλα,
εκ δ' ωσε γληνην: δορυ δ' οφθαλμοιο δια προ
και δια ινιου ηλθεν, ο δ' εζετο χειρε πετασσας
αμφω: Πηνελεως δε ερυσσαμενος ξιφος οξυ
αυχενα μεσσον ελασσεν, απηραξεν δε χαμαζε
αυτη συν πηληκι καρη: ετι δ' οβριμον εγχος
ηεν εν οφθαλμω: ο δε φη κωδειαν ανασχων
πεφραδε τε Τρωεσσι και ευχομενος επος ηυδα:
ειπεμεναι μοι Τρωες αγαυου Ιλιονηος
πατρι φιλω και μητρι γοημεναι εν μεγαροισιν:
ουδε γαρ η Προμαχοιο δαμαρ Αλεγηνοριδαο
ανδρι φιλω ελθοντι γανυσσεται, οπποτε κεν δη
εκ Τροιης συν νηυσι νεωμεθα κουροι Αχαιων.
ως φατο, τους δ' αρα παντας υπο τρομος ελλαβε γυια,
παπτηνεν δε εκαστος οπη φυγοι αιπυν ολεθρον.
εσπετε νυν μοι Μουσαι Ολυμπια δωματ' εχουσαι
ος τις δη πρωτος βροτοεντ' ανδραγρι' Αχαιων
ηρατ', επει ρ' εκλινε μαχην κλυτος εννοσιγαιος.
Αιας ρα πρωτος Τελαμωνιος Υρτιον ουτα
Γυρτιαδην Μυσων ηγητορα καρτεροθυμων:
Φαλκην δ' Αντιλοχος και Μερμερον εξεναριξε:
Μηριονης δε Μορυν τε και Ιπποτιωνα κατεκτα,
Τευκρος δε Προθοωνα τ' ενηρατο και Περιφητην:
Ατρειδης δ' αρ' επειθ' Υπερηνορα ποιμενα λαων
ουτα κατα λαπαρην, δια δ' εντερα χαλκος αφυσσε
δηωσας: ψυχη δε κατ' ουταμενην ωτειλην
εσσυτ' επειγομενη, τον δε σκοτος οσσε καλυψε.
πλειστους δ' Αιας ειλεν Οιληος ταχυς υιος:
ου γαρ οι τις ομοιος επισπεσθαι ποσιν ηεν
ανδρων τρεσσαντων, οτε τε Ζευς εν φοβον ορση.

======== Book 15 ========

αυταρ επει δια τε σκολοπας και ταφρον εβησαν
φευγοντες, πολλοι δε δαμεν Δαναων υπο χερσιν,
οι μεν δη παρ' οχεσφιν ερητυοντο μενοντες
χλωροι υπαι δειους πεφοβημενοι: εγρετο δε Ζευς
Ιδης εν κορυφησι παρα χρυσοθρονου Ηρης,
στη δ' αρ' αναιξας, ιδε δε Τρωας και Αχαιους
τους μεν ορινομενους, τους δε κλονεοντας οπισθεν
Αργειους, μετα δε σφι Ποσειδαωνα ανακτα:
Εκτορα δ' εν πεδιω ιδε κειμενον, αμφι δ' εταιροι
ειαθ', ο δ' αργαλεω εχετ' ασθματι κηρ απινυσσων
αιμ' εμεων, επει ου μιν αφαυροτατος βαλ' Αχαιων.
τον δε ιδων ελεησε πατηρ ανδρων τε θεων τε,
δεινα δ' υποδρα ιδων Ηρην προς μυθον εειπεν:
η μαλα δη κακοτεχνος αμηχανε σος δολος Ηρη
Εκτορα διον επαυσε μαχης, εφοβησε δε λαους.
ου μαν οιδ' ει αυτε κακορραφιης αλεγεινης
πρωτη επαυρηαι και σε πληγησιν ιμασσω.
η ου μεμνη οτε τ' εκρεμω υψοθεν, εκ δε ποδοιιν
ακμονας ηκα δυω, περι χερσι δε δεσμον ιηλα
χρυσεον αρρηκτον; συ δ' εν αιθερι και νεφελησιν
εκρεμω: ηλαστεον δε θεοι κατα μακρον Ολυμπον,
λυσαι δ' ουκ εδυναντο παρασταδον: ον δε λαβοιμι
ριπτασκον τεταγων απο βηλου οφρ' αν ικηται
γην ολιγηπελεων: εμε δ' ουδ' ως θυμον ανιει
αζηχης οδυνη Ηρακληος θειοιο,
τον συ ξυν Βορεη ανεμω πεπιθουσα θυελλας
πεμψας επ' ατρυγετον ποντον κακα μητιοωσα,
και μιν επειτα Κοων δ' ευ ναιομενην απενεικας.
τον μεν εγων ενθεν ρυσαμην και ανηγαγον αυτις
Αργος ες ιπποβοτον και πολλα περ αθλησαντα.
των ς' αυτις μνησω ιν' απολληξης απαταων,
οφρα ιδη ην τοι χραισμη φιλοτης τε και ευνη,
ην εμιγης ελθουσα θεων απο και μ' απατησας.
ως φατο, ριγησεν δε βοωπις ποτνια Ηρη,
και μιν φωνησας' επεα πτεροεντα προσηυδα:
ιστω νυν τοδε Γαια και Ουρανος ευρυς υπερθε
και το κατειβομενον Στυγος υδωρ, ος τε μεγιστος
ορκος δεινοτατος τε πελει μακαρεσσι θεοισι,
ση θ' ιερη κεφαλη και νωιτερον λεχος αυτων
κουριδιον, το μεν ουκ αν εγω ποτε μαψ ομοσαιμι:
μη δι' εμην ιοτητα Ποσειδαων ενοσιχθων
πημαινει Τρωας τε και Εκτορα, τοισι δ' αρηγει,
αλλα που αυτον θυμος εποτρυνει και ανωγει,
τειρομενους δ' επι νηυσιν ιδων ελεησεν Αχαιους.
αυταρ τοι και κεινω εγω παραμυθησαιμην
τη ιμεν η κεν δη συ κελαινεφες ηγεμονευης.
ως φατο, μειδησεν δε πατηρ ανδρων τε θεων τε,
και μιν αμειβομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
ει μεν δη συ γ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη
ισον εμοι φρονεουσα μετ' αθανατοισι καθιζοις,
τω κε Ποσειδαων γε, και ει μαλα βουλεται αλλη,
αιψα μεταστρεψειε νοον μετα σον και εμον κηρ.
αλλ' ει δη ρ' ετεον γε και ατρεκεως αγορευεις,
ερχεο νυν μετα φυλα θεων, και δευρο καλεσσον
Ιριν τ' ελθεμεναι και Απολλωνα κλυτοτοξον,
οφρ' η μεν μετα λαον Αχαιων χαλκοχιτωνων
ελθη, και ειπησι Ποσειδαωνι ανακτι
παυσαμενον πολεμοιο τα α προς δωμαθ' ικεσθαι,
Εκτορα δ' οτρυνησι μαχην ες Φοιβος Απολλων,
αυτις δ' εμπνευσησι μενος, λελαθη δ' οδυναων
αι νυν μιν τειρουσι κατα φρενας, αυταρ Αχαιους
αυτις αποστρεψησιν αναλκιδα φυζαν ενορσας,
φευγοντες δ' εν νηυσι πολυκληισι πεσωσι
Πηλειδεω Αχιληος: ο δ' ανστησει ον εταιρον
Πατροκλον: τον δε κτενει εγχει φαιδιμος Εκτωρ
Ιλιου προπαροιθε πολεας ολεσαντ' αιζηους
τους αλλους, μετα δ' υιον εμον Σαρπηδονα διον.
του δε χολωσαμενος κτενει Εκτορα διος Αχιλλευς.
εκ του δ' αν τοι επειτα παλιωξιν παρα νηων
αιεν εγω τευχοιμι διαμπερες εις ο κ' Αχαιοι
Ιλιον αιπυ ελοιεν Αθηναιης δια βουλας.
το πριν δ' ουτ' αρ' εγω παυω χολον ουτε τιν' αλλον
αθανατων Δαναοισιν αμυνεμεν ενθαδ' εασω
πριν γε το Πηλειδαο τελευτηθηναι εελδωρ,
ως οι υπεστην πρωτον, εμω δ' επενευσα καρητι,
ηματι τω οτ' εμειο θεα Θετις ηψατο γουνων,
λισσομενη τιμησαι Αχιλληα πτολιπορθον.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα λευκωλενος Ηρη,
βη δ' εξ Ιδαιων ορεων ες μακρον Ολυμπον.
ως δ' οτ' αν αιξη νοος ανερος, ος τ' επι πολλην
γαιαν εληλουθως φρεσι πευκαλιμησι νοηση
ενθ' ειην η ενθα, μενοινηησι τε πολλα,
ως κραιπνως μεμαυια διεπτατο ποτνια Ηρη:
ικετο δ' αιπυν Ολυμπον, ομηγερεεσσι δ' επηλθεν
αθανατοισι θεοισι Διος δομω: οι δε ιδοντες
παντες ανηιξαν και δεικανοωντο δεπασσιν.
η δ' αλλους μεν εασε, Θεμιστι δε καλλιπαρηω
δεκτο δεπας: πρωτη γαρ εναντιη ηλθε θεουσα,
και μιν φωνησας' επεα πτεροεντα προσηυδα:
Ηρη τιπτε βεβηκας; ατυζομενη δε εοικας:
η μαλα δη ς' εφοβησε Κρονου παις, ος τοι ακοιτης.
την δ' ημειβετ' επειτα θεα λευκωλενος Ηρη:
μη με θεα Θεμι ταυτα διειρεο: οισθα και αυτη
οιος κεινου θυμος υπερφιαλος και απηνης.
αλλα συ γ' αρχε θεοισι δομοις ενι δαιτος εισης:
ταυτα δε και μετα πασιν ακουσεαι αθανατοισιν
οια Ζευς κακα εργα πιφαυσκεται: ουδε τι φημι
πασιν ομως θυμον κεχαρησεμεν, ουτε βροτοισιν
ουτε θεοις, ει περ τις ετι νυν δαινυται ευφρων.
η μεν αρ' ως ειπουσα καθεζετο ποτνια Ηρη,
οχθησαν δ' ανα δωμα Διος θεοι: η δ' εγελασσε
χειλεσιν, ουδε μετωπον επ' οφρυσι κυανεησιν
ιανθη: πασιν δε νεμεσσηθεισα μετηυδα:
νηπιοι οι Ζηνι μενεαινομεν αφρονεοντες:
η ετι μιν μεμαμεν καταπαυσεμεν ασσον ιοντες
η επει ηε βιη: ο δ' αφημενος ουκ αλεγιζει
ουδ' οθεται: φησιν γαρ εν αθανατοισι θεοισι
καρτει τε σθενει τε διακριδον ειναι αριστος.
τω εχεθ' οττι κεν υμμι κακον πεμπησιν εκαστω.
ηδη γαρ νυν ελπομ' Αρηι γε πημα τετυχθαι:
υιος γαρ οι ολωλε μαχη ενι φιλτατος ανδρων
Ασκαλαφος, τον φησιν ον εμμεναι οβριμος Αρης.
ως εφατ', αυταρ Αρης θαλερω πεπληγετο μηρω
χερσι καταπρηνεσς', ολοφυρομενος δ' επος ηυδα:
μη νυν μοι νεμεσησετ' Ολυμπια δωματ' εχοντες
τισασθαι φονον υιος ιοντ' επι νηας Αχαιων,
ει περ μοι και μοιρα Διος πληγεντι κεραυνω
κεισθαι ομου νεκυεσσι μεθ' αιματι και κονιησιν.
ως φατο, και ρ' ιππους κελετο Δειμον τε Φοβον τε
ζευγνυμεν, αυτος δ' εντε' εδυσετο παμφανοωντα.
ενθα κ' ετι μειζων τε και αργαλεωτερος αλλος
παρ Διος αθανατοισι χολος και μηνις ετυχθη,
ει μη Αθηνη πασι περιδεισασα θεοισιν
ωρτο διεκ προθυρου, λιπε δε θρονον ενθα θαασσε,
του δ' απο μεν κεφαλης κορυθ' ειλετο και σακος ωμων,
εγχος δ' εστησε στιβαρης απο χειρος ελουσα
χαλκεον: η δ' επεεσσι καθαπτετο θουρον Αρηα:
μαινομενε φρενας ηλε διεφθορας: η νυ τοι αυτως
ουατ' ακουεμεν εστι, νοος δ' απολωλε και αιδως.
ουκ αιεις α τε φησι θεα λευκωλενος Ηρη
η δη νυν παρ Ζηνος Ολυμπιου ειληλουθεν;
η εθελεις αυτος μεν αναπλησας κακα πολλα
αψ ιμεν Ουλυμπον δε και αχνυμενος περ αναγκη,
αυταρ τοις αλλοισι κακον μεγα πασι φυτευσαι;
αυτικα γαρ Τρωας μεν υπερθυμους και Αχαιους
λειψει, ο δ' ημεας εισι κυδοιμησων ες Ολυμπον,
μαρψει δ' εξειης ος τ' αιτιος ος τε και ουκι.
τω ς' αυ νυν κελομαι μεθεμεν χολον υιος εηος:
ηδη γαρ τις του γε βιην και χειρας αμεινων
η πεφατ', η και επειτα πεφησεται: αργαλεον δε
παντων ανθρωπων ρυσθαι γενεην τε τοκον τε.
ως ειπους' ιδρυσε θρονω ενι θουρον Αρηα.
Ηρη δ' Απολλωνα καλεσσατο δωματος εκτος
Ιριν θ', η τε θεοισι μεταγγελος αθανατοισι,
και σφεας φωνησας' επεα πτεροεντα προσηυδα:
Ζευς σφω εις Ιδην κελετ' ελθεμεν οττι ταχιστα:
αυταρ επην ελθητε, Διος τ' εις ωπα ιδησθε,
ερδειν οττι κε κεινος εποτρυνη και ανωγη.
η μεν αρ' ως ειπουσα παλιν κιε ποτνια Ηρη,
εζετο δ' εινι θρονω: τω δ' αιξαντε πετεσθην.
Ιδην δ' ικανον πολυπιδακα μητερα θηρων,
ευρον δ' ευρυοπα Κρονιδην ανα Γαργαρω ακρω
ημενον: αμφι δε μιν θυοεν νεφος εστεφανωτο.
τω δε παροιθ' ελθοντε Διος νεφεληγερεταο
στητην: ουδε σφωιν ιδων εχολωσατο θυμω,
οττι οι ωκ' επεεσσι φιλης αλοχοιο πιθεσθην.
Ιριν δε προτερην επεα πτεροεντα προσηυδα:
βασκ' ιθι Ιρι ταχεια, Ποσειδαωνι ανακτι
παντα ταδ' αγγειλαι, μη δε ψευδαγγελος ειναι.
παυσαμενον μιν ανωχθι μαχης ηδε πτολεμοιο
ερχεσθαι μετα φυλα θεων η εις αλα διαν.
ει δε μοι ουκ επεεσς' επιπεισεται, αλλ' αλογησει,
φραζεσθω δη επειτα κατα φρενα και κατα θυμον
μη μ' ουδε κρατερος περ εων επιοντα ταλασση
μειναι, επει ευ φημι βιη πολυ φερτερος ειναι
και γενεη προτερος: του δ' ουκ οθεται φιλον ητορ
ισον εμοι φασθαι, τον τε στυγεουσι και αλλοι.
ως εφατ', ουδ' απιθησε ποδηνεμος ωκεα Ιρις,
βη δε κατ' Ιδαιων ορεων εις Ιλιον ιρην.
ως δ' οτ' αν εκ νεφεων πτηται νιφας ηε χαλαζα
ψυχρη υπο ριπης αιθρηγενεος Βορεαο,
ως κραιπνως μεμαυια διεπτατο ωκεα Ιρις,
αγχου δ' ισταμενη προσεφη κλυτον εννοσιγαιον:
αγγελιην τινα τοι γαιηοχε κυανοχαιτα
ηλθον δευρο φερουσα παραι Διος αιγιοχοιο.
παυσαμενον ς' εκελευσε μαχης ηδε πτολεμοιο
ερχεσθαι μετα φυλα θεων η εις αλα διαν.
ει δε οι ουκ επεεσς' επιπεισεαι, αλλ' αλογησεις,
ηπειλει και κεινος εναντιβιον πολεμιξων
ενθαδ' ελευσεσθαι: σε δ' υπεξαλεασθαι ανωγε
χειρας, επει σεο φησι βιη πολυ φερτερος ειναι
και γενεη προτερος: σον δ' ουκ οθεται φιλον ητορ
ισον οι φασθαι, τον τε στυγεουσι και αλλοι.
την δε μεγ' οχθησας προσεφη κλυτος εννοσιγαιος:
ω ποποι η ρ' αγαθος περ εων υπεροπλον εειπεν
ει μ' ομοτιμον εοντα βιη αεκοντα καθεξει.
τρεις γαρ τ' εκ Κρονου ειμεν αδελφεοι ους τεκετο Ρεα
Ζευς και εγω, τριτατος δ' Αιδης ενεροισιν ανασσων.
τριχθα δε παντα δεδασται, εκαστος δ' εμμορε τιμης:
ητοι εγων ελαχον πολιην αλα ναιεμεν αιει
παλλομενων, Αιδης δ' ελαχε ζοφον ηεροεντα,
Ζευς δ' ελαχ' ουρανον ευρυν εν αιθερι και νεφελησι:
γαια δ' ετι ξυνη παντων και μακρος Ολυμπος.
τω ρα και ου τι Διος βεομαι φρεσιν, αλλα εκηλος
και κρατερος περ εων μενετω τριτατη ενι μοιρη.
χερσι δε μη τι με παγχυ κακον ως δειδισσεσθω:
θυγατερεσσιν γαρ τε και υιασι βελτερον ειη
εκπαγλοις επεεσσιν ενισσεμεν ους τεκεν αυτος,
οι εθεν οτρυνοντος ακουσονται και αναγκη.
τον δ' ημειβετ' επειτα ποδηνεμος ωκεα Ιρις:
ουτω γαρ δη τοι γαιηοχε κυανοχαιτα
τονδε φερω Διι μυθον απηνεα τε κρατερον τε,
η τι μεταστρεψεις; στρεπται μεν τε φρενες εσθλων.
οισθ' ως πρεσβυτεροισιν Ερινυες αιεν επονται.
την δ' αυτε προσεειπε Ποσειδαων ενοσιχθων:
Ιρι θεα μαλα τουτο επος κατα μοιραν εειπες:
εσθλον και το τετυκται οτ' αγγελος αισιμα ειδη.
αλλα τοδ' αινον αχος κραδιην και θυμον ικανει
οπποτ' αν ισομορον και ομη πεπρωμενον αιση
νεικειειν εθελησι χολωτοισιν επεεσσιν.
αλλ' ητοι νυν μεν κε νεμεσσηθεις υποειξω:
αλλο δε τοι ερεω, και απειλησω το γε θυμω:
αι κεν ανευ εμεθεν και Αθηναιης αγελειης
Ηρης Ερμειω τε και Ηφαιστοιο ανακτος
Ιλιου αιπεινης πεφιδησεται, ουδ' εθελησει
εκπερσαι, δουναι δε μεγα κρατος Αργειοισιν,
ιστω τουθ' οτι νωιν ανηκεστος χολος εσται.
ως ειπων λιπε λαον Αχαιικον εννοσιγαιος,
δυνε δε ποντον ιων, ποθεσαν δ' ηρωες Αχαιοι.
και τοτ' Απολλωνα προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
ερχεο νυν φιλε Φοιβε μεθ' Εκτορα χαλκοκορυστην:
ηδη μεν γαρ τοι γαιηοχος εννοσιγαιος
οιχεται εις αλα διαν αλευαμενος χολον αιπυν
ημετερον: μαλα γαρ κε μαχης επυθοντο και αλλοι,
οι περ ενερτεροι εισι θεοι Κρονον αμφις εοντες.
αλλα τοδ' ημεν εμοι πολυ κερδιον ηδε οι αυτω
επλετο, οττι παροιθε νεμεσσηθεις υποειξε
χειρας εμας, επει ου κεν ανιδρωτι γ' ετελεσθη.
αλλα συ γ' εν χειρεσσι λαβ' αιγιδα θυσσανοεσσαν,
τη μαλ' επισσειων φοβεειν ηρωας Αχαιους:
σοι δ' αυτω μελετω εκατηβολε φαιδιμος Εκτωρ:
τοφρα γαρ ουν οι εγειρε μενος μεγα, οφρ' αν Αχαιοι
φευγοντες νηας τε και Ελλησποντον ικωνται.
κειθεν δ' αυτος εγω φρασομαι εργον τε επος τε,
ως κε και αυτις Αχαιοι αναπνευσωσι πονοιο.
ως εφατ', ουδ' αρα πατρος ανηκουστησεν Απολλων,
βη δε κατ' Ιδαιων ορεων ιρηκι εοικως
ωκει φασσοφονω, ος τ' ωκιστος πετεηνων.
ευρ' υιον Πριαμοιο δαιφρονος Εκτορα διον
ημενον, ουδ' ετι κειτο, νεον δ' εσαγειρετο θυμον,
αμφι ε γιγνωσκων εταρους: αταρ ασθμα και ιδρως
παυετ', επει μιν εγειρε Διος νοος αιγιοχοιο.
αγχου δ' ισταμενος προσεφη εκαεργος Απολλων:
Εκτορ υιε Πριαμοιο, τι η δε συ νοσφιν απ' αλλων
ης' ολιγηπελεων; η που τι σε κηδος ικανει;
τον δ' ολιγοδρανεων προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
τις δε συ εσσι φεριστε θεων ος μ' ειρεαι αντην;
ουκ αιεις ο με νηυσιν επι πρυμνησιν Αχαιων
ους εταρους ολεκοντα βοην αγαθος βαλεν Αιας
χερμαδιω προς στηθος, επαυσε δε θουριδος αλκης;
και δη εγωγ' εφαμην νεκυας και δωμ' Αιδαο
ηματι τωδ' ιξεσθαι, επει φιλον αιον ητορ.
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ εκαεργος Απολλων:
θαρσει νυν: τοιον τοι αοσσητηρα Κρονιων
εξ Ιδης προεηκε παρεσταμεναι και αμυνειν
Φοιβον Απολλωνα χρυσαορον, ος σε παρος περ
ρυομ', ομως αυτον τε και αιπεινον πτολιεθρον.
αλλ' αγε νυν ιππευσιν εποτρυνον πολεεσσι
νηυσιν επι γλαφυρησιν ελαυνεμεν ωκεας ιππους:
αυταρ εγω προπαροιθε κιων ιπποισι κελευθον
πασαν λειανεω, τρεψω δ' ηρωας Αχαιους.
ως ειπων εμπνευσε μενος μεγα ποιμενι λαων.
ως δ' οτε τις στατος ιππος ακοστησας επι φατνη
δεσμον απορρηξας θειη πεδιοιο κροαινων
ειωθως λουεσθαι ευρρειος ποταμοιο
κυδιοων: υψου δε καρη εχει, αμφι δε χαιται
ωμοις αισσονται: ο δ' αγλαιηφι πεποιθως
ριμφα ε γουνα φερει μετα τ' ηθεα και νομον ιππων:
ως Εκτωρ λαιψηρα ποδας και γουνατ' ενωμα
οτρυνων ιππηας, επει θεου εκλυεν αυδην.
οι δ' ως τ' η ελαφον κεραον η αγριον αιγα
εσσευαντο κυνες τε και ανερες αγροιωται:
τον μεν τ' ηλιβατος πετρη και δασκιος υλη
ειρυσατ', ουδ' αρα τε σφι κιχημεναι αισιμον ηεν:
των δε θ' υπο ιαχης εφανη λις ηυγενειος
εις οδον, αιψα δε παντας απετραπε και μεμαωτας:
ως Δαναοι ειος μεν ομιλαδον αιεν εποντο
νυσσοντες ξιφεσιν τε και εγχεσιν αμφιγυοισιν:
αυταρ επει ιδον Εκτορ' εποιχομενον στιχας ανδρων
ταρβησαν, πασιν δε παραι ποσι καππεσε θυμος.
τοισι δ' επειτ' αγορευε Θοας Ανδραιμονος υιος,
Αιτωλων οχ' αριστος επισταμενος μεν ακοντι
εσθλος δ' εν σταδιη: αγορη δε ε παυροι Αχαιων
νικων, οπποτε κουροι ερισσειαν περι μυθων:
ο σφιν ευφρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
ω ποποι η μεγα θαυμα τοδ' οφθαλμοισιν ορωμαι,
οιον δ' αυτ' εξαυτις ανεστη κηρας αλυξας
Εκτωρ: η θην μιν μαλα ελπετο θυμος εκαστου
χερσιν υπ' Αιαντος θανεειν Τελαμωνιαδαο.
αλλα τις αυτε θεων ερρυσατο και εσαωσεν
Εκτορ', ο δη πολλων Δαναων υπο γουνατ' ελυσεν,
ως και νυν εσσεσθαι οιομαι: ου γαρ ατερ γε
Ζηνος εριγδουπου προμος ισταται ωδε μενοινων.
αλλ' αγεθ' ως αν εγων ειπω πειθωμεθα παντες.
πληθυν μεν ποτι νηας ανωξομεν απονεεσθαι:
αυτοι δ', οσσοι αριστοι ενι στρατω ευχομεθ' ειναι,
στηομεν, ει κεν πρωτον ερυξομεν αντιασαντες
δουρατ' ανασχομενοι: τον δ' οιω και μεμαωτα
θυμω δεισεσθαι Δαναων καταδυναι ομιλον.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδε πιθοντο:
οι μεν αρ' αμφ' Αιαντα και Ιδομενηα ανακτα
Τευκρον Μηριονην τε Μεγην τ' αταλαντον Αρηι
υσμινην ηρτυνον αριστηας καλεσαντες
Εκτορι και Τρωεσσιν εναντιον: αυταρ οπισσω
η πληθυς επι νηας Αχαιων απονεοντο.
Τρωες δε προυτυψαν αολλεες, ηρχε δ' αρ' Εκτωρ
μακρα βιβας: προσθεν δε κι' αυτου Φοιβος Απολλων
ειμενος ωμοιιν νεφελην, εχε δ' αιγιδα θουριν
δεινην αμφιδασειαν αριπρεπε', ην αρα χαλκευς
Ηφαιστος Διι δωκε φορημεναι ες φοβον ανδρων:
την αρ' ο γ' εν χειρεσσιν εχων ηγησατο λαων.
Αργειοι δ' υπεμειναν αολλεες, ωρτο δ' αυτη
οξει' αμφοτερωθεν, απο νευρηφι δ' οιστοι
θρωσκον: πολλα δε δουρα θρασειαων απο χειρων
αλλα μεν εν χροι πηγνυτ' αρηιθοων αιζηων,
πολλα δε και μεσσηγυ παρος χροα λευκον επαυρειν
εν γαιη ισταντο λιλαιομενα χροος ασαι.
οφρα μεν αιγιδα χερσιν εχ' ατρεμα Φοιβος Απολλων,
τοφρα μαλ' αμφοτερων βελε' ηπτετο, πιπτε δε λαος.
αυταρ επει κατ' ενωπα ιδων Δαναων ταχυπωλων
σεις', επι δ' αυτος αυσε μαλα μεγα, τοισι δε θυμον
εν στηθεσσιν εθελξε, λαθοντο δε θουριδος αλκης.
οι δ' ως τ' ηε βοων αγελην η πωυ μεγ' οιων
θηρε δυω κλονεωσι μελαινης νυκτος αμολγω
ελθοντ' εξαπινης σημαντορος ου παρεοντος,
ως εφοβηθεν Αχαιοι αναλκιδες: εν γαρ Απολλων
ηκε φοβον, Τρωσιν δε και Εκτορι κυδος οπαζεν.
ενθα δ' ανηρ ελεν ανδρα κεδασθεισης υσμινης.
Εκτωρ μεν Στιχιον τε και Αρκεσιλαον επεφνε,
τον μεν Βοιωτων ηγητορα χαλκοχιτωνων,
τον δε Μενεσθηος μεγαθυμου πιστον εταιρον:
Αινειας δε Μεδοντα και Ιασον εξεναριξεν.
ητοι ο μεν νοθος υιος Οιληος θειοιο
εσκε Μεδων Αιαντος αδελφεος: αυταρ εναιεν
εν Φυλακη γαιης απο πατριδος ανδρα κατακτας
γνωτον μητρυιης Εριωπιδος, ην εχ' Οιλευς:
Ιασος αυτ' αρχος μεν Αθηναιων ετετυκτο,
υιος δε Σφηλοιο καλεσκετο Βουκολιδαο.
Μηκιστη δ' ελε Πουλυδαμας, Εχιον δε Πολιτης
πρωτη εν υσμινη, Κλονιον δ' ελε διος Αγηνωρ.
Δηιοχον δε Παρις βαλε νειατον ωμον οπισθε
φευγοντ' εν προμαχοισι, δια προ δε χαλκον ελασσεν.
οφρ' οι τους εναριζον απ' εντεα, τοφρα δ' Αχαιοι
ταφρω και σκολοπεσσιν ενιπληξαντες ορυκτη
ενθα και ενθα φεβοντο, δυοντο δε τειχος αναγκη.
Εκτωρ δε Τρωεσσιν εκεκλετο μακρον αυσας
νηυσιν επισσευεσθαι, εαν δ' εναρα βροτοεντα:
ον δ' αν εγων απανευθε νεων ετερωθι νοησω,
αυτου οι θανατον μητισομαι, ουδε νυ τον γε
γνωτοι τε γνωται τε πυρος λελαχωσι θανοντα,
αλλα κυνες ερυουσι προ αστεος ημετεροιο.
ως ειπων μαστιγι κατωμαδον ηλασεν ιππους
κεκλομενος Τρωεσσι κατα στιχας: οι δε συν αυτω
παντες ομοκλησαντες εχον ερυσαρματας ιππους
ηχη θεσπεσιη: προπαροιθε δε Φοιβος Απολλων
ρει' οχθας καπετοιο βαθειης ποσσιν ερειπων
ες μεσσον κατεβαλλε, γεφυρωσεν δε κελευθον
μακρην ηδ' ευρειαν, οσον τ' επι δουρος ερωη
γιγνεται, οπποτ' ανηρ σθενεος πειρωμενος ησι.
τη ρ' οι γε προχεοντο φαλαγγηδον, προ δ' Απολλων
αιγιδ' εχων εριτιμον: ερειπε δε τειχος Αχαιων
ρεια μαλ', ως οτε τις ψαμαθον παις αγχι θαλασσης,
ος τ' επει ουν ποιηση αθυρματα νηπιεησιν
αψ αυτις συνεχευε ποσιν και χερσιν αθυρων.
ως ρα συ ηιε Φοιβε πολυν καματον και οιζυν
συγχεας Αργειων, αυτοισι δε φυζαν ενωρσας.
ως οι μεν παρα νηυσιν ερητυοντο μενοντες,
αλληλοισι τε κεκλομενοι και πασι θεοισι
χειρας ανισχοντες μεγαλ' ευχετοωντο εκαστος:
Νεστωρ αυτε μαλιστα Γερηνιος ουρος Αχαιων
ευχετο χειρ' ορεγων εις ουρανον αστεροεντα:
Ζευ πατερ ει ποτε τις τοι εν Αργει περ πολυπυρω
η βοος η οιος κατα πιονα μηρια καιων
ευχετο νοστησαι, συ δ' υπεσχεο και κατενευσας,
των μνησαι και αμυνον Ολυμπιε νηλεες ημαρ,
μηδ' ουτω Τρωεσσιν εα δαμνασθαι Αχαιους.
ως εφατ' ευχομενος, μεγα δ' εκτυπε μητιετα Ζευς,
αραων αιων Νηληιαδαο γεροντος.
Τρωες δ' ως επυθοντο Διος κτυπον αιγιοχοιο,
μαλλον επ' Αργειοισι θορον, μνησαντο δε χαρμης.
οι δ' ως τε μεγα κυμα θαλασσης ευρυποροιο
νηος υπερ τοιχων καταβησεται, οπποτ' επειγη
ις ανεμου: η γαρ τε μαλιστα γε κυματ' οφελλει:
ως Τρωες μεγαλη ιαχη κατα τειχος εβαινον,
ιππους δ' εισελασαντες επι πρυμνησι μαχοντο
εγχεσιν αμφιγυοις αυτοσχεδον, οι μεν αφ' ιππων,
οι δ' απο νηων υψι μελαιναων επιβαντες
μακροισι ξυστοισι, τα ρα σφ' επι νηυσιν εκειτο
ναυμαχα κολληεντα, κατα στομα ειμενα χαλκω.
Πατροκλος δ' ειος μεν Αχαιοι τε Τρωες τε
τειχεος αμφεμαχοντο θοαων εκτοθι νηων,
τοφρ' ο γ' ενι κλισιη αγαπηνορος Ευρυπυλοιο
ηστο τε και τον ετερπε λογοις, επι δ' ελκει λυγρω
φαρμακ' ακεσματ' επασσε μελαιναων οδυναων.
αυταρ επει δη τειχος επεσσυμενους ενοησε
Τρωας, αταρ Δαναων γενετο ιαχη τε φοβος τε,
ωμωξεν τ' αρ' επειτα και ω πεπληγετο μηρω
χερσι καταπρηνεσς', ολοφυρομενος δ' επος ηυδα:
Ευρυπυλ' ουκ ετι τοι δυναμαι χατεοντι περ' εμπης
ενθαδε παρμενεμεν: δη γαρ μεγα νεικος ορωρεν:
αλλα σε μεν θεραπων ποτιτερπετω, αυταρ εγωγε
σπευσομαι εις Αχιληα, ιν' οτρυνω πολεμιζειν.
τις δ' οιδ' ει κεν οι συν δαιμονι θυμον ορινω
παρειπων; αγαθη δε παραιφασις εστιν εταιρου.
τον μεν αρ' ως ειποντα ποδες φερον: αυταρ Αχαιοι
Τρωας επερχομενους μενον εμπεδον, ουδ' εδυναντο
παυροτερους περ εοντας απωσασθαι παρα νηων:
ουδε ποτε Τρωες Δαναων εδυναντο φαλαγγας
ρηξαμενοι κλισιησι μιγημεναι ηδε νεεσσιν.
αλλ' ως τε σταθμη δορυ νηιον εξιθυνει
τεκτονος εν παλαμησι δαημονος, ος ρα τε πασης
ευ ειδη σοφιης υποθημοσυνησιν Αθηνης,
ως μεν των επι ισα μαχη τετατο πτολεμος τε:
αλλοι δ' αμφ' αλλησι μαχην εμαχοντο νεεσσιν,
Εκτωρ δ' αντ' Αιαντος εεισατο κυδαλιμοιο.
τω δε μιης περι νηος εχον πονον, ουδε δυναντο
ουθ' ο τον εξελασαι και ενιπρησαι πυρι νηα
ουθ' ο τον αψ ωσασθαι, επει ρ' επελασσε γε δαιμων.
ενθ' υια Κλυτιοιο Καλητορα φαιδιμος Αιας
πυρ ες νηα φεροντα κατα στηθος βαλε δουρι.
δουπησεν δε πεσων, δαλος δε οι εκπεσε χειρος.
Εκτωρ δ' ως ενοησεν ανεψιον οφθαλμοισιν
εν κονιησι πεσοντα νεος προπαροιθε μελαινης,
Τρωσι τε και Λυκιοισιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Τρωες και Λυκιοι και Δαρδανοι αγχιμαχηται
μη δη πω χαζεσθε μαχης εν στεινει τωδε,
αλλ' υια Κλυτιοιο σαωσατε, μη μιν Αχαιοι
τευχεα συλησωσι νεων εν αγωνι πεσοντα.
ως ειπων Αιαντος ακοντισε δουρι φαεινω.
του μεν αμαρθ', ο δ' επειτα Λυκοφρονα Μαστορος υιον
Αιαντος θεραποντα Κυθηριον, ος ρα παρ' αυτω
ναι', επει ανδρα κατεκτα Κυθηροισι ζαθεοισι,
τον ρ' εβαλεν κεφαλην υπερ ουατος οξει χαλκω
εσταοτ' αγχ' Αιαντος: ο δ' υπτιος εν κονιησι
νηος απο πρυμνης χαμαδις πεσε, λυντο δε γυια.
Αιας δ' ερριγησε, κασιγνητον δε προσηυδα:
Τευκρε πεπον δη νωιν απεκτατο πιστος εταιρος
Μαστοριδης, ον νωι Κυθηροθεν ενδον εοντα
ισα φιλοισι τοκευσιν ετιομεν εν μεγαροισι:
τον δ' Εκτωρ μεγαθυμος απεκτανε. που νυ τοι ιοι
ωκυμοροι και τοξον ο τοι πορε Φοιβος Απολλων;
ως φαθ', ο δε ξυνεηκε, θεων δε οι αγχι παρεστη,
τοξον εχων εν χειρι παλιντονον ηδε φαρετρην
ιοδοκον: μαλα δ' ωκα βελεα Τρωεσσιν εφιει.
και ρ' εβαλε Κλειτον Πεισηνορος αγλαον υιον
Πουλυδαμαντος εταιρον αγαυου Πανθοιδαο
ηνια χερσιν εχοντα: ο μεν πεπονητο καθ' ιππους:
τη γαρ εχ' η ρα πολυ πλεισται κλονεοντο φαλαγγες
Εκτορι και Τρωεσσι χαριζομενος: ταχα δ' αυτω
ηλθε κακον, το οι ου τις ερυκακεν ιεμενων περ.
αυχενι γαρ οι οπισθε πολυστονος εμπεσεν ιος:
ηριπε δ' εξ οχεων, υπερωησαν δε οι ιπποι
κειν' οχεα κροτεοντες. αναξ δ' ενοησε ταχιστα
Πουλυδαμας, και πρωτος εναντιος ηλυθεν ιππων.
τους μεν ο γ' Αστυνοω Προτιαονος υιει δωκε,
πολλα δ' εποτρυνε σχεδον ισχειν εισοροωντα
ιππους: αυτος δ' αυτις ιων προμαχοισιν εμιχθη.
Τευκρος δ' αλλον οιστον εφ' Εκτορι χαλκοκορυστη
αινυτο, και κεν επαυσε μαχης επι νηυσιν Αχαιων,
ει μιν αριστευοντα βαλων εξειλετο θυμον.
αλλ' ου ληθε Διος πυκινον νοον, ος ρ' εφυλασσεν
Εκτορ', αταρ Τευκρον Τελαμωνιον ευχος απηυρα,
ος οι ευστρεφεα νευρην εν αμυμονι τοξω
ρηξ' επι τω ερυοντι: παρεπλαγχθη δε οι αλλη
ιος χαλκοβαρης, τοξον δε οι εκπεσε χειρος.
Τευκρος δ' ερριγησε, κασιγνητον δε προσηυδα:
ω ποποι η δη παγχυ μαχης επι μηδεα κειρει
δαιμων ημετερης, ο τε μοι βιον εκβαλε χειρος,
νευρην δ' εξερρηξε νεοστροφον, ην ενεδησα
πρωιον, οφρ' ανεχοιτο θαμα θρωσκοντας οιστους.
τον δ' ημειβετ' επειτα μεγας Τελαμωνιος Αιας:
ω πεπον αλλα βιον μεν εα και ταρφεας ιους
κεισθαι, επει συνεχευε θεος Δαναοισι μεγηρας:
αυταρ χερσιν ελων δολιχον δορυ και σακος ωμω
μαρναο τε Τρωεσσι και αλλους ορνυθι λαους.
μη μαν ασπουδι γε δαμασσαμενοι περ ελοιεν
νηας ευσσελμους, αλλα μνησωμεθα χαρμης.
ως φαθ', ο δε τοξον μεν ενι κλισιησιν εθηκεν,
αυταρ ο γ' αμφ' ωμοισι σακος θετο τετραθελυμνον,
κρατι δ' επ' ιφθιμω κυνεην ευτυκτον εθηκεν
ιππουριν, δεινον δε λοφος καθυπερθεν ενευεν:
ειλετο δ' αλκιμον εγχος ακαχμενον οξει χαλκω,
βη δ' ιεναι, μαλα δ' ωκα θεων Αιαντι παρεστη.
Εκτωρ δ' ως ειδεν Τευκρου βλαφθεντα βελεμνα,
Τρωσι τε και Λυκιοισιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Τρωες και Λυκιοι και Δαρδανοι αγχιμαχηται
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης
νηας ανα γλαφυρας: δη γαρ ιδον οφθαλμοισιν
ανδρος αριστηος Διοθεν βλαφθεντα βελεμνα.
ρεια δ' αριγνωτος Διος ανδρασι γιγνεται αλκη,
ημεν οτεοισιν κυδος υπερτερον εγγυαλιξη,
ηδ' οτινας μινυθη τε και ουκ εθελησιν αμυνειν,
ως νυν Αργειων μινυθει μενος, αμμι δ' αρηγει.
αλλα μαχεσθ' επι νηυσιν αολλεες: ος δε κεν υμεων
βλημενος ηε τυπεις θανατον και ποτμον επισπη
τεθνατω: ου οι αεικες αμυνομενω περι πατρης
τεθναμεν: αλλ' αλοχος τε σοη και παιδες οπισσω,
και οικος και κληρος ακηρατος, ει κεν Αχαιοι
οιχωνται συν νηυσι φιλην ες πατριδα γαιαν.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
Αιας δ' αυθ' ετερωθεν εκεκλετο οις εταροισιν:
αιδως Αργειοι: νυν αρκιον η απολεσθαι
ηε σαωθηναι και απωσασθαι κακα νηων.
η ελπεσθ' ην νηας ελη κορυθαιολος Εκτωρ
εμβαδον ιξεσθαι ην πατριδα γαιαν εκαστος;
η ουκ οτρυνοντος ακουετε λαον απαντα
Εκτορος, ος δη νηας ενιπρησαι μενεαινει;
ου μαν ες γε χορον κελετ' ελθεμεν, αλλα μαχεσθαι.
ημιν δ' ου τις τουδε νοος και μητις αμεινων
η αυτοσχεδιη μιξαι χειρας τε μενος τε.
βελτερον η απολεσθαι ενα χρονον ηε βιωναι
η δηθα στρευγεσθαι εν αινη δηιοτητι
ωδ' αυτως παρα νηυσιν υπ' ανδρασι χειροτεροισιν.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
ενθ' Εκτωρ μεν ελε Σχεδιον Περιμηδεος υιον
αρχον Φωκηων, Αιας δ' ελε Λαοδαμαντα
ηγεμονα πρυλεων Αντηνορος αγλαον υιον:
Πουλυδαμας δ' Ωτον Κυλληνιον εξεναριξε
Φυλειδεω εταρον, μεγαθυμων αρχον Επειων.
τω δε Μεγης επορουσεν ιδων: ο δ' υπαιθα λιασθη
Πουλυδαμας: και του μεν απημβροτεν: ου γαρ Απολλων
εια Πανθου υιον ενι προμαχοισι δαμηναι:
αυταρ ο γε Κροισμου στηθος μεσον ουτασε δουρι.
δουπησεν δε πεσων: ο δ' απ' ωμων τευχε' εσυλα.
τοφρα δε τω επορουσε Δολοψ αιχμης ευ ειδως
Λαμπετιδης, ον Λαμπος εγεινατο φερτατον υιον
Λαομεδοντιαδης ευ ειδοτα θουριδος αλκης,
ος τοτε Φυλειδαο μεσον σακος ουτασε δουρι
εγγυθεν ορμηθεις: πυκινος δε οι ηρκεσε θωρηξ,
τον ρ' εφορει γυαλοισιν αρηροτα: τον ποτε Φυλευς
ηγαγεν εξ Εφυρης, ποταμου απο Σελληεντος.
ξεινος γαρ οι εδωκεν αναξ ανδρων Ευφητης
ες πολεμον φορεειν δηιων ανδρων αλεωρην:
ος οι και τοτε παιδος απο χροος ηρκες' ολεθρον.
του δε Μεγης κορυθος χαλκηρεος ιπποδασειης
κυμβαχον ακροτατον νυξ' εγχει οξυοεντι,
ρηξε δ' αφ' ιππειον λοφον αυτου: πας δε χαμαζε
καππεσεν εν κονιησι νεον φοινικι φαεινος.
ειος ο τω πολεμιζε μενων, ετι δ' ελπετο νικην,
τοφρα δε οι Μενελαος αρηιος ηλθεν αμυντωρ,
στη δ' ευραξ συν δουρι λαθων, βαλε δ' ωμον οπισθεν:
αιχμη δε στερνοιο διεσσυτο μαιμωωσα
προσσω ιεμενη: ο δ' αρα πρηνης ελιασθη.
τω μεν εεισασθην χαλκηρεα τευχε' απ' ωμων
συλησειν: Εκτωρ δε κασιγνητοισι κελευσε
πασι μαλα, πρωτον δ' Ικεταονιδην ενενιπεν
ιφθιμον Μελανιππον. ο δ' οφρα μεν ειλιποδας βους
βοσκ' εν Περκωτη δηιων απο νοσφιν εοντων:
αυταρ επει Δαναων νεες ηλυθον αμφιελισσαι,
αψ εις Ιλιον ηλθε, μετεπρεπε δε Τρωεσσι,
ναιε δε παρ Πριαμω, ο δε μιν τιεν ισα τεκεσσι:
τον ρ' Εκτωρ ενενιπεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζεν:
ουτω δη Μελανιππε μεθησομεν; ουδε νυ σοι περ
εντρεπεται φιλον ητορ ανεψιου κταμενοιο;
ουχ οραας οιον Δολοπος περι τευχε' επουσιν;
αλλ' επευ: ου γαρ ετ' εστιν αποσταδον Αργειοισι
μαρνασθαι, πριν γ' ηε κατακταμεν ηε κατ' ακρης
Ιλιον αιπεινην ελεειν κτασθαι τε πολιτας.
ως ειπων ο μεν ηρχ', ο δ' αμ' εσπετο ισοθεος φως:
Αργειους δ' οτρυνε μεγας Τελαμωνιος Αιας:
ω φιλοι ανερες εστε, και αιδω θεσθ' ενι θυμω,
αλληλους τ' αιδεισθε κατα κρατερας υσμινας.
αιδομενων δ' ανδρων πλεονες σοοι ηε πεφανται:
φευγοντων δ' ουτ' αρ κλεος ορνυται ουτε τις αλκη.
ως εφαθ', οι δε και αυτοι αλεξασθαι μενεαινον,
εν θυμω δ' εβαλοντο επος, φραξαντο δε νηας
ερκει χαλκειω: επι δε Ζευς Τρωας εγειρεν.
Αντιλοχον δ' οτρυνε βοην αγαθος Μενελαος:
Αντιλοχ' ου τις σειο νεωτερος αλλος Αχαιων,
ουτε ποσιν θασσων ουτ' αλκιμος ως συ μαχεσθαι:
ει τινα που Τρωων εξαλμενος ανδρα βαλοισθα.
ως ειπων ο μεν αυτις απεσσυτο, τον δ' οροθυνεν:
εκ δ' εθορε προμαχων, και ακοντισε δουρι φαεινω
αμφι ε παπτηνας: υπο δε Τρωες κεκαδοντο
ανδρος ακοντισσαντος: ο δ' ουχ αλιον βελος ηκεν,
αλλ' Ικεταονος υιον υπερθυμον Μελανιππον
νισομενον πολεμον δε βαλε στηθος παρα μαζον.
δουπησεν δε πεσων, τον δε σκοτος οσσε καλυψεν.
Αντιλοχος δ' επορουσε κυων ως, ος τ' επι νεβρω
βλημενω αιξη, τον τ' εξ ευνηφι θοροντα
θηρητηρ ετυχησε βαλων, υπελυσε δε γυια:
ως επι σοι Μελανιππε θορ' Αντιλοχος μενεχαρμης
τευχεα συλησων: αλλ' ου λαθεν Εκτορα διον,
ος ρα οι αντιος ηλθε θεων ανα δηιοτητα.
Αντιλοχος δ' ου μεινε θοος περ εων πολεμιστης,
αλλ' ο γ' αρ' ετρεσε θηρι κακον ρεξαντι εοικως,
ος τε κυνα κτεινας η βουκολον αμφι βοεσσι
φευγει πριν περ ομιλον αολλισθημεναι ανδρων:
ως τρεσε Νεστοριδης, επι δε Τρωες τε και Εκτωρ
ηχη θεσπεσιη βελεα στονοεντα χεοντο:
στη δε μεταστρεφθεις, επει ικετο εθνος εταιρων.
Τρωες δε λειουσιν εοικοτες ωμοφαγοισι
νηυσιν επεσσευοντο, Διος δ' ετελειον εφετμας,
ο σφισιν αιεν εγειρε μενος μεγα, θελγε δε θυμον
Αργειων και κυδος απαινυτο, τους δ' οροθυνεν.
Εκτορι γαρ οι θυμος εβουλετο κυδος ορεξαι
Πριαμιδη, ινα νηυσι κορωνισι θεσπιδαες πυρ
εμβαλοι ακαματον, Θετιδος δ' εξαισιον αρην
πασαν επικρηνειε: το γαρ μενε μητιετα Ζευς
νηος καιομενης σελας οφθαλμοισιν ιδεσθαι.
εκ γαρ δη του μελλε παλιωξιν παρα νηων
θησεμεναι Τρωων, Δαναοισι δε κυδος ορεξειν.
τα φρονεων νηεσσιν επι γλαφυρησιν εγειρεν
Εκτορα Πριαμιδην μαλα περ μεμαωτα και αυτον.
μαινετο δ' ως οτ' Αρης εγχεσπαλος η ολοον πυρ
ουρεσι μαινηται βαθεης εν ταρφεσιν υλης:
αφλοισμος δε περι στομα γιγνετο, τω δε οι οσσε
λαμπεσθην βλοσυρησιν υπ' οφρυσιν, αμφι δε πηληξ
σμερδαλεον κροταφοισι τινασσετο μαρναμενοιο
Εκτορος: αυτος γαρ οι απ' αιθερος ηεν αμυντωρ
Ζευς, ος μιν πλεονεσσι μετ' ανδρασι μουνον εοντα
τιμα και κυδαινε. μινυνθαδιος γαρ εμελλεν
εσσεσθ': ηδη γαρ οι επορνυε μορσιμον ημαρ
Παλλας Αθηναιη υπο Πηλειδαο βιηφιν.
και ρ' εθελεν ρηξαι στιχας ανδρων πειρητιζων,
η δη πλειστον ομιλον ορα και τευχε' αριστα:
αλλ' ουδ' ως δυνατο ρηξαι μαλα περ μενεαινων:
ισχον γαρ πυργηδον αρηροτες, ηυτε πετρη
ηλιβατος μεγαλη πολιης αλος εγγυς εουσα,
η τε μενει λιγεων ανεμων λαιψηρα κελευθα
κυματα τε τροφοεντα, τα τε προσερευγεται αυτην:
ως Δαναοι Τρωας μενον εμπεδον ουδε φεβοντο.
αυταρ ο λαμπομενος πυρι παντοθεν ενθορ' ομιλω,
εν δ' επες' ως οτε κυμα θοη εν νηι πεσησι
λαβρον υπαι νεφεων ανεμοτρεφες: η δε τε πασα
αχνη υπεκρυφθη, ανεμοιο δε δεινος αητη
ιστιω εμβρεμεται, τρομεουσι δε τε φρενα ναυται
δειδιοτες: τυτθον γαρ υπ' εκ θανατοιο φερονται:
ως εδαιζετο θυμος ενι στηθεσσιν Αχαιων.
αυταρ ο γ' ως τε λεων ολοοφρων βουσιν επελθων,
αι ρα τ' εν ειαμενη ελεος μεγαλοιο νεμονται
μυριαι, εν δε τε τησι νομευς ου πω σαφα ειδως
θηρι μαχεσσασθαι ελικος βοος αμφι φονησιν:
ητοι ο μεν πρωτησι και υστατιησι βοεσσιν
αιεν ομοστιχαει, ο δε τ' εν μεσσησιν ορουσας
βουν εδει, αι δε τε πασαι υπετρεσαν: ως τοτ' Αχαιοι
θεσπεσιως εφοβηθεν υφ' Εκτορι και Διι πατρι
παντες, ο δ' οιον επεφνε Μυκηναιον Περιφητην,
Κοπρηος φιλον υιον, ος Ευρυσθηος ανακτος
αγγελιης οιχνεσκε βιη Ηρακληειη.
του γενετ' εκ πατρος πολυ χειρονος υιος αμεινων
παντοιας αρετας, ημεν ποδας ηδε μαχεσθαι,
και νοον εν πρωτοισι Μυκηναιων ετετυκτο:
ος ρα τοθ' Εκτορι κυδος υπερτερον εγγυαλιξε.
στρεφθεις γαρ μετοπισθεν εν ασπιδος αντυγι παλτο,
την αυτος φορεεσκε ποδηνεκε' ερκος ακοντων:
τη ο γ' ενι βλαφθεις πεσεν υπτιος, αμφι δε πηληξ
σμερδαλεον κοναβησε περι κροταφοισι πεσοντος.
Εκτωρ δ' οξυ νοησε, θεων δε οι αγχι παρεστη,
στηθει δ' εν δορυ πηξε, φιλων δε μιν εγγυς εταιρων
κτειν': οι δ' ουκ εδυναντο και αχνυμενοι περ εταιρου
χραισμειν: αυτοι γαρ μαλα δειδισαν Εκτορα διον.
εισωποι δ' εγενοντο νεων, περι δ' εσχεθον ακραι
νηες οσαι πρωται ειρυατο: τοι δ' επεχυντο.
Αργειοι δε νεων μεν εχωρησαν και αναγκη
των πρωτεων, αυτου δε παρα κλισιησιν εμειναν
αθροοι, ουδε κεδασθεν ανα στρατον: ισχε γαρ αιδως
και δεος: αζηχες γαρ ομοκλεον αλληλοισι.
Νεστωρ αυτε μαλιστα Γερηνιος ουρος Αχαιων
λισσεθ' υπερ τοκεων γουνουμενος ανδρα εκαστον:
ω φιλοι ανερες εστε και αιδω θεσθ' ενι θυμω
αλλων ανθρωπων, επι δε μνησασθε εκαστος
παιδων ηδ' αλοχων και κτησιος ηδε τοκηων,
ημεν οτεω ζωουσι και ω κατατεθνηκασι:
των υπερ ενθαδ' εγω γουναζομαι ου παρεοντων
εσταμεναι κρατερως, μη δε τρωπασθε φοβον δε.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
τοισι δ' απ' οφθαλμων νεφος αχλυος ωσεν Αθηνη
θεσπεσιον: μαλα δε σφι φοως γενετ' αμφοτερωθεν
ημεν προς νηων και ομοιιου πολεμοιο.
Εκτορα δε φρασσαντο βοην αγαθον και εταιρους,
ημεν οσοι μετοπισθεν αφεστασαν ουδε μαχοντο,
ηδ' οσσοι παρα νηυσι μαχην εμαχοντο θοησιν.
ουδ' αρ' ετ' Αιαντι μεγαλητορι ηνδανε θυμω
εσταμεν ενθα περ αλλοι αφεστασαν υιες Αχαιων:
αλλ' ο γε νηων ικρι' επωχετο μακρα βιβασθων,
νωμα δε ξυστον μεγα ναυμαχον εν παλαμησι
κολλητον βλητροισι δυωκαιεικοσιπηχυ.
ως δ' οτ' ανηρ ιπποισι κελητιζειν ευ ειδως,
ος τ' επει εκ πολεων πισυρας συναειρεται ιππους,
σευας εκ πεδιοιο μεγα προτι αστυ διηται
λαοφορον καθ' οδον: πολεες τε ε θηησαντο
ανερες ηδε γυναικες: ο δ' εμπεδον ασφαλες αιει
θρωσκων αλλοτ' επ' αλλον αμειβεται, οι δε πετονται:
ως Αιας επι πολλα θοαων ικρια νηων
φοιτα μακρα βιβας, φωνη δε οι αιθερ' ικανεν,
αιει δε σμερδνον βοοων Δαναοισι κελευε
νηυσι τε και κλισιησιν αμυνεμεν. ουδε μεν Εκτωρ
μιμνεν ενι Τρωων ομαδω πυκα θωρηκταων:
αλλ' ως τ' ορνιθων πετεηνων αιετος αιθων
εθνος εφορμαται ποταμον παρα βοσκομεναων
χηνων η γερανων η κυκνων δουλιχοδειρων,
ως Εκτωρ ιθυσε νεος κυανοπρωροιο
αντιος αιξας: τον δε Ζευς ωσεν οπισθε
χειρι μαλα μεγαλη, οτρυνε δε λαον αμ' αυτω.
αυτις δε δριμεια μαχη παρα νηυσιν ετυχθη:
φαιης κ' ακμητας και ατειρεας αλληλοισιν
αντεσθ' εν πολεμω, ως εσσυμενως εμαχοντο.
τοισι δε μαρναμενοισιν οδ' ην νοος: ητοι Αχαιοι
ουκ εφασαν φευξεσθαι υπ' εκ κακου, αλλ' ολεεσθαι,
Τρωσιν δ' ελπετο θυμος ενι στηθεσσιν εκαστου
νηας ενιπρησειν κτενεειν θ' ηρωας Αχαιους.
οι μεν τα φρονεοντες εφεστασαν αλληλοισιν:
Εκτωρ δε πρυμνης νεος ηψατο ποντοποροιο
καλης ωκυαλου, η Πρωτεσιλαον ενεικεν
ες Τροιην, ουδ' αυτις απηγαγε πατριδα γαιαν.
του περ δη περι νηος Αχαιοι τε Τρωες τε
δηουν αλληλους αυτοσχεδον: ουδ' αρα τοι γε
τοξων αικας αμφις μενον ουδ' ετ' ακοντων,
αλλ' οι γ' εγγυθεν ισταμενοι ενα θυμον εχοντες
οξεσι δη πελεκεσσι και αξινησι μαχοντο
και ξιφεσιν μεγαλοισι και εγχεσιν αμφιγυοισι.
πολλα δε φασγανα καλα μελανδετα κωπηεντα
αλλα μεν εκ χειρων χαμαδις πεσον, αλλα δ' απ' ωμων
ανδρων μαρναμενων: ρεε δ' αιματι γαια μελαινα.
Εκτωρ δε πρυμνηθεν επει λαβεν ουχι μεθιει
αφλαστον μετα χερσιν εχων, Τρωσιν δε κελευεν:
οισετε πυρ, αμα δ' αυτοι αολλεες ορνυτ' αυτην:
νυν ημιν παντων Ζευς αξιον ημαρ εδωκε
νηας ελειν, αι δευρο θεων αεκητι μολουσαι
ημιν πηματα πολλα θεσαν, κακοτητι γεροντων,
οι μ' εθελοντα μαχεσθαι επι πρυμνησι νεεσσιν
αυτον τ' ισχαναασκον ερητυοντο τε λαον:
αλλ' ει δη ρα τοτε βλαπτε φρενας ευρυοπα Ζευς
ημετερας, νυν αυτος εποτρυνει και ανωγει.
ως εφαθ', οι δ' αρα μαλλον επ' Αργειοισιν ορουσαν.
Αιας δ' ουκετ' εμιμνε: βιαζετο γαρ βελεεσσιν:
αλλ' ανεχαζετο τυτθον, οιομενος θανεεσθαι
θρηνυν εφ' επταποδην, λιπε δ' ικρια νηος εισης.
ενθ' αρ' ο γ' εστηκει δεδοκημενος, εγχει δ' αιει
Τρωας αμυνε νεων, ος τις φεροι ακαματον πυρ:
αιει δε σμερδνον βοοων Δαναοισι κελευε:
ω φιλοι ηρωες Δαναοι θεραποντες Αρηος
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης.
ηε τινας φαμεν ειναι αοσσητηρας οπισσω,
ηε τι τειχος αρειον, ο κ' ανδρασι λοιγον αμυναι;
ου μεν τι σχεδον εστι πολις πυργοις αραρυια,
η κ' απαμυναιμεσθ' ετεραλκεα δημον εχοντες:
αλλ' εν γαρ Τρωων πεδιω πυκα θωρηκταων
ποντω κεκλιμενοι εκας ημεθα πατριδος αιης:
τω εν χερσι φοως, ου μειλιχιη πολεμοιο.
η, και μαιμωων εφεπ' εγχει οξυοεντι.
ος τις δε Τρωων κοιλης επι νηυσι φεροιτο
συν πυρι κηλειω, χαριν Εκτορος οτρυναντος,
τον δ' Αιας ουτασκε δεδεγμενος εγχει μακρω:
δωδεκα δε προπαροιθε νεων αυτοσχεδον ουτα.

======== Book 16 ========

ως οι μεν περι νηος ευσσελμοιο μαχοντο:
Πατροκλος δ' Αχιληι παριστατο ποιμενι λαων
δακρυα θερμα χεων ως τε κρηνη μελανυδρος,
η τε κατ' αιγιλιπος πετρης δνοφερον χεει υδωρ.
τον δε ιδων ωκτιρε ποδαρκης διος Αχιλλευς,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
τιπτε δεδακρυσαι Πατροκλεες, ηυτε κουρη
νηπιη, η θ' αμα μητρι θεους' ανελεσθαι ανωγει
ειανου απτομενη, και τ' εσσυμενην κατερυκει,
δακρυοεσσα δε μιν ποτιδερκεται, οφρ' ανεληται:
τη ικελος Πατροκλε τερεν κατα δακρυον ειβεις.
ηε τι Μυρμιδονεσσι πιφαυσκεαι, η εμοι αυτω,
ηε τιν' αγγελιην Φθιης εξεκλυες οιος;
ζωειν μαν ετι φασι Μενοιτιον Ακτορος υιον,
ζωει δ' Αιακιδης Πηλευς μετα Μυρμιδονεσσι;
των κε μαλ' αμφοτερων ακαχοιμεθα τεθνηωτων.
ηε συ γ' Αργειων ολοφυρεαι, ως ολεκονται
νηυσιν επι γλαφυρησιν υπερβασιης ενεκα σφης;
εξαυδα, μη κευθε νοω, ινα ειδομεν αμφω.
τον δε βαρυ στεναχων προσεφης Πατροκλεες ιππευ:
ω Αχιλευ Πηληος υιε μεγα φερτατ' Αχαιων
μη νεμεσα: τοιον γαρ αχος βεβιηκεν Αχαιους.
οι μεν γαρ δη παντες, οσοι παρος ησαν αριστοι,
εν νηυσιν κεαται βεβλημενοι ουταμενοι τε.
βεβληται μεν ο Τυδειδης κρατερος Διομηδης,
ουτασται δ' Οδυσευς δουρικλυτος ηδ' Αγαμεμνων,
βεβληται δε και Ευρυπυλος κατα μηρον οιστω.
τους μεν τ' ιητροι πολυφαρμακοι αμφιπενονται
ελκε' ακειομενοι: συ δ' αμηχανος επλευ Αχιλλευ.
μη εμε γ' ουν ουτος γε λαβοι χολος, ον συ φυλασσεις
αιναρετη: τι σευ αλλος ονησεται οψιγονος περ
αι κε μη Αργειοισιν αεικεα λοιγον αμυνης;
νηλεες, ουκ αρα σοι γε πατηρ ην ιπποτα Πηλευς,
ουδε Θετις μητηρ: γλαυκη δε σε τικτε θαλασσα
πετραι τ' ηλιβατοι, οτι τοι νοος εστιν απηνης.
ει δε τινα φρεσι σησι θεοπροπιην αλεεινεις
και τινα τοι παρ Ζηνος επεφραδε ποτνια μητηρ,
αλλ' εμε περ προες ωχ', αμα δ' αλλον λαον οπασσον
Μυρμιδονων, ην που τι φοως Δαναοισι γενωμαι.
δος δε μοι ωμοιιν τα σα τευχεα θωρηχθηναι,
αι κ' εμε σοι ισκοντες αποσχωνται πολεμοιο
Τρωες, αναπνευσωσι δ' Αρηιοι υιες Αχαιων
τειρομενοι: ολιγη δε τ' αναπνευσις πολεμοιο.
ρεια δε κ' ακμητες κεκμηοτας ανδρας αυτη
ωσαιμεν προτι αστυ νεων απο και κλισιαων.
ως φατο λισσομενος μεγα νηπιος: η γαρ εμελλεν
οι αυτω θανατον τε κακον και κηρα λιτεσθαι.
τον δε μεγ' οχθησας προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
ω μοι διογενες Πατροκλεες οιον εειπες:
ουτε θεοπροπιης εμπαζομαι ην τινα οιδα,
ουτε τι μοι παρ Ζηνος επεφραδε ποτνια μητηρ:
αλλα τοδ' αινον αχος κραδιην και θυμον ικανει,
οπποτε δη τον ομοιον ανηρ εθελησιν αμερσαι
και γερας αψ αφελεσθαι, ο τε κρατει προβεβηκη:
αινον αχος το μοι εστιν, επει παθον αλγεα θυμω.
κουρην ην αρα μοι γερας εξελον υιες Αχαιων,
δουρι δ' εμω κτεατισσα πολιν ευτειχεα περσας,
την αψ εκ χειρων ελετο κρειων Αγαμεμνων
Ατρειδης ως ει τιν' ατιμητον μεταναστην.
αλλα τα μεν προτετυχθαι εασομεν: ουδ' αρα πως ην
ασπερχες κεχολωσθαι ενι φρεσιν: ητοι εφην γε
ου πριν μηνιθμον καταπαυσεμεν, αλλ' οποτ' αν δη
νηας εμας αφικηται αυτη τε πτολεμος τε.
τυνη δ' ωμοιιν μεν εμα κλυτα τευχεα δυθι,
αρχε δε Μυρμιδονεσσι φιλοπτολεμοισι μαχεσθαι,
ει δη κυανεον Τρωων νεφος αμφιβεβηκε
νηυσιν επικρατεως, οι δε ρηγμινι θαλασσης
κεκλιαται, χωρης ολιγην ετι μοιραν εχοντες
Αργειοι, Τρωων δε πολις επι πασα βεβηκε
θαρσυνος: ου γαρ εμης κορυθος λευσσουσι μετωπον
εγγυθι λαμπομενης: ταχα κεν φευγοντες εναυλους
πλησειαν νεκυων, ει μοι κρειων Αγαμεμνων
ηπια ειδειη: νυν δε στρατον αμφιμαχονται.
ου γαρ Τυδειδεω Διομηδεος εν παλαμησι
μαινεται εγχειη Δαναων απο λοιγον αμυναι:
ουδε πω Ατρειδεω οπος εκλυον αυδησαντος
εχθρης εκ κεφαλης: αλλ' Εκτορος ανδροφονοιο
Τρωσι κελευοντος περιαγνυται, οι δ' αλαλητω
παν πεδιον κατεχουσι μαχη νικωντες Αχαιους.
αλλα και ως Πατροκλε νεων απο λοιγον αμυνων
εμπες' επικρατεως, μη δη πυρος αιθομενοιο
νηας ενιπρησωσι, φιλον δ' απο νοστον ελωνται.
πειθεο δ' ως τοι εγω μυθου τελος εν φρεσι θειω,
ως αν μοι τιμην μεγαλην και κυδος αρηαι
προς παντων Δαναων, αταρ οι περικαλλεα κουρην
αψ απονασσωσιν, ποτι δ' αγλαα δωρα πορωσιν.
εκ νηων ελασας ιεναι παλιν: ει δε κεν αυ τοι
δωη κυδος αρεσθαι εριγδουπος ποσις Ηρης,
μη συ γ' ανευθεν εμειο λιλαιεσθαι πολεμιζειν
Τρωσι φιλοπτολεμοισιν: ατιμοτερον δε με θησεις:
μη δ' επαγαλλομενος πολεμω και δηιοτητι
Τρωας εναιρομενος προτι Ιλιον ηγεμονευειν,
μη τις απ' Ουλυμποιο θεων αιειγενεταων
εμβηη: μαλα τους γε φιλει εκαεργος Απολλων:
αλλα παλιν τρωπασθαι, επην φαος εν νηεσσι
θηης, τους δ' ετ' εαν πεδιον κατα δηριαασθαι.
αι γαρ Ζευ τε πατερ και Αθηναιη και Απολλον
μητε τις ουν Τρωων θανατον φυγοι οσσοι εασι,
μητε τις Αργειων, νωιν δ' εκδυμεν ολεθρον,
οφρ' οιοι Τροιης ιερα κρηδεμνα λυωμεν.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον,
Αιας δ' ουκ ετ' εμιμνε: βιαζετο γαρ βελεεσσι:
δαμνα μιν Ζηνος τε νοος και Τρωες αγαυοι
βαλλοντες: δεινην δε περι κροταφοισι φαεινη
πηληξ βαλλομενη καναχην εχε, βαλλετο δ' αιει
καπ φαλαρ' ευποιηθ': ο δ' αριστερον ωμον εκαμνεν
εμπεδον αιεν εχων σακος αιολον: ουδε δυναντο
αμφ' αυτω πελεμιξαι ερειδοντες βελεεσσιν.
αιει δ' αργαλεω εχετ' ασθματι, καδ δε οι ιδρως
παντοθεν εκ μελεων πολυς ερρεεν, ουδε πη ειχεν
αμπνευσαι: παντη δε κακον κακω εστηρικτο.
εσπετε νυν μοι Μουσαι Ολυμπια δωματ' εχουσαι,
οππως δη πρωτον πυρ εμπεσε νηυσιν Αχαιων.
Εκτωρ Αιαντος δορυ μειλινον αγχι παραστας
πληξ' αορι μεγαλω αιχμης παρα καυλον οπισθεν,
αντικρυ δ' απαραξε: το μεν Τελαμωνιος Αιας
πηλ' αυτως εν χειρι κολον δορυ, τηλε δ' απ' αυτου
αιχμη χαλκειη χαμαδις βομβησε πεσουσα.
γνω δ' Αιας κατα θυμον αμυμονα ριγησεν τε
εργα θεων, ο ρα παγχυ μαχης επι μηδεα κειρε
Ζευς υψιβρεμετης, Τρωεσσι δε βουλετο νικην:
χαζετο δ' εκ βελεων. τοι δ' εμβαλον ακαματον πυρ
νηι θοη: της δ' αιψα κατ' ασβεστη κεχυτο φλοξ.
ως την μεν πρυμνην πυρ αμφεπεν: αυταρ Αχιλλευς
μηρω πληξαμενος Πατροκληα προσεειπεν:
ορσεο διογενες Πατροκλεες ιπποκελευθε:
λευσσω δη παρα νηυσι πυρος δηιοιο ιωην:
μη δη νηας ελωσι και ουκετι φυκτα πελωνται:
δυσεο τευχεα θασσον, εγω δε κε λαον αγειρω.
ως φατο, Πατροκλος δε κορυσσετο νωροπι χαλκω.
κνημιδας μεν πρωτα περι κνημησιν εθηκε
καλας, αργυρεοισιν επισφυριοις αραρυιας:
δευτερον αυ θωρηκα περι στηθεσσιν εδυνε
ποικιλον αστεροεντα ποδωκεος Αιακιδαο.
αμφι δ' αρ' ωμοισιν βαλετο ξιφος αργυροηλον
χαλκεον, αυταρ επειτα σακος μεγα τε στιβαρον τε:
κρατι δ' επ' ιφθιμω κυνεην ευτυκτον εθηκεν
ιππουριν: δεινον δε λοφος καθυπερθεν ενευεν.
ειλετο δ' αλκιμα δουρε, τα οι παλαμηφιν αρηρει.
εγχος δ' ουχ ελετ' οιον αμυμονος Αιακιδαο
βριθυ μεγα στιβαρον: το μεν ου δυνατ' αλλος Αχαιων
παλλειν, αλλα μιν οιος επιστατο πηλαι Αχιλλευς
Πηλιαδα μελιην, την πατρι φιλω πορε Χειρων
Πηλιου εκ κορυφης, φονον εμμεναι ηρωεσσιν.
ιππους δ' Αυτομεδοντα θοως ζευγνυμεν ανωγε,
τον μετ' Αχιλληα ρηξηνορα τιε μαλιστα,
πιστοτατος δε οι εσκε μαχη ενι μειναι ομοκλην.
τω δε και Αυτομεδων υπαγε ζυγον ωκεας ιππους
Ξανθον και Βαλιον, τω αμα πνοιησι πετεσθην,
τους ετεκε Ζεφυρω ανεμω Αρπυια Ποδαργη
βοσκομενη λειμωνι παρα ροον Ωκεανοιο.
εν δε παρηοριησιν αμυμονα Πηδασον ιει,
τον ρα ποτ' Ηετιωνος ελων πολιν ηγαγ' Αχιλλευς,
ος και θνητος εων επεθ' ιπποις αθανατοισι.
Μυρμιδονας δ' αρ' εποιχομενος θωρηξεν Αχιλλευς
παντας ανα κλισιας συν τευχεσιν: οι δε λυκοι ως
ωμοφαγοι, τοισιν τε περι φρεσιν ασπετος αλκη,
οι τ' ελαφον κεραον μεγαν ουρεσι δηωσαντες
δαπτουσιν: πασιν δε παρηιον αιματι φοινον:
και τ' αγεληδον ιασιν απο κρηνης μελανυδρου
λαψοντες γλωσσησιν αραιησιν μελαν υδωρ
ακρον ερευγομενοι φονον αιματος: εν δε τε θυμος
στηθεσιν ατρομος εστι, περιστενεται δε τε γαστηρ:
τοιοι Μυρμιδονων ηγητορες ηδε μεδοντες
αμφ' αγαθον θεραποντα ποδωκεος Αιακιδαο
ρωοντ': εν δ' αρα τοισιν αρηιος ιστατ' Αχιλλευς,
οτρυνων ιππους τε και ανερας ασπιδιωτας.
πεντηκοντ' ησαν νηες θοαι, ησιν Αχιλλευς
ες Τροιην ηγειτο Διι φιλος: εν δε εκαστη
πεντηκοντ' εσαν ανδρες επι κληισιν εταιροι:
πεντε δ' αρ' ηγεμονας ποιησατο τοις επεποιθει
σημαινειν: αυτος δε μεγα κρατεων ηνασσε.
της μεν ιης στιχος ηρχε Μενεσθιος αιολοθωρηξ
υιος Σπερχειοιο διιπετεος ποταμοιο:
ον τεκε Πηληος θυγατηρ καλη Πολυδωρη
Σπερχειω ακαμαντι γυνη θεω ευνηθεισα,
αυταρ επικλησιν Βωρω Περιηρεος υιι,
ος ρ' αναφανδον οπυιε πορων απερεισια εδνα.
της δ' ετερης Ευδωρος αρηιος ηγεμονευε
παρθενιος, τον ετικτε χορω καλη Πολυμηλη
Φυλαντος θυγατηρ: της δε κρατυς αργειφοντης
ηρασατ', οφθαλμοισιν ιδων μετα μελπομενησιν
εν χορω Αρτεμιδος χρυσηλακατου κελαδεινης.
αυτικα δ' εις υπερω' αναβας παρελεξατο λαθρη
Ερμειας ακακητα, πορεν δε οι αγλαον υιον
Ευδωρον περι μεν θειειν ταχυν ηδε μαχητην.
αυταρ επει δη τον γε μογοστοκος Ειλειθυια
εξαγαγε προ φοως δε και ηελιου ιδεν αυγας,
την μεν Εχεκληος κρατερον μενος Ακτοριδαο
ηγαγετο προς δωματ', επει πορε μυρια εδνα,
τον δ' ο γερων Φυλας ευ ετρεφεν ηδ' ατιταλλεν
αμφαγαπαζομενος ως ει θ' εον υιον εοντα.
της δε τριτης Πεισανδρος αρηιος ηγεμονευε
Μαιμαλιδης, ος πασι μετεπρεπε Μυρμιδονεσσιν
εγχει μαρνασθαι μετα Πηλειωνος εταιρον.
της δε τεταρτης ηρχε γερων ιππηλατα Φοινιξ,
πεμπτης δ' Αλκιμεδων Λαερκεος υιος αμυμων.
αυταρ επει δη παντας αμ' ηγεμονεσσιν Αχιλλευς
στησεν ευ κρινας, κρατερον δ' επι μυθον ετελλε:
Μυρμιδονες μη τις μοι απειλαων λελαθεσθω,
ας επι νηυσι θοησιν απειλειτε Τρωεσσι
πανθ' υπο μηνιθμον, και μ' ητιαασθε εκαστος:
σχετλιε Πηλεος υιε χολω αρα ς' ετρεφε μητηρ,
νηλεες, ος παρα νηυσιν εχεις αεκοντας εταιρους:
οικαδε περ συν νηυσι νεωμεθα ποντοποροισιν
αυτις, επει ρα τοι ωδε κακος χολος εμπεσε θυμω.
ταυτα μ' αγειρομενοι θαμ' εβαζετε: νυν δε πεφανται
φυλοπιδος μεγα εργον, εης το πριν γ' εραασθε.
ενθα τις αλκιμον ητορ εχων Τρωεσσι μαχεσθω.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου.
μαλλον δε στιχες αρθεν, επει βασιληος ακουσαν.
ως δ' οτε τοιχον ανηρ αραρη πυκινοισι λιθοισι
δωματος υψηλοιο βιας ανεμων αλεεινων,
ως αραρον κορυθες τε και ασπιδες ομφαλοεσσαι.
ασπις αρ' ασπιδ' ερειδε, κορυς κορυν, ανερα δ' ανηρ:
ψαυον δ' ιπποκομοι κορυθες λαμπροισι φαλοισι
νευοντων, ως πυκνοι εφεστασαν αλληλοισι.
παντων δε προπαροιθε δυ' ανερε θωρησσοντο
Πατροκλος τε και Αυτομεδων ενα θυμον εχοντες
προσθεν Μυρμιδονων πολεμιζεμεν. αυταρ Αχιλλευς
βη ρ' ιμεν ες κλισιην, χηλου δ' απο πωμ' ανεωγε
καλης δαιδαλεης, την οι Θετις αργυροπεζα
θηκ' επι νηος αγεσθαι ευ πλησασα χιτωνων
χλαιναων τ' ανεμοσκεπεων ουλων τε ταπητων.
ενθα δε οι δεπας εσκε τετυγμενον, ουδε τις αλλος
ουτ' ανδρων πινεσκεν απ' αυτου αιθοπα οινον,
ουτε τεω σπενδεσκε θεων, οτε μη Διι πατρι.
το ρα τοτ' εκ χηλοιο λαβων εκαθηρε θεειω
πρωτον, επειτα δ' ενιψ' υδατος καλησι ροησι,
νιψατο δ' αυτος χειρας, αφυσσατο δ' αιθοπα οινον.
ευχετ' επειτα στας μεσω ερκει, λειβε δε οινον
ουρανον εισανιδων: Δια δ' ου λαθε τερπικεραυνον:
Ζευ ανα Δωδωναιε Πελασγικε τηλοθι ναιων
Δωδωνης μεδεων δυσχειμερου, αμφι δε Σελλοι
σοι ναιους' υποφηται ανιπτοποδες χαμαιευναι,
ημεν δη ποτ' εμον επος εκλυες ευξαμενοιο,
τιμησας μεν εμε, μεγα δ' ιψαο λαον Αχαιων,
ηδ' ετι και νυν μοι τοδ' επικρηηνον εελδωρ:
αυτος μεν γαρ εγω μενεω νηων εν αγωνι,
αλλ' εταρον πεμπω πολεσιν μετα Μυρμιδονεσσι
μαρνασθαι: τω κυδος αμα προες ευρυοπα Ζευ,
θαρσυνον δε οι ητορ ενι φρεσιν, οφρα και Εκτωρ
εισεται η ρα και οιος επιστηται πολεμιζειν
ημετερος θεραπων, η οι τοτε χειρες ααπτοι
μαινονθ', οπποτ' εγω περ ιω μετα μωλον Αρηος.
αυταρ επει κ' απο ναυφι μαχην ενοπην τε διηται,
ασκηθης μοι επειτα θοας επι νηας ικοιτο
τευχεσι τε ξυν πασι και αγχεμαχοις εταροισιν.
ως εφατ' ευχομενος, του δ' εκλυε μητιετα Ζευς.
τω δ' ετερον μεν εδωκε πατηρ, ετερον δ' ανενευσε:
νηων μεν οι απωσασθαι πολεμον τε μαχην τε
δωκε, σοον δ' ανενευσε μαχης εξαπονεεσθαι.
ητοι ο μεν σπεισας τε και ευξαμενος Διι πατρι
αψ κλισιην εισηλθε, δεπας δ' απεθηκ' ενι χηλω,
στη δε παροιθ' ελθων κλισιης, ετι δ' ηθελε θυμω
εισιδεειν Τρωων και Αχαιων φυλοπιν αινην.
οι δ' αμα Πατροκλω μεγαλητορι θωρηχθεντες
εστιχον, οφρ' εν Τρωσι μεγα φρονεοντες ορουσαν.
αυτικα δε σφηκεσσιν εοικοτες εξεχεοντο
εινοδιοις, ους παιδες εριδμαινωσιν εθοντες
αιει κερτομεοντες οδω επι οικι' εχοντας
νηπιαχοι: ξυνον δε κακον πολεεσσι τιθεισι.
τους δ' ει περ παρα τις τε κιων ανθρωπος οδιτης
κινηση αεκων, οι δ' αλκιμον ητορ εχοντες
προσσω πας πετεται και αμυνει οισι τεκεσσι.
των τοτε Μυρμιδονες κραδιην και θυμον εχοντες
εκ νηων εχεοντο: βοη δ' ασβεστος ορωρει.
Πατροκλος δ' εταροισιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Μυρμιδονες εταροι Πηληιαδεω Αχιληος
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης,
ως αν Πηλειδην τιμησομεν, ος μεγ' αριστος
Αργειων παρα νηυσι και αγχεμαχοι θεραποντες,
γνω δε και Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων
ην ατην, ο τ' αριστον Αχαιων ουδεν ετισεν.
ως ειπων οτρυνε μενος και θυμον εκαστου,
εν δ' επεσον Τρωεσσιν αολλεες: αμφι δε νηες
σμερδαλεον κοναβησαν αυσαντων υπ' Αχαιων.
Τρωες δ' ως ειδοντο Μενοιτιου αλκιμον υιον
αυτον και θεραποντα συν εντεσι μαρμαιροντας,
πασιν ορινθη θυμος, εκινηθεν δε φαλαγγες
ελπομενοι παρα ναυφι ποδωκεα Πηλειωνα
μηνιθμον μεν απορριψαι, φιλοτητα δ' ελεσθαι:
παπτηνεν δε εκαστος οπη φυγοι αιπυν ολεθρον.
Πατροκλος δε πρωτος ακοντισε δουρι φαεινω
αντικρυ κατα μεσσον, οθι πλειστοι κλονεοντο,
νηι παρα πρυμνη μεγαθυμου Πρωτεσιλαου,
και βαλε Πυραιχμην, ος Παιονας ιπποκορυστας
ηγαγεν εξ Αμυδωνος απ' Αξιου ευρυ ρεοντος:
τον βαλε δεξιον ωμον: ο δ' υπτιος εν κονιησι
καππεσεν οιμωξας, εταροι δε μιν αμφεφοβηθεν
Παιονες: εν γαρ Πατροκλος φοβον ηκεν απασιν
ηγεμονα κτεινας, ος αριστευεσκε μαχεσθαι.
εκ νηων δ' ελασεν, κατα δ' εσβεσεν αιθομενον πυρ.
ημιδαης δ' αρα νηυς λιπετ' αυτοθι: τοι δε φοβηθεν
Τρωες θεσπεσιω ομαδω: Δαναοι δ' επεχυντο
νηας ανα γλαφυρας: ομαδος δ' αλιαστος ετυχθη.
ως δ' οτ' αφ' υψηλης κορυφης ορεος μεγαλοιο
κινηση πυκινην νεφελην στεροπηγερετα Ζευς,
εκ τ' εφανεν πασαι σκοπιαι και πρωονες ακροι
και ναπαι, ουρανοθεν δ' αρ' υπερραγη ασπετος αιθηρ,
ως Δαναοι νηων μεν απωσαμενοι δηιον πυρ
τυτθον ανεπνευσαν, πολεμου δ' ου γιγνετ' ερωη:
ου γαρ πω τι Τρωες αρηιφιλων υπ' Αχαιων
προτροπαδην φοβεοντο μελαιναων απο νηων,
αλλ' ετ' αρ' ανθισταντο, νεων δ' υποεικον αναγκη.
ενθα δ' ανηρ ελεν ανδρα κεδασθεισης υσμινης
ηγεμονων. πρωτος δε Μενοιτιου αλκιμος υιος
αυτικ' αρα στρεφθεντος Αρηιλυκου βαλε μηρον
εγχει οξυοεντι, δια προ δε χαλκον ελασσε:
ρηξεν δ' οστεον εγχος, ο δε πρηνης επι γαιη
καππες': αταρ Μενελαος αρηιος ουτα Θοαντα
στερνον γυμνωθεντα παρ' ασπιδα, λυσε δε γυια.
Φυλειδης δ' Αμφικλον εφορμηθεντα δοκευσας
εφθη ορεξαμενος πρυμνον σκελος, ενθα παχιστος
μυων ανθρωπου πελεται: περι δ' εγχεος αιχμη
νευρα διεσχισθη: τον δε σκοτος οσσε καλυψε.
Νεστοριδαι δ' ο μεν ουτας' Ατυμνιον οξει δουρι
Αντιλοχος, λαπαρης δε διηλασε χαλκεον εγχος:
ηριπε δε προπαροιθε. Μαρις δ' αυτοσχεδα δουρι
Αντιλοχω επορουσε κασιγνητοιο χολωθεις
στας προσθεν νεκυος: του δ' αντιθεος Θρασυμηδης
εφθη ορεξαμενος πριν ουτασαι, ουδ' αφαμαρτεν,
ωμον αφαρ: πρυμνον δε βραχιονα δουρος ακωκη
δρυψ' απο μυωνων, απο δ' οστεον αχρις αραξε:
δουπησεν δε πεσων, κατα δε σκοτος οσσε καλυψεν.
ως τω μεν δοιοισι κασιγνητοισι δαμεντε
βητην εις Ερεβος Σαρπηδονος εσθλοι εταιροι
υιες ακοντισται Αμισωδαρου, ος ρα Χιμαιραν
θρεψεν αμαιμακετην πολεσιν κακον ανθρωποισιν.
Αιας δε Κλεοβουλον Οιλιαδης επορουσας
ζωον ελε βλαφθεντα κατα κλονον: αλλα οι αυθι
λυσε μενος πληξας ξιφει αυχενα κωπηεντι.
παν δ' υπεθερμανθη ξιφος αιματι: τον δε κατ' οσσε
ελλαβε πορφυρεος θανατος και μοιρα κραταιη.
Πηνελεως δε Λυκων τε συνεδραμον: εγχεσι μεν γαρ
ημβροτον αλληλων, μελεον δ' ηκοντισαν αμφω:
τω δ' αυτις ξιφεεσσι συνεδραμον. ενθα Λυκων μεν
ιπποκομου κορυθος φαλον ηλασεν, αμφι δε καυλον
φασγανον ερραισθη: ο δ' υπ' ουατος αυχενα θεινε
Πηνελεως, παν δ' εισω εδυ ξιφος, εσχεθε δ' οιον
δερμα, παρηερθη δε καρη, υπελυντο δε γυια.
Μηριονης δ' Ακαμαντα κιχεις ποσι καρπαλιμοισι
νυξ' ιππων επιβησομενον κατα δεξιον ωμον:
ηριπε δ' εξ οχεων, κατα δ' οφθαλμων κεχυτ' αχλυς.
Ιδομενευς δ' Ερυμαντα κατα στομα νηλει χαλκω
νυξε: το δ' αντικρυ δορυ χαλκεον εξεπερησε
νερθεν υπ' εγκεφαλοιο, κεασσε δ' αρ' οστεα λευκα:
εκ δ' ετιναχθεν οδοντες, ενεπλησθεν δε οι αμφω
αιματος οφθαλμοι: το δ' ανα στομα και κατα ρινας
πρησε χανων: θανατου δε μελαν νεφος αμφεκαλυψεν.
ουτοι αρ' ηγεμονες Δαναων ελον ανδρα εκαστος.
ως δε λυκοι αρνεσσιν επεχραον η εριφοισι
σινται υπ' εκ μηλων αιρευμενοι, αι τ' εν ορεσσι
ποιμενος αφραδιησι διετμαγεν: οι δε ιδοντες
αιψα διαρπαζουσιν αναλκιδα θυμον εχουσας:
ως Δαναοι Τρωεσσιν επεχραον: οι δε φοβοιο
δυσκελαδου μνησαντο, λαθοντο δε θουριδος αλκης.
Αιας δ' ο μεγας αιεν εφ' Εκτορι χαλκοκορυστη
ιετ' ακοντισσαι: ο δε ιδρειη πολεμοιο
ασπιδι ταυρειη κεκαλυμμενος ευρεας ωμους
σκεπτετ' οιστων τε ροιζον και δουπον ακοντων.
η μεν δη γιγνωσκε μαχης ετεραλκεα νικην:
αλλα και ως ανεμιμνε, σαω δ' εριηρας εταιρους.
ως δ' οτ' απ' Ουλυμπου νεφος ερχεται ουρανον εισω
αιθερος εκ διης, οτε τε Ζευς λαιλαπα τεινη,
ως των εκ νηων γενετο ιαχη τε φοβος τε,
ουδε κατα μοιραν περαον παλιν. Εκτορα δ' ιπποι
εκφερον ωκυποδες συν τευχεσι, λειπε δε λαον
Τρωικον, ους αεκοντας ορυκτη ταφρος ερυκε.
πολλοι δ' εν ταφρω ερυσαρματες ωκεες ιπποι
αξαντ' εν πρωτω ρυμω λιπον αρματ' ανακτων,
Πατροκλος δ' επετο σφεδανον Δαναοισι κελευων
Τρωσι κακα φρονεων: οι δε ιαχη τε φοβω τε
πασας πλησαν οδους, επει αρ τμαγεν: υψι δ' αελλη
σκιδναθ' υπο νεφεων, τανυοντο δε μωνυχες ιπποι
αψορρον προτι αστυ νεων απο και κλισιαων.
Πατροκλος δ' η πλειστον ορινομενον ιδε λαον,
τη ρ' εχ' ομοκλησας: υπο δ' αξοσι φωτες επιπτον
πρηνεες εξ οχεων, διφροι δ' ανακυμβαλιαζον.
αντικρυ δ' αρα ταφρον υπερθορον ωκεες ιπποι
αμβροτοι, ους Πηληι θεοι δοσαν αγλαα δωρα,
προσσω ιεμενοι, επι δ' Εκτορι κεκλετο θυμος:
ιετο γαρ βαλεειν: τον δ' εκφερον ωκεες ιπποι.
ως δ' υπο λαιλαπι πασα κελαινη βεβριθε χθων
ηματ' οπωρινω, οτε λαβροτατον χεει υδωρ
Ζευς, οτε δη ρ' ανδρεσσι κοτεσσαμενος χαλεπηνη,
οι βιη ειν αγορη σκολιας κρινωσι θεμιστας,
εκ δε δικην ελασωσι θεων οπιν ουκ αλεγοντες:
των δε τε παντες μεν ποταμοι πληθουσι ρεοντες,
πολλας δε κλιτυς τοτ' αποτμηγουσι χαραδραι,
ες δ' αλα πορφυρεην μεγαλα στεναχουσι ρεουσαι
εξ ορεων επικαρ, μινυθει δε τε εργ' ανθρωπων:
ως ιπποι Τρωαι μεγαλα στεναχοντο θεουσαι.
Πατροκλος δ' επει ουν πρωτας επεκερσε φαλαγγας,
αψ επι νηας εεργε παλιμπετες, ουδε ποληος
εια ιεμενους επιβαινεμεν, αλλα μεσηγυ
νηων και ποταμου και τειχεος υψηλοιο
κτεινε μεταισσων, πολεων δ' απετινυτο ποινην.
ενθ' ητοι Προνοον πρωτον βαλε δουρι φαεινω
στερνον γυμνωθεντα παρ' ασπιδα, λυσε δε γυια:
δουπησεν δε πεσων: ο δε Θεστορα Ηνοπος υιον
δευτερον ορμηθεις: ο μεν ευξεστω ενι διφρω
ηστο αλεις: εκ γαρ πληγη φρενας, εκ δ' αρα χειρων
ηνια ηιχθησαν: ο δ' εγχει νυξε παραστας
γναθμον δεξιτερον, δια δ' αυτου πειρεν οδοντων,
ελκε δε δουρος ελων υπερ αντυγος, ως οτε τις φως
πετρη επι προβλητι καθημενος ιερον ιχθυν
εκ ποντοιο θυραζε λινω και ηνοπι χαλκω:
ως ελκ' εκ διφροιο κεχηνοτα δουρι φαεινω,
καδ δ' αρ' επι στομ' εωσε: πεσοντα δε μιν λιπε θυμος.
αυταρ επειτ' Ερυλαον επεσσυμενον βαλε πετρω
μεσσην κακ κεφαλην: η δ' ανδιχα πασα κεασθη
εν κορυθι βριαρη: ο δ' αρα πρηνης επι γαιη
καππεσεν, αμφι δε μιν θανατος χυτο θυμοραιστης.
αυταρ επειτ' Ερυμαντα και Αμφοτερον και Επαλτην
Τληπολεμον τε Δαμαστοριδην Εχιον τε Πυριν τε
Ιφεα τ' Ευιππον τε και Αργεαδην Πολυμηλον
παντας επασσυτερους πελασε χθονι πουλυβοτειρη.
Σαρπηδων δ' ως ουν ιδ' αμιτροχιτωνας εταιρους
χερς' υπο Πατροκλοιο Μενοιτιαδαο δαμεντας,
κεκλετ' αρ' αντιθεοισι καθαπτομενος Λυκιοισιν:
αιδως ω Λυκιοι: ποσε φευγετε; νυν θοοι εστε.
αντησω γαρ εγω τουδ' ανερος, οφρα δαειω
ος τις οδε κρατεει και δη κακα πολλα εοργε
Τρωας, επει πολλων τε και εσθλων γουνατ' ελυσεν.
η ρα, και εξ οχεων συν τευχεσιν αλτο χαμαζε.
Πατροκλος δ' ετερωθεν επει ιδεν εκθορε διφρου.
οι δ' ως τ' αιγυπιοι γαμψωνυχες αγκυλοχειλαι
πετρη εφ' υψηλη μεγαλα κλαζοντε μαχωνται,
ως οι κεκληγοντες επ' αλληλοισιν ορουσαν.
τους δε ιδων ελεησε Κρονου παις αγκυλομητεω,
Ηρην δε προσεειπε κασιγνητην αλοχον τε:
ω μοι εγων, ο τε μοι Σαρπηδονα φιλτατον ανδρων
μοιρ' υπο Πατροκλοιο Μενοιτιαδαο δαμηναι.
διχθα δε μοι κραδιη μεμονε φρεσιν ορμαινοντι,
η μιν ζωον εοντα μαχης απο δακρυοεσσης
θειω αναρπαξας Λυκιης εν πιονι δημω,
η ηδη υπο χερσι Μενοιτιαδαο δαμασσω.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη:
αινοτατε Κρονιδη ποιον τον μυθον εειπες.
ανδρα θνητον εοντα παλαι πεπρωμενον αιση
αψ εθελεις θανατοιο δυσηχεος εξαναλυσαι;
ερδ': αταρ ου τοι παντες επαινεομεν θεοι αλλοι.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησιν:
αι κε ζων πεμψης Σαρπηδονα ον δε δομον δε,
φραζεο μη τις επειτα θεων εθελησι και αλλος
πεμπειν ον φιλον υιον απο κρατερης υσμινης:
πολλοι γαρ περι αστυ μεγα Πριαμοιο μαχονται
υιεες αθανατων, τοισιν κοτον αινον ενησεις.
αλλ' ει τοι φιλος εστι, τεον δ' ολοφυρεται ητορ,
ητοι μεν μιν εασον ενι κρατερη υσμινη
χερς' υπο Πατροκλοιο Μενοιτιαδαο δαμηναι:
αυταρ επην δη τον γε λιπη ψυχη τε και αιων,
πεμπειν μιν θανατον τε φερειν και νηδυμον υπνον
εις ο κε δη Λυκιης ευρειης δημον ικωνται,
ενθα ε ταρχυσουσι κασιγνητοι τε εται τε
τυμβω τε στηλη τε: το γαρ γερας εστι θανοντων.
ως εφατ', ουδ' απιθησε πατηρ ανδρων τε θεων τε:
αιματοεσσας δε ψιαδας κατεχευεν εραζε
παιδα φιλον τιμων, τον οι Πατροκλος εμελλε
φθισειν εν Τροιη εριβωλακι τηλοθι πατρης.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
ενθ' ητοι Πατροκλος αγακλειτον Θρασυμηλον,
ος ρ' ηυς θεραπων Σαρπηδονος ηεν ανακτος,
τον βαλε νειαιραν κατα γαστερα, λυσε δε γυια.
Σαρπηδων δ' αυτου μεν απημβροτε δουρι φαεινω
δευτερον ορμηθεις, ο δε Πηδασον ουτασεν ιππον
εγχει δεξιον ωμον: ο δ' εβραχε θυμον αισθων,
καδ δ' επες' εν κονιησι μακων, απο δ' επτατο θυμος.
τω δε διαστητην, κρικε δε ζυγον, ηνια δε σφι
συγχυτ', επει δη κειτο παρηορος εν κονιησι.
τοιο μεν Αυτομεδων δουρικλυτος ευρετο τεκμωρ:
σπασσαμενος τανυηκες αορ παχεος παρα μηρου
αιξας απεκοψε παρηορον ουδ' εματησε:
τω δ' ιθυνθητην, εν δε ρυτηρσι τανυσθεν:
τω δ' αυτις συνιτην εριδος περι θυμοβοροιο.
ενθ' αυ Σαρπηδων μεν απημβροτε δουρι φαεινω,
Πατροκλου δ' υπερ ωμον αριστερον ηλυθ' ακωκη
εγχεος, ουδ' εβαλ' αυτον: ο δ' υστερος ορνυτο χαλκω
Πατροκλος: του δ' ουχ αλιον βελος εκφυγε χειρος,
αλλ' εβαλ' ενθ' αρα τε φρενες ερχαται αμφ' αδινον κηρ.
ηριπε δ' ως οτε τις δρυς ηριπεν η αχερωις
ηε πιτυς βλωθρη, την τ' ουρεσι τεκτονες ανδρες
εξεταμον πελεκεσσι νεηκεσι νηιον ειναι:
ως ο προσθ' ιππων και διφρου κειτο τανυσθεις
βεβρυχως κονιος δεδραγμενος αιματοεσσης.
ηυτε ταυρον επεφνε λεων αγεληφι μετελθων
αιθωνα μεγαθυμον εν ειλιποδεσσι βοεσσι,
ωλετο τε στεναχων υπο γαμφηλησι λεοντος,
ως υπο Πατροκλω Λυκιων αγος ασπισταων
κτεινομενος μενεαινε, φιλον δ' ονομηνεν εταιρον:
Γλαυκε πεπον πολεμιστα μετ' ανδρασι νυν σε μαλα χρη
αιχμητην τ' εμεναι και θαρσαλεον πολεμιστην:
νυν τοι εελδεσθω πολεμος κακος, ει θοος εσσι.
πρωτα μεν οτρυνον Λυκιων ηγητορας ανδρας
παντη εποιχομενος Σαρπηδονος αμφιμαχεσθαι:
αυταρ επειτα και αυτος εμευ περι μαρναο χαλκω.
σοι γαρ εγω και επειτα κατηφειη και ονειδος
εσσομαι ηματα παντα διαμπερες, ει κε μ' Αχαιοι
τευχεα συλησωσι νεων εν αγωνι πεσοντα.
αλλ' εχεο κρατερως, οτρυνε δε λαον απαντα.
ως αρα μιν ειποντα τελος θανατοιο καλυψεν
οφθαλμους ρινας θ': ο δε λαξ εν στηθεσι βαινων
εκ χροος ελκε δορυ, προτι δε φρενες αυτω εποντο:
τοιο δ' αμα ψυχην τε και εγχεος εξερυς' αιχμην.
Μυρμιδονες δ' αυτου σχεθον ιππους φυσιοωντας
ιεμενους φοβεεσθαι, επει λιπον αρματ' ανακτων.
Γλαυκω δ' αινον αχος γενετο φθογγης αιοντι:
ωρινθη δε οι ητορ ο τ' ου δυνατο προσαμυναι.
χειρι δ' ελων επιεζε βραχιονα: τειρε γαρ αυτον
ελκος, ο δη μιν Τευκρος επεσσυμενον βαλεν ιω
τειχεος υψηλοιο, αρην εταροισιν αμυνων.
ευχομενος δ' αρα ειπεν εκηβολω Απολλωνι:
κλυθι αναξ ος που Λυκιης εν πιονι δημω
εις η ενι Τροιη: δυνασαι δε συ παντος' ακουειν
ανερι κηδομενω, ως νυν εμε κηδος ικανει.
ελκος μεν γαρ εχω τοδε καρτερον, αμφι δε μοι χειρ
οξειης οδυνησιν εληλαται, ουδε μοι αιμα
τερσηναι δυναται, βαρυθει δε μοι ωμος υπ' αυτου:
εγχος δ' ου δυναμαι σχειν εμπεδον, ουδε μαχεσθαι
ελθων δυσμενεεσσιν. ανηρ δ' ωριστος ολωλε
Σαρπηδων Διος υιος: ο δ' ου ου παιδος αμυνει.
αλλα συ περ μοι αναξ τοδε καρτερον ελκος ακεσσαι,
κοιμησον δ' οδυνας, δος δε κρατος, οφρ' εταροισι
κεκλομενος Λυκιοισιν εποτρυνω πολεμιζειν,
αυτος τ' αμφι νεκυι κατατεθνηωτι μαχωμαι.
ως εφατ' ευχομενος, του δ' εκλυε Φοιβος Απολλων.
αυτικα παυς' οδυνας απο δ' ελκεος αργαλεοιο
αιμα μελαν τερσηνε, μενος δε οι εμβαλε θυμω.
Γλαυκος δ' εγνω ησιν ενι φρεσι γηθησεν τε
οττι οι ωκ' ηκουσε μεγας θεος ευξαμενοιο.
πρωτα μεν οτρυνεν Λυκιων ηγητορας ανδρας
παντη εποιχομενος Σαρπηδονος αμφιμαχεσθαι:
αυταρ επειτα μετα Τρωας κιε μακρα βιβασθων
Πουλυδαμαντ' επι Πανθοιδην και Αγηνορα διον,
βη δε μετ' Αινειαν τε και Εκτορα χαλκοκορυστην,
αγχου δ' ισταμενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Εκτορ νυν δη παγχυ λελασμενος εις επικουρων,
οι σεθεν εινεκα τηλε φιλων και πατριδος αιης
θυμον αποφθινυθουσι: συ δ' ουκ εθελεις επαμυνειν.
κειται Σαρπηδων Λυκιων αγος ασπισταων,
ος Λυκιην ειρυτο δικησι τε και σθενει ω:
τον δ' υπο Πατροκλω δαμας' εγχει χαλκεος Αρης.
αλλα φιλοι παρστητε, νεμεσσηθητε δε θυμω,
μη απο τευχε' ελωνται, αεικισσωσι δε νεκρον
Μυρμιδονες, Δαναων κεχολωμενοι οσσοι ολοντο,
τους επι νηυσι θοησιν επεφνομεν εγχειησιν.
ως εφατο, Τρωας δε κατα κρηθεν λαβε πενθος
ασχετον, ουκ επιεικτον, επει σφισιν ερμα ποληος
εσκε και αλλοδαπος περ εων: πολεες γαρ αμ' αυτω
λαοι εποντ', εν δ' αυτος αριστευεσκε μαχεσθαι:
βαν δ' ιθυς Δαναων λελιημενοι: ηρχε δ' αρα σφιν
Εκτωρ χωομενος Σαρπηδονος. αυταρ Αχαιους
ωρσε Μενοιτιαδεω Πατροκληος λασιον κηρ:
Αιαντε πρωτω προσεφη μεμαωτε και αυτω:
Αιαντε νυν σφωιν αμυνεσθαι φιλον εστω,
οιοι περ παρος ητε μετ' ανδρασιν η και αρειους.
κειται ανηρ ος πρωτος εσηλατο τειχος Αχαιων
Σαρπηδων: αλλ' ει μιν αεικισσαιμεθ' ελοντες,
τευχεα τ' ωμοιιν αφελοιμεθα, και τιν' εταιρων
αυτου αμυνομενων δαμασαιμεθα νηλει χαλκω.
ως εφαθ', οι δε και αυτοι αλεξασθαι μενεαινον.
οι δ' επει αμφοτερωθεν εκαρτυναντο φαλαγγας
Τρωες και Λυκιοι και Μυρμιδονες και Αχαιοι,
συμβαλον αμφι νεκυι κατατεθνηωτι μαχεσθαι
δεινον αυσαντες: μεγα δ' εβραχε τευχεα φωτων.
Ζευς δ' επι νυκτ' ολοην τανυσε κρατερη υσμινη,
οφρα φιλω περι παιδι μαχης ολοος πονος ειη.
ωσαν δε προτεροι Τρωες ελικωπας Αχαιους:
βλητο γαρ ου τι κακιστος ανηρ μετα Μυρμιδονεσσιν
υιος Αγακληος μεγαθυμου διος Επειγευς,
ος ρ' εν Βουδειω ευ ναιομενω ηνασσε
το πριν: αταρ τοτε γ' εσθλον ανεψιον εξεναριξας
ες Πηλη' ικετευσε και ες Θετιν αργυροπεζαν:
οι δ' αμ' Αχιλληι ρηξηνορι πεμπον επεσθαι
Ιλιον εις ευπωλον, ινα Τρωεσσι μαχοιτο.
τον ρα τοθ' απτομενον νεκυος βαλε φαιδιμος Εκτωρ
χερμαδιω κεφαλην: η δ' ανδιχα πασα κεασθη
εν κορυθι βριαρη: ο δ' αρα πρηνης επι νεκρω
καππεσεν, αμφι δε μιν θανατος χυτο θυμοραιστης.
Πατροκλω δ' αρ' αχος γενετο φθιμενου εταροιο,
ιθυσεν δε δια προμαχων ιρηκι εοικως
ωκει, ος τ' εφοβησε κολοιους τε ψηρας τε:
ως ιθυς Λυκιων Πατροκλεες ιπποκελευθε
εσσυο και Τρωων, κεχολωσο δε κηρ εταροιο.
και ρ' εβαλε Σθενελαον Ιθαιμενεος φιλον υιον
αυχενα χερμαδιω, ρηξεν δ' απο τοιο τενοντας.
χωρησαν δ' υπο τε προμαχοι και φαιδιμος Εκτωρ.
οσση δ' αιγανεης ριπη ταναοιο τετυκται,
ην ρα τ' ανηρ αφεη πειρωμενος η εν αεθλω
ηε και εν πολεμω δηιων υπο θυμοραιστεων,
τοσσον εχωρησαν Τρωες, ωσαντο δ' Αχαιοι.
Γλαυκος δε πρωτος Λυκιων αγος ασπισταων
ετραπετ', εκτεινεν δε Βαθυκληα μεγαθυμον
Χαλκωνος φιλον υιον, ος Ελλαδι οικια ναιων
ολβω τε πλουτω τε μετεπρεπε Μυρμιδονεσσι.
τον μεν αρα Γλαυκος στηθος μεσον ουτασε δουρι
στρεφθεις εξαπινης, οτε μιν κατεμαρπτε διωκων:
δουπησεν δε πεσων: πυκινον δ' αχος ελλαβ' Αχαιους,
ως επες' εσθλος ανηρ: μεγα δε Τρωες κεχαροντο,
σταν δ' αμφ' αυτον ιοντες αολλεες: ουδ' αρ' Αχαιοι
αλκης εξελαθοντο, μενος δ' ιθυς φερον αυτων.
ενθ' αυ Μηριονης Τρωων ελεν ανδρα κορυστην
Λαογονον θρασυν υιον Ονητορος, ος Διος ιρευς
Ιδαιου ετετυκτο, θεος δ' ως τιετο δημω.
τον βαλ' υπο γναθμοιο και ουατος: ωκα δε θυμος
ωχετ' απο μελεων, στυγερος δ' αρα μιν σκοτος ειλεν.
Αινειας δ' επι Μηριονη δορυ χαλκεον ηκεν:
ελπετο γαρ τευξεσθαι υπασπιδια προβιβωντος.
αλλ' ο μεν αντα ιδων ηλευατο χαλκεον εγχος:
προσσω γαρ κατεκυψε, το δ' εξοπιθεν δορυ μακρον
ουδει ενισκιμφθη, επι δ' ουριαχος πελεμιχθη
εγχεος: ενθα δ' επειτ' αφιει μενος οβριμος Αρης.
αιχμη δ' Αινειαο κραδαινομενη κατα γαιης
ωχετ', επει ρ' αλιον στιβαρης απο χειρος ορουσεν.
Αινειας δ' αρα θυμον εχωσατο φωνησεν τε:
Μηριονη ταχα κεν σε και ορχηστην περ εοντα
εγχος εμον κατεπαυσε διαμπερες, ει ς' εβαλον περ.
τον δ' αυ Μηριονης δουρικλυτος αντιον ηυδα:
Αινεια χαλεπον σε και ιφθιμον περ εοντα
παντων ανθρωπων σβεσσαι μενος, ος κε σευ αντα
ελθη αμυνομενος: θνητος δε νυ και συ τετυξαι.
ει και εγω σε βαλοιμι τυχων μεσον οξει χαλκω,
αιψα κε και κρατερος περ εων και χερσι πεποιθως
ευχος εμοι δοιης, ψυχην δ' Αιδι κλυτοπωλω.
ως φατο, τον δ' ενενιπε Μενοιτιου αλκιμος υιος:
Μηριονη τι συ ταυτα και εσθλος εων αγορευεις;
ω πεπον ου τοι Τρωες ονειδειοις επεεσσι
νεκρου χωρησουσι: παρος τινα γαια καθεξει.
εν γαρ χερσι τελος πολεμου, επεων δ' ενι βουλη:
τω ου τι χρη μυθον οφελλειν, αλλα μαχεσθαι.
ως ειπων ο μεν ηρχ', ο δ' αμ' εσπετο ισοθεος φως.
των δ' ως τε δρυτομων ανδρων ορυμαγδος ορωρει
ουρεος εν βησσης, εκαθεν δε τε γιγνετ' ακουη,
ως των ορνυτο δουπος απο χθονος ευρυοδειης
χαλκου τε ρινου τε βοων τ' ευποιηταων,
νυσσομενων ξιφεσιν τε και εγχεσιν αμφιγυοισιν.
ουδ' αν ετι φραδμων περ ανηρ Σαρπηδονα διον
εγνω, επει βελεεσσι και αιματι και κονιησιν
εκ κεφαλης ειλυτο διαμπερες ες ποδας ακρους.
οι δ' αιει περι νεκρον ομιλεον, ως οτε μυιαι
σταθμω ενι βρομεωσι περιγλαγεας κατα πελλας
ωρη εν ειαρινη, οτε τε γλαγος αγγεα δευει:
ως αρα τοι περι νεκρον ομιλεον, ουδε ποτε Ζευς
τρεψεν απο κρατερης υσμινης οσσε φαεινω,
αλλα κατ' αυτους αιεν ορα και φραζετο θυμω,
πολλα μαλ' αμφι φονω Πατροκλου μερμηριζων,
η ηδη και κεινον ενι κρατερη υσμινη
αυτου επ' αντιθεω Σαρπηδονι φαιδιμος Εκτωρ
χαλκω δηωση, απο τ' ωμων τευχε' εληται,
η ετι και πλεονεσσιν οφελλειεν πονον αιπυν.
ωδε δε οι φρονεοντι δοασσατο κερδιον ειναι
οφρ' ηυς θεραπων Πηληιαδεω Αχιληος
εξαυτις Τρωας τε και Εκτορα χαλκοκορυστην
ωσαιτο προτι αστυ, πολεων δ' απο θυμον ελοιτο.
Εκτορι δε πρωτιστω αναλκιδα θυμον ενηκεν:
ες διφρον δ' αναβας φυγαδ' ετραπε, κεκλετο δ' αλλους
Τρωας φευγεμεναι: γνω γαρ Διος ιρα ταλαντα.
ενθ' ουδ' ιφθιμοι Λυκιοι μενον, αλλα φοβηθεν
παντες, επει βασιληα ιδον βεβλαμμενον ητορ
κειμενον εν νεκυων αγυρει: πολεες γαρ επ' αυτω
καππεσον, ευτ' εριδα κρατερην ετανυσσε Κρονιων.
οι δ' αρ' απ' ωμοιιν Σαρπηδονος εντε' ελοντο
χαλκεα μαρμαιροντα, τα μεν κοιλας επι νηας
δωκε φερειν εταροισι Μενοιτιου αλκιμος υιος.
και τοτ' Απολλωνα προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
ει δ' αγε νυν φιλε Φοιβε, κελαινεφες αιμα καθηρον
ελθων εκ βελεων Σαρπηδονα, και μιν επειτα
πολλον απο προ φερων λουσον ποταμοιο ροησι
χρισον τ' αμβροσιη, περι δ' αμβροτα ειματα εσσον:
πεμπε δε μιν πομποισιν αμα κραιπνοισι φερεσθαι
υπνω και θανατω διδυμαοσιν, οι ρα μιν ωκα
θησους' εν Λυκιης ευρειης πιονι δημω,
ενθα ε ταρχυσουσι κασιγνητοι τε εται τε
τυμβω τε στηλη τε: το γαρ γερας εστι θανοντων.
ως εφατ', ουδ' αρα πατρος ανηκουστησεν Απολλων.
βη δε κατ' Ιδαιων ορεων ες φυλοπιν αινην,
αυτικα δ' εκ βελεων Σαρπηδονα διον αειρας
πολλον απο προ φερων λουσεν ποταμοιο ροησι
χρισεν τ' αμβροσιη, περι δ' αμβροτα ειματα εσσε:
πεμπε δε μιν πομποισιν αμα κραιπνοισι φερεσθαι,
υπνω και θανατω διδυμαοσιν, οι ρα μιν ωκα
κατθεσαν εν Λυκιης ευρειης πιονι δημω.
Πατροκλος δ' ιπποισι και Αυτομεδοντι κελευσας
Τρωας και Λυκιους μετεκιαθε, και μεγ' αασθη
νηπιος: ει δε επος Πηληιαδαο φυλαξεν
η τ' αν υπεκφυγε κηρα κακην μελανος θανατοιο.
αλλ' αιει τε Διος κρεισσων νοος ηε περ ανδρων:
ος τε και αλκιμον ανδρα φοβει και αφειλετο νικην
ρηιδιως, οτε δ' αυτος εποτρυνησι μαχεσθαι:
ος οι και τοτε θυμον ενι στηθεσσιν ανηκεν.
ενθα τινα πρωτον τινα δ' υστατον εξεναριξας
Πατροκλεις, οτε δη σε θεοι θανατον δε καλεσσαν;
Αδρηστον μεν πρωτα και Αυτονοον και Εχεκλον
και Περιμον Μεγαδην και Επιστορα και Μελανιππον,
αυταρ επειτ' Ελασον και Μουλιον ηδε Πυλαρτην:
τους ελεν: οι δ' αλλοι φυγαδε μνωοντο εκαστος.
ενθα κεν υψιπυλον Τροιην ελον υιες Αχαιων
Πατροκλου υπο χερσι, περι προ γαρ εγχει θυεν,
ει μη Απολλων Φοιβος ευδμητου επι πυργου
εστη τω ολοα φρονεων, Τρωεσσι δ' αρηγων.
τρις μεν επ' αγκωνος βη τειχεος υψηλοιο
Πατροκλος, τρις δ' αυτον απεστυφελιξεν Απολλων
χειρεσς' αθανατησι φαεινην ασπιδα νυσσων.
αλλ' οτε δη το τεταρτον επεσσυτο δαιμονι ισος,
δεινα δ' ομοκλησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
χαζεο διογενες Πατροκλεες: ου νυ τοι αισα
σω υπο δουρι πολιν περθαι Τρωων αγερωχων,
ουδ' υπ' Αχιλληος, ος περ σεο πολλον αμεινων.
ως φατο, Πατροκλος δ' ανεχαζετο πολλον οπισσω
μηνιν αλευαμενος εκατηβολου Απολλωνος.
Εκτωρ δ' εν Σκαιησι πυλης εχε μωνυχας ιππους:
διζε γαρ ηε μαχοιτο κατα κλονον αυτις ελασσας,
η λαους ες τειχος ομοκλησειεν αληναι.
ταυτ' αρα οι φρονεοντι παριστατο Φοιβος Απολλων
ανερι εισαμενος αιζηω τε κρατερω τε
Ασιω, ος μητρως ην Εκτορος ιπποδαμοιο
αυτοκασιγνητος Εκαβης, υιος δε Δυμαντος,
ος Φρυγιη ναιεσκε ροης επι Σαγγαριοιο:
τω μιν εεισαμενος προσεφη Διος υιος Απολλων:
Εκτορ τιπτε μαχης αποπαυεαι; ουδε τι σε χρη.
αιθ' οσον ησσων ειμι, τοσον σεο φερτερος ειην:
τω κε ταχα στυγερως πολεμου απερωησειας.
αλλ' αγε Πατροκλω εφεπε κρατερωνυχας ιππους,
αι κεν πως μιν ελης, δωη δε τοι ευχος Απολλων.
ως ειπων ο μεν αυτις εβη θεος αμ πονον ανδρων,
Κεβριονη δ' εκελευσε δαιφρονι φαιδιμος Εκτωρ
ιππους ες πολεμον πεπληγεμεν. αυταρ Απολλων
δυσεθ' ομιλον ιων, εν δε κλονον Αργειοισιν
ηκε κακον, Τρωσιν δε και Εκτορι κυδος οπαζεν.
Εκτωρ δ' αλλους μεν Δαναους εα ουδ' εναριζεν:
αυταρ ο Πατροκλω εφεπε κρατερωνυχας ιππους.
Πατροκλος δ' ετερωθεν αφ' ιππων αλτο χαμαζε
σκαιη εγχος εχων: ετερηφι δε λαζετο πετρον
μαρμαρον οκριοεντα τον οι περι χειρ εκαλυψεν,
ηκε δ' ερεισαμενος, ουδε δην χαζετο φωτος,
ουδ' αλιωσε βελος, βαλε δ' Εκτορος ηνιοχηα
Κεβριονην νοθον υιον αγακληος Πριαμοιο
ιππων ηνι' εχοντα μετωπιον οξει λαι.
αμφοτερας δ' οφρυς συνελεν λιθος, ουδε οι εσχεν
οστεον, οφθαλμοι δε χαμαι πεσον εν κονιησιν
αυτου προσθε ποδων: ο δ' αρ' αρνευτηρι εοικως
καππες' απ' ευεργεος διφρου, λιπε δ' οστεα θυμος.
τον δ' επικερτομεων προσεφης Πατροκλεες ιππευ:
ω ποποι η μαλ' ελαφρος ανηρ, ως ρεια κυβιστα.
ει δη που και ποντω εν ιχθυοεντι γενοιτο,
πολλους αν κορεσειεν ανηρ οδε τηθεα διφων
νηος αποθρωσκων, ει και δυσπεμφελος ειη,
ως νυν εν πεδιω εξ ιππων ρεια κυβιστα.
η ρα και εν Τρωεσσι κυβιστητηρες εασιν.
ως ειπων επι Κεβριονη ηρωι βεβηκει
οιμα λεοντος εχων, ος τε σταθμους κεραιζων
εβλητο προς στηθος, εη τε μιν ωλεσεν αλκη:
ως επι Κεβριονη Πατροκλεες αλσο μεμαως.
Εκτωρ δ' αυθ' ετερωθεν αφ' ιππων αλτο χαμαζε.
τω περι Κεβριοναο λεονθ' ως δηρινθητην,
ω τ' ορεος κορυφησι περι κταμενης ελαφοιο
αμφω πειναοντε μεγα φρονεοντε μαχεσθον:
ως περι Κεβριοναο δυω μηστωρες αυτης
Πατροκλος τε Μενοιτιαδης και φαιδιμος Εκτωρ
ιεντ' αλληλων ταμεειν χροα νηλει χαλκω.
Εκτωρ μεν κεφαληφιν επει λαβεν ουχι μεθιει:
Πατροκλος δ' ετερωθεν εχεν ποδος: οι δε δη αλλοι
Τρωες και Δαναοι συναγον κρατερην υσμινην.
ως δ' Ευρος τε Νοτος τ' εριδαινετον αλληλοιιν
ουρεος εν βησσης βαθεην πελεμιζεμεν υλην
φηγον τε μελιην τε τανυφλοιον τε κρανειαν,
αι τε προς αλληλας εβαλον τανυηκεας οζους
ηχη θεσπεσιη, παταγος δε τε αγνυμεναων,
ως Τρωες και Αχαιοι επ' αλληλοισι θοροντες
δηουν, ουδ' ετεροι μνωοντ' ολοοιο φοβοιο.
πολλα δε Κεβριονην αμφ' οξεα δουρα πεπηγει
ιοι τε πτεροεντες απο νευρηφι θοροντες,
πολλα δε χερμαδια μεγαλ' ασπιδας εστυφελιξαν
μαρναμενων αμφ' αυτον: ο δ' εν στροφαλιγγι κονιης
κειτο μεγας μεγαλωστι, λελασμενος ιπποσυναων.
οφρα μεν Ηελιος μεσον ουρανον αμφιβεβηκει,
τοφρα μαλ' αμφοτερων βελε' ηπτετο, πιπτε δε λαος:
ημος δ' Ηελιος μετενισετο βουλυτον δε,
και τοτε δη ρ' υπερ αισαν Αχαιοι φερτεροι ησαν.
εκ μεν Κεβριονην βελεων ηρωα ερυσσαν
Τρωων εξ ενοπης, και απ' ωμων τευχε' ελοντο,
Πατροκλος δε Τρωσι κακα φρονεων ενορουσε.
τρις μεν επειτ' επορουσε θοω αταλαντος Αρηι
σμερδαλεα ιαχων, τρις δ' εννεα φωτας επεφνεν.
αλλ' οτε δη το τεταρτον επεσσυτο δαιμονι ισος,
ενθ' αρα τοι Πατροκλε φανη βιοτοιο τελευτη:
ηντετο γαρ τοι Φοιβος ενι κρατερη υσμινη
δεινος: ο μεν τον ιοντα κατα κλονον ουκ ενοησεν,
ηερι γαρ πολλη κεκαλυμμενος αντεβολησε:
στη δ' οπιθεν, πληξεν δε μεταφρενον ευρεε τ' ωμω
χειρι καταπρηνει, στρεφεδινηθεν δε οι οσσε.
του δ' απο μεν κρατος κυνεην βαλε Φοιβος Απολλων:
η δε κυλινδομενη καναχην εχε ποσσιν υφ' ιππων
αυλωπις τρυφαλεια, μιανθησαν δε εθειραι
αιματι και κονιησι: παρος γε μεν ου θεμις ηεν
ιπποκομον πηληκα μιαινεσθαι κονιησιν,
αλλ' ανδρος θειοιο καρη χαριεν τε μετωπον
ρυετ' Αχιλληος: τοτε δε Ζευς Εκτορι δωκεν
η κεφαλη φορεειν, σχεδοθεν δε οι ηεν ολεθρος.
παν δε οι εν χειρεσσιν αγη δολιχοσκιον εγχος
βριθυ μεγα στιβαρον κεκορυθμενον: αυταρ απ' ωμων
ασπις συν τελαμωνι χαμαι πεσε τερμιοεσσα.
λυσε δε οι θωρηκα αναξ Διος υιος Απολλων.
τον δ' ατη φρενας ειλε, λυθεν δ' υπο φαιδιμα γυια,
στη δε ταφων: οπιθεν δε μεταφρενον οξει δουρι
ωμων μεσσηγυς σχεδοθεν βαλε Δαρδανος ανηρ
Πανθοιδης Ευφορβος, ος ηλικιην εκεκαστο
εγχει θ' ιπποσυνη τε ποδεσσι τε καρπαλιμοισι:
και γαρ δη τοτε φωτας εεικοσι βησεν αφ' ιππων
πρωτ' ελθων συν οχεσφι διδασκομενος πολεμοιο:
ος τοι πρωτος εφηκε βελος Πατροκλεες ιππευ
ουδε δαμασς': ο μεν αυτις ανεδραμε, μικτο δ' ομιλω,
εκ χροος αρπαξας δορυ μειλινον, ουδ' υπεμεινε
Πατροκλον γυμνον περ εοντ' εν δηιοτητι.
Πατροκλος δε θεου πληγη και δουρι δαμασθεις
αψ εταρων εις εθνος εχαζετο κηρ' αλεεινων.
Εκτωρ δ' ως ειδεν Πατροκληα μεγαθυμον
αψ αναχαζομενον βεβλημενον οξει χαλκω,
αγχιμολον ρα οι ηλθε κατα στιχας, ουτα δε δουρι
νειατον ες κενεωνα, δια προ δε χαλκον ελασσε:
δουπησεν δε πεσων, μεγα δ' ηκαχε λαον Αχαιων:
ως δ' οτε συν ακαμαντα λεων εβιησατο χαρμη,
ω τ' ορεος κορυφησι μεγα φρονεοντε μαχεσθον
πιδακος αμφ' ολιγης: εθελουσι δε πιεμεν αμφω:
πολλα δε τ' ασθμαινοντα λεων εδαμασσε βιηφιν:
ως πολεας πεφνοντα Μενοιτιου αλκιμον υιον
Εκτωρ Πριαμιδης σχεδον εγχει θυμον απηυρα,
και οι επευχομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Πατροκλ' η που εφησθα πολιν κεραιξεμεν αμην,
Τρωιαδας δε γυναικας ελευθερον ημαρ απουρας
αξειν εν νηεσσι φιλην ες πατριδα γαιαν
νηπιε: ταων δε προσθ' Εκτορος ωκεες ιπποι
ποσσιν ορωρεχαται πολεμιζειν: εγχει δ' αυτος
Τρωσι φιλοπτολεμοισι μεταπρεπω, ο σφιν αμυνω
ημαρ αναγκαιον: σε δε τ' ενθαδε γυπες εδονται.
α δειλ', ουδε τοι εσθλος εων χραισμησεν Αχιλλευς,
ος που τοι μαλα πολλα μενων επετελλετ' ιοντι:
μη μοι πριν ιεναι Πατροκλεες ιπποκελευθε
νηας επι γλαφυρας πριν Εκτορος ανδροφονοιο
αιματοεντα χιτωνα περι στηθεσσι δαιξαι.
ως που σε προσεφη, σοι δε φρενας αφρονι πειθε.
τον δ' ολιγοδρανεων προσεφης Πατροκλεες ιππευ:
ηδη νυν Εκτορ μεγαλ' ευχεο: σοι γαρ εδωκε
νικην Ζευς Κρονιδης και Απολλων, οι με δαμασσαν
ρηιδιως: αυτοι γαρ απ' ωμων τευχε' ελοντο.
τοιουτοι δ' ει περ μοι εεικοσιν αντεβολησαν,
παντες κ' αυτοθ' ολοντο εμω υπο δουρι δαμεντες.
αλλα με μοιρ' ολοη και Λητους εκτανεν υιος,
ανδρων δ' Ευφορβος: συ δε με τριτος εξεναριζεις.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησιν:
ου θην ουδ' αυτος δηρον βεη, αλλα τοι ηδη
αγχι παρεστηκεν θανατος και μοιρα κραταιη
χερσι δαμεντ' Αχιληος αμυμονος Αιακιδαο.
ως αρα μιν ειποντα τελος θανατοιο καλυψε:
ψυχη δ' εκ ρεθεων πταμενη Αιδος δε βεβηκει
ον ποτμον γοοωσα λιπους' ανδροτητα και ηβην.
τον και τεθνηωτα προσηυδα φαιδιμος Εκτωρ:
Πατροκλεις τι νυ μοι μαντευεαι αιπυν ολεθρον;
τις δ' οιδ' ει κ' Αχιλευς Θετιδος παις ηυκομοιο
φθηη εμω υπο δουρι τυπεις απο θυμον ολεσσαι;
ως αρα φωνησας δορυ χαλκεον εξ ωτειλης
ειρυσε λαξ προσβας, τον δ' υπτιον ως' απο δουρος.
αυτικα δε ξυν δουρι μετ' Αυτομεδοντα βεβηκει
αντιθεον θεραποντα ποδωκεος Αιακιδαο:
ιετο γαρ βαλεειν: τον δ' εκφερον ωκεες ιπποι
αμβροτοι, ους Πηληι θεοι δοσαν αγλαα δωρα.

======== Book 17 ========

ουδ' ελαθ' Ατρεος υιον αρηιφιλον Μενελαον
Πατροκλος Τρωεσσι δαμεις εν δηιοτητι.
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω,
αμφι δ' αρ' αυτω βαιν' ως τις περι πορτακι μητηρ
πρωτοτοκος κινυρη ου πριν ειδυια τοκοιο:
ως περι Πατροκλω βαινε ξανθος Μενελαος.
προσθε δε οι δορυ τ' εσχε και ασπιδα παντος' εισην,
τον κταμεναι μεμαως ος τις του γ' αντιος ελθοι.
ουδ' αρα Πανθου υιος ευμμελιης αμελησε
Πατροκλοιο πεσοντος αμυμονος: αγχι δ' αρ' αυτου
εστη, και προσεειπεν αρηιφιλον Μενελαον:
Ατρειδη Μενελαε διοτρεφες ορχαμε λαων
χαζεο, λειπε δε νεκρον, εα δ' εναρα βροτοεντα:
ου γαρ τις προτερος Τρωων κλειτων τ' επικουρων
Πατροκλον βαλε δουρι κατα κρατερην υσμινην:
τω με εα κλεος εσθλον ενι Τρωεσσιν αρεσθαι,
μη σε βαλω, απο δε μελιηδεα θυμον ελωμαι.
τον δε μεγ' οχθησας προσεφη ξανθος Μενελαος:
Ζευ πατερ ου μεν καλον υπερβιον ευχεταασθαι.
ουτ' ουν παρδαλιος τοσσον μενος ουτε λεοντος
ουτε συος καπρου ολοοφρονος, ου τε μεγιστος
θυμος ενι στηθεσσι περι σθενει βλεμεαινει,
οσσον Πανθου υιες ευμμελιαι φρονεουσιν.
ουδε μεν ουδε βιη Υπερηνορος ιπποδαμοιο
ης ηβης απονηθ', οτε μ' ωνατο και μ' υπεμεινε
και μ' εφατ' εν Δαναοισιν ελεγχιστον πολεμιστην
εμμεναι: ουδε ε φημι ποδεσσι γε οισι κιοντα
ευφρηναι αλοχον τε φιλην κεδνους τε τοκηας.
ως θην και σον εγω λυσω μενος ει κε μευ αντα
στηης: αλλα ς' εγωγ' αναχωρησαντα κελευω
ες πληθυν ιεναι, μηδ' αντιος ιστας' εμειο
πριν τι κακον παθεειν: ρεχθεν δε τε νηπιος εγνω.
ως φατο, τον δ' ου πειθεν: αμειβομενος δε προσηυδα:
νυν μεν δη Μενελαε διοτρεφες η μαλα τεισεις
γνωτον εμον τον επεφνες, επευχομενος δ' αγορευεις,
χηρωσας δε γυναικα μυχω θαλαμοιο νεοιο,
αρητον δε τοκευσι γοον και πενθος εθηκας.
η κε σφιν δειλοισι γοου καταπαυμα γενοιμην
ει κεν εγω κεφαλην τε τεην και τευχε' ενεικας
Πανθω εν χειρεσσι βαλω και Φροντιδι διη.
αλλ' ου μαν ετι δηρον απειρητος πονος εσται
ουδ' ετ' αδηριτος ητ' αλκης ητε φοβοιο.
ως ειπων ουτησε κατ' ασπιδα παντος' εισην:
ουδ' ερρηξεν χαλκος, ανεγναμφθη δε οι αιχμη
ασπιδ' ενι κρατερη: ο δε δευτερος ορνυτο χαλκω
Ατρειδης Μενελαος επευξαμενος Διι πατρι:
αψ δ' αναχαζομενοιο κατα στομαχοιο θεμεθλα
νυξ', επι δ' αυτος ερεισε βαρειη χειρι πιθησας:
αντικρυ δ' απαλοιο δι' αυχενος ηλυθ' ακωκη,
δουπησεν δε πεσων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
αιματι οι δευοντο κομαι Χαριτεσσιν ομοιαι
πλοχμοι θ', οι χρυσω τε και αργυρω εσφηκωντο.
οιον δε τρεφει ερνος ανηρ εριθηλες ελαιης
χωρω εν οιοπολω, οθ' αλις αναβεβροχεν υδωρ,
καλον τηλεθαον: το δε τε πνοιαι δονεουσι
παντοιων ανεμων, και τε βρυει ανθει λευκω:
ελθων δ' εξαπινης ανεμος συν λαιλαπι πολλη
βοθρου τ' εξεστρεψε και εξετανυσς' επι γαιη:
τοιον Πανθου υιον ευμμελιην Ευφορβον
Ατρειδης Μενελαος επει κτανε τευχε' εσυλα.
ως δ' οτε τις τε λεων ορεσιτροφος αλκι πεποιθως
βοσκομενης αγελης βουν αρπαση η τις αριστη:
της δ' εξ αυχεν' εαξε λαβων κρατεροισιν οδουσι
πρωτον, επειτα δε θ' αιμα και εγκατα παντα λαφυσσει
δηων: αμφι δε τον γε κυνες τ' ανδρες τε νομηες
πολλα μαλ' ιυζουσιν αποπροθεν ουδ' εθελουσιν
αντιον ελθεμεναι: μαλα γαρ χλωρον δεος αιρει:
ως των ου τινι θυμος ενι στηθεσσιν ετολμα
αντιον ελθεμεναι Μενελαου κυδαλιμοιο.
ενθα κε ρεια φεροι κλυτα τευχεα Πανθοιδαο
Ατρειδης, ει μη οι αγασσατο Φοιβος Απολλων,
ος ρα οι Εκτορ' επωρσε θοω αταλαντον Αρηι
ανερι εισαμενος Κικονων ηγητορι Μεντη:
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
Εκτορ νυν συ μεν ωδε θεεις ακιχητα διωκων
ιππους Αιακιδαο δαιφρονος: οι δ' αλεγεινοι
ανδρασι γε θνητοισι δαμημεναι ηδ' οχεεσθαι
αλλω γ' η Αχιληι, τον αθανατη τεκε μητηρ.
τοφρα δε τοι Μενελαος αρηιος Ατρεος υιος
Πατροκλω περιβας Τρωων τον αριστον επεφνε
Πανθοιδην Ευφορβον, επαυσε δε θουριδος αλκης.
ως ειπων ο μεν αυτις εβη θεος αμ πονον ανδρων,
Εκτορα δ' αινον αχος πυκασε φρενας αμφι μελαινας:
παπτηνεν δ' αρ' επειτα κατα στιχας, αυτικα δ' εγνω
τον μεν απαινυμενον κλυτα τευχεα, τον δ' επι γαιη
κειμενον: ερρει δ' αιμα κατ' ουταμενην ωτειλην.
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω
οξεα κεκληγων φλογι εικελος Ηφαιστοιο
ασβεστω: ουδ' υιον λαθεν Ατρεος οξυ βοησας:
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω μοι εγων ει μεν κε λιπω κατα τευχεα καλα
Πατροκλον θ', ος κειται εμης ενεκ' ενθαδε τιμης,
μη τις μοι Δαναων νεμεσησεται ος κεν ιδηται.
ει δε κεν Εκτορι μουνος εων και Τρωσι μαχωμαι
αιδεσθεις, μη πως με περιστηως' ενα πολλοι:
Τρωας δ' ενθαδε παντας αγει κορυθαιολος Εκτωρ.
αλλα τι η μοι ταυτα φιλος διελεξατο θυμος;
οπποτ' ανηρ εθελη προς δαιμονα φωτι μαχεσθαι
ον κε θεος τιμα, ταχα οι μεγα πημα κυλισθη.
τω μ' ου τις Δαναων νεμεσησεται ος κεν ιδηται
Εκτορι χωρησαντ', επει εκ θεοφιν πολεμιζει.
ει δε που Αιαντος γε βοην αγαθοιο πυθοιμην,
αμφω κ' αυτις ιοντες επιμνησαιμεθα χαρμης
και προς δαιμονα περ, ει πως ερυσαιμεθα νεκρον
Πηλειδη Αχιληι: κακων δε κε φερτατον ειη.
ειος ο ταυθ' ορμαινε κατα φρενα και κατα θυμον
τοφρα δ' επι Τρωων στιχες ηλυθον: ηρχε δ' αρ' Εκτωρ.
αυταρ ο γ' εξοπισω ανεχαζετο, λειπε δε νεκρον
εντροπαλιζομενος ως τε λις ηυγενειος,
ον ρα κυνες τε και ανδρες απο σταθμοιο διωνται
εγχεσι και φωνη: του δ' εν φρεσιν αλκιμον ητορ
παχνουται, αεκων δε τ' εβη απο μεσσαυλοιο:
ως απο Πατροκλοιο κιε ξανθος Μενελαος.
στη δε μεταστρεφθεις επει ικετο εθνος εταιρων
παπταινων Αιαντα μεγαν Τελαμωνιον υιον.
τον δε μαλ' αιψ' ενοησε μαχης επ' αριστερα πασης
θαρσυνονθ' εταρους και εποτρυνοντα μαχεσθαι:
θεσπεσιον γαρ σφιν φοβον εμβαλε Φοιβος Απολλων:
βη δε θεειν, ειθαρ δε παρισταμενος επος ηυδα.
Αιαν δευρο πεπον, περι Πατροκλοιο θανοντος
σπευσομεν, αι κε νεκυν περ Αχιλληι προφερωμεν
γυμνον: αταρ τα γε τευχε' εχει κορυθαιολος Εκτωρ.
ως εφατ', Αιαντι δε δαιφρονι θυμον ορινε:
βη δε δια προμαχων, αμα δε ξανθος Μενελαος.
Εκτωρ μεν Πατροκλον επει κλυτα τευχε' απηυρα,
ελχ' ιν' απ' ωμοιιν κεφαλην ταμοι οξει χαλκω,
τον δε νεκυν Τρωησιν ερυσσαμενος κυσι δοιη.
Αιας δ' εγγυθεν ηλθε φερων σακος ηυτε πυργον:
Εκτωρ δ' αψ ες ομιλον ιων ανεχαζεθ' εταιρων,
ες διφρον δ' ανορουσε: διδου δ' ο γε τευχεα καλα
Τρωσι φερειν προτι αστυ, μεγα κλεος εμμεναι αυτω.
Αιας δ' αμφι Μενοιτιαδη σακος ευρυ καλυψας
εστηκει ως τις τε λεων περι οισι τεκεσσιν,
ω ρα τε νηπι' αγοντι συναντησωνται εν υλη
ανδρες επακτηρες: ο δε τε σθενει βλεμεαινει,
παν δε τ' επισκυνιον κατω ελκεται οσσε καλυπτων:
ως Αιας περι Πατροκλω ηρωι βεβηκει.
Ατρειδης δ' ετερωθεν αρηιφιλος Μενελαος
εστηκει, μεγα πενθος ενι στηθεσσιν αεξων.
Γλαυκος δ' Ιππολοχοιο παις Λυκιων αγος ανδρων
Εκτορ' υποδρα ιδων χαλεπω ηνιπαπε μυθω:
Εκτορ ειδος αριστε μαχης αρα πολλον εδευεο.
η ς' αυτως κλεος εσθλον εχει φυξηλιν εοντα.
φραζεο νυν οππως κε πολιν και αστυ σαωσης
οιος συν λαοις τοι Ιλιω εγγεγαασιν:
ου γαρ τις Λυκιων γε μαχησομενος Δαναοισιν
εισι περι πτολιος, επει ουκ αρα τις χαρις ηεν
μαρνασθαι δηιοισιν επ' ανδρασι νωλεμες αιει.
πως κε συ χειρονα φωτα σαωσειας μεθ' ομιλον
σχετλι', επει Σαρπηδον' αμα ξεινον και εταιρον
καλλιπες Αργειοισιν ελωρ και κυρμα γενεσθαι,
ος τοι πολλ' οφελος γενετο πτολει τε και αυτω
ζωος εων: νυν δ' ου οι αλαλκεμεναι κυνας ετλης.
τω νυν ει τις εμοι Λυκιων επιπεισεται ανδρων
οικαδ' ιμεν, Τροιη δε πεφησεται αιπυς ολεθρος.
ει γαρ νυν Τρωεσσι μενος πολυθαρσες ενειη
ατρομον, οιον τ' ανδρας εσερχεται οι περι πατρης
ανδρασι δυσμενεεσσι πονον και δηριν εθεντο,
αιψα κε Πατροκλον ερυσαιμεθα Ιλιον εισω.
ει δ' ουτος προτι αστυ μεγα Πριαμοιο ανακτος
ελθοι τεθνηως και μιν ερυσαιμεθα χαρμης,
αιψα κεν Αργειοι Σαρπηδονος εντεα καλα
λυσειαν, και κ' αυτον αγοιμεθα Ιλιον εισω:
τοιου γαρ θεραπων πεφατ' ανερος, ος μεγ' αριστος
Αργειων παρα νηυσι και αγχεμαχοι θεραποντες.
αλλα συ γ' Αιαντος μεγαλητορος ουκ εταλασσας
στημεναι αντα κατ' οσσε ιδων δηιων εν αυτη,
ουδ' ιθυς μαχεσασθαι, επει σεο φερτερος εστι.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
Γλαυκε τι η δε συ τοιος εων υπεροπλον εειπες;
ω ποποι η τ' εφαμην σε περι φρενας εμμεναι αλλων
των οσσοι Λυκιην εριβωλακα ναιεταουσι:
νυν δε σευ ωνοσαμην παγχυ φρενας οιον εειπες,
ος τε με φης Αιαντα πελωριον ουχ υπομειναι.
ου τοι εγων ερριγα μαχην ουδε κτυπον ιππων:
αλλ' αιει τε Διος κρεισσων νοος αιγιοχοιο,
ος τε και αλκιμον ανδρα φοβει και αφειλετο νικην
ρηιδιως, οτε δ' αυτος εποτρυνει μαχεσασθαι.
αλλ' αγε δευρο πεπον, παρ' εμ' ιστασο και ιδε εργον,
ηε πανημεριος κακος εσσομαι, ως αγορευεις,
η τινα και Δαναων αλκης μαλα περ μεμαωτα
σχησω αμυνεμεναι περι Πατροκλοιο θανοντος.
ως ειπων Τρωεσσιν εκεκλετο μακρον αυσας:
Τρωες και Λυκιοι και Δαρδανοι αγχιμαχηται,
ανερες εστε φιλοι, μνησασθε δε θουριδος αλκης,
οφρ' αν εγων Αχιληος αμυμονος εντεα δυω
καλα, τα Πατροκλοιο βιην εναριξα κατακτας.
ως αρα φωνησας απεβη κορυθαιολος Εκτωρ
δηιου εκ πολεμοιο: θεων δ' εκιχανεν εταιρους
ωκα μαλ' ου πω τηλε ποσι κραιπνοισι μετασπων,
οι προτι αστυ φερον κλυτα τευχεα Πηλειωνος.
στας δ' απανευθε μαχης πολυδακρυου εντε' αμειβεν:
ητοι ο μεν τα α δωκε φερειν προτι Ιλιον ιρην
Τρωσι φιλοπτολεμοισιν, ο δ' αμβροτα τευχεα δυνε
Πηλειδεω Αχιληος α οι θεοι Ουρανιωνες
πατρι φιλω επορον: ο δ' αρα ω παιδι οπασσε
γηρας: αλλ' ουχ υιος εν εντεσι πατρος εγηρα.
τον δ' ως ουν απανευθεν ιδεν νεφεληγερετα Ζευς
τευχεσι Πηλειδαο κορυσσομενον θειοιο,
κινησας ρα καρη προτι ον μυθησατο θυμον:
α δειλ' ουδε τι τοι θανατος καταθυμιος εστιν
ος δη τοι σχεδον εισι: συ δ' αμβροτα τευχεα δυνεις
ανδρος αριστηος, τον τε τρομεουσι και αλλοι:
του δη εταιρον επεφνες ενηεα τε κρατερον τε,
τευχεα δ' ου κατα κοσμον απο κρατος τε και ωμων
ειλευ: αταρ τοι νυν γε μεγα κρατος εγγυαλιξω,
των ποινην ο τοι ου τι μαχης εκνοστησαντι
δεξεται Ανδρομαχη κλυτα τευχεα Πηλειωνος.
η και κυανεησιν επ' οφρυσι νευσε Κρονιων.
Εκτορι δ' ηρμοσε τευχε' επι χροι, δυ δε μιν Αρης
δεινος ενυαλιος, πλησθεν δ' αρα οι μελε' εντος
αλκης και σθενεος: μετα δε κλειτους επικουρους
βη ρα μεγα ιαχων: ινδαλλετο δε σφισι πασι
τευχεσι λαμπομενος μεγαθυμου Πηλειωνος.
οτρυνεν δε εκαστον εποιχομενος επεεσσι
Μεσθλην τε Γλαυκον τε Μεδοντα τε Θερσιλοχον τε
Αστεροπαιον τε Δεισηνορα θ' Ιπποθοον τε
Φορκυν τε Χρομιον τε και Εννομον οιωνιστην:
τους ο γ' εποτρυνων επεα πτεροεντα προσηυδα:
κεκλυτε μυρια φυλα περικτιονων επικουρων:
ου γαρ εγω πληθυν διζημενος ουδε χατιζων
ενθαδ' αφ' υμετερων πολιων ηγειρα εκαστον,
αλλ' ινα μοι Τρωων αλοχους και νηπια τεκνα
προφρονεως ρυοισθε φιλοπτολεμων υπ' Αχαιων.
τα φρονεων δωροισι κατατρυχω και εδωδη
λαους, υμετερον δε εκαστου θυμον αεξω.
τω τις νυν ιθυς τετραμμενος η απολεσθω
ηε σαωθητω: η γαρ πολεμου οαριστυς.
ος δε κε Πατροκλον και τεθνηωτα περ εμπης
Τρωας ες ιπποδαμους ερυση, ειξη δε οι Αιας,
ημισυ τω εναρων αποδασσομαι, ημισυ δ' αυτος
εξω εγω: το δε οι κλεος εσσεται οσσον εμοι περ.
ως εφαθ', οι δ' ιθυς Δαναων βρισαντες εβησαν
δουρατ' ανασχομενοι: μαλα δε σφισιν ελπετο θυμος
νεκρον υπ' Αιαντος ερυειν Τελαμωνιαδαο
νηπιοι: η τε πολεσσιν επ' αυτω θυμον απηυρα.
και τοτ' αρ' Αιας ειπε βοην αγαθον Μενελαον:
ω πεπον ω Μενελαε διοτρεφες ουκετι νωι
ελπομαι αυτω περ νοστησεμεν εκ πολεμοιο.
ου τι τοσον νεκυος περιδειδια Πατροκλοιο,
ος κε ταχα Τρωων κορεει κυνας ηδ' οιωνους,
οσσον εμη κεφαλη περιδειδια μη τι παθησι,
και ση, επει πολεμοιο νεφος περι παντα καλυπτει
Εκτωρ, ημιν δ' αυτ' αναφαινεται αιπυς ολεθρος.
αλλ' αγ' αριστηας Δαναων καλει, ην τις ακουση.
ως εφατ', ουδ' απιθησε βοην αγαθος Μενελαος,
ηυσεν δε διαπρυσιον Δαναοισι γεγωνως:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
οι τε παρ' Ατρειδης Αγαμεμνονι και Μενελαω
δημια πινουσιν και σημαινουσιν εκαστος
λαοις: εκ δε Διος τιμη και κυδος οπηδει.
αργαλεον δε μοι εστι διασκοπιασθαι εκαστον
ηγεμονων: τοσση γαρ ερις πολεμοιο δεδηεν:
αλλα τις αυτος ιτω, νεμεσιζεσθω δ' ενι θυμω
Πατροκλον Τρωησι κυσιν μελπηθρα γενεσθαι.
ως εφατ', οξυ δ' ακουσεν Οιληος ταχυς Αιας:
πρωτος δ' αντιος ηλθε θεων ανα δηιοτητα,
τον δε μετ' Ιδομενευς και οπαων Ιδομενηος
Μηριονης αταλαντος Ενυαλιω ανδρειφοντη.
των δ' αλλων τις κεν ησι φρεσιν ουνοματ' ειποι,
οσσοι δη μετοπισθε μαχην ηγειραν Αχαιων;
Τρωες δε προυτυψαν αολλεες: ηρχε δ' αρ' Εκτωρ.
ως δ' οτ' επι προχοησι διιπετεος ποταμοιο
βεβρυχεν μεγα κυμα ποτι ροον, αμφι δε τ' ακραι
ηιονες βοοωσιν ερευγομενης αλος εξω,
τοσση αρα Τρωες ιαχη ισαν. αυταρ Αχαιοι
εστασαν αμφι Μενοιτιαδη ενα θυμον εχοντες
φραχθεντες σακεσιν χαλκηρεσιν: αμφι δ' αρα σφι
λαμπρησιν κορυθεσσι Κρονιων ηερα πολλην
χευ', επει ουδε Μενοιτιαδην εχθαιρε παρος γε,
οφρα ζωος εων θεραπων ην Αιακιδαο:
μισησεν δ' αρα μιν δηιων κυσι κυρμα γενεσθαι
Τρωησιν: τω και οι αμυνεμεν ωρσεν εταιρους.
ωσαν δε προτεροι Τρωες ελικωπας Αχαιους:
νεκρον δε προλιποντες υπετρεσαν, ουδε τιν' αυτων
Τρωες υπερθυμοι ελον εγχεσιν ιεμενοι περ,
αλλα νεκυν ερυοντο: μινυνθα δε και του Αχαιοι
μελλον απεσσεσθαι: μαλα γαρ σφεας ωκ' ελελιξεν
Αιας, ος περι μεν ειδος, περι δ' εργα τετυκτο
των αλλων Δαναων μετ' αμυμονα Πηλειωνα.
ιθυσεν δε δια προμαχων συι εικελος αλκην
καπριω, ος τ' εν ορεσσι κυνας θαλερους τ' αιζηους
ρηιδιως εκεδασσεν, ελιξαμενος δια βησσας:
ως υιος Τελαμωνος αγαυου φαιδιμος Αιας
ρεια μετεισαμενος Τρωων εκεδασσε φαλαγγας
οι περι Πατροκλω βεβασαν, φρονεον δε μαλιστα
αστυ ποτι σφετερον ερυειν και κυδος αρεσθαι.
ητοι τον Ληθοιο Πελασγου φαιδιμος υιος
Ιπποθοος ποδος ελκε κατα κρατερην υσμινην
δησαμενος τελαμωνι παρα σφυρον αμφι τενοντας
Εκτορι και Τρωεσσι χαριζομενος: ταχα δ' αυτω
ηλθε κακον, το οι ου τις ερυκακεν ιεμενων περ.
τον δ' υιος Τελαμωνος επαιξας δι' ομιλου
πληξ' αυτοσχεδιην κυνεης δια χαλκοπαρηου:
ηρικε δ' ιπποδασεια κορυς περι δουρος ακωκη
πληγεις' εγχει τε μεγαλω και χειρι παχειη,
εγκεφαλος δε παρ' αυλον ανεδραμεν εξ ωτειλης
αιματοεις: του δ' αυθι λυθη μενος, εκ δ' αρα χειρων
Πατροκλοιο ποδα μεγαλητορος ηκε χαμαζε
κεισθαι: ο δ' αγχ' αυτοιο πεσε πρηνης επι νεκρω
τηλ' απο Λαρισης εριβωλακος, ουδε τοκευσι
θρεπτρα φιλοις απεδωκε, μινυνθαδιος δε οι αιων
επλεθ' υπ' Αιαντος μεγαθυμου δουρι δαμεντι.
Εκτωρ δ' αυτ' Αιαντος ακοντισε δουρι φαεινω:
αλλ' ο μεν αντα ιδων ηλευατο χαλκεον εγχος
τυτθον: ο δε Σχεδιον μεγαθυμου Ιφιτου υιον
Φωκηων οχ' αριστον, ος εν κλειτω Πανοπηι
οικια ναιεταασκε πολεσς' ανδρεσσιν ανασσων,
τον βαλ' υπο κληιδα μεσην: δια δ' αμπερες ακρη
αιχμη χαλκειη παρα νειατον ωμον ανεσχε:
δουπησεν δε πεσων, αραβησε δε τευχε' επ' αυτω.
Αιας δ' αυ Φορκυνα δαιφρονα Φαινοπος υιον
Ιπποθοω περιβαντα μεσην κατα γαστερα τυψε:
ρηξε δε θωρηκος γυαλον, δια δ' εντερα χαλκος
ηφυς': ο δ' εν κονιησι πεσων ελε γαιαν αγοστω.
χωρησαν δ' υπο τε προμαχοι και φαιδιμος Εκτωρ:
Αργειοι δε μεγα ιαχον, ερυσαντο δε νεκρους
Φορκυν θ' Ιπποθοον τε, λυοντο δε τευχε' απ' ωμων.
ενθα κεν αυτε Τρωες αρηιφιλων υπ' Αχαιων
Ιλιον εισανεβησαν αναλκειησι δαμεντες,
Αργειοι δε κε κυδος ελον και υπερ Διος αισαν
καρτει και σθενει σφετερω: αλλ' αυτος Απολλων
Αινειαν οτρυνε δεμας Περιφαντι εοικως
κηρυκι Ηπυτιδη, ος οι παρα πατρι γεροντι
κηρυσσων γηρασκε φιλα φρεσι μηδεα ειδως:
τω μιν εεισαμενος προσεφη Διος υιος Απολλων:
Αινεια πως αν και υπερ θεον ειρυσσαισθε
Ιλιον αιπεινην; ως δη ιδον ανερας αλλους
καρτει τε σθενει τε πεποιθοτας ηνορεη τε
πληθει τε σφετερω και υπερδεα δημον εχοντας:
ημιν δε Ζευς μεν πολυ βουλεται η Δαναοισι
νικην: αλλ' αυτοι τρειτ' ασπετον ουδε μαχεσθε.
ως εφατ', Αινειας δ' εκατηβολον Απολλωνα
εγνω ες αντα ιδων, μεγα δ' Εκτορα ειπε βοησας:
Εκτορ τ' ηδ' αλλοι Τρωων αγοι ηδ' επικουρων
αιδως μεν νυν ηδε γ' αρηιφιλων υπ' Αχαιων
Ιλιον εισαναβηναι αναλκειησι δαμεντας.
αλλ' ετι γαρ τις φησι θεων εμοι αγχι παραστας
Ζην' υπατον μηστωρα μαχης επιταρροθον ειναι:
τω ρ' ιθυς Δαναων ιομεν, μηδ' οι γε εκηλοι
Πατροκλον νηυσιν πελασαιατο τεθνηωτα.
ως φατο, και ρα πολυ προμαχων εξαλμενος εστη:
οι δ' ελελιχθησαν και εναντιοι εσταν Αχαιων.
ενθ' αυτ' Αινειας Λειωκριτον ουτασε δουρι
υιον Αρισβαντος Λυκομηδεος εσθλον εταιρον.
τον δε πεσοντ' ελεησεν αρηιφιλος Λυκομηδης,
στη δε μαλ' εγγυς ιων, και ακοντισε δουρι φαεινω,
και βαλεν Ιππασιδην Απισαονα ποιμενα λαων
ηπαρ υπο πραπιδων, ειθαρ δ' υπο γουνατ' ελυσεν,
ος ρ' εκ Παιονιης εριβωλακος ειληλουθει,
και δε μετ' Αστεροπαιον αριστευεσκε μαχεσθαι.
τον δε πεσοντ' ελεησεν αρηιος Αστεροπαιος,
ιθυσεν δε και ο προφρων Δαναοισι μαχεσθαι:
αλλ' ου πως ετι ειχε: σακεσσι γαρ ερχατο παντη
εσταοτες περι Πατροκλω, προ δε δουρατ' εχοντο.
Αιας γαρ μαλα παντας επωχετο πολλα κελευων:
ουτε τιν' εξοπισω νεκρου χαζεσθαι ανωγει
ουτε τινα προμαχεσθαι Αχαιων εξοχον αλλων,
αλλα μαλ' αμφ' αυτω βεβαμεν, σχεδοθεν δε μαχεσθαι.
ως Αιας επετελλε πελωριος, αιματι δε χθων
δευετο πορφυρεω, τοι δ' αγχιστινοι επιπτον
νεκροι ομου Τρωων και υπερμενεων επικουρων
και Δαναων: ουδ' οι γαρ αναιμωτι γε μαχοντο,
παυροτεροι δε πολυ φθινυθον: μεμνηντο γαρ αιει
αλληλοις αν' ομιλον αλεξεμεναι φονον αιπυν.
ως οι μεν μαρναντο δεμας πυρος, ουδε κε φαιης
ουτε ποτ' ηελιον σων εμμεναι ουτε σεληνην:
ηερι γαρ κατεχοντο μαχης επι θ' οσσον αριστοι
εστασαν αμφι Μενοιτιαδη κατατεθνηωτι.
οι δ' αλλοι Τρωες και ευκνημιδες Αχαιοι
ευκηλοι πολεμιζον υπ' αιθερι, πεπτατο δ' αυγη
ηελιου οξεια, νεφος δ' ου φαινετο πασης
γαιης ουδ' ορεων: μεταπαυομενοι δε μαχοντο
αλληλων αλεεινοντες βελεα στονοεντα
πολλον αφεσταοτες. τοι δ' εν μεσω αλγε' επασχον
ηερι και πολεμω, τειροντο δε νηλει χαλκω
οσσοι αριστοι εσαν: δυο δ' ου πω φωτε πεπυσθην
ανερε κυδαλιμω Θρασυμηδης Αντιλοχος τε
Πατροκλοιο θανοντος αμυμονος, αλλ' ετ' εφαντο
ζωον ενι πρωτω ομαδω Τρωεσσι μαχεσθαι.
τω δ' επιοσσομενω θανατον και φυζαν εταιρων
νοσφιν εμαρνασθην, επει ως επετελλετο Νεστωρ
οτρυνων πολεμον δε μελαιναων απο νηων.
τοις δε πανημεριοις εριδος μεγα νεικος ορωρει
αργαλεης: καματω δε και ιδρω νωλεμες αιει
γουνατα τε κνημαι τε ποδες θ' υπενερθεν εκαστου
χειρες τ' οφθαλμοι τε παλασσετο μαρναμενοιιν
αμφ' αγαθον θεραποντα ποδωκεος Αιακιδαο.
ως δ' οτ' ανηρ ταυροιο βοος μεγαλοιο βοειην
λαοισιν δωη τανυειν μεθυουσαν αλοιφη:
δεξαμενοι δ' αρα τοι γε διασταντες τανυουσι
κυκλος', αφαρ δε τε ικμας εβη, δυνει δε τ' αλοιφη
πολλων ελκοντων, τανυται δε τε πασα δια προ:
ως οι γ' ενθα και ενθα νεκυν ολιγη ενι χωρη
ειλκεον αμφοτεροι: μαλα δε σφισιν ελπετο θυμος
Τρωσιν μεν ερυειν προτι Ιλιον, αυταρ Αχαιοις
νηας επι γλαφυρας: περι δ' αυτου μωλος ορωρει
αγριος: ουδε κ' Αρης λαοσσοος ουδε κ' Αθηνη
τον γε ιδους' ονοσαιτ', ουδ' ει μαλα μιν χολος ικοι:
τοιον Ζευς επι Πατροκλω ανδρων τε και ιππων
ηματι τω ετανυσσε κακον πονον: ουδ' αρα πω τι
ηδεε Πατροκλον τεθνηοτα διος Αχιλλευς:
πολλον γαρ ρ' απανευθε νεων μαρναντο θοαων
τειχει υπο Τρωων: το μιν ου ποτε ελπετο θυμω
τεθναμεν, αλλα ζωον ενιχριμφθεντα πυλησιν
αψ απονοστησειν, επει ουδε το ελπετο παμπαν
εκπερσειν πτολιεθρον ανευ εθεν, ουδε συν αυτω:
πολλακι γαρ το γε μητρος επευθετο νοσφιν ακουων,
η οι απαγγελλεσκε Διος μεγαλοιο νοημα.
δη τοτε γ' ου οι εειπε κακον τοσον οσσον ετυχθη
μητηρ, οττι ρα οι πολυ φιλτατος ωλεθ' εταιρος.
οι δ' αιει περι νεκρον ακαχμενα δουρατ' εχοντες
νωλεμες εγχριμπτοντο και αλληλους εναριζον:
ωδε δε τις ειπεσκεν Αχαιων χαλκοχιτωνων:
ω φιλοι ου μαν ημιν ευκλεες απονεεσθαι
νηας επι γλαφυρας, αλλ' αυτου γαια μελαινα
πασι χανοι: το κεν ημιν αφαρ πολυ κερδιον ειη
ει τουτον Τρωεσσι μεθησομεν ιπποδαμοισιν
αστυ ποτι σφετερον ερυσαι και κυδος αρεσθαι.
ως δε τις αυ Τρωων μεγαθυμων αυδησασκεν:
ω φιλοι, ει και μοιρα παρ' ανερι τωδε δαμηναι
παντας ομως, μη πω τις ερωειτω πολεμοιο.
ως αρα τις ειπεσκε, μενος δ' ορσασκεν εκαστου.
ως οι μεν μαρναντο, σιδηρειος δ' ορυμαγδος
χαλκεον ουρανον ικε δι' αιθερος ατρυγετοιο:
ιπποι δ' Αιακιδαο μαχης απανευθεν εοντες
κλαιον, επει δη πρωτα πυθεσθην ηνιοχοιο
εν κονιησι πεσοντος υφ' Εκτορος ανδροφονοιο.
η μαν Αυτομεδων Διωρεος αλκιμος υιος
πολλα μεν αρ μαστιγι θοη επεμαιετο θεινων,
πολλα δε μειλιχιοισι προσηυδα, πολλα δ' αρειη:
τω δ' ουτ' αψ επι νηας επι πλατυν Ελλησποντον
ηθελετην ιεναι ουτ' ες πολεμον μετ' Αχαιους,
αλλ' ως τε στηλη μενει εμπεδον, η τ' επι τυμβω
ανερος εστηκη τεθνηοτος ηε γυναικος,
ως μενον ασφαλεως περικαλλεα διφρον εχοντες
ουδει ενισκιμψαντε καρηατα: δακρυα δε σφι
θερμα κατα βλεφαρων χαμαδις ρεε μυρομενοισιν
ηνιοχοιο ποθω: θαλερη δ' εμιαινετο χαιτη
ζευγλης εξεριπουσα παρα ζυγον αμφοτερωθεν.
μυρομενω δ' αρα τω γε ιδων ελεησε Κρονιων,
κινησας δε καρη προτι ον μυθησατο θυμον:
α δειλω, τι σφωι δομεν Πηληι ανακτι
θνητω, υμεις δ' εστον αγηρω τ' αθανατω τε;
η ινα δυστηνοισι μετ' ανδρασιν αλγε' εχητον;
ου μεν γαρ τι που εστιν οιζυρωτερον ανδρος
παντων, οσσα τε γαιαν επι πνειει τε και ερπει.
αλλ' ου μαν υμιν γε και αρμασι δαιδαλεοισιν
Εκτωρ Πριαμιδης εποχησεται: ου γαρ εασω.
η ουχ αλις ως και τευχε' εχει και επευχεται αυτως;
σφωιν δ' εν γουνεσσι βαλω μενος ηδ' ενι θυμω,
οφρα και Αυτομεδοντα σαωσετον εκ πολεμοιο
νηας επι γλαφυρας: ετι γαρ σφισι κυδος ορεξω
κτεινειν, εις ο κε νηας ευσσελμους αφικωνται
δυη τ' ηελιος και επι κνεφας ιερον ελθη:
ως ειπων ιπποισιν ενεπνευσεν μενος ηυ.
τω δ' απο χαιταων κονιην ουδας δε βαλοντε
ριμφα φερον θοον αρμα μετα Τρωας και Αχαιους.
τοισι δ' επ' Αυτομεδων μαχετ' αχνυμενος περ εταιρου
ιπποις αισσων ως τ' αιγυπιος μετα χηνας:
ρεα μεν γαρ φευγεσκεν υπ' εκ Τρωων ορυμαγδου,
ρεια δ' επαιξασκε πολυν καθ' ομιλον οπαζων.
αλλ' ουχ ηρει φωτας οτε σευαιτο διωκειν:
ου γαρ πως ην οιον εονθ' ιερω ενι διφρω
εγχει εφορμασθαι και επισχειν ωκεας ιππους.
οψε δε δη μιν εταιρος ανηρ ιδεν οφθαλμοισιν
Αλκιμεδων υιος Λαερκεος Αιμονιδαο:
στη δ' οπιθεν διφροιο και Αυτομεδοντα προσηυδα:
Αυτομεδον, τις τοι νυ θεων νηκερδεα βουλην
εν στηθεσσιν εθηκε, και εξελετο φρενας εσθλας;
οιον προς Τρωας μαχεαι πρωτω εν ομιλω
μουνος: αταρ τοι εταιρος απεκτατο, τευχεα δ' Εκτωρ
αυτος εχων ωμοισιν αγαλλεται Αιακιδαο.
τον δ' αυτ' Αυτομεδων προσεφη Διωρεος υιος:
Αλκιμεδον τις γαρ τοι Αχαιων αλλος ομοιος
ιππων αθανατων εχεμεν δμησιν τε μενος τε,
ει μη Πατροκλος θεοφιν μηστωρ αταλαντος
ζωος εων; νυν αυ θανατος και μοιρα κιχανει.
αλλα συ μεν μαστιγα και ηνια σιγαλοεντα
δεξαι, εγω δ' ιππων αποβησομαι, οφρα μαχωμαι.
ως εφατ', Αλκιμεδων δε βοηθοον αρμ' επορουσας
καρπαλιμως μαστιγα και ηνια λαζετο χερσιν,
Αυτομεδων δ' απορουσε: νοησε δε φαιδιμος Εκτωρ,
αυτικα δ' Αινειαν προσεφωνεεν εγγυς εοντα:
Αινεια Τρωων βουληφορε χαλκοχιτωνων
ιππω τωδ' ενοησα ποδωκεος Αιακιδαο
ες πολεμον προφανεντε συν ηνιοχοισι κακοισι:
τω κεν εελποιμην αιρησεμεν, ει συ γε θυμω
σω εθελεις, επει ουκ αν εφορμηθεντε γε νωι
τλαιεν εναντιβιον σταντες μαχεσασθαι Αρηι.
ως εφατ', ουδ' απιθησεν ευς παις Αγχισαο.
τω δ' ιθυς βητην βοεης ειλυμενω ωμους
αυησι στερεησι: πολυς δ' επεληλατο χαλκος.
τοισι δ' αμα Χρομιος τε και Αρητος θεοειδης
ηισαν αμφοτεροι: μαλα δε σφισιν ελπετο θυμος
αυτω τε κτενεειν ελααν τ' εριαυχενας ιππους
νηπιοι, ουδ' αρ' εμελλον αναιμωτι γε νεεσθαι
αυτις απ' Αυτομεδοντος. ο δ' ευξαμενος Διι πατρι
αλκης και σθενεος πλητο φρενας αμφι μελαινας:
αυτικα δ' Αλκιμεδοντα προσηυδα πιστον εταιρον:
Αλκιμεδον μη δη μοι αποπροθεν ισχεμεν ιππους,
αλλα μαλ' εμπνειοντε μεταφρενω: ου γαρ εγωγε
Εκτορα Πριαμιδην μενεος σχησεσθαι οιω,
πριν γ' επ' Αχιλληος καλλιτριχε βημεναι ιππω
νωι κατακτειναντα, φοβησαι τε στιχας ανδρων
Αργειων, η κ' αυτος ενι πρωτοισιν αλοιη.
ως ειπων Αιαντε καλεσσατο και Μενελαον:
Αιαντ' Αργειων ηγητορε και Μενελαε
ητοι μεν τον νεκρον επιτραπεθ' οι περ αριστοι
αμφ' αυτω βεβαμεν και αμυνεσθαι στιχας ανδρων,
νωιν δε ζωοισιν αμυνετε νηλεες ημαρ:
τηδε γαρ εβρισαν πολεμον κατα δακρυοεντα
Εκτωρ Αινειας θ', οι Τρωων εισιν αριστοι.
αλλ' ητοι μεν ταυτα θεων εν γουνασι κειται:
ησω γαρ και εγω, τα δε κεν Διι παντα μελησει.
η ρα, και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλεν Αρητοιο κατ' ασπιδα παντος' εισην:
η δ' ουκ εγχος ερυτο, δια προ δε εισατο χαλκος,
νειαιρη δ' εν γαστρι δια ζωστηρος ελασσεν.
ως δ' οτ' αν οξυν εχων πελεκυν αιζηιος ανηρ
κοψας εξοπιθεν κεραων βοος αγραυλοιο
ινα ταμη δια πασαν, ο δε προθορων εριπησιν,
ως αρ' ο γε προθορων πεσεν υπτιος: εν δε οι εγχος
νηδυιοισι μαλ' οξυ κραδαινομενον λυε γυια.
Εκτωρ δ' Αυτομεδοντος ακοντισε δουρι φαεινω:
αλλ' ο μεν αντα ιδων ηλευατο χαλκεον εγχος:
προσσω γαρ κατεκυψε, το δ' εξοπιθεν δορυ μακρον
ουδει ενισκιμφθη, επι δ' ουριαχος πελεμιχθη
εγχεος: ενθα δ' επειτ' αφιει μενος οβριμος Αρης.
και νυ κε δη ξιφεεσς' αυτοσχεδον ορμηθητην
ει μη σφω' Αιαντε διεκριναν μεμαωτε,
οι ρ' ηλθον καθ' ομιλον εταιρου κικλησκοντος:
τους υποταρβησαντες εχωρησαν παλιν αυτις
Εκτωρ Αινειας τ' ηδε Χρομιος θεοειδης,
Αρητον δε κατ' αυθι λιπον δεδαιγμενον ητορ
κειμενον: Αυτομεδων δε θοω αταλαντος Αρηι
τευχεα τ' εξεναριξε και ευχομενος επος ηυδα:
η δη μαν ολιγον γε Μενοιτιαδαο θανοντος
κηρ αχεος μεθεηκα χερειονα περ καταπεφνων.
ως ειπων ες διφρον ελων εναρα βροτοεντα
θηκ', αν δ' αυτος εβαινε ποδας και χειρας υπερθεν
αιματοεις ως τις τε λεων κατα ταυρον εδηδως.
αψ δ' επι Πατροκλω τετατο κρατερη υσμινη
αργαλεη πολυδακρυς, εγειρε δε νεικος Αθηνη
ουρανοθεν καταβασα: προηκε γαρ ευρυοπα Ζευς
ορνυμεναι Δαναους: δη γαρ νοος ετραπετ' αυτου.
ηυτε πορφυρεην ιριν θνητοισι τανυσση
Ζευς εξ ουρανοθεν τερας εμμεναι η πολεμοιο
η και χειμωνος δυσθαλπεος, ος ρα τε εργων
ανθρωπους ανεπαυσεν επι χθονι, μηλα δε κηδει,
ως η πορφυρεη νεφελη πυκασασα ε αυτην
δυσετ' Αχαιων εθνος, εγειρε δε φωτα εκαστον.
πρωτον δ' Ατρεος υιον εποτρυνουσα προσηυδα
ιφθιμον Μενελαον: ο γαρ ρα οι εγγυθεν ηεν:
εισαμενη Φοινικι δεμας και ατειρεα φωνην:
σοι μεν δη Μενελαε κατηφειη και ονειδος
εσσεται ει κ' Αχιληος αγαυου πιστον εταιρον
τειχει υπο Τρωων ταχεες κυνες ελκησουσιν.
αλλ' εχεο κρατερως, οτρυνε δε λαον απαντα.
την δ' αυτε προσεειπε βοην αγαθος Μενελαος:
Φοινιξ αττα γεραιε παλαιγενες, ει γαρ Αθηνη
δοιη καρτος εμοι, βελεων δ' απερυκοι ερωην:
τω κεν εγωγ' εθελοιμι παρεσταμεναι και αμυνειν
Πατροκλω: μαλα γαρ με θανων εσεμασσατο θυμον.
αλλ' Εκτωρ πυρος αινον εχει μενος, ουδ' αποληγει
χαλκω δηιοων: τω γαρ Ζευς κυδος οπαζει.
ως φατο, γηθησεν δε θεα γλαυκωπις Αθηνη,
οττι ρα οι παμπρωτα θεων ηρησατο παντων.
εν δε βιην ωμοισι και εν γουνεσσιν εθηκε,
και οι μυιης θαρσος ενι στηθεσσιν ενηκεν,
η τε και εργομενη μαλα περ χροος ανδρομεοιο
ισχαναα δακεειν, λαρον τε οι αιμ' ανθρωπου:
τοιου μιν θαρσευς πλησε φρενας αμφι μελαινας,
βη δ' επι Πατροκλω, και ακοντισε δουρι φαεινω.
εσκε δ' ενι Τρωεσσι Ποδης υιος Ηετιωνος
αφνειος τ' αγαθος τε: μαλιστα δε μιν τιεν Εκτωρ
δημου, επει οι εταιρος εην φιλος ειλαπιναστης:
τον ρα κατα ζωστηρα βαλε ξανθος Μενελαος
αιξαντα φοβον δε, δια προ δε χαλκον ελασσε:
δουπησεν δε πεσων: αταρ Ατρειδης Μενελαος
νεκρον υπ' εκ Τρωων ερυσεν μετα εθνος εταιρων.
Εκτορα δ' εγγυθεν ισταμενος οτρυνεν Απολλων
Φαινοπι Ασιαδη εναλιγκιος, ος οι απαντων
ξεινων φιλτατος εσκεν Αβυδοθι οικια ναιων:
τω μιν εεισαμενος προσεφη εκαεργος Απολλων:
Εκτορ τις κε ς' ετ' αλλος Αχαιων ταρβησειεν;
οιον δη Μενελαον υπετρεσας, ος το παρος γε
μαλθακος αιχμητης: νυν δ' οιχεται οιος αειρας
νεκρον υπ' εκ Τρωων, σον δ' εκτανε πιστον εταιρον
εσθλον ενι προμαχοισι Ποδην υιον Ηετιωνος.
ως φατο, τον δ' αχεος νεφελη εκαλυψε μελαινα,
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω.
και τοτ' αρα Κρονιδης ελετ' αιγιδα θυσσανοεσσαν
μαρμαρεην, Ιδην δε κατα νεφεεσσι καλυψεν,
αστραψας δε μαλα μεγαλ' εκτυπε, την δε τιναξε,
νικην δε Τρωεσσι διδου, εφοβησε δ' Αχαιους.
πρωτος Πηνελεως Βοιωτιος ηρχε φοβοιο.
βλητο γαρ ωμον δουρι προσω τετραμμενος αιει
ακρον επιλιγδην: γραψεν δε οι οστεον αχρις
αιχμη Πουλυδαμαντος: ο γαρ ρ' εβαλε σχεδον ελθων.
Ληιτον αυθ' Εκτωρ σχεδον ουτασε χειρ' επι καρπω
υιον Αλεκτρυονος μεγαθυμου, παυσε δε χαρμης:
τρεσσε δε παπτηνας, επει ουκετι ελπετο θυμω
εγχος εχων εν χειρι μαχησεσθαι Τρωεσσιν.
Εκτορα δ' Ιδομενευς μετα Ληιτον ορμηθεντα
βεβληκει θωρηκα κατα στηθος παρα μαζον:
εν καυλω δ' εαγη δολιχον δορυ, τοι δε βοησαν
Τρωες: ο δ' Ιδομενηος ακοντισε Δευκαλιδαο
διφρω εφεσταοτος: του μεν ρ' απο τυτθον αμαρτεν:
αυταρ ο Μηριοναο οπαονα θ' ηνιοχον τε
Κοιρανον, ος ρ' εκ Λυκτου ευκτιμενης επετ' αυτω:
πεζος γαρ τα πρωτα λιπων νεας αμφιελισσας
ηλυθε, και κε Τρωσι μεγα κρατος εγγυαλιξεν,
ει μη Κοιρανος ωκα ποδωκεας ηλασεν ιππους:
και τω μεν φαος ηλθεν, αμυνε δε νηλεες ημαρ,
αυτος δ' ωλεσε θυμον υφ' Εκτορος ανδροφονοιο:
τον βαλ' υπο γναθμοιο και ουατος, εκ δ' αρ' οδοντας
ωσε δορυ πρυμνον, δια δε γλωσσαν ταμε μεσσην.
ηριπε δ' εξ οχεων, κατα δ' ηνια χευεν εραζε.
και τα γε Μηριονης ελαβεν χειρεσσι φιλησι
κυψας εκ πεδιοιο, και Ιδομενηα προσηυδα:
μαστιε νυν ειος κε θοας επι νηας ικηαι:
γιγνωσκεις δε και αυτος ο τ' ουκετι καρτος Αχαιων.
ως εφατ', Ιδομενευς δ' ιμασεν καλλιτριχας ιππους
νηας επι γλαφυρας: δη γαρ δεος εμπεσε θυμω.
ουδ' ελαθ' Αιαντα μεγαλητορα και Μενελαον
Ζευς, οτε δη Τρωεσσι διδου ετεραλκεα νικην.
τοισι δε μυθων ηρχε μεγας Τελαμωνιος Αιας:
ω ποποι ηδη μεν κε και ος μαλα νηπιος εστι
γνοιη οτι Τρωεσσι πατηρ Ζευς αυτος αρηγει.
των μεν γαρ παντων βελε' απτεται ος τις αφηη
η κακος η αγαθος: Ζευς δ' εμπης παντ' ιθυνει:
ημιν δ' αυτως πασιν ετωσια πιπτει εραζε.
αλλ' αγετ' αυτοι περ φραζωμεθα μητιν αριστην,
ημεν οπως τον νεκρον ερυσσομεν, ηδε και αυτοι
χαρμα φιλοις εταροισι γενωμεθα νοστησαντες,
οι που δευρ' οροωντες ακηχεδατ', ουδ' ετι φασιν
Εκτορος ανδροφονοιο μενος και χειρας ααπτους
σχησεσθ', αλλ' εν νηυσι μελαινησιν πεσεεσθαι.
ειη δ' ος τις εταιρος απαγγειλειε ταχιστα
Πηλειδη, επει ου μιν οιομαι ουδε πεπυσθαι
λυγρης αγγελιης, οτι οι φιλος ωλεθ' εταιρος.
αλλ' ου πη δυναμαι ιδεειν τοιουτον Αχαιων:
ηερι γαρ κατεχονται ομως αυτοι τε και ιπποι.
Ζευ πατερ αλλα συ ρυσαι υπ' ηερος υιας Αχαιων,
ποιησον δ' αιθρην, δος δ' οφθαλμοισιν ιδεσθαι:
εν δε φαει και ολεσσον, επει νυ τοι ευαδεν ουτως.
ως φατο, τον δε πατηρ ολοφυρατο δακρυ χεοντα:
αυτικα δ' ηερα μεν σκεδασεν και απωσεν ομιχλην,
ηελιος δ' επελαμψε, μαχη δ' επι πασα φαανθη:
και τοτ' αρ' Αιας ειπε βοην αγαθον Μενελαον:
σκεπτεο νυν Μενελαε διοτρεφες αι κεν ιδηαι
ζωον ετ' Αντιλοχον μεγαθυμου Νεστορος υιον,
οτρυνον δ' Αχιληι δαιφρονι θασσον ιοντα
ειπειν οττι ρα οι πολυ φιλτατος ωλεθ' εταιρος.
ως εφατ', ουδ' απιθησε βοην αγαθος Μενελαος,
βη δ' ιεναι ως τις τε λεων απο μεσσαυλοιο,
ος τ' επει αρ κε καμησι κυνας τ' ανδρας τ' ερεθιζων,
οι τε μιν ουκ ειωσι βοων εκ πιαρ ελεσθαι
παννυχοι εγρησσοντες: ο δε κρειων ερατιζων
ιθυει, αλλ' ου τι πρησσει: θαμεες γαρ ακοντες
αντιον αισσουσι θρασειαων απο χειρων,
καιομεναι τε δεται, τας τε τρει εσσυμενος περ:
ηωθεν δ' απονοσφιν εβη τετιηοτι θυμω:
ως απο Πατροκλοιο βοην αγαθος Μενελαος
ηιε πολλ' αεκων: περι γαρ διε μη μιν Αχαιοι
αργαλεου προ φοβοιο ελωρ δηιοισι λιποιεν.
πολλα δε Μηριονη τε και Αιαντεσς' επετελλεν:
Αιαντ' Αργειων ηγητορε Μηριονη τε
νυν τις ενηειης Πατροκληος δειλοιο
μνησασθω: πασιν γαρ επιστατο μειλιχος ειναι
ζωος εων: νυν αυ θανατος και μοιρα κιχανει.
ως αρα φωνησας απεβη ξανθος Μενελαος,
παντοσε παπταινων ως τ' αιετος, ον ρα τε φασιν
οξυτατον δερκεσθαι υπουρανιων πετεηνων,
ον τε και υψοθ' εοντα ποδας ταχυς ουκ ελαθε πτωξ
θαμνω υπ' αμφικομω κατακειμενος, αλλα τ' επ' αυτω
εσσυτο, και τε μιν ωκα λαβων εξειλετο θυμον.
ως τοτε σοι Μενελαε διοτρεφες οσσε φαεινω
παντοσε δινεισθην πολεων κατα εθνος εταιρων,
ει που Νεστορος υιον ετι ζωοντα ιδοιτο.
τον δε μαλ' αιψ' ενοησε μαχης επ' αριστερα πασης
θαρσυνονθ' εταρους και εποτρυνοντα μαχεσθαι,
αγχου δ' ισταμενος προσεφη ξανθος Μενελαος:
Αντιλοχ' ει δ' αγε δευρο διοτρεφες οφρα πυθηαι
λυγρης αγγελιης, η μη ωφελλε γενεσθαι.
ηδη μεν σε και αυτον οιομαι εισοροωντα
γιγνωσκειν οτι πημα θεος Δαναοισι κυλινδει,
νικη δε Τρωων: πεφαται δ' ωριστος Αχαιων
Πατροκλος, μεγαλη δε ποθη Δαναοισι τετυκται.
αλλα συ γ' αιψ' Αχιληι θεων επι νηας Αχαιων
ειπειν, αι κε ταχιστα νεκυν επι νηα σαωση
γυμνον: αταρ τα γε τευχε' εχει κορυθαιολος Εκτωρ.
ως εφατ', Αντιλοχος δε κατεστυγε μυθον ακουσας:
δην δε μιν αμφασιη επεων λαβε, τω δε οι οσσε
δακρυοφι πλησθεν, θαλερη δε οι εσχετο φωνη.
αλλ' ουδ' ως Μενελαου εφημοσυνης αμελησε,
βη δε θεειν, τα δε τευχε' αμυμονι δωκεν εταιρω
Λαοδοκω, ος οι σχεδον εστρεφε μωνυχας ιππους.
τον μεν δακρυ χεοντα ποδες φερον εκ πολεμοιο
Πηλειδη Αχιληι κακον επος αγγελεοντα.
ουδ' αρα σοι Μενελαε διοτρεφες ηθελε θυμος
τειρομενοις εταροισιν αμυνεμεν, ενθεν απηλθεν
Αντιλοχος, μεγαλη δε ποθη Πυλιοισιν ετυχθη:
αλλ' ο γε τοισιν μεν Θρασυμηδεα διον ανηκεν,
αυτος δ' αυτ' επι Πατροκλω ηρωι βεβηκει,
στη δε παρ' Αιαντεσσι θεων, ειθαρ δε προσηυδα:
κεινον μεν δη νηυσιν επιπροεηκα θοησιν
ελθειν εις Αχιληα ποδας ταχυν: ουδε μιν οιω
νυν ιεναι μαλα περ κεχολωμενον Εκτορι διω:
ου γαρ πως αν γυμνος εων Τρωεσσι μαχοιτο.
ημεις δ' αυτοι περ φραζωμεθα μητιν αριστην,
ημεν οπως τον νεκρον ερυσσομεν, ηδε και αυτοι
Τρωων εξ ενοπης θανατον και κηρα φυγωμεν.
τον δ' ημειβετ' επειτα μεγας Τελαμωνιος Αιας:
παντα κατ' αισαν εειπες αγακλεες ω Μενελαε:
αλλα συ μεν και Μηριονης υποδυντε μαλ' ωκα
νεκρον αειραντες φερετ' εκ πονου: αυταρ οπισθε
νωι μαχησομεθα Τρωσιν τε και Εκτορι διω
ισον θυμον εχοντες ομωνυμοι, οι το παρος περ
μιμνομεν οξυν Αρηα παρ' αλληλοισι μενοντες.
ως εφαθ', οι δ' αρα νεκρον απο χθονος αγκαζοντο
υψι μαλα μεγαλως: επι δ' ιαχε λαος οπισθε
Τρωικος, ως ειδοντο νεκυν αιροντας Αχαιους.
ιθυσαν δε κυνεσσιν εοικοτες, οι τ' επι καπρω
βλημενω αιξωσι προ κουρων θηρητηρων:
εως μεν γαρ τε θεουσι διαρραισαι μεμαωτες,
αλλ' οτε δη ρ' εν τοισιν ελιξεται αλκι πεποιθως,
αψ τ' ανεχωρησαν δια τ' ετρεσαν αλλυδις αλλος.
ως Τρωες ειος μεν ομιλαδον αιεν εποντο
νυσσοντες ξιφεσιν τε και εγχεσιν αμφιγυοισιν:
αλλ' οτε δη ρ' Αιαντε μεταστρεφθεντε κατ' αυτους
σταιησαν, των δε τραπετο χρως, ουδε τις ετλη
προσσω αιξας περι νεκρου δηριαασθαι.
ως οι γ' εμμεμαωτε νεκυν φερον εκ πολεμοιο
νηας επι γλαφυρας: επι δε πτολεμος τετατο σφιν
αγριος ηυτε πυρ, το τ' επεσσυμενον πολιν ανδρων
ορμενον εξαιφνης φλεγεθει, μινυθουσι δε οικοι
εν σελαι μεγαλω: το δ' επιβρεμει ις ανεμοιο.
ως μεν τοις ιππων τε και ανδρων αιχμηταων
αζηχης ορυμαγδος επηιεν ερχομενοισιν:
οι δ' ως θ' ημιονοι κρατερον μενος αμφιβαλοντες
ελκως' εξ ορεος κατα παιπαλοεσσαν αταρπον
η δοκον ηε δορυ μεγα νηιον: εν δε τε θυμος
τειρεθ' ομου καματω τε και ιδρω σπευδοντεσσιν:
ως οι γ' εμμεμαωτε νεκυν φερον. αυταρ οπισθεν
Αιαντ' ισχανετην, ως τε πρων ισχανει υδωρ
υληεις πεδιοιο διαπρυσιον τετυχηκως,
ος τε και ιφθιμων ποταμων αλεγεινα ρεεθρα
ισχει, αφαρ δε τε πασι ροον πεδιον δε τιθησι
πλαζων: ουδε τι μιν σθενει ρηγνυσι ρεοντες:
ως αιει Αιαντε μαχην ανεεργον οπισσω
Τρωων: οι δ' αμ' εποντο, δυω δ' εν τοισι μαλιστα
Αινειας τ' Αγχισιαδης και φαιδιμος Εκτωρ.
των δ' ως τε ψαρων νεφος ερχεται ηε κολοιων
ουλον κεκληγοντες, οτε προιδωσιν ιοντα
κιρκον, ο τε σμικρησι φονον φερει ορνιθεσσιν,
ως αρ' υπ' Αινεια τε και Εκτορι κουροι Αχαιων
ουλον κεκληγοντες ισαν, ληθοντο δε χαρμης.
πολλα δε τευχεα καλα πεσον περι τ' αμφι τε ταφρον
φευγοντων Δαναων: πολεμου δ' ου γιγνετ' ερωη.

======== Book 18 ========

ως οι μεν μαρναντο δεμας πυρος αιθομενοιο,
Αντιλοχος δ' Αχιληι ποδας ταχυς αγγελος ηλθε.
τον δ' ευρε προπαροιθε νεων ορθοκραιραων
τα φρονεοντ' ανα θυμον α δη τετελεσμενα ηεν:
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω μοι εγω, τι τ' αρ' αυτε καρη κομοωντες Αχαιοι
νηυσιν επι κλονεονται ατυζομενοι πεδιοιο;
μη δη μοι τελεσωσι θεοι κακα κηδεα θυμω,
ως ποτε μοι μητηρ διεπεφραδε και μοι εειπε
Μυρμιδονων τον αριστον ετι ζωοντος εμειο
χερσιν υπο Τρωων λειψειν φαος ηελιοιο.
η μαλα δη τεθνηκε Μενοιτιου αλκιμος υιος
σχετλιος: η τ' εκελευον απωσαμενον δηιον πυρ
αψ επι νηας ιμεν, μηδ' Εκτορι ιφι μαχεσθαι.
ειος ο ταυθ' ωρμαινε κατα φρενα και κατα θυμον,
τοφρα οι εγγυθεν ηλθεν αγαυου Νεστορος υιος
δακρυα θερμα χεων, φατο δ' αγγελιην αλεγεινην:
ω μοι Πηλεος υιε δαιφρονος η μαλα λυγρης
πευσεαι αγγελιης, η μη ωφελλε γενεσθαι.
κειται Πατροκλος, νεκυος δε δη αμφιμαχονται
γυμνου: αταρ τα γε τευχε' εχει κορυθαιολος Εκτωρ.
ως φατο, τον δ' αχεος νεφελη εκαλυψε μελαινα:
αμφοτερησι δε χερσιν ελων κονιν αιθαλοεσσαν
χευατο κακ κεφαλης, χαριεν δ' ησχυνε προσωπον:
νεκταρεω δε χιτωνι μελαιν' αμφιζανε τεφρη.
αυτος δ' εν κονιησι μεγας μεγαλωστι τανυσθεις
κειτο, φιλησι δε χερσι κομην ησχυνε δαιζων.
δμωαι δ' ας Αχιλευς ληισσατο Πατροκλος τε
θυμον ακηχεμεναι μεγαλ' ιαχον, εκ δε θυραζε
εδραμον αμφ' Αχιληα δαιφρονα, χερσι δε πασαι
στηθεα πεπληγοντο, λυθεν δ' υπο γυια εκαστης.
Αντιλοχος δ' ετερωθεν οδυρετο δακρυα λειβων
χειρας εχων Αχιληος: ο δ' εστενε κυδαλιμον κηρ:
δειδιε γαρ μη λαιμον απαμησειε σιδηρω.
σμερδαλεον δ' ωμωξεν: ακουσε δε ποτνια μητηρ
ημενη εν βενθεσσιν αλος παρα πατρι γεροντι,
κωκυσεν τ' αρ' επειτα: θεαι δε μιν αμφαγεροντο
πασαι οσαι κατα βενθος αλος Νηρηιδες ησαν.
ενθ' αρ' εην Γλαυκη τε Θαλεια τε Κυμοδοκη τε
Νησαιη Σπειω τε Θοη θ' Αλιη τε βοωπις
Κυμοθοη τε και Ακταιη και Λιμνωρεια
και Μελιτη και Ιαιρα και Αμφιθοη και Αγαυη
Δωτω τε Πρωτω τε Φερουσα τε Δυναμενη τε
Δεξαμενη τε και Αμφινομη και Καλλιανειρα
Δωρις και Πανοπη και αγακλειτη Γαλατεια
Νημερτης τε και Αψευδης και Καλλιανασσα:
ενθα δ' εην Κλυμενη Ιανειρα τε και Ιανασσα
Μαιρα και Ωρειθυια ευπλοκαμος τ' Αμαθεια
αλλαι θ' αι κατα βενθος αλος Νηρηιδες ησαν.
των δε και αργυφεον πλητο σπεος: αι δ' αμα πασαι
στηθεα πεπληγοντο, Θετις δ' εξηρχε γοοιο:
κλυτε κασιγνηται Νηρηιδες, οφρ' ευ πασαι
ειδετ' ακουουσαι ος' εμω ενι κηδεα θυμω.
ω μοι εγω δειλη, ω μοι δυσαριστοτοκεια,
η τ' επει αρ τεκον υιον αμυμονα τε κρατερον τε
εξοχον ηρωων: ο δ' ανεδραμεν ερνει ισος:
τον μεν εγω θρεψασα φυτον ως γουνω αλωης
νηυσιν επιπροεηκα κορωνισιν Ιλιον εισω
Τρωσι μαχησομενον: τον δ' ουχ υποδεξομαι αυτις
οικαδε νοστησαντα δομον Πηληιον εισω.
οφρα δε μοι ζωει και ορα φαος ηελιοιο
αχνυται, ουδε τι οι δυναμαι χραισμησαι ιουσα.
αλλ' ειμ', οφρα ιδωμι φιλον τεκος, ηδ' επακουσω
οττι μιν ικετο πενθος απο πτολεμοιο μενοντα.
ως αρα φωνησασα λιπε σπεος: αι δε συν αυτη
δακρυοεσσαι ισαν, περι δε σφισι κυμα θαλασσης
ρηγνυτο: ται δ' οτε δη Τροιην εριβωλον ικοντο
ακτην εισανεβαινον επισχερω, ενθα θαμειαι
Μυρμιδονων ειρυντο νεες ταχυν αμφ' Αχιληα.
τω δε βαρυ στεναχοντι παριστατο ποτνια μητηρ,
οξυ δε κωκυσασα καρη λαβε παιδος εοιο,
και ρ' ολοφυρομενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
τεκνον τι κλαιεις; τι δε σε φρενας ικετο πενθος;
εξαυδα, μη κευθε: τα μεν δη τοι τετελεσται
εκ Διος, ως αρα δη πριν γ' ευχεο χειρας ανασχων
παντας επι πρυμνησιν αλημεναι υιας Αχαιων
σευ επιδευομενους, παθεειν τ' αεκηλια εργα.
την δε βαρυ στεναχων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
μητερ εμη, τα μεν αρ μοι Ολυμπιος εξετελεσσεν:
αλλα τι μοι των ηδος επει φιλος ωλεθ' εταιρος
Πατροκλος, τον εγω περι παντων τιον εταιρων
ισον εμη κεφαλη; τον απωλεσα, τευχεα δ' Εκτωρ
δηωσας απεδυσε πελωρια θαυμα ιδεσθαι
καλα: τα μεν Πηληι θεοι δοσαν αγλαα δωρα
ηματι τω οτε σε βροτου ανερος εμβαλον ευνη.
αιθ' οφελες συ μεν αυθι μετ' αθανατης αλιησι
ναιειν, Πηλευς δε θνητην αγαγεσθαι ακοιτιν.
νυν δ' ινα και σοι πενθος ενι φρεσι μυριον ειη
παιδος αποφθιμενοιο, τον ουχ υποδεξεαι αυτις
οικαδε νοστησαντ', επει ουδ' εμε θυμος ανωγε
ζωειν ουδ' ανδρεσσι μετεμμεναι, αι κε μη Εκτωρ
πρωτος εμω υπο δουρι τυπεις απο θυμον ολεσση,
Πατροκλοιο δ' ελωρα Μενοιτιαδεω αποτιση.
τον δ' αυτε προσεειπε Θετις κατα δακρυ χεουσα:
ωκυμορος δη μοι τεκος εσσεαι, οι' αγορευεις:
αυτικα γαρ τοι επειτα μεθ' Εκτορα ποτμος ετοιμος.
την δε μεγ' οχθησας προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
αυτικα τεθναιην, επει ουκ αρ' εμελλον εταιρω
κτεινομενω επαμυναι: ο μεν μαλα τηλοθι πατρης
εφθιτ', εμειο δε δησεν αρης αλκτηρα γενεσθαι.
νυν δ' επει ου νεομαι γε φιλην ες πατριδα γαιαν,
ουδε τι Πατροκλω γενομην φαος ουδ' εταροισι
τοις αλλοις, οι δη πολεες δαμεν Εκτορι διω,
αλλ' ημαι παρα νηυσιν ετωσιον αχθος αρουρης,
τοιος εων οιος ου τις Αχαιων χαλκοχιτωνων
εν πολεμω: αγορη δε τ' αμεινονες εισι και αλλοι.
ως ερις εκ τε θεων εκ τ' ανθρωπων απολοιτο
και χολος, ος τ' εφεηκε πολυφρονα περ χαλεπηναι,
ος τε πολυ γλυκιων μελιτος καταλειβομενοιο
ανδρων εν στηθεσσιν αεξεται ηυτε καπνος:
ως εμε νυν εχολωσεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων.
αλλα τα μεν προτετυχθαι εασομεν αχνυμενοι περ,
θυμον ενι στηθεσσι φιλον δαμασαντες αναγκη:
νυν δ' ειμ' οφρα φιλης κεφαλης ολετηρα κιχειω
Εκτορα: κηρα δ' εγω τοτε δεξομαι οπποτε κεν δη
Ζευς εθελη τελεσαι ηδ' αθανατοι θεοι αλλοι.
ουδε γαρ ουδε βιη Ηρακληος φυγε κηρα,
ος περ φιλτατος εσκε Διι Κρονιωνι ανακτι:
αλλα ε μοιρα δαμασσε και αργαλεος χολος Ηρης.
ως και εγων, ει δη μοι ομοιη μοιρα τετυκται,
κεισομ' επει κε θανω: νυν δε κλεος εσθλον αροιμην,
και τινα Τρωιαδων και Δαρδανιδων βαθυκολπων
αμφοτερησιν χερσι παρειαων απαλαων
δακρυ' ομορξαμενην αδινον στοναχησαι εφειην,
γνοιεν δ' ως δη δηρον εγω πολεμοιο πεπαυμαι:
μη δε μ' ερυκε μαχης φιλεουσα περ: ουδε με πεισεις.
τον δ' ημειβετ' επειτα θεα Θετις αργυροπεζα:
ναι δη ταυτα γε τεκνον ετητυμον ου κακον εστι
τειρομενοις εταροισιν αμυνεμεν αιπυν ολεθρον.
αλλα τοι εντεα καλα μετα Τρωεσσιν εχονται
χαλκεα μαρμαιροντα: τα μεν κορυθαιολος Εκτωρ
αυτος εχων ωμοισιν αγαλλεται: ουδε ε φημι
δηρον επαγλαιεισθαι, επει φονος εγγυθεν αυτω.
αλλα συ μεν μη πω καταδυσεο μωλον Αρηος
πριν γ' εμε δευρ' ελθουσαν εν οφθαλμοισιν ιδηαι:
ηωθεν γαρ νευμαι αμ' ηελιω ανιοντι
τευχεα καλα φερουσα παρ' Ηφαιστοιο ανακτος.
ως αρα φωνησασα παλιν τραπεθ' υιος εοιο,
και στρεφθεις' αλιησι κασιγνητησι μετηυδα:
υμεις μεν νυν δυτε θαλασσης ευρεα κολπον
οψομεναι τε γερονθ' αλιον και δωματα πατρος,
και οι παντ' αγορευσατ': εγω δ' ες μακρον Ολυμπον
ειμι παρ' Ηφαιστον κλυτοτεχνην, αι κ' εθελησιν
υιει εμω δομεναι κλυτα τευχεα παμφανοωντα.
ως εφαθ', αι δ' υπο κυμα θαλασσης αυτικ' εδυσαν:
η δ' αυτ' Ουλυμπον δε θεα Θετις αργυροπεζα
ηιεν οφρα φιλω παιδι κλυτα τευχε' ενεικαι.
την μεν αρ' Ουλυμπον δε ποδες φερον: αυταρ Αχαιοι
θεσπεσιω αλαλητω υφ' Εκτορος ανδροφονοιο
φευγοντες νηας τε και Ελλησποντον ικοντο.
ουδε κε Πατροκλον περ ευκνημιδες Αχαιοι
εκ βελεων ερυσαντο νεκυν θεραποντ' Αχιληος:
αυτις γαρ δη τον γε κιχον λαος τε και ιπποι
Εκτωρ τε Πριαμοιο παις φλογι εικελος αλκην.
τρις μεν μιν μετοπισθε ποδων λαβε φαιδιμος Εκτωρ
ελκεμεναι μεμαως, μεγα δε Τρωεσσιν ομοκλα:
τρις δε δυ' Αιαντες θουριν επιειμενοι αλκην
νεκρου απεστυφελιξαν: ο δ' εμπεδον αλκι πεποιθως
αλλοτ' επαιξασκε κατα μοθον, αλλοτε δ' αυτε
στασκε μεγα ιαχων: οπισω δ' ου χαζετο παμπαν.
ως δ' απο σωματος ου τι λεοντ' αιθωνα δυνανται
ποιμενες αγραυλοι μεγα πειναοντα διεσθαι,
ως ρα τον ουκ εδυναντο δυω Αιαντε κορυστα
Εκτορα Πριαμιδην απο νεκρου δειδιξασθαι.
και νυ κεν ειρυσσεν τε και ασπετον ηρατο κυδος,
ει μη Πηλειωνι ποδηνεμος ωκεα Ιρις
αγγελος ηλθε θεους' απ' Ολυμπου θωρησσεσθαι
κρυβδα Διος αλλων τε θεων: προ γαρ ηκε μιν Ηρη.
αγχου δ' ισταμενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
ορσεο Πηλειδη, παντων εκπαγλοτατ' ανδρων:
Πατροκλω επαμυνον, ου εινεκα φυλοπις αινη
εστηκε προ νεων: οι δ' αλληλους ολεκουσιν
οι μεν αμυνομενοι νεκυος περι τεθνηωτος,
οι δε ερυσσασθαι ποτι Ιλιον ηνεμοεσσαν
Τρωες επιθυουσι: μαλιστα δε φαιδιμος Εκτωρ
ελκεμεναι μεμονεν: κεφαλην δε ε θυμος ανωγε
πηξαι ανα σκολοπεσσι ταμονθ' απαλης απο δειρης.
αλλ' ανα μηδ' ετι κεισο: σεβας δε σε θυμον ικεσθω
Πατροκλον Τρωησι κυσιν μελπηθρα γενεσθαι:
σοι λωβη, αι κεν τι νεκυς ησχυμμενος ελθη.
την δ' ημειβετ' επειτα ποδαρκης διος Αχιλλευς:
Ιρι θεα τις γαρ σε θεων εμοι αγγελον ηκε;
τον δ' αυτε προσεειπε ποδηνεμος ωκεα Ιρις:
Ηρη με προεηκε Διος κυδρη παρακοιτις:
ουδ' οιδε Κρονιδης υψιζυγος ουδε τις αλλος
αθανατων, οι Ολυμπον αγαννιφον αμφινεμονται.
την δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
πως ταρ ιω μετα μωλον; εχουσι δε τευχε' εκεινοι:
μητηρ δ' ου με φιλη πριν γ' εια θωρησσεσθαι
πριν γ' αυτην ελθουσαν εν οφθαλμοισιν ιδωμαι:
στευτο γαρ Ηφαιστοιο παρ' οισεμεν εντεα καλα.
αλλου δ' ου τευ οιδα τευ αν κλυτα τευχεα δυω,
ει μη Αιαντος γε σακος Τελαμωνιαδαο.
αλλα και αυτος ο γ' ελπομ' ενι πρωτοισιν ομιλει
εγχει δηιοων περι Πατροκλοιο θανοντος.
τον δ' αυτε προσεειπε ποδηνεμος ωκεα Ιρις:
ευ νυ και ημεις ιδμεν ο τοι κλυτα τευχε' εχονται:
αλλ' αυτως επι ταφρον ιων Τρωεσσι φανηθι,
αι κε ς' υποδεισαντες αποσχωνται πολεμοιο
Τρωες, αναπνευσωσι δ' αρηιοι υιες Αχαιων
τειρομενοι: ολιγη δε τ' αναπνευσις πολεμοιο.
η μεν αρ' ως ειπους' απεβη ποδας ωκεα Ιρις,
αυταρ Αχιλλευς ωρτο Διι φιλος: αμφι δ' Αθηνη
ωμοις ιφθιμοισι βαλ' αιγιδα θυσσανοεσσαν,
αμφι δε οι κεφαλη νεφος εστεφε δια θεαων
χρυσεον, εκ δ' αυτου δαιε φλογα παμφανοωσαν.
ως δ' οτε καπνος ιων εξ αστεος αιθερ' ικηται
τηλοθεν εκ νησου, την δηιοι αμφιμαχωνται,
οι τε πανημεριοι στυγερω κρινονται Αρηι
αστεος εκ σφετερου: αμα δ' ηελιω καταδυντι
πυρσοι τε φλεγεθουσιν επητριμοι, υψοσε δ' αυγη
γιγνεται αισσουσα περικτιονεσσιν ιδεσθαι,
αι κεν πως συν νηυσιν αρεω αλκτηρες ικωνται:
ως απ' Αχιλληος κεφαλης σελας αιθερ' ικανε:
στη δ' επι ταφρον ιων απο τειχεος, ουδ' ες Αχαιους
μισγετο: μητρος γαρ πυκινην ωπιζετ' εφετμην.
ενθα στας ηυς', απατερθε δε Παλλας Αθηνη
φθεγξατ': αταρ Τρωεσσιν εν ασπετον ωρσε κυδοιμον.
ως δ' οτ' αριζηλη φωνη, οτε τ' ιαχε σαλπιγξ
αστυ περιπλομενων δηιων υπο θυμοραιστεων,
ως τοτ' αριζηλη φωνη γενετ' Αιακιδαο.
οι δ' ως ουν αιον οπα χαλκεον Αιακιδαο,
πασιν ορινθη θυμος: αταρ καλλιτριχες ιπποι
αψ οχεα τροπεον: οσσοντο γαρ αλγεα θυμω.
ηνιοχοι δ' εκπληγεν, επει ιδον ακαματον πυρ
δεινον υπερ κεφαλης μεγαθυμου Πηλειωνος
δαιομενον: το δε δαιε θεα γλαυκωπις Αθηνη.
τρις μεν υπερ ταφρου μεγαλ' ιαχε διος Αχιλλευς,
τρις δε κυκηθησαν Τρωες κλειτοι τ' επικουροι.
ενθα δε και τοτ' ολοντο δυωδεκα φωτες αριστοι
αμφι σφοις οχεεσσι και εγχεσιν. αυταρ Αχαιοι
ασπασιως Πατροκλον υπ' εκ βελεων ερυσαντες
κατθεσαν εν λεχεεσσι: φιλοι δ' αμφεσταν εταιροι
μυρομενοι: μετα δε σφι ποδωκης ειπετ' Αχιλλευς
δακρυα θερμα χεων, επει εισιδε πιστον εταιρον
κειμενον εν φερτρω δεδαιγμενον οξει χαλκω,
τον ρ' ητοι μεν επεμπε συν ιπποισιν και οχεσφιν
ες πολεμον, ουδ' αυτις εδεξατο νοστησαντα.
Ηελιον δ' ακαμαντα βοωπις ποτνια Ηρη
πεμψεν επ' Ωκεανοιο ροας αεκοντα νεεσθαι:
ηελιος μεν εδυ, παυσαντο δε διοι Αχαιοι
φυλοπιδος κρατερης και ομοιιου πολεμοιο.
Τρωες δ' αυθ' ετερωθεν απο κρατερης υσμινης
χωρησαντες ελυσαν υφ' αρμασιν ωκεας ιππους,
ες δ' αγορην αγεροντο παρος δορποιο μεδεσθαι.
ορθων δ' εσταοτων αγορη γενετ', ουδε τις ετλη
εζεσθαι: παντας γαρ εχε τρομος, ουνεκ' Αχιλλευς
εξεφανη, δηρον δε μαχης επεπαυτ' αλεγεινης.
τοισι δε Πουλυδαμας πεπνυμενος ηρχ' αγορευειν
Πανθοιδης: ο γαρ οιος ορα προσσω και οπισσω:
Εκτορι δ' ηεν εταιρος, ιη δ' εν νυκτι γενοντο,
αλλ' ο μεν αρ μυθοισιν, ο δ' εγχει πολλον ενικα:
ο σφιν ευφρονεων αγορησατο και μετεειπεν:
αμφι μαλα φραζεσθε φιλοι: κελομαι γαρ εγωγε
αστυδε νυν ιεναι, μη μιμνειν ηω διαν
εν πεδιω παρα νηυσιν: εκας δ' απο τειχεος ειμεν.
οφρα μεν ουτος ανηρ Αγαμεμνονι μηνιε διω
τοφρα δε ρηιτεροι πολεμιζειν ησαν Αχαιοι:
χαιρεσκον γαρ εγωγε θοης επι νηυσιν ιαυων
ελπομενος νηας αιρησεμεν αμφιελισσας.
νυν δ' αινως δειδοικα ποδωκεα Πηλειωνα:
οιος κεινου θυμος υπερβιος, ουκ εθελησει
μιμνειν εν πεδιω, οθι περ Τρωες και Αχαιοι
εν μεσω αμφοτεροι μενος Αρηος δατεονται,
αλλα περι πτολιος τε μαχησεται ηδε γυναικων.
αλλ' ιομεν προτι αστυ, πιθεσθε μοι: ωδε γαρ εσται:
νυν μεν νυξ απεπαυσε ποδωκεα Πηλειωνα
αμβροσιη: ει δ' αμμε κιχησεται ενθαδ' εοντας
αυριον ορμηθεις συν τευχεσιν, ευ νυ τις αυτον
γνωσεται: ασπασιως γαρ αφιξεται Ιλιον ιρην
ος κε φυγη, πολλους δε κυνες και γυπες εδονται
Τρωων: αι γαρ δη μοι απ' ουατος ωδε γενοιτο.
ει δ' αν εμοις επεεσσι πιθωμεθα κηδομενοι περ,
νυκτα μεν ειν αγορη σθενος εξομεν, αστυ δε πυργοι
υψηλαι τε πυλαι σανιδες τ' επι της αραρυιαι
μακραι ευξεστοι εζευγμεναι ειρυσσονται:
πρωι δ' υπηοιοι συν τευχεσι θωρηχθεντες
στησομεθ' αμ πυργους: τω δ' αλγιον, αι κ' εθελησιν
ελθων εκ νηων περι τειχεος αμμι μαχεσθαι.
αψ παλιν εις' επι νηας, επει κ' εριαυχενας ιππους
παντοιου δρομου αση υπο πτολιν ηλασκαζων:
εισω δ' ου μιν θυμος εφορμηθηναι εασει,
ουδε ποτ' εκπερσει: πριν μιν κυνες αργοι εδονται.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
Πουλυδαμα συ μεν ουκετ' εμοι φιλα ταυτ' αγορευεις,
ος κελεαι κατα αστυ αλημεναι αυτις ιοντας.
η ου πω κεκορησθε εελμενοι ενδοθι πυργων;
πριν μεν γαρ Πριαμοιο πολιν μεροπες ανθρωποι
παντες μυθεσκοντο πολυχρυσον πολυχαλκον:
νυν δε δη εξαπολωλε δομων κειμηλια καλα,
πολλα δε δη Φρυγιην και Μηονιην ερατεινην
κτηματα περναμεν' ικει, επει μεγας ωδυσατο Ζευς.
νυν δ' οτε περ μοι εδωκε Κρονου παις αγκυλομητεω
κυδος αρεσθ' επι νηυσι, θαλασση τ' ελσαι Αχαιους,
νηπιε μηκετι ταυτα νοηματα φαιν' ενι δημω:
ου γαρ τις Τρωων επιπεισεται: ου γαρ εασω.
αλλ' αγεθ' ως αν εγω ειπω, πειθωμεθα παντες.
νυν μεν δορπον ελεσθε κατα στρατον εν τελεεσσι,
και φυλακης μνησασθε, και εγρηγορθε εκαστος:
Τρωων δ' ος κτεατεσσιν υπερφιαλως ανιαζει,
συλλεξας λαοισι δοτω καταδημοβορησαι:
των τινα βελτερον εστιν επαυρεμεν η περ Αχαιους.
πρωι δ' υπηοιοι συν τευχεσι θωρηχθεντες
νηυσιν επι γλαφυρησιν εγειρομεν οξυν Αρηα.
ει δ' ετεον παρα ναυφιν ανεστη διος Αχιλλευς,
αλγιον αι κ' εθελησι τω εσσεται: ου μιν εγωγε
φευξομαι εκ πολεμοιο δυσηχεος, αλλα μαλ' αντην
στησομαι, η κε φερησι μεγα κρατος, η κε φεροιμην.
ξυνος Ενυαλιος, και τε κτανεοντα κατεκτα.
ως Εκτωρ αγορευ', επι δε Τρωες κελαδησαν
νηπιοι: εκ γαρ σφεων φρενας ειλετο Παλλας Αθηνη.
Εκτορι μεν γαρ επηνησαν κακα μητιοωντι,
Πουλυδαμαντι δ' αρ' ου τις ος εσθλην φραζετο βουλην.
δορπον επειθ' ειλοντο κατα στρατον: αυταρ Αχαιοι
παννυχιοι Πατροκλον ανεστεναχοντο γοωντες.
τοισι δε Πηλειδης αδινου εξηρχε γοοιο
χειρας επ' ανδροφονους θεμενος στηθεσσιν εταιρου
πυκνα μαλα στεναχων ως τε λις ηυγενειος,
ω ρα θ' υπο σκυμνους ελαφηβολος αρπαση ανηρ
υλης εκ πυκινης: ο δε τ' αχνυται υστερος ελθων,
πολλα δε τ' αγκε' επηλθε μετ' ανερος ιχνι' ερευνων
ει ποθεν εξευροι: μαλα γαρ δριμυς χολος αιρει:
ως ο βαρυ στεναχων μετεφωνεε Μυρμιδονεσσιν:
ω ποποι η ρ' αλιον επος εκβαλον ηματι κεινω
θαρσυνων ηρωα Μενοιτιον εν μεγαροισι:
φην δε οι εις Οποεντα περικλυτον υιον απαξειν
Ιλιον εκπερσαντα, λαχοντα τε ληιδος αισαν.
αλλ' ου Ζευς ανδρεσσι νοηματα παντα τελευτα:
αμφω γαρ πεπρωται ομοιην γαιαν ερευσαι
αυτου ενι Τροιη, επει ουδ' εμε νοστησαντα
δεξεται εν μεγαροισι γερων ιππηλατα Πηλευς
ουδε Θετις μητηρ, αλλ' αυτου γαια καθεξει.
νυν δ' επει ουν Πατροκλε σευ υστερος ειμ' υπο γαιαν,
ου σε πριν κτεριω πριν γ' Εκτορος ενθαδ' ενεικαι
τευχεα και κεφαλην μεγαθυμου σοιο φονηος:
δωδεκα δε προπαροιθε πυρης αποδειροτομησω
Τρωων αγλαα τεκνα σεθεν κταμενοιο χολωθεις.
τοφρα δε μοι παρα νηυσι κορωνισι κεισεαι αυτως,
αμφι δε σε Τρωαι και Δαρδανιδες βαθυκολποι
κλαυσονται νυκτας τε και ηματα δακρυ χεουσαι,
τας αυτοι καμομεσθα βιηφι τε δουρι τε μακρω
πιειρας περθοντε πολεις μεροπων ανθρωπων.
ως ειπων εταροισιν εκεκλετο διος Αχιλλευς
αμφι πυρι στησαι τριποδα μεγαν, οφρα ταχιστα
Πατροκλον λουσειαν απο βροτον αιματοεντα.
οι δε λοετροχοον τριποδ' ιστασαν εν πυρι κηλεω,
εν δ' αρ' υδωρ εχεαν, υπο δε ξυλα δαιον ελοντες.
γαστρην μεν τριποδος πυρ αμφεπε, θερμετο δ' υδωρ:
αυταρ επει δη ζεσσεν υδωρ ενι ηνοπι χαλκω,
και τοτε δη λουσαν τε και ηλειψαν λιπ' ελαιω,
εν δ' ωτειλας πλησαν αλειφατος εννεωροιο:
εν λεχεεσσι δε θεντες εανω λιτι καλυψαν
ες ποδας εκ κεφαλης, καθυπερθε δε φαρει λευκω.
παννυχιοι μεν επειτα ποδας ταχυν αμφ' Αχιληα
Μυρμιδονες Πατροκλον ανεστεναχοντο γοωντες:
Ζευς δ' Ηρην προσεειπε κασιγνητην αλοχον τε:
επρηξας και επειτα βοωπις ποτνια Ηρη
ανστησας' Αχιληα ποδας ταχυν: η ρα νυ σειο
εξ αυτης εγενοντο καρη κομοωντες Αχαιοι.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη:
αινοτατε Κρονιδη ποιον τον μυθον εειπες.
και μεν δη που τις μελλει βροτος ανδρι τελεσσαι,
ος περ θνητος τ' εστι και ου τοσα μηδεα οιδε:
πως δη εγωγ', η φημι θεαων εμμεν αριστη,
αμφοτερον γενεη τε και ουνεκα ση παρακοιτις
κεκλημαι, συ δε πασι μετ' αθανατοισιν ανασσεις,
ουκ οφελον Τρωεσσι κοτεσσαμενη κακα ραψαι;
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον:
Ηφαιστου δ' ικανε δομον Θετις αργυροπεζα
αφθιτον αστεροεντα μεταπρεπε' αθανατοισι
χαλκεον, ον ρ' αυτος ποιησατο κυλλοποδιων.
τον δ' ευρ' ιδρωοντα ελισσομενον περι φυσας
σπευδοντα: τριποδας γαρ εεικοσι παντας ετευχεν
εσταμεναι περι τοιχον ευσταθεος μεγαροιο,
χρυσεα δε σφ' υπο κυκλα εκαστω πυθμενι θηκεν,
οφρα οι αυτοματοι θειον δυσαιατ' αγωνα
ηδ' αυτις προς δωμα νεοιατο θαυμα ιδεσθαι.
οι δ' ητοι τοσσον μεν εχον τελος, ουατα δ' ου πω
δαιδαλεα προσεκειτο: τα ρ' ηρτυε, κοπτε δε δεσμους.
οφρ' ο γε ταυτ' επονειτο ιδυιησι πραπιδεσσι,
τοφρα οι εγγυθεν ηλθε θεα Θετις αργυροπεζα.
την δε ιδε προμολουσα Χαρις λιπαροκρηδεμνος
καλη, την ωπυιε περικλυτος αμφιγυηεις:
εν τ' αρα οι φυ χειρι επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τιπτε Θετι τανυπεπλε ικανεις ημετερον δω
αιδοιη τε φιλη τε; παρος γε μεν ου τι θαμιζεις.
αλλ' επεο προτερω, ινα τοι παρ ξεινια θειω.
ως αρα φωνησασα προσω αγε δια θεαων.
την μεν επειτα καθεισεν επι θρονου αργυροηλου
καλου δαιδαλεου: υπο δε θρηνυς ποσιν ηεν:
κεκλετο δ' Ηφαιστον κλυτοτεχνην ειπε τε μυθον:
Ηφαιστε προμολ' ωδε: Θετις νυ τι σειο χατιζει.
την δ' ημειβετ' επειτα περικλυτος αμφιγυηεις:
η ρα νυ μοι δεινη τε και αιδοιη θεος ενδον,
η μ' εσαως' οτε μ' αλγος αφικετο τηλε πεσοντα
μητρος εμης ιοτητι κυνωπιδος, η μ' εθελησε
κρυψαι χωλον εοντα: τοτ' αν παθον αλγεα θυμω,
ει μη μ' Ευρυνομη τε Θετις θ' υπεδεξατο κολπω
Ευρυνομη θυγατηρ αψορροου Ωκεανοιο.
τησι παρ' ειναετες χαλκευον δαιδαλα πολλα,
πορπας τε γναμπτας θ' ελικας καλυκας τε και ορμους
εν σπηι γλαφυρω: περι δε ροος Ωκεανοιο
αφρω μορμυρων ρεεν ασπετος: ουδε τις αλλος
ηδεεν ουτε θεων ουτε θνητων ανθρωπων,
αλλα Θετις τε και Ευρυνομη ισαν, αι μ' εσαωσαν.
η νυν ημετερον δομον ικει: τω με μαλα χρεω
παντα Θετι καλλιπλοκαμω ζωαγρια τινειν.
αλλα συ μεν νυν οι παραθες ξεινηια καλα,
οφρ' αν εγω φυσας αποθειομαι οπλα τε παντα.
η, και απ' ακμοθετοιο πελωρ αιητον ανεστη
χωλευων: υπο δε κνημαι ρωοντο αραιαι.
φυσας μεν ρ' απανευθε τιθει πυρος, οπλα τε παντα
λαρνακ' ες αργυρεην συλλεξατο, τοις επονειτο:
σπογγω δ' αμφι προσωπα και αμφω χειρ' απομοργνυ
αυχενα τε στιβαρον και στηθεα λαχνηεντα,
δυ δε χιτων', ελε δε σκηπτρον παχυ, βη δε θυραζε
χωλευων: υπο δ' αμφιπολοι ρωοντο ανακτι
χρυσειαι ζωησι νεηνισιν ειοικυιαι.
της εν μεν νοος εστι μετα φρεσιν, εν δε και αυδη
και σθενος, αθανατων δε θεων απο εργα ισασιν.
αι μεν υπαιθα ανακτος εποιπνυον: αυταρ ο ερρων
πλησιον, ενθα Θετις περ, επι θρονου ιζε φαεινου,
εν τ' αρα οι φυ χειρι επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τιπτε Θετι τανυπεπλε ικανεις ημετερον δω
αιδοιη τε φιλη τε; παρος γε μεν ου τι θαμιζεις.
αυδα ο τι φρονεεις: τελεσαι δε με θυμος ανωγεν,
ει δυναμαι τελεσαι γε και ει τετελεσμενον εστιν.
τον δ' ημειβετ' επειτα Θετις κατα δακρυ χεουσα:
Ηφαιστ', η αρα δη τις, οσαι θεαι εις' εν Ολυμπω,
τοσσαδ' ενι φρεσιν ησιν ανεσχετο κηδεα λυγρα
οσς' εμοι εκ πασεων Κρονιδης Ζευς αλγε' εδωκεν;
εκ μεν μ' αλλαων αλιαων ανδρι δαμασσεν
Αιακιδη Πηληι, και ετλην ανερος ευνην
πολλα μαλ' ουκ εθελουσα. ο μεν δη γηραι λυγρω
κειται ενι μεγαροις αρημενος, αλλα δε μοι νυν,
υιον επει μοι δωκε γενεσθαι τε τραφεμεν τε
εξοχον ηρωων: ο δ' ανεδραμεν ερνει ισος:
τον μεν εγω θρεψασα φυτον ως γουνω αλωης
νηυσιν επιπροεηκα κορωνισιν Ιλιον εισω
Τρωσι μαχησομενον: τον δ' ουχ υποδεξομαι αυτις
οικαδε νοστησαντα δομον Πηληιον εισω.
οφρα δε μοι ζωει και ορα φαος ηελιοιο
αχνυται, ουδε τι οι δυναμαι χραισμησαι ιουσα.
κουρην ην αρα οι γερας εξελον υιες Αχαιων,
την αψ εκ χειρων ελετο κρειων Αγαμεμνων.
ητοι ο της αχεων φρενας εφθιεν: αυταρ Αχαιους
Τρωες επι πρυμνησιν εειλεον, ουδε θυραζε
ειων εξιεναι: τον δε λισσοντο γεροντες
Αργειων, και πολλα περικλυτα δωρ' ονομαζον.
ενθ' αυτος μεν επειτ' ηναινετο λοιγον αμυναι,
αυταρ ο Πατροκλον περι μεν τα α τευχεα εσσε,
πεμπε δε μιν πολεμον δε, πολυν δ' αμα λαον οπασσε.
παν δ' ημαρ μαρναντο περι Σκαιησι πυλησι:
και νυ κεν αυτημαρ πολιν επραθον, ει μη Απολλων
πολλα κακα ρεξαντα Μενοιτιου αλκιμον υιον
εκταν' ενι προμαχοισι και Εκτορι κυδος εδωκε.
τουνεκα νυν τα σα γουναθ' ικανομαι, αι κ' εθελησθα
υιει εμω ωκυμορω δομεν ασπιδα και τρυφαλειαν
και καλας κνημιδας επισφυριοις αραρυιας
και θωρηχ': ο γαρ ην οι απωλεσε πιστος εταιρος
Τρωσι δαμεις: ο δε κειται επι χθονι θυμον αχευων.
την δ' ημειβετ' επειτα περικλυτος αμφιγυηεις:
θαρσει: μη τοι ταυτα μετα φρεσι σησι μελοντων.
αι γαρ μιν θανατοιο δυσηχεος ωδε δυναιμην
νοσφιν αποκρυψαι, οτε μιν μορος αινος ικανοι,
ως οι τευχεα καλα παρεσσεται, οια τις αυτε
ανθρωπων πολεων θαυμασσεται, ος κεν ιδηται.
ως ειπων την μεν λιπεν αυτου, βη δ' επι φυσας:
τας δ' ες πυρ ετρεψε κελευσε τε εργαζεσθαι.
φυσαι δ' εν χοανοισιν εεικοσι πασαι εφυσων
παντοιην ευπρηστον αυτμην εξανιεισαι,
αλλοτε μεν σπευδοντι παρεμμεναι, αλλοτε δ' αυτε,
οππως Ηφαιστος τ' εθελοι και εργον ανοιτο.
χαλκον δ' εν πυρι βαλλεν ατειρεα κασσιτερον τε
και χρυσον τιμηντα και αργυρον: αυταρ επειτα
θηκεν εν ακμοθετω μεγαν ακμονα, γεντο δε χειρι
ραιστηρα κρατερην, ετερηφι δε γεντο πυραγρην.
ποιει δε πρωτιστα σακος μεγα τε στιβαρον τε
παντοσε δαιδαλλων, περι δ' αντυγα βαλλε φαεινην
τριπλακα μαρμαρεην, εκ δ' αργυρεον τελαμωνα.
πεντε δ' αρ' αυτου εσαν σακεος πτυχες: αυταρ εν αυτω
ποιει δαιδαλα πολλα ιδυιησι πραπιδεσσιν.
εν μεν γαιαν ετευξ', εν δ' ουρανον, εν δε θαλασσαν,
ηελιον τ' ακαμαντα σεληνην τε πληθουσαν,
εν δε τα τειρεα παντα, τα τ' ουρανος εστεφανωται,
Πληιαδας θ' Υαδας τε το τε σθενος Ωριωνος
Αρκτον θ', ην και Αμαξαν επικλησιν καλεουσιν,
η τ' αυτου στρεφεται και τ' Ωριωνα δοκευει,
οιη δ' αμμορος εστι λοετρων Ωκεανοιο.
εν δε δυω ποιησε πολεις μεροπων ανθρωπων
καλας. εν τη μεν ρα γαμοι τ' εσαν ειλαπιναι τε,
νυμφας δ' εκ θαλαμων δαιδων υπο λαμπομεναων
ηγινεον ανα αστυ, πολυς δ' υμεναιος ορωρει:
κουροι δ' ορχηστηρες εδινεον, εν δ' αρα τοισιν
αυλοι φορμιγγες τε βοην εχον: αι δε γυναικες
ισταμεναι θαυμαζον επι προθυροισιν εκαστη.
λαοι δ' ειν αγορη εσαν αθροοι: ενθα δε νεικος
ωρωρει, δυο δ' ανδρες ενεικεον εινεκα ποινης
ανδρος αποφθιμενου: ο μεν ευχετο παντ' αποδουναι
δημω πιφαυσκων, ο δ' αναινετο μηδεν ελεσθαι:
αμφω δ' ιεσθην επι ιστορι πειραρ ελεσθαι.
λαοι δ' αμφοτεροισιν επηπυον αμφις αρωγοι:
κηρυκες δ' αρα λαον ερητυον: οι δε γεροντες
ειατ' επι ξεστοισι λιθοις ιερω ενι κυκλω,
σκηπτρα δε κηρυκων εν χερς' εχον ηεροφωνων:
τοισιν επειτ' ηισσον, αμοιβηδις δε δικαζον.
κειτο δ' αρ' εν μεσσοισι δυω χρυσοιο ταλαντα,
τω δομεν ος μετα τοισι δικην ιθυντατα ειποι.
την δ' ετερην πολιν αμφι δυω στρατοι ηατο λαων
τευχεσι λαμπομενοι: διχα δε σφισιν ηνδανε βουλη,
ηε διαπραθεειν η ανδιχα παντα δασασθαι
κτησιν οσην πτολιεθρον επηρατον εντος εεργεν:
οι δ' ου πω πειθοντο, λοχω δ' υπεθωρησσοντο.
τειχος μεν ρ' αλοχοι τε φιλαι και νηπια τεκνα
ρυατ' εφεσταοτες, μετα δ' ανερες ους εχε γηρας:
οι δ' ισαν: ηρχε δ' αρα σφιν Αρης και Παλλας Αθηνη
αμφω χρυσειω, χρυσεια δε ειματα εσθην,
καλω και μεγαλω συν τευχεσιν, ως τε θεω περ
αμφις αριζηλω: λαοι δ' υπολιζονες ησαν.
οι δ' οτε δη ρ' ικανον οθι σφισιν εικε λοχησαι
εν ποταμω, οθι τ' αρδμος εην παντεσσι βοτοισιν,
ενθ' αρα τοι γ' ιζοντ' ειλυμενοι αιθοπι χαλκω.
τοισι δ' επειτ' απανευθε δυω σκοποι ειατο λαων
δεγμενοι οπποτε μηλα ιδοιατο και ελικας βους.
οι δε ταχα προγενοντο, δυω δ' αμ' εποντο νομηες
τερπομενοι συριγξι: δολον δ' ου τι προνοησαν.
οι μεν τα προιδοντες επεδραμον, ωκα δ' επειτα
ταμνοντ' αμφι βοων αγελας και πωεα καλα
αργεννεων οιων, κτεινον δ' επι μηλοβοτηρας.
οι δ' ως ουν επυθοντο πολυν κελαδον παρα βουσιν
ειραων προπαροιθε καθημενοι, αυτικ' εφ' ιππων
βαντες αερσιποδων μετεκιαθον, αιψα δ' ικοντο.
στησαμενοι δ' εμαχοντο μαχην ποταμοιο παρ' οχθας,
βαλλον δ' αλληλους χαλκηρεσιν εγχειησιν.
εν δ' Ερις εν δε Κυδοιμος ομιλεον, εν δ' ολοη Κηρ,
αλλον ζωον εχουσα νεουτατον, αλλον αουτον,
αλλον τεθνηωτα κατα μοθον ελκε ποδοιιν:
ειμα δ' εχ' αμφ' ωμοισι δαφοινεον αιματι φωτων.
ωμιλευν δ' ως τε ζωοι βροτοι ηδ' εμαχοντο,
νεκρους τ' αλληλων ερυον κατατεθνηωτας.
εν δ' ετιθει νειον μαλακην πιειραν αρουραν
ευρειαν τριπολον: πολλοι δ' αροτηρες εν αυτη
ζευγεα δινευοντες ελαστρεον ενθα και ενθα.
οι δ' οποτε στρεψαντες ικοιατο τελσον αρουρης,
τοισι δ' επειτ' εν χερσι δεπας μελιηδεος οινου
δοσκεν ανηρ επιων: τοι δε στρεψασκον αν' ογμους,
ιεμενοι νειοιο βαθειης τελσον ικεσθαι.
η δε μελαινετ' οπισθεν, αρηρομενη δε εωκει,
χρυσειη περ εουσα: το δη περι θαυμα τετυκτο.
εν δ' ετιθει τεμενος βασιληιον: ενθα δ' εριθοι
ημων οξειας δρεπανας εν χερσιν εχοντες.
δραγματα δ' αλλα μετ' ογμον επητριμα πιπτον εραζε,
αλλα δ' αμαλλοδετηρες εν ελλεδανοισι δεοντο.
τρεις δ' αρ' αμαλλοδετηρες εφεστασαν: αυταρ οπισθε
παιδες δραγμευοντες εν αγκαλιδεσσι φεροντες
ασπερχες παρεχον: βασιλευς δ' εν τοισι σιωπη
σκηπτρον εχων εστηκει επ' ογμου γηθοσυνος κηρ.
κηρυκες δ' απανευθεν υπο δρυι δαιτα πενοντο,
βουν δ' ιερευσαντες μεγαν αμφεπον: αι δε γυναικες
δειπνον εριθοισιν λευκ' αλφιτα πολλα παλυνον.
εν δ' ετιθει σταφυλησι μεγα βριθουσαν αλωην
καλην χρυσειην: μελανες δ' ανα βοτρυες ησαν,
εστηκει δε καμαξι διαμπερες αργυρεησιν.
αμφι δε κυανεην καπετον, περι δ' ερκος ελασσε
κασσιτερου: μια δ' οιη αταρπιτος ηεν επ' αυτην,
τη νισοντο φορηες οτε τρυγοωεν αλωην.
παρθενικαι δε και ηιθεοι αταλα φρονεοντες
πλεκτοις εν ταλαροισι φερον μελιηδεα καρπον.
τοισιν δ' εν μεσσοισι παις φορμιγγι λιγειη
ιμεροεν κιθαριζε, λινον δ' υπο καλον αειδε
λεπταλεη φωνη: τοι δε ρησσοντες αμαρτη
μολπη τ' ιυγμω τε ποσι σκαιροντες εποντο.
εν δ' αγελην ποιησε βοων ορθοκραιραων:
αι δε βοες χρυσοιο τετευχατο κασσιτερου τε,
μυκηθμω δ' απο κοπρου επεσσευοντο νομον δε
παρ ποταμον κελαδοντα, παρα ροδανον δονακηα.
χρυσειοι δε νομηες αμ' εστιχοωντο βοεσσι
τεσσαρες, εννεα δε σφι κυνες ποδας αργοι εποντο.
σμερδαλεω δε λεοντε δυ' εν πρωτησι βοεσσι
ταυρον ερυγμηλον εχετην: ο δε μακρα μεμυκως
ελκετο: τον δε κυνες μετεκιαθον ηδ' αιζηοι.
τω μεν αναρρηξαντε βοος μεγαλοιο βοειην
εγκατα και μελαν αιμα λαφυσσετον: οι δε νομηες
αυτως ενδιεσαν ταχεας κυνας οτρυνοντες.
οι δ' ητοι δακεειν μεν απετρωπωντο λεοντων,
ισταμενοι δε μαλ' εγγυς υλακτεον εκ τ' αλεοντο.
εν δε νομον ποιησε περικλυτος αμφιγυηεις
εν καλη βησση μεγαν οιων αργενναων,
σταθμους τε κλισιας τε κατηρεφεας ιδε σηκους.
εν δε χορον ποικιλλε περικλυτος αμφιγυηεις,
τω ικελον οιον ποτ' ενι Κνωσω ευρειη
Δαιδαλος ησκησεν καλλιπλοκαμω Αριαδνη.
ενθα μεν ηιθεοι και παρθενοι αλφεσιβοιαι
ορχευντ' αλληλων επι καρπω χειρας εχοντες.
των δ' αι μεν λεπτας οθονας εχον, οι δε χιτωνας
ειατ' ευννητους, ηκα στιλβοντας ελαιω:
και ρ' αι μεν καλας στεφανας εχον, οι δε μαχαιρας
ειχον χρυσειας εξ αργυρεων τελαμωνων.
οι δ' οτε μεν θρεξασκον επισταμενοισι ποδεσσι
ρεια μαλ', ως οτε τις τροχον αρμενον εν παλαμησιν
εζομενος κεραμευς πειρησεται, αι κε θεησιν:
αλλοτε δ' αυ θρεξασκον επι στιχας αλληλοισι.
πολλος δ' ιμεροεντα χορον περιισταθ' ομιλος
τερπομενοι:
δοιω δε κυβιστητηρε κατ' αυτους
μολπης εξαρχοντες εδινευον κατα μεσσους.
εν δ' ετιθει ποταμοιο μεγα σθενος Ωκεανοιο
αντυγα παρ πυματην σακεος πυκα ποιητοιο.
αυταρ επει δη τευξε σακος μεγα τε στιβαρον τε,
τευξ' αρα οι θωρηκα φαεινοτερον πυρος αυγης,
τευξε δε οι κορυθα βριαρην κροταφοις αραρυιαν
καλην δαιδαλεην, επι δε χρυσεον λοφον ηκε,
τευξε δε οι κνημιδας εανου κασσιτεροιο.
αυταρ επει πανθ' οπλα καμε κλυτος αμφιγυηεις,
μητρος Αχιλληος θηκε προπαροιθεν αειρας.
η δ' ιρηξ ως αλτο κατ' Ουλυμπου νιφοεντος
τευχεα μαρμαιροντα παρ' Ηφαιστοιο φερουσα.

======== Book 19 ========

Ηως μεν κροκοπεπλος απ' Ωκεανοιο ροαων
ορνυθ', ιν' αθανατοισι φοως φεροι ηδε βροτοισιν:
η δ' ες νηας ικανε θεου παρα δωρα φερουσα.
ευρε δε Πατροκλω περικειμενον ον φιλον υιον
κλαιοντα λιγεως: πολεες δ' αμφ' αυτον εταιροι
μυρονθ': η δ' εν τοισι παριστατο δια θεαων,
εν τ' αρα οι φυ χειρι επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τεκνον εμον τουτον μεν εασομεν αχνυμενοι περ
κεισθαι, επει δη πρωτα θεων ιοτητι δαμασθη:
τυνη δ' Ηφαιστοιο παρα κλυτα τευχεα δεξο
καλα μαλ', οι' ου πω τις ανηρ ωμοισι φορησεν.
ως αρα φωνησασα θεα κατα τευχε' εθηκε
προσθεν Αχιλληος: τα δ' ανεβραχε δαιδαλα παντα.
Μυρμιδονας δ' αρα παντας ελε τρομος, ουδε τις ετλη
αντην εισιδεειν, αλλ' ετρεσαν. αυταρ Αχιλλευς
ως ειδ', ως μιν μαλλον εδυ χολος, εν δε οι οσσε
δεινον υπο βλεφαρων ως ει σελας εξεφαανθεν:
τερπετο δ' εν χειρεσσιν εχων θεου αγλαα δωρα.
αυταρ επει φρεσιν ησι τεταρπετο δαιδαλα λευσσων
αυτικα μητερα ην επεα πτεροεντα προσηυδα:
μητερ εμη τα μεν οπλα θεος πορεν οι' επιεικες
εργ' εμεν αθανατων, μη δε βροτον ανδρα τελεσσαι.
νυν δ' ητοι μεν εγω θωρηξομαι: αλλα μαλ' αινως
δειδω μη μοι τοφρα Μενοιτιου αλκιμον υιον
μυιαι καδδυσαι κατα χαλκοτυπους ωτειλας
ευλας εγγεινωνται, αεικισσωσι δε νεκρον,
εκ δ' αιων πεφαται, κατα δε χροα παντα σαπηη.
τον δ' ημειβετ' επειτα θεα Θετις αργυροπεζα:
τεκνον μη τοι ταυτα μετα φρεσι σησι μελοντων.
τω μεν εγω πειρησω αλαλκειν αγρια φυλα
μυιας, αι ρα τε φωτας αρηιφατους κατεδουσιν:
ην περ γαρ κειται γε τελεσφορον εις ενιαυτον,
αιει τω γ' εσται χρως εμπεδος, η και αρειων.
αλλα συ γ' εις αγορην καλεσας ηρωας Αχαιους
μηνιν αποειπων Αγαμεμνονι ποιμενι λαων
αιψα μαλ' ες πολεμον θωρησσεο, δυσεο δ' αλκην.
ως αρα φωνησασα μενος πολυθαρσες ενηκε,
Πατροκλω δ' αυτ' αμβροσιην και νεκταρ ερυθρον
σταξε κατα ρινων, ινα οι χρως εμπεδος ειη.
αυταρ ο βη παρα θινα θαλασσης διος Αχιλλευς
σμερδαλεα ιαχων, ωρσεν δ' ηρωας Αχαιους.
και ρ' οι περ το παρος γε νεων εν αγωνι μενεσκον
οι τε κυβερνηται και εχον οιηια νηων
και ταμιαι παρα νηυσιν εσαν σιτοιο δοτηρες,
και μην οι τοτε γ' εις αγορην ισαν, ουνεκ' Αχιλλευς
εξεφανη, δηρον δε μαχης επεπαυτ' αλεγεινης.
τω δε δυω σκαζοντε βατην Αρεος θεραποντε
Τυδειδης τε μενεπτολεμος και διος Οδυσσευς
εγχει ερειδομενω: ετι γαρ εχον ελκεα λυγρα:
καδ δε μετα πρωτη αγορη ιζοντο κιοντες.
αυταρ ο δευτατος ηλθεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων
ελκος εχων: και γαρ τον ενι κρατερη υσμινη
ουτα Κοων Αντηνοριδης χαλκηρει δουρι.
αυταρ επει δη παντες αολλισθησαν Αχαιοι,
τοισι δ' ανισταμενος μετεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Ατρειδη η αρ τι τοδ' αμφοτεροισιν αρειον
επλετο σοι και εμοι, ο τε νωι περ αχνυμενω κηρ
θυμοβορω εριδι μενεηναμεν εινεκα κουρης;
την οφελ' εν νηεσσι κατακταμεν Αρτεμις ιω
ηματι τω οτ' εγων ελομην Λυρνησσον ολεσσας:
τω κ' ου τοσσοι Αχαιοι οδαξ ελον ασπετον ουδας
δυσμενεων υπο χερσιν εμευ απομηνισαντος.
Εκτορι μεν και Τρωσι το κερδιον: αυταρ Αχαιους
δηρον εμης και σης εριδος μνησεσθαι οιω.
αλλα τα μεν προτετυχθαι εασομεν αχνυμενοι περ
θυμον ενι στηθεσσι φιλον δαμασαντες αναγκη:
νυν δ' ητοι μεν εγω παυω χολον, ουδε τι με χρη
ασκελεως αιει μενεαινεμεν: αλλ' αγε θασσον
οτρυνον πολεμον δε καρη κομοωντας Αχαιους,
οφρ' ετι και Τρωων πειρησομαι αντιον ελθων
αι κ' εθελως' επι νηυσιν ιαυειν: αλλα τιν' οιω
ασπασιως αυτων γονυ καμψειν, ος κε φυγησι
δηιου εκ πολεμοιο υπ' εγχεος ημετεροιο.
ως εφαθ', οι δ' εχαρησαν ευκνημιδες Αχαιοι
μηνιν απειποντος μεγαθυμου Πηλειωνος.
τοισι δε και μετεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων
αυτοθεν εξ εδρης, ουδ' εν μεσσοισιν αναστας:
ω φιλοι ηρωες Δαναοι θεραποντες Αρηος
εσταοτος μεν καλον ακουειν, ουδε εοικεν
υββαλλειν: χαλεπον γαρ επισταμενω περ εοντι.
ανδρων δ' εν πολλω ομαδω πως κεν τις ακουσαι
η ειποι; βλαβεται δε λιγυς περ εων αγορητης.
Πηλειδη μεν εγων ενδειξομαι: αυταρ οι αλλοι
συνθεσθ' Αργειοι, μυθον τ' ευ γνωτε εκαστος.
πολλακι δη μοι τουτον Αχαιοι μυθον εειπον
και τε με νεικειεσκον: εγω δ' ουκ αιτιος ειμι,
αλλα Ζευς και Μοιρα και ηεροφοιτις Ερινυς,
οι τε μοι ειν αγορη φρεσιν εμβαλον αγριον ατην,
ηματι τω οτ' Αχιλληος γερας αυτος απηυρων.
αλλα τι κεν ρεξαιμι; θεος δια παντα τελευτα.
πρεσβα Διος θυγατηρ Ατη, η παντας ααται,
ουλομενη: τη μεν θ' απαλοι ποδες: ου γαρ επ' ουδει
πιλναται, αλλ' αρα η γε κατ' ανδρων κραατα βαινει
βλαπτους' ανθρωπους: κατα δ' ουν ετερον γε πεδησε.
και γαρ δη νυ ποτε Ζευς ασατο, τον περ αριστον
ανδρων ηδε θεων φας' εμμεναι: αλλ' αρα και τον
Ηρη θηλυς εουσα δολοφροσυνης απατησεν,
ηματι τω οτ' εμελλε βιην Ηρακληειην
Αλκμηνη τεξεσθαι ευστεφανω ενι Θηβη.
ητοι ο γ' ευχομενος μετεφη παντεσσι θεοισι:
κεκλυτε μευ παντες τε θεοι πασαι τε θεαιναι,
οφρ' ειπω τα με θυμος ενι στηθεσσιν ανωγει.
σημερον ανδρα φοως δε μογοστοκος Ειλειθυια
εκφανει, ος παντεσσι περικτιονεσσιν αναξει,
των ανδρων γενεης οι θ' αιματος εξ εμευ εισι.
τον δε δολοφρονεουσα προσηυδα ποτνια Ηρη:
ψευστησεις, ουδ' αυτε τελος μυθω επιθησεις.
ει δ' αγε νυν μοι ομοσσον Ολυμπιε καρτερον ορκον,
η μεν τον παντεσσι περικτιονεσσιν αναξειν
ος κεν επ' ηματι τωδε πεση μετα ποσσι γυναικος
των ανδρων οι σης εξ αιματος εισι γενεθλης.
ως εφατο: Ζευς δ' ου τι δολοφροσυνην ενοησεν,
αλλ' ομοσεν μεγαν ορκον, επειτα δε πολλον αασθη.
Ηρη δ' αιξασα λιπεν ριον Ουλυμποιο,
καρπαλιμως δ' ικετ' Αργος Αχαιικον, ενθ' αρα ηδη
ιφθιμην αλοχον Σθενελου Περσηιαδαο.
η δ' εκυει φιλον υιον, ο δ' εβδομος εστηκει μεις:
εκ δ' αγαγε προ φοως δε και ηλιτομηνον εοντα,
Αλκμηνης δ' απεπαυσε τοκον, σχεθε δ' Ειλειθυιας.
αυτη δ' αγγελεουσα Δια Κρονιωνα προσηυδα:
Ζευ πατερ αργικεραυνε επος τι τοι εν φρεσι θησω:
ηδη ανηρ γεγον' εσθλος ος Αργειοισιν αναξει
Ευρυσθευς Σθενελοιο παις Περσηιαδαο
σον γενος: ου οι αεικες ανασσεμεν Αργειοισιν.
ως φατο, τον δ' αχος οξυ κατα φρενα τυψε βαθειαν:
αυτικα δ' ειλ' Ατην κεφαλης λιπαροπλοκαμοιο
χωομενος φρεσιν ησι, και ωμοσε καρτερον ορκον
μη ποτ' ες Ουλυμπον τε και ουρανον αστεροεντα
αυτις ελευσεσθαι Ατην, η παντας ααται.
ως ειπων ερριψεν απ' ουρανου αστεροεντος
χειρι περιστρεψας: ταχα δ' ικετο εργ' ανθρωπων.
την αιει στεναχεσχ' οθ' εον φιλον υιον ορωτο
εργον αεικες εχοντα υπ' Ευρυσθηος αεθλων.
ως και εγων, οτε δ' αυτε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ
Αργειους ολεκεσκεν επι πρυμνησι νεεσσιν,
ου δυναμην λελαθεσθ' Ατης η πρωτον αασθην.
αλλ' επει αασαμην και μευ φρενας εξελετο Ζευς,
αψ εθελω αρεσαι, δομεναι τ' απερεισι' αποινα:
αλλ' ορσευ πολεμον δε και αλλους ορνυθι λαους.
δωρα δ' εγων οδε παντα παρασχεμεν οσσα τοι ελθων
χθιζος ενι κλισιησιν υπεσχετο διος Οδυσσευς.
ει δ' εθελεις, επιμεινον επειγομενος περ Αρηος,
δωρα δε τοι θεραποντες εμης παρα νηος ελοντες
οισους', οφρα ιδηαι ο τοι μενοεικεα δωσω.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
δωρα μεν αι κ' εθελησθα παρασχεμεν, ως επιεικες,
η τ' εχεμεν παρα σοι: νυν δε μνησωμεθα χαρμης
αιψα μαλ': ου γαρ χρη κλοτοπευειν ενθαδ' εοντας
ουδε διατριβειν: ετι γαρ μεγα εργον αρεκτον:
ως κε τις αυτ' Αχιληα μετα πρωτοισιν ιδηται
εγχει χαλκειω Τρωων ολεκοντα φαλαγγας.
ωδε τις υμειων μεμνημενος ανδρι μαχεσθω.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
μη δ' ουτως, αγαθος περ εων, θεοεικελ' Αχιλλευ
νηστιας οτρυνε προτι Ιλιον υιας Αχαιων
Τρωσι μαχησομενους, επει ουκ ολιγον χρονον εσται
φυλοπις, ευτ' αν πρωτον ομιλησωσι φαλαγγες
ανδρων, εν δε θεος πνευση μενος αμφοτεροισιν.
αλλα πασασθαι ανωχθι θοης επι νηυσιν Αχαιους
σιτου και οινοιο: το γαρ μενος εστι και αλκη.
ου γαρ ανηρ προπαν ημαρ ες ηελιον καταδυντα
ακμηνος σιτοιο δυνησεται αντα μαχεσθαι:
ει περ γαρ θυμω γε μενοιναα πολεμιζειν,
αλλα τε λαθρη γυια βαρυνεται, ηδε κιχανει
διψα τε και λιμος, βλαβεται δε τε γουνατ' ιοντι.
ος δε κ' ανηρ οινοιο κορεσσαμενος και εδωδης
ανδρασι δυσμενεεσσι πανημεριος πολεμιζη,
θαρσαλεον νυ οι ητορ ενι φρεσιν, ουδε τι γυια
πριν καμνει πριν παντας ερωησαι πολεμοιο.
αλλ' αγε λαον μεν σκεδασον και δειπνον ανωχθι
οπλεσθαι: τα δε δωρα αναξ ανδρων Αγαμεμνων
οισετω ες μεσσην αγορην, ινα παντες Αχαιοι
οφθαλμοισιν ιδωσι, συ δε φρεσι σησιν ιανθης.
ομνυετω δε τοι ορκον εν Αργειοισιν αναστας
μη ποτε της ευνης επιβημεναι ηδε μιγηναι:
η θεμις εστιν αναξ η τ' ανδρων η τε γυναικων:
και δε σοι αυτω θυμος ενι φρεσιν ιλαος εστω.
αυταρ επειτα σε δαιτι ενι κλισιης αρεσασθω
πιειρη, ινα μη τι δικης επιδευες εχησθα.
Ατρειδη συ δ' επειτα δικαιοτερος και επ' αλλω
εσσεαι. ου μεν γαρ τι νεμεσσητον βασιληα
ανδρ' απαρεσσασθαι οτε τις προτερος χαλεπηνη.
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
χαιρω σευ Λαερτιαδη τον μυθον ακουσας:
εν μοιρη γαρ παντα διικεο και κατελεξας.
ταυτα δ' εγων εθελω ομοσαι, κελεται δε με θυμος,
ουδ' επιορκησω προς δαιμονος. αυταρ Αχιλλευς
μιμνετω αυτοθι τειος επειγομενος περ Αρηος:
μιμνετε δ' αλλοι παντες αολλεες, οφρα κε δωρα
εκ κλισιης ελθησι και ορκια πιστα ταμωμεν.
σοι δ' αυτω τοδ' εγων επιτελλομαι ηδε κελευω:
κριναμενος κουρητας αριστηας Παναχαιων
δωρα εμης παρα νηος ενεικεμεν, οσς' Αχιληι
χθιζον υπεστημεν δωσειν, αγεμεν τε γυναικας.
Ταλθυβιος δε μοι ωκα κατα στρατον ευρυν Αχαιων
καπρον ετοιμασατω ταμεειν Διι τ' Ηελιω τε.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Ατρειδη κυδιστε αναξ ανδρων Αγαμεμνον
αλλοτε περ και μαλλον οφελλετε ταυτα πενεσθαι,
οπποτε τις μεταπαυσωλη πολεμοιο γενηται
και μενος ου τοσον ησιν ενι στηθεσσιν εμοισι.
νυν δ' οι μεν κεαται δεδαιγμενοι, ους εδαμασσεν
Εκτωρ Πριαμιδης, οτε οι Ζευς κυδος εδωκεν,
υμεις δ' ες βρωτυν οτρυνετον: η τ' αν εγωγε
νυν μεν ανωγοιμι πτολεμιζειν υιας Αχαιων
νηστιας ακμηνους, αμα δ' ηελιω καταδυντι
τευξεσθαι μεγα δορπον, επην τεισαιμεθα λωβην.
πριν δ' ου πως αν εμοιγε φιλον κατα λαιμον ιειη
ου ποσις ουδε βρωσις εταιρου τεθνηωτος
ος μοι ενι κλισιη δεδαιγμενος οξει χαλκω
κειται ανα προθυρον τετραμμενος, αμφι δ' εταιροι
μυρονται: το μοι ου τι μετα φρεσι ταυτα μεμηλεν,
αλλα φονος τε και αιμα και αργαλεος στονος ανδρων.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη πολυμητις Οδυσσευς:
ω Αχιλευ Πηληος υιε μεγα φερτατ' Αχαιων,
κρεισσων εις εμεθεν και φερτερος ουκ ολιγον περ
εγχει, εγω δε κε σειο νοηματι γε προβαλοιμην
πολλον, επει προτερος γενομην και πλειονα οιδα.
τω τοι επιτλητω κραδιη μυθοισιν εμοισιν.
αιψα τε φυλοπιδος πελεται κορος ανθρωποισιν,
ης τε πλειστην μεν καλαμην χθονι χαλκος εχευεν,
αμητος δ' ολιγιστος, επην κλινησι ταλαντα
Ζευς, ος τ' ανθρωπων ταμιης πολεμοιο τετυκται.
γαστερι δ' ου πως εστι νεκυν πενθησαι Αχαιους:
λιην γαρ πολλοι και επητριμοι ηματα παντα
πιπτουσιν: ποτε κεν τις αναπνευσειε πονοιο;
αλλα χρη τον μεν καταθαπτειν ος κε θανησι
νηλεα θυμον εχοντας επ' ηματι δακρυσαντας:
οσσοι δ' αν πολεμοιο περι στυγεροιο λιπωνται
μεμνησθαι ποσιος και εδητυος, οφρ' ετι μαλλον
ανδρασι δυσμενεεσσι μαχωμεθα νωλεμες αιει
εσσαμενοι χροι χαλκον ατειρεα. μηδε τις αλλην
λαων οτρυντυν ποτιδεγμενος ισχαναασθω:
ηδε γαρ οτρυντυς κακον εσσεται ος κε λιπηται
νηυσιν επ' Αργειων: αλλ' αθροοι ορμηθεντες
Τρωσιν εφ' ιπποδαμοισιν εγειρομεν οξυν Αρηα.
η, και Νεστορος υιας οπασσατο κυδαλιμοιο
Φυλειδην τε Μεγητα Θοαντα τε Μηριονην τε
και Κρειοντιαδην Λυκομηδεα και Μελανιππον:
βαν δ' ιμεν ες κλισιην Αγαμεμνονος Ατρειδαο.
αυτικ' επειθ' αμα μυθος εην, τετελεστο δε εργον:
επτα μεν εκ κλισιης τριποδας φερον, ους οι υπεστη,
αιθωνας δε λεβητας εεικοσι, δωδεκα δ' ιππους:
εκ δ' αγον αιψα γυναικας αμυμονα εργα ιδυιας
επτ', αταρ ογδοατην Βρισηιδα καλλιπαρηον.
χρυσου δε στησας Οδυσευς δεκα παντα ταλαντα
ηρχ', αμα δ' αλλοι δωρα φερον κουρητες Αχαιων.
και τα μεν εν μεσση αγορη θεσαν, αν δ' Αγαμεμνων
ιστατο: Ταλθυβιος δε θεω εναλιγκιος αυδην
καπρον εχων εν χερσι παριστατο ποιμενι λαων.
Ατρειδης δε ερυσσαμενος χειρεσσι μαχαιραν,
η οι παρ ξιφεος μεγα κουλεον αιεν αωρτο,
καπρου απο τριχας αρξαμενος Διι χειρας ανασχων
ευχετο: τοι δ' αρα παντες επ' αυτοφιν ειατο σιγη
Αργειοι κατα μοιραν ακουοντες βασιληος.
ευξαμενος δ' αρα ειπεν ιδων εις ουρανον ευρυν:
ιστω νυν Ζευς πρωτα θεων υπατος και αριστος
Γη τε και Ηελιος και Ερινυες, αι θ' υπο γαιαν
ανθρωπους τινυνται, οτις κ' επιορκον ομοσση,
μη μεν εγω κουρη Βρισηιδι χειρ' επενεικα,
ουτ' ευνης προφασιν κεχρημενος ουτε τευ αλλου.
αλλ' εμεν' απροτιμαστος ενι κλισιησιν εμησιν.
ει δε τι τωνδ' επιορκον εμοι θεοι αλγεα δοιεν
πολλα μαλ', οσσα διδουσιν οτις σφ' αλιτηται ομοσσας.
η, και απο στομαχον καπρου ταμε νηλει χαλκω.
τον μεν Ταλθυβιος πολιης αλος ες μεγα λαιτμα
ριψ' επιδινησας βοσιν ιχθυσιν: αυταρ Αχιλλευς
ανστας Αργειοισι φιλοπτολεμοισι μετηυδα:
Ζευ πατερ η μεγαλας ατας ανδρεσσι διδοισθα:
ουκ αν δη ποτε θυμον ενι στηθεσσιν εμοισιν
Ατρειδης ωρινε διαμπερες, ουδε κε κουρην
ηγεν εμευ αεκοντος αμηχανος: αλλα ποθι Ζευς
ηθελ' Αχαιοισιν θανατον πολεεσσι γενεσθαι.
νυν δ' ερχεσθ' επι δειπνον, ινα ξυναγωμεν Αρηα.
ως αρ' εφωνησεν, λυσεν δ' αγορην αιψηρην.
οι μεν αρ' εσκιδναντο εην επι νηα εκαστος,
δωρα δε Μυρμιδονες μεγαλητορες αμφεπενοντο,
βαν δ' επι νηα φεροντες Αχιλληος θειοιο.
και τα μεν εν κλισιησι θεσαν, καθισαν δε γυναικας,
ιππους δ' εις αγελην ελασαν θεραποντες αγαυοι.
Βρισηις δ' αρ' επειτ' ικελη χρυσεη Αφροδιτη
ως ιδε Πατροκλον δεδαιγμενον οξει χαλκω,
αμφ' αυτω χυμενη λιγ' εκωκυε, χερσι δ' αμυσσε
στηθεα τ' ηδ' απαλην δειρην ιδε καλα προσωπα.
ειπε δ' αρα κλαιουσα γυνη εικυια θεησι:
Πατροκλε μοι δειλη πλειστον κεχαρισμενε θυμω
ζωον μεν σε ελειπον εγω κλισιηθεν ιουσα,
νυν δε σε τεθνηωτα κιχανομαι ορχαμε λαων
αψ ανιους': ως μοι δεχεται κακον εκ κακου αιει.
ανδρα μεν ω εδοσαν με πατηρ και ποτνια μητηρ
ειδον προ πτολιος δεδαιγμενον οξει χαλκω,
τρεις τε κασιγνητους, τους μοι μια γεινατο μητηρ,
κηδειους, οι παντες ολεθριον ημαρ επεσπον.
ουδε μεν ουδε μ' εασκες, οτ' ανδρ' εμον ωκυς Αχιλλευς
εκτεινεν, περσεν δε πολιν θειοιο Μυνητος,
κλαιειν, αλλα μ' εφασκες Αχιλληος θειοιο
κουριδιην αλοχον θησειν, αξειν τ' ενι νηυσιν
ες Φθιην, δαισειν δε γαμον μετα Μυρμιδονεσσι.
τω ς' αμοτον κλαιω τεθνηοτα μειλιχον αιει.
ως εφατο κλαιους', επι δε στεναχοντο γυναικες
Πατροκλον προφασιν, σφων δ' αυτων κηδε' εκαστη.
αυτον δ' αμφι γεροντες Αχαιων ηγερεθοντο
λισσομενοι δειπνησαι: ο δ' ηρνειτο στεναχιζων:
λισσομαι, ει τις εμοιγε φιλων επιπειθεθ' εταιρων,
μη με πριν σιτοιο κελευετε μηδε ποτητος
ασασθαι φιλον ητορ, επει μ' αχος αινον ικανει:
δυντα δ' ες ηελιον μενεω και τλησομαι εμπης.
ως ειπων αλλους μεν απεσκεδασεν βασιληας,
δοιω δ' Ατρειδα μενετην και διος Οδυσσευς
Νεστωρ Ιδομενευς τε γερων θ' ιππηλατα Φοινιξ
τερποντες πυκινως ακαχημενον: ουδε τι θυμω
τερπετο, πριν πολεμου στομα δυμεναι αιματοεντος.
μνησαμενος δ' αδινως ανενεικατο φωνησεν τε:
η ρα νυ μοι ποτε και συ δυσαμμορε φιλταθ' εταιρων
αυτος ενι κλισιη λαρον παρα δειπνον εθηκας
αιψα και οτραλεως, οποτε σπερχοιατ' Αχαιοι
Τρωσιν εφ' ιπποδαμοισι φερειν πολυδακρυν Αρηα.
νυν δε συ μεν κεισαι δεδαιγμενος, αυταρ εμον κηρ
ακμηνον ποσιος και εδητυος ενδον εοντων
ση ποθη: ου μεν γαρ τι κακωτερον αλλο παθοιμι,
ουδ' ει κεν του πατρος αποφθιμενοιο πυθοιμην,
ος που νυν Φθιηφι τερεν κατα δακρυον ειβει
χητει τοιουδ' υιος: ο δ' αλλοδαπω ενι δημω
εινεκα ριγεδανης Ελενης Τρωσιν πολεμιζω:
ηε τον ος Σκυρω μοι ενι τρεφεται φιλος υιος,
ει που ετι ζωει γε Νεοπτολεμος θεοειδης.
πριν μεν γαρ μοι θυμος ενι στηθεσσιν εωλπει
οιον εμε φθισεσθαι απ' Αργεος ιπποβοτοιο
αυτου ενι Τροιη, σε δε τε Φθιην δε νεεσθαι,
ως αν μοι τον παιδα θοη ενι νηι μελαινη
Σκυροθεν εξαγαγοις και οι δειξειας εκαστα
κτησιν εμην δμωας τε και υψερεφες μεγα δωμα.
ηδη γαρ Πηληα γ' οιομαι η κατα παμπαν
τεθναμεν, η που τυτθον ετι ζωοντ' ακαχησθαι
γηραι τε στυγερω και εμην ποτιδεγμενον αιει
λυγρην αγγελιην, οτ' αποφθιμενοιο πυθηται.
ως εφατο κλαιων, επι δε στεναχοντο γεροντες,
μνησαμενοι τα εκαστος ενι μεγαροισιν ελειπον:
μυρομενους δ' αρα τους γε ιδων ελεησε Κρονιων,
αιψα δ' Αθηναιην επεα πτεροεντα προσηυδα:
τεκνον εμον, δη παμπαν αποιχεαι ανδρος εηος.
η νυ τοι ουκετι παγχυ μετα φρεσι μεμβλετ' Αχιλλευς;
κεινος ο γε προπαροιθε νεων ορθοκραιραων
ησται οδυρομενος εταρον φιλον: οι δε δη αλλοι
οιχονται μετα δειπνον, ο δ' ακμηνος και απαστος.
αλλ' ιθι οι νεκταρ τε και αμβροσιην ερατεινην
σταξον ενι στηθεσς', ινα μη μιν λιμος ικηται.
ως ειπων οτρυνε παρος μεμαυιαν Αθηνην:
η δ' αρπη εικυια τανυπτερυγι λιγυφωνω
ουρανου εκκατεπαλτο δι' αιθερος. αυταρ Αχαιοι
αυτικα θωρησσοντο κατα στρατον: η δ' Αχιληι
νεκταρ ενι στηθεσσι και αμβροσιην ερατεινην
σταξ', ινα μη μιν λιμος ατερπης γουναθ' ικοιτο:
αυτη δε προς πατρος ερισθενεος πυκινον δω
ωχετο, τοι δ' απανευθε νεων εχεοντο θοαων.
ως δ' οτε ταρφειαι νιφαδες Διος εκποτεονται
ψυχραι υπο ριπης αιθρηγενεος Βορεαο,
ως τοτε ταρφειαι κορυθες λαμπρον γανοωσαι
νηων εκφορεοντο και ασπιδες ομφαλοεσσαι
θωρηκες τε κραταιγυαλοι και μειλινα δουρα.
αιγλη δ' ουρανον ικε, γελασσε δε πασα περι χθων
χαλκου υπο στεροπης: υπο δε κτυπος ορνυτο ποσσιν
ανδρων: εν δε μεσοισι κορυσσετο διος Αχιλλευς.
του και οδοντων μεν καναχη πελε, τω δε οι οσσε
λαμπεσθην ως ει τε πυρος σελας, εν δε οι ητορ
δυν' αχος ατλητον: ο δ' αρα Τρωσιν μενεαινων
δυσετο δωρα θεου, τα οι Ηφαιστος καμε τευχων.
κνημιδας μεν πρωτα περι κνημησιν εθηκε
καλας αργυρεοισιν επισφυριοις αραρυιας:
δευτερον αυ θωρηκα περι στηθεσσιν εδυνεν.
αμφι δ' αρ' ωμοισιν βαλετο ξιφος αργυροηλον
χαλκεον: αυταρ επειτα σακος μεγα τε στιβαρον τε
ειλετο, του δ' απανευθε σελας γενετ' ηυτε μηνης.
ως δ' οτ' αν εκ ποντοιο σελας ναυτησι φανηη
καιομενοιο πυρος, το τε καιεται υψοθ' ορεσφι
σταθμω εν οιοπολω: τους δ' ουκ εθελοντας αελλαι
ποντον επ' ιχθυοεντα φιλων απανευθε φερουσιν:
ως απ' Αχιλληος σακεος σελας αιθερ' ικανε
καλου δαιδαλεου: περι δε τρυφαλειαν αειρας
κρατι θετο βριαρην: η δ' αστηρ ως απελαμπεν
ιππουρις τρυφαλεια, περισσειοντο δ' εθειραι
χρυσεαι, ας Ηφαιστος ιει λοφον αμφι θαμειας.
πειρηθη δ' εο αυτου εν εντεσι διος Αχιλλευς,
ει οι εφαρμοσσειε και εντρεχοι αγλαα γυια:
τω δ' ευτε πτερα γιγνετ', αειρε δε ποιμενα λαων.
εκ δ' αρα συριγγος πατρωιον εσπασατ' εγχος
βριθυ μεγα στιβαρον: το μεν ου δυνατ' αλλος Αχαιων
παλλειν, αλλα μιν οιος επιστατο πηλαι Αχιλλευς:
Πηλιαδα μελιην, την πατρι φιλω πορε Χειρων
Πηλιου εκ κορυφης φονον εμμεναι ηρωεσσιν:
ιππους δ' Αυτομεδων τε και Αλκιμος αμφιεποντες
ζευγνυον: αμφι δε καλα λεπαδν' εσαν, εν δε χαλινους
γαμφηλης εβαλον, κατα δ' ηνια τειναν οπισσω
κολλητον ποτι διφρον. ο δε μαστιγα φαεινην
χειρι λαβων αραρυιαν εφ' ιπποιιν ανορουσεν
Αυτομεδων: οπιθεν δε κορυσσαμενος βη Αχιλλευς
τευχεσι παμφαινων ως τ' ηλεκτωρ Υπεριων,
σμερδαλεον δ' ιπποισιν εκεκλετο πατρος εοιο:
Ξανθε τε και Βαλιε τηλεκλυτα τεκνα Ποδαργης
αλλως δη φραζεσθε σαωσεμεν ηνιοχηα
αψ Δαναων ες ομιλον επει χ' εωμεν πολεμοιο,
μηδ' ως Πατροκλον λιπετ' αυτοθι τεθνηωτα.
τον δ' αρ' υπο ζυγοφι προσεφη ποδας αιολος ιππος
Ξανθος, αφαρ δ' ημυσε καρηατι: πασα δε χαιτη
ζευγλης εξεριπουσα παρα ζυγον ουδας ικανεν:
αυδηεντα δ' εθηκε θεα λευκωλενος Ηρη:
και λιην ς' ετι νυν γε σαωσομεν οβριμ' Αχιλλευ:
αλλα τοι εγγυθεν ημαρ ολεθριον: ουδε τοι ημεις
αιτιοι, αλλα θεος τε μεγας και Μοιρα κραταιη.
ουδε γαρ ημετερη βραδυτητι τε νωχελιη τε
Τρωες απ' ωμοιιν Πατροκλου τευχε' ελοντο:
αλλα θεων ωριστος, ον ηυκομος τεκε Λητω,
εκταν' ενι προμαχοισι και Εκτορι κυδος εδωκε.
νωι δε και κεν αμα πνοιη Ζεφυροιο θεοιμεν,
ην περ ελαφροτατην φας' εμμεναι: αλλα σοι αυτω
μορσιμον εστι θεω τε και ανερι ιφι δαμηναι.
ως αρα φωνησαντος Ερινυες εσχεθον αυδην.
τον δε μεγ' οχθησας προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Ξανθε τι μοι θανατον μαντευεαι; ουδε τι σε χρη.
ευ νυ το οιδα και αυτος ο μοι μορος ενθαδ' ολεσθαι
νοσφι φιλου πατρος και μητερος: αλλα και εμπης
ου ληξω πριν Τρωας αδην ελασαι πολεμοιο.
η ρα, και εν πρωτοις ιαχων εχε μωνυχας ιππους.

======== Book 20 ========

ως οι μεν παρα νηυσι κορωνισι θωρησσοντο
αμφι σε Πηλεος υιε μαχης ακορητον Αχαιοι,
Τρωες δ' αυθ' ετερωθεν επι θρωσμω πεδιοιο:
Ζευς δε Θεμιστα κελευσε θεους αγορην δε καλεσσαι
κρατος απ' Ουλυμποιο πολυπτυχου: η δ' αρα παντη
φοιτησασα κελευσε Διος προς δωμα νεεσθαι.
ουτε τις ουν ποταμων απεην νοσφ' Ωκεανοιο,
ουτ' αρα νυμφαων αι τ' αλσεα καλα νεμονται
και πηγας ποταμων και πισεα ποιηεντα.
ελθοντες δ' ες δωμα Διος νεφεληγερεταο
ξεστης αιθουσησιν ενιζανον, ας Διι πατρι
Ηφαιστος ποιησεν ιδυιησι πραπιδεσσιν.
ως οι μεν Διος ενδον αγηγερατ': ουδ' ενοσιχθων
νηκουστησε θεας, αλλ' εξ αλος ηλθε μετ' αυτους,
ιζε δ' αρ' εν μεσσοισι, Διος δ' εξειρετο βουλην:
τιπτ' αυτ' αργικεραυνε θεους αγορην δε καλεσσας;
η τι περι Τρωων και Αχαιων μερμηριζεις;
των γαρ νυν αγχιστα μαχη πολεμος τε δεδηε.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
εγνως εννοσιγαιε εμην εν στηθεσι βουλην
ων ενεκα ξυναγειρα: μελουσι μοι ολλυμενοι περ.
αλλ' ητοι μεν εγω μενεω πτυχι Ουλυμποιο
ημενος, ενθ' οροων φρενα τερψομαι: οι δε δη αλλοι
ερχεσθ' οφρ' αν ικησθε μετα Τρωας και Αχαιους,
αμφοτεροισι δ' αρηγεθ' οπη νοος εστιν εκαστου.
ει γαρ Αχιλλευς οιος επι Τρωεσσι μαχειται
ουδε μινυνθ' εξουσι ποδωκεα Πηλειωνα.
και δε τι μιν και προσθεν υποτρομεεσκον ορωντες:
νυν δ' οτε δη και θυμον εταιρου χωεται αινως
δειδω μη και τειχος υπερμορον εξαλαπαξη.
ως εφατο Κρονιδης, πολεμον δ' αλιαστον εγειρε.
βαν δ' ιμεναι πολεμον δε θεοι διχα θυμον εχοντες:
Ηρη μεν μετ' αγωνα νεων και Παλλας Αθηνη
ηδε Ποσειδαων γαιηοχος ηδ' εριουνης
Ερμειας, ος επι φρεσι πευκαλιμησι κεκασται:
Ηφαιστος δ' αμα τοισι κιε σθενει βλεμεαινων
χωλευων, υπο δε κνημαι ρωοντο αραιαι.
ες δε Τρωας Αρης κορυθαιολος, αυταρ αμ' αυτω
Φοιβος ακερσεκομης ηδ' Αρτεμις ιοχεαιρα
Λητω τε Ξανθος τε φιλομειδης τ' Αφροδιτη.
ειος μεν ρ' απανευθε θεοι θνητων εσαν ανδρων,
τειος Αχαιοι μεν μεγα κυδανον, ουνεκ' Αχιλλευς
εξεφανη, δηρον δε μαχης επεπαυτ' αλεγεινης:
Τρωας δε τρομος αινος υπηλυθε γυια εκαστον
δειδιοτας, οθ' ορωντο ποδωκεα Πηλειωνα
τευχεσι λαμπομενον βροτολοιγω ισον Αρηι.
αυταρ επει μεθ' ομιλον Ολυμπιοι ηλυθον ανδρων,
ωρτο δ' Ερις κρατερη λαοσσοος, αυε δ' Αθηνη
στας' οτε μεν παρα ταφρον ορυκτην τειχεος εκτος,
αλλοτ' επ' ακταων εριδουπων μακρον αυτει.
αυε δ' Αρης ετερωθεν ερεμνη λαιλαπι ισος
οξυ κατ' ακροτατης πολιος Τρωεσσι κελευων,
αλλοτε παρ Σιμοεντι θεων επι Καλλικολωνη.
ως τους αμφοτερους μακαρες θεοι οτρυνοντες
συμβαλον, εν δ' αυτοις εριδα ρηγνυντο βαρειαν:
δεινον δε βροντησε πατηρ ανδρων τε θεων τε
υψοθεν: αυταρ νερθε Ποσειδαων ετιναξε
γαιαν απειρεσιην ορεων τ' αιπεινα καρηνα.
παντες δ' εσσειοντο ποδες πολυπιδακος Ιδης
και κορυφαι, Τρωων τε πολις και νηες Αχαιων.
εδεισεν δ' υπενερθεν αναξ ενερων Αιδωνευς,
δεισας δ' εκ θρονου αλτο και ιαχε, μη οι υπερθε
γαιαν αναρρηξειε Ποσειδαων ενοσιχθων,
οικια δε θνητοισι και αθανατοισι φανειη
σμερδαλε' ευρωεντα, τα τε στυγεουσι θεοι περ:
τοσσος αρα κτυπος ωρτο θεων εριδι ξυνιοντων.
ητοι μεν γαρ εναντα Ποσειδαωνος ανακτος
ιστατ' Απολλων Φοιβος εχων ια πτεροεντα,
αντα δ' Ενυαλιοιο θεα γλαυκωπις Αθηνη:
Ηρη δ' αντεστη χρυσηλακατος κελαδεινη
Αρτεμις ιοχεαιρα κασιγνητη εκατοιο:
Λητοι δ' αντεστη σωκος εριουνιος Ερμης,
αντα δ' αρ' Ηφαιστοιο μεγας ποταμος βαθυδινης,
ον Ξανθον καλεουσι θεοι, ανδρες δε Σκαμανδρον.
ως οι μεν θεοι αντα θεων ισαν: αυταρ Αχιλλευς
Εκτορος αντα μαλιστα λιλαιετο δυναι ομιλον
Πριαμιδεω: του γαρ ρα μαλιστα ε θυμος ανωγει
αιματος ασαι Αρηα ταλαυρινον πολεμιστην.
Αινειαν δ' ιθυς λαοσσοος ωρσεν Απολλων
αντια Πηλειωνος, ενηκε δε οι μενος ηυ:
υιει δε Πριαμοιο Λυκαονι εισατο φωνην:
τω μιν εεισαμενος προσεφη Διος υιος Απολλων:
Αινεια Τρωων βουληφορε που τοι απειλαι
ας Τρωων βασιλευσιν υπισχεο οινοποταζων
Πηλειδεω Αχιληος εναντιβιον πολεμιξειν;
τον δ' αυτ' Αινειας απαμειβομενος προσεειπε:
Πριαμιδη τι με ταυτα και ουκ εθελοντα κελευεις
αντια Πηλειωνος υπερθυμοιο μαχεσθαι;
ου μεν γαρ νυν πρωτα ποδωκεος αντ' Αχιληος
στησομαι, αλλ' ηδη με και αλλοτε δουρι φοβησεν
εξ Ιδης, οτε βουσιν επηλυθεν ημετερησι,
περσε δε Λυρνησσον και Πηδασον: αυταρ εμε Ζευς
ειρυσαθ', ος μοι επωρσε μενος λαιψηρα τε γουνα.
η κ' εδαμην υπο χερσιν Αχιλληος και Αθηνης,
η οι προσθεν ιουσα τιθει φαος ηδ' εκελευεν
εγχει χαλκειω Λελεγας και Τρωας εναιρειν.
τω ουκ εστ' Αχιληος εναντιον ανδρα μαχεσθαι:
αιει γαρ παρα εις γε θεων ος λοιγον αμυνει.
και δ' αλλως του γ' ιθυ βελος πετετ', ουδ' αποληγει
πριν χροος ανδρομεοιο διελθεμεν. ει δε θεος περ
ισον τεινειεν πολεμου τελος, ου κε μαλα ρεα
νικησει', ουδ' ει παγχαλκεος ευχεται ειναι.
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ Διος υιος Απολλων:
ηρως αλλ' αγε και συ θεοις αιειγενετησιν
ευχεο: και δε σε φασι Διος κουρης Αφροδιτης
εκγεγαμεν, κεινος δε χερειονος εκ θεου εστιν:
η μεν γαρ Διος εσθ', η δ' εξ αλιοιο γεροντος.
αλλ' ιθυς φερε χαλκον ατειρεα, μηδε σε παμπαν
λευγαλεοις επεεσσιν αποτρεπετω και αρειη.
ως ειπων εμπνευσε μενος μεγα ποιμενι λαων,
βη δε δια προμαχων κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω.
ουδ' ελαθ' Αγχισαο παις λευκωλενον Ηρην
αντια Πηλειωνος ιων ανα ουλαμον ανδρων:
η δ' αμυδις στησασα θεους μετα μυθον εειπε:
φραζεσθον δη σφωι Ποσειδαον και Αθηνη
εν φρεσιν υμετερησιν, οπως εσται ταδε εργα.
Αινειας οδ' εβη κεκορυθμενος αιθοπι χαλκω
αντια Πηλειωνος, ανηκε δε Φοιβος Απολλων.
αλλ' αγεθ', ημεις περ μιν αποτρωπωμεν οπισσω
αυτοθεν, η τις επειτα και ημειων Αχιληι
παρσταιη, δοιη δε κρατος μεγα, μηδε τι θυμω
δευεσθω, ινα ειδη ο μιν φιλεουσιν αριστοι
αθανατων, οι δ' αυτ' ανεμωλιοι οι το παρος περ
Τρωσιν αμυνουσιν πολεμον και δηιοτητα.
παντες δ' Ουλυμποιο κατηλθομεν αντιοωντες
τησδε μαχης, ινα μη τι μετα Τρωεσσι παθησι
σημερον: υστερον αυτε τα πεισεται ασσα οι αισα
γιγνομενω επενησε λινω οτε μιν τεκε μητηρ.
ει δ' Αχιλευς ου ταυτα θεων εκ πευσεται ομφης
δεισετ' επειθ', οτε κεν τις εναντιβιον θεος ελθη
εν πολεμω: χαλεποι δε θεοι φαινεσθαι εναργεις.
την δ' ημειβετ' επειτα Ποσειδαων ενοσιχθων:
Ηρη μη χαλεπαινε παρ' εκ νοον: ουδε τι σε χρη.
ουκ αν εγωγ' εθελοιμι θεους εριδι ξυνελασσαι
ημεας τους αλλους, επει η πολυ φερτεροι ειμεν:
αλλ' ημεις μεν επειτα καθεζωμεσθα κιοντες
εκ πατου ες σκοπιην, πολεμος δ' ανδρεσσι μελησει.
ει δε κ' Αρης αρχωσι μαχης η Φοιβος Απολλων,
η Αχιλη' ισχωσι και ουκ ειωσι μαχεσθαι,
αυτικ' επειτα και αμμι παρ' αυτοθι νεικος ορειται
φυλοπιδος: μαλα δ' ωκα διακρινθεντας οιω
αψ ιμεν Ουλυμπον δε θεων μεθ' ομηγυριν αλλων
ημετερης υπο χερσιν αναγκαιηφι δαμεντας.
ως αρα φωνησας ηγησατο κυανοχαιτης
τειχος ες αμφιχυτον Ηρακληος θειοιο
υψηλον, το ρα οι Τρωες και Παλλας Αθηνη
ποιεον, οφρα το κητος υπεκπροφυγων αλεαιτο,
οπποτε μιν σευαιτο απ' ηιονος πεδιον δε.
ενθα Ποσειδαων κατ' αρ' εζετο και θεοι αλλοι,
αμφι δ' αρ' αρρηκτον νεφελην ωμοισιν εσαντο:
οι δ' ετερωσε καθιζον επ' οφρυσι Καλλικολωνης
αμφι σε ηιε Φοιβε και Αρηα πτολιπορθον.
ως οι μεν ρ' εκατερθε καθηατο μητιοωντες
βουλας: αρχεμεναι δε δυσηλεγεος πολεμοιο
οκνεον αμφοτεροι, Ζευς δ' ημενος υψι κελευε.
των δ' απαν επλησθη πεδιον και λαμπετο χαλκω
ανδρων ηδ' ιππων: καρκαιρε δε γαια ποδεσσιν
ορνυμενων αμυδις. δυο δ' ανερες εξοχ' αριστοι
ες μεσον αμφοτερων συνιτην μεμαωτε μαχεσθαι
Αινειας τ' Αγχισιαδης και διος Αχιλλευς.
Αινειας δε πρωτος απειλησας εβεβηκει
νευσταζων κορυθι βριαρη: αταρ ασπιδα θουριν
προσθεν εχε στερνοιο, τινασσε δε χαλκεον εγχος.
Πηλειδης δ' ετερωθεν εναντιον ωρτο λεων ως
σιντης, ον τε και ανδρες αποκταμεναι μεμαασιν
αγρομενοι πας δημος: ο δε πρωτον μεν ατιζων
ερχεται, αλλ' οτε κεν τις αρηιθοων αιζηων
δουρι βαλη εαλη τε χανων, περι τ' αφρος οδοντας
γιγνεται, εν δε τε οι κραδιη στενει αλκιμον ητορ,
ουρη δε πλευρας τε και ισχια αμφοτερωθεν
μαστιεται, εε δ' αυτον εποτρυνει μαχεσασθαι,
γλαυκιοων δ' ιθυς φερεται μενει, ην τινα πεφνη
ανδρων, η αυτος φθιεται πρωτω εν ομιλω:
ως Αχιλη' οτρυνε μενος και θυμος αγηνωρ
αντιον ελθεμεναι μεγαλητορος Αινειαο.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
τον προτερος προσεειπε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
Αινεια τι συ τοσσον ομιλου πολλον επελθων
εστης; η σε γε θυμος εμοι μαχεσασθαι ανωγει
ελπομενον Τρωεσσιν αναξειν ιπποδαμοισι
τιμης της Πριαμου; αταρ ει κεν εμ' εξεναριξης,
ου τοι τουνεκα γε Πριαμος γερας εν χερι θησει:
εισιν γαρ οι παιδες, ο δ' εμπεδος ουδ' αεσιφρων.
η νυ τι τοι Τρωες τεμενος ταμον εξοχον αλλων
καλον φυταλιης και αρουρης, οφρα νεμηαι
αι κεν εμε κτεινης; χαλεπως δε ς' εολπα το ρεξειν.
ηδη μεν σε γε φημι και αλλοτε δουρι φοβησαι.
η ου μεμνη οτε περ σε βοων απο μουνον εοντα
σευα κατ' Ιδαιων ορεων ταχεεσσι ποδεσσι
καρπαλιμως; τοτε δ' ου τι μετατροπαλιζεο φευγων.
ενθεν δ' ες Λυρνησσον υπεκφυγες: αυταρ εγω την
περσα μεθορμηθεις συν Αθηνη και Διι πατρι,
ληιαδας δε γυναικας ελευθερον ημαρ απουρας
ηγον: αταρ σε Ζευς ερρυσατο και θεοι αλλοι.
αλλ' ου νυν ερυεσθαι οιομαι, ως ενι θυμω
βαλλεαι: αλλα ς' εγωγ' αναχωρησαντα κελευω
ες πληθυν ιεναι, μηδ' αντιος ιστας' εμειο,
πριν τι κακον παθεειν: ρεχθεν δε τε νηπιος εγνω.
τον δ' αυτ' Αινειας απαμειβετο φωνησεν τε:
Πηλειδη μη δη επεεσσι με νηπυτιον ως
ελπεο δειδιξεσθαι, επει σαφα οιδα και αυτος
ημεν κερτομιας ηδ' αισυλα μυθησασθαι.
ιδμεν δ' αλληλων γενεην, ιδμεν δε τοκηας
προκλυτ' ακουοντες επεα θνητων ανθρωπων:
οψει δ' ουτ' αρ πω συ εμους ιδες ουτ' αρ' εγω σους.
φασι σε μεν Πηληος αμυμονος εκγονον ειναι,
μητρος δ' εκ Θετιδος καλλιπλοκαμου αλοσυδνης:
αυταρ εγων υιος μεγαλητορος Αγχισαο
ευχομαι εκγεγαμεν, μητηρ δε μοι εστ' Αφροδιτη:
των δη νυν ετεροι γε φιλον παιδα κλαυσονται
σημερον: ου γαρ φημ' επεεσσι γε νηπυτιοισιν
ωδε διακρινθεντε μαχης εξαπονεεσθαι.
ει δ' εθελεις και ταυτα δαημεναι, οφρ' ευ ειδης
ημετερην γενεην, πολλοι δε μιν ανδρες ισασι:
Δαρδανον αυ πρωτον τεκετο νεφεληγερετα Ζευς,
κτισσε δε Δαρδανιην, επει ου πω Ιλιος ιρη
εν πεδιω πεπολιστο πολις μεροπων ανθρωπων,
αλλ' εθ' υπωρειας ωκεον πολυπιδακος Ιδης.
Δαρδανος αυ τεκεθ' υιον Εριχθονιον βασιληα,
ος δη αφνειοτατος γενετο θνητων ανθρωπων:
του τρισχιλιαι ιπποι ελος κατα βουκολεοντο
θηλειαι, πωλοισιν αγαλλομεναι αταλησι.
ταων και Βορεης ηρασσατο βοσκομεναων,
ιππω δ' εισαμενος παρελεξατο κυανοχαιτη:
αι δ' υποκυσαμεναι ετεκον δυοκαιδεκα πωλους.
αι δ' οτε μεν σκιρτωεν επι ζειδωρον αρουραν,
ακρον επ' ανθερικων καρπον θεον ουδε κατεκλων:
αλλ' οτε δη σκιρτωεν επ' ευρεα νωτα θαλασσης,
ακρον επι ρηγμινος αλος πολιοιο θεεσκον.
Τρωα δ' Εριχθονιος τεκετο Τρωεσσιν ανακτα:
Τρωος δ' αυ τρεις παιδες αμυμονες εξεγενοντο
Ιλος τ' Ασσαρακος τε και αντιθεος Γανυμηδης,
ος δη καλλιστος γενετο θνητων ανθρωπων:
τον και ανηρειψαντο θεοι Διι οινοχοευειν
καλλεος εινεκα οιο ιν' αθανατοισι μετειη.
Ιλος δ' αυ τεκεθ' υιον αμυμονα Λαομεδοντα:
Λαομεδων δ' αρα Τιθωνον τεκετο Πριαμον τε
Λαμπον τε Κλυτιον θ' Ικεταονα τ' οζον Αρηος:
Ασσαρακος δε Καπυν, ο δ' αρ' Αγχισην τεκε παιδα:
αυταρ εμ' Αγχισης, Πριαμος δ' ετεχ' Εκτορα διον.
ταυτης τοι γενεης τε και αιματος ευχομαι ειναι.
Ζευς δ' αρετην ανδρεσσιν οφελλει τε μινυθει τε
οππως κεν εθελησιν: ο γαρ καρτιστος απαντων.
αλλ' αγε μηκετι ταυτα λεγωμεθα νηπυτιοι ως
εσταοτ' εν μεσση υσμινη δηιοτητος.
εστι γαρ αμφοτεροισιν ονειδεα μυθησασθαι
πολλα μαλ', ουδ' αν νηυς εκατοζυγος αχθος αροιτο.
στρεπτη δε γλωσς' εστι βροτων, πολεες δ' ενι μυθοι
παντοιοι, επεων δε πολυς νομος ενθα και ενθα.
οπποιον κ' ειπησθα επος, τοιον κ' επακουσαις.
αλλα τι η εριδας και νεικεα νωιν αναγκη
νεικειν αλληλοισιν εναντιον ως τε γυναικας,
αι τε χολωσαμεναι εριδος περι θυμοβοροιο
νεικευς' αλληλησι μεσην ες αγυιαν ιουσαι
πολλ' ετεα τε και ουκι: χολος δε τε και τα κελευει.
αλκης δ' ου μ' επεεσσιν αποτρεψεις μεμαωτα
πριν χαλκω μαχεσασθαι εναντιον: αλλ' αγε θασσον
γευσομεθ' αλληλων χαλκηρεσιν εγχειησιν.
η ρα και εν δεινω σακει ηλασεν οβριμον εγχος
σμερδαλεω: μεγα δ' αμφι σακος μυκε δουρος ακωκη.
Πηλειδης δε σακος μεν απο εο χειρι παχειη
εσχετο ταρβησας: φατο γαρ δολιχοσκιον εγχος
ρεα διελευσεσθαι μεγαλητορος Αινειαο
νηπιος, ουδ' ενοησε κατα φρενα και κατα θυμον
ως ου ρηιδι' εστι θεων ερικυδεα δωρα
ανδρασι γε θνητοισι δαμημεναι ουδ' υποεικειν.
ουδε τοτ' Αινειαο δαιφρονος οβριμον εγχος
ρηξε σακος: χρυσος γαρ ερυκακε, δωρα θεοιο:
αλλα δυω μεν ελασσε δια πτυχας, αι δ' αρ' ετι τρεις
ησαν, επει πεντε πτυχας ηλασε κυλλοποδιων,
τας δυο χαλκειας, δυο δ' ενδοθι κασσιτεροιο,
την δε μιαν χρυσην, τη ρ' εσχετο μειλινον εγχος.
δευτερος αυτ' Αχιλευς προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλεν Αινειαο κατ' ασπιδα παντος' εισην
αντυγ' υπο πρωτην, η λεπτοτατος θεε χαλκος,
λεπτοτατη δ' επεην ρινος βοος: η δε δια προ
Πηλιας ηιξεν μελιη, λακε δ' ασπις υπ' αυτης.
Αινειας δ' εαλη και απο εθεν ασπιδ' ανεσχε
δεισας: εγχειη δ' αρ' υπερ νωτου ενι γαιη
εστη ιεμενη, δια δ' αμφοτερους ελε κυκλους
ασπιδος αμφιβροτης: ο δ' αλευαμενος δορυ μακρον
εστη, καδ δ' αχος οι χυτο μυριον οφθαλμοισι,
ταρβησας ο οι αγχι παγη βελος. αυταρ Αχιλλευς
εμμεμαως επορουσεν ερυσσαμενος ξιφος οξυ
σμερδαλεα ιαχων: ο δε χερμαδιον λαβε χειρι
Αινειας, μεγα εργον, ο ου δυο γ' ανδρε φεροιεν,
οιοι νυν βροτοι εις': ο δε μιν ρεα παλλε και οιος.
ενθα κεν Αινειας μεν επεσσυμενον βαλε πετρω
η κορυθ' ηε σακος, το οι ηρκεσε λυγρον ολεθρον,
τον δε κε Πηλειδης σχεδον αορι θυμον απηυρα,
ει μη αρ' οξυ νοησε Ποσειδαων ενοσιχθων:
αυτικα δ' αθανατοισι θεοις μετα μυθον εειπεν:
ω ποποι η μοι αχος μεγαλητορος Αινειαο,
ος ταχα Πηλειωνι δαμεις Αιδος δε κατεισι
πειθομενος μυθοισιν Απολλωνος εκατοιο
νηπιος, ουδε τι οι χραισμησει λυγρον ολεθρον.
αλλα τι η νυν ουτος αναιτιος αλγεα πασχει
μαψ ενεκ' αλλοτριων αχεων, κεχαρισμενα δ' αιει
δωρα θεοισι διδωσι τοι ουρανον ευρυν εχουσιν;
αλλ' αγεθ' ημεις περ μιν υπεκ θανατου αγαγωμεν,
μη πως και Κρονιδης κεχολωσεται, αι κεν Αχιλλευς
τονδε κατακτεινη: μοριμον δε οι εστ' αλεασθαι,
οφρα μη ασπερμος γενεη και αφαντος οληται
Δαρδανου, ον Κρονιδης περι παντων φιλατο παιδων
οι εθεν εξεγενοντο γυναικων τε θνηταων.
ηδη γαρ Πριαμου γενεην εχθηρε Κρονιων:
νυν δε δη Αινειαο βιη Τρωεσσιν αναξει
και παιδων παιδες, τοι κεν μετοπισθε γενωνται.
τον δ' ημειβετ' επειτα βοωπις ποτνια Ηρη:
εννοσιγαι', αυτος συ μετα φρεσι σησι νοησον
Αινειαν η κεν μιν ερυσσεαι η κεν εασης
Πηλειδη Αχιληι δαμημεναι, εσθλον εοντα.
ητοι μεν γαρ νωι πολεας ωμοσσαμεν ορκους
πασι μετ' αθανατοισιν εγω και Παλλας Αθηνη
μη ποτ' επι Τρωεσσιν αλεξησειν κακον ημαρ,
μηδ' οποτ' αν Τροιη μαλερω πυρι πασα δαηται
καιομενη, καιωσι δ' αρηιοι υιες Αχαιων.
αυταρ επει το γ' ακουσε Ποσειδαων ενοσιχθων,
βη ρ' ιμεν αν τε μαχην και ανα κλονον εγχειαων,
ιξε δ' οθ' Αινειας ηδ' ο κλυτος ηεν Αχιλλευς.
αυτικα τω μεν επειτα κατ' οφθαλμων χεεν αχλυν
Πηλειδη Αχιληι: ο δε μελιην ευχαλκον
ασπιδος εξερυσεν μεγαλητορος Αινειαο:
και την μεν προπαροιθε ποδων Αχιληος εθηκεν,
Αινειαν δ' εσσευεν απο χθονος υψος' αειρας.
πολλας δε στιχας ηρωων, πολλας δε και ιππων
Αινειας υπεραλτο θεου απο χειρος ορουσας,
ιξε δ' επ' εσχατιην πολυαικος πολεμοιο,
ενθα τε Καυκωνες πολεμον μετα θωρησσοντο.
τω δε μαλ' εγγυθεν ηλθε Ποσειδαων ενοσιχθων,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αινεια, τις ς' ωδε θεων ατεοντα κελευει
αντια Πηλειωνος υπερθυμοιο μαχεσθαι,
ος σευ αμα κρεισσων και φιλτερος αθανατοισιν;
αλλ' αναχωρησαι οτε κεν συμβλησεαι αυτω,
μη και υπερ μοιραν δομον Αιδος εισαφικηαι.
αυταρ επει κ' Αχιλευς θανατον και ποτμον επισπη,
θαρσησας δη επειτα μετα πρωτοισι μαχεσθαι:
ου μεν γαρ τις ς' αλλος Αχαιων εξεναριξει.
ως ειπων λιπεν αυτοθ', επει διεπεφραδε παντα.
αιψα δ' επειτ' Αχιληος απ' οφθαλμων σκεδας' αχλυν
θεσπεσιην: ο δ' επειτα μεγ' εξιδεν οφθαλμοισιν,
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω ποποι η μεγα θαυμα τοδ' οφθαλμοισιν ορωμαι:
εγχος μεν τοδε κειται επι χθονος, ουδε τι φωτα
λευσσω, τω εφεηκα κατακταμεναι μενεαινων.
η ρα και Αινειας φιλος αθανατοισι θεοισιν
ηεν: αταρ μιν εφην μαψ αυτως ευχεταασθαι.
ερρετω: ου οι θυμος εμευ ετι πειρηθηναι
εσσεται, ος και νυν φυγεν ασμενος εκ θανατοιο.
αλλ' αγε δη Δαναοισι φιλοπτολεμοισι κελευσας
των αλλων Τρωων πειρησομαι αντιος ελθων.
η, και επι στιχας αλτο, κελευε δε φωτι εκαστω:
μηκετι νυν Τρωων εκας εστατε διοι Αχαιοι,
αλλ' αγ' ανηρ αντ' ανδρος ιτω, μεματω δε μαχεσθαι.
αργαλεον δε μοι εστι και ιφθιμω περ εοντι
τοσσουσδ' ανθρωπους εφεπειν και πασι μαχεσθαι:
ουδε κ' Αρης, ος περ θεος αμβροτος, ουδε κ' Αθηνη
τοσσησδ' υσμινης εφεποι στομα και πονεοιτο:
αλλ' οσσον μεν εγω δυναμαι χερσιν τε ποσιν τε
και σθενει, ου μ' ετι φημι μεθησεμεν ουδ' ηβαιον,
αλλα μαλα στιχος ειμι διαμπερες, ουδε τιν' οιω
Τρωων χαιρησειν, ος τις σχεδον εγχεος ελθη.
ως φατ' εποτρυνων: Τρωεσσι δε φαιδιμος Εκτωρ
κεκλεθ' ομοκλησας, φατο δ' ιμεναι αντ' Αχιληος:
Τρωες υπερθυμοι μη δειδιτε Πηλειωνα.
και κεν εγω επεεσσι και αθανατοισι μαχοιμην,
εγχει δ' αργαλεον, επει η πολυ φερτεροι εισιν.
ουδ' Αχιλευς παντεσσι τελος μυθοις επιθησει,
αλλα το μεν τελεει, το δε και μεσσηγυ κολουει.
του δ' εγω αντιος ειμι και ει πυρι χειρας εοικεν,
ει πυρι χειρας εοικε, μενος δ' αιθωνι σιδηρω.
ως φατ' εποτρυνων, οι δ' αντιοι εγχε' αειραν
Τρωες: των δ' αμυδις μιχθη μενος, ωρτο δ' αυτη.
και τοτ' αρ' Εκτορα ειπε παραστας Φοιβος Απολλων:
Εκτορ μηκετι παμπαν Αχιλληι προμαχιζε,
αλλα κατα πληθυν τε και εκ φλοισβοιο δεδεξο,
μη πως ς' ηε βαλη ηε σχεδον αορι τυψη.
ως εφαθ', Εκτωρ δ' αυτις εδυσετο ουλαμον ανδρων
ταρβησας, οτ' ακουσε θεου οπα φωνησαντος.
εν δ' Αχιλευς Τρωεσσι θορε φρεσιν ειμενος αλκην
σμερδαλεα ιαχων, πρωτον δ' ελεν Ιφιτιωνα
εσθλον Οτρυντειδην πολεων ηγητορα λαων,
ον νυμφη τεκε νηις Οτρυντηι πτολιπορθω
Τμωλω υπο νιφοεντι Υδης εν πιονι δημω:
τον δ' ιθυς μεμαωτα βαλ' εγχει διος Αχιλλευς
μεσσην κακ κεφαλην: η δ' ανδιχα πασα κεασθη,
δουπησεν δε πεσων, ο δ' επευξατο διος Αχιλλευς:
κεισαι Οτρυντειδη παντων εκπαγλοτατ' ανδρων:
ενθαδε τοι θανατος, γενεη δε τοι εστ' επι λιμνη
Γυγαιη, οθι τοι τεμενος πατρωιον εστιν
Υλλω επ' ιχθυοεντι και Ερμω δινηεντι.
ως εφατ' ευχομενος, τον δε σκοτος οσσε καλυψε.
τον μεν Αχαιων ιπποι επισσωτροις δατεοντο
πρωτη εν υσμινη: ο δ' επ' αυτω Δημολεοντα
εσθλον αλεξητηρα μαχης Αντηνορος υιον
νυξε κατα κροταφον, κυνεης δια χαλκοπαρηου.
ουδ' αρα χαλκειη κορυς εσχεθεν, αλλα δι' αυτης
αιχμη ιεμενη ρηξ' οστεον, εγκεφαλος δε
ενδον απας πεπαλακτο: δαμασσε δε μιν μεμαωτα.
Ιπποδαμαντα δ' επειτα καθ' ιππων αιξαντα
προσθεν εθεν φευγοντα μεταφρενον ουτασε δουρι.
αυταρ ο θυμον αισθε και ηρυγεν, ως οτε ταυρος
ηρυγεν ελκομενος Ελικωνιον αμφι ανακτα
κουρων ελκοντων: γανυται δε τε τοις ενοσιχθων:
ως αρα τον γ' ερυγοντα λιπ' οστεα θυμος αγηνωρ:
αυταρ ο βη συν δουρι μετ' αντιθεον Πολυδωρον
Πριαμιδην. τον δ' ου τι πατηρ ειασκε μαχεσθαι,
ουνεκα οι μετα παισι νεωτατος εσκε γονοιο,
και οι φιλτατος εσκε, ποδεσσι δε παντας ενικα
δη τοτε νηπιεησι ποδων αρετην αναφαινων
θυνε δια προμαχων, ειος φιλον ωλεσε θυμον.
τον βαλε μεσσον ακοντι ποδαρκης διος Αχιλλευς
νωτα παραισσοντος, οθι ζωστηρος οχηες
χρυσειοι συνεχον και διπλοος ηντετο θωρηξ:
αντικρυ δε διεσχε παρ' ομφαλον εγχεος αιχμη,
γνυξ δ' εριπ' οιμωξας, νεφελη δε μιν αμφεκαλυψε
κυανεη, προτι οι δ' ελαβ' εντερα χερσι λιασθεις.
Εκτωρ δ' ως ενοησε κασιγνητον Πολυδωρον
εντερα χερσιν εχοντα λιαζομενον ποτι γαιη
καρ ρα οι οφθαλμων κεχυτ' αχλυς: ουδ' αρ' ετ' ετλη
δηρον εκας στρωφασθ', αλλ' αντιος ηλθ' Αχιληι
οξυ δορυ κραδαων φλογι εικελος: αυταρ Αχιλλευς
ως ειδ', ως ανεπαλτο, και ευχομενος επος ηυδα:
εγγυς ανηρ ος εμον γε μαλιστ' εσεμασσατο θυμον,
ος μοι εταιρον επεφνε τετιμενον: ουδ' αν ετι δην
αλληλους πτωσσοιμεν ανα πτολεμοιο γεφυρας.
η, και υποδρα ιδων προσεφωνεεν Εκτορα διον:
ασσον ιθ' ως κεν θασσον ολεθρου πειραθ' ικηαι.
τον δ' ου ταρβησας προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
Πηλειδη μη δη επεεσσι με νηπυτιον ως
ελπεο δειδιξεσθαι, επει σαφα οιδα και αυτος
ημεν κερτομιας ηδ' αισυλα μυθησασθαι.
οιδα δ' οτι συ μεν εσθλος, εγω δε σεθεν πολυ χειρων.
αλλ' ητοι μεν ταυτα θεων εν γουνασι κειται,
αι κε σε χειροτερος περ εων απο θυμον ελωμαι
δουρι βαλων, επει η και εμον βελος οξυ παροιθεν.
η ρα, και αμπεπαλων προιει δορυ, και το γ' Αθηνη
πνοιη Αχιλληος παλιν ετραπε κυδαλιμοιο
ηκα μαλα ψυξασα: το δ' αψ ικεθ' Εκτορα διον,
αυτου δε προπαροιθε ποδων πεσεν. αυταρ Αχιλλευς
εμμεμαως επορουσε κατακταμεναι μενεαινων,
σμερδαλεα ιαχων: τον δ' εξηρπαξεν Απολλων
ρεια μαλ' ως τε θεος, εκαλυψε δ' αρ' ηερι πολλη.
τρις μεν επειτ' επορουσε ποδαρκης διος Αχιλλευς
εγχει χαλκειω, τρις δ' ηερα τυψε βαθειαν.
αλλ' οτε δη το τεταρτον επεσσυτο δαιμονι ισος,
δεινα δ' ομοκλησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
εξ αυ νυν εφυγες θανατον κυον: η τε τοι αγχι
ηλθε κακον: νυν αυτε ς' ερυσατο Φοιβος Απολλων,
ω μελλεις ευχεσθαι ιων ες δουπον ακοντων.
η θην ς' εξανυω γε και υστερον αντιβολησας,
ει που τις και εμοιγε θεων επιταρροθος εστι.
νυν αυ τους αλλους επιεισομαι, ον κε κιχειω.
ως ειπων Δρυοπ' ουτα κατ' αυχενα μεσσον ακοντι:
ηριπε δε προπαροιθε ποδων: ο δε τον μεν εασε,
Δημουχον δε Φιλητοριδην ηυν τε μεγαν τε
καγ γονυ δουρι βαλων ηρυκακε. τον μεν επειτα
ουταζων ξιφει μεγαλω εξαινυτο θυμον:
αυταρ ο Λαογονον και Δαρδανον υιε Βιαντος
αμφω εφορμηθεις εξ ιππων ωσε χαμαζε,
τον μεν δουρι βαλων, τον δε σχεδον αορι τυψας.
Τρωα δ' Αλαστοριδην, ο μεν αντιος ηλυθε γουνων,
ει πως ευ πεφιδοιτο λαβων και ζωον αφειη
μηδε κατακτεινειεν ομηλικιην ελεησας,
νηπιος, ουδε το ηδη ο ου πεισεσθαι εμελλεν:
ου γαρ τι γλυκυθυμος ανηρ ην ουδ' αγανοφρων,
αλλα μαλ' εμμεμαως: ο μεν ηπτετο χειρεσι γουνων
ιεμενος λισσεσθ', ο δε φασγανω ουτα καθ' ηπαρ:
εκ δε οι ηπαρ ολισθεν, αταρ μελαν αιμα κατ' αυτου
κολπον ενεπλησεν: τον δε σκοτος οσσε καλυψε
θυμου δευομενον: ο δε Μουλιον ουτα παραστας
δουρι κατ' ους: ειθαρ δε δι' ουατος ηλθ' ετεροιο
αιχμη χαλκειη: ο δ' Αγηνορος υιον Εχεκλον
μεσσην κακ κεφαλην ξιφει ηλασε κωπηεντι,
παν δ' υπεθερμανθη ξιφος αιματι: τον δε κατ' οσσε
ελλαβε πορφυρεος θανατος και μοιρα κραταιη.
Δευκαλιωνα δ' επειθ', ινα τε ξυνεχουσι τενοντες
αγκωνος, τη τον γε φιλης δια χειρος επειρεν
αιχμη χαλκειη: ο δε μιν μενε χειρα βαρυνθεις
προσθ' οροων θανατον: ο δε φασγανω αυχενα θεινας
τηλ' αυτη πηληκι καρη βαλε: μυελος αυτε
σφονδυλιων εκπαλθ', ο δ' επι χθονι κειτο τανυσθεις.
αυταρ ο βη ρ' ιεναι μετ' αμυμονα Πειρεω υιον
Ριγμον, ος εκ Θρηκης εριβωλακος ειληλουθει:
τον βαλε μεσσον ακοντι, παγη δ' εν νηδυι χαλκος,
ηριπε δ' εξ οχεων: ο δ' Αρηιθοον θεραποντα
αψ ιππους στρεψαντα μεταφρενον οξει δουρι
νυξ', απο δ' αρματος ωσε: κυκηθησαν δε οι ιπποι.
ως δ' αναμαιμαει βαθε' αγκεα θεσπιδαες πυρ
ουρεος αζαλεοιο, βαθεια δε καιεται υλη,
παντη τε κλονεων ανεμος φλογα ειλυφαζει,
ως ο γε παντη θυνε συν εγχει δαιμονι ισος
κτεινομενους εφεπων: ρεε δ' αιματι γαια μελαινα.
ως δ' οτε τις ζευξη βοας αρσενας ευρυμετωπους
τριβεμεναι κρι λευκον ευκτιμενη εν αλωη,
ριμφα τε λεπτ' εγενοντο βοων υπο ποσς' εριμυκων,
ως υπ' Αχιλληος μεγαθυμου μωνυχες ιπποι
στειβον ομου νεκυας τε και ασπιδας: αιματι δ' αξων
νερθεν απας πεπαλακτο και αντυγες αι περι διφρον,
ας αρ' αφ' ιππειων οπλεων ραθαμιγγες εβαλλον
αι τ' απ' επισσωτρων: ο δε ιετο κυδος αρεσθαι
Πηλειδης, λυθρω δε παλασσετο χειρας ααπτους.

======== Book 21 ========

αλλ' οτε δη πορον ιξον ευρρειος ποταμοιο
Ξανθου δινηεντος, ον αθανατος τεκετο Ζευς,
ενθα διατμηξας τους μεν πεδιον δε διωκε
προς πολιν, η περ Αχαιοι ατυζομενοι φοβεοντο
ηματι τω προτερω, οτε μαινετο φαιδιμος Εκτωρ:
τη ρ' οι γε προχεοντο πεφυζοτες, ηερα δ' Ηρη
πιτνα προσθε βαθειαν ερυκεμεν: ημισεες δε
ες ποταμον ειλευντο βαθυρροον αργυροδινην,
εν δ' επεσον μεγαλω παταγω, βραχε δ' αιπα ρεεθρα,
οχθαι δ' αμφι περι μεγαλ' ιαχον: οι δ' αλαλητω
εννεον ενθα και ενθα ελισσομενοι περι δινας.
ως δ' οθ' υπο ριπης πυρος ακριδες ηερεθονται
φευγεμεναι ποταμον δε: το δε φλεγει ακαματον πυρ
ορμενον εξαιφνης, ται δε πτωσσουσι καθ' υδωρ:
ως υπ' Αχιλληος Ξανθου βαθυδινηεντος
πλητο ροος κελαδων επιμιξ ιππων τε και ανδρων.
αυταρ ο διογενης δορυ μεν λιπεν αυτου επ' οχθη
κεκλιμενον μυρικησιν, ο δ' εσθορε δαιμονι ισος
φασγανον οιον εχων, κακα δε φρεσι μηδετο εργα,
τυπτε δ' επιστροφαδην: των δε στονος ορνυτ' αεικης
αορι θεινομενων, ερυθαινετο δ' αιματι υδωρ.
ως δ' υπο δελφινος μεγακητεος ιχθυες αλλοι
φευγοντες πιμπλασι μυχους λιμενος ευορμου
δειδιοτες: μαλα γαρ τε κατεσθιει ον κε λαβησιν:
ως Τρωες ποταμοιο κατα δεινοιο ρεεθρα
πτωσσον υπο κρημνους. ο δ' επει καμε χειρας εναιρων,
ζωους εκ ποταμοιο δυωδεκα λεξατο κουρους
ποινην Πατροκλοιο Μενοιτιαδαο θανοντος:
τους εξηγε θυραζε τεθηποτας ηυτε νεβρους,
δησε δ' οπισσω χειρας ευτμητοισιν ιμασι,
τους αυτοι φορεεσκον επι στρεπτοισι χιτωσι,
δωκε δ' εταιροισιν καταγειν κοιλας επι νηας.
αυταρ ο αψ επορουσε δαιζεμεναι μενεαινων.
ενθ' υιι Πριαμοιο συνηντετο Δαρδανιδαο
εκ ποταμου φευγοντι Λυκαονι, τον ρα ποτ' αυτος
ηγε λαβων εκ πατρος αλωης ουκ εθελοντα
εννυχιος προμολων: ο δ' ερινεον οξει χαλκω
ταμνε νεους ορπηκας, ιν' αρματος αντυγες ειεν:
τω δ' αρ' ανωιστον κακον ηλυθε διος Αχιλλευς.
και τοτε μεν μιν Λημνον ευκτιμενην επερασσε
νηυσιν αγων, αταρ υιος Ιησονος ωνον εδωκε:
κειθεν δε ξεινος μιν ελυσατο πολλα δ' εδωκεν
Ιμβριος Ηετιων, πεμψεν δ' ες διαν Αρισβην:
ενθεν υπεκπροφυγων πατρωιον ικετο δωμα.
ενδεκα δ' ηματα θυμον ετερπετο οισι φιλοισιν
ελθων εκ Λημνοιο: δυωδεκατη δε μιν αυτις
χερσιν Αχιλληος θεος εμβαλεν, ος μιν εμελλε
πεμψειν εις Αιδαο και ουκ εθελοντα νεεσθαι.
τον δ' ως ουν ενοησε ποδαρκης διος Αχιλλευς
γυμνον ατερ κορυθος τε και ασπιδος, ουδ' εχεν εγχος,
αλλα τα μεν ρ' απο παντα χαμαι βαλε: τειρε γαρ ιδρως
φευγοντ' εκ ποταμου, καματος δ' υπο γουνατ' εδαμνα:
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω ποποι η μεγα θαυμα τοδ' οφθαλμοισιν ορωμαι:
η μαλα δη Τρωες μεγαλητορες ους περ επεφνον
αυτις αναστησονται υπο ζοφου ηεροεντος,
οιον δη και οδ' ηλθε φυγων υπο νηλεες ημαρ
Λημνον ες ηγαθεην πεπερημενος: ουδε μιν εσχε
ποντος αλος πολιης, ο πολεας αεκοντας ερυκει.
αλλ' αγε δη και δουρος ακωκης ημετεροιο
γευσεται, οφρα ιδωμαι ενι φρεσιν ηδε δαειω
η αρ' ομως και κειθεν ελευσεται, η μιν ερυξει
γη φυσιζοος, η τε κατα κρατερον περ ερυκει.
ως ορμαινε μενων: ο δε οι σχεδον ηλθε τεθηπως
γουνων αψασθαι μεμαως, περι δ' ηθελε θυμω
εκφυγεειν θανατον τε κακον και κηρα μελαιναν.
ητοι ο μεν δορυ μακρον ανεσχετο διος Αχιλλευς
ουταμεναι μεμαως, ο δ' υπεδραμε και λαβε γουνων
κυψας: εγχειη δ' αρ' υπερ νωτου ενι γαιη
εστη ιεμενη χροος αμεναι ανδρομεοιο.
αυταρ ο τη ετερη μεν ελων ελλισσετο γουνων,
τη δ' ετερη εχεν εγχος ακαχμενον ουδε μεθιει:
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
γουνουμαι ς' Αχιλευ: συ δε μ' αιδεο και μ' ελεησον:
αντι τοι ειμ' ικεταο διοτρεφες αιδοιοιο:
παρ γαρ σοι πρωτω πασαμην Δημητερος ακτην
ηματι τω οτε μ' ειλες ευκτιμενη εν αλωη,
και μ' επερασσας ανευθεν αγων πατρος τε φιλων τε
Λημνον ες ηγαθεην, εκατομβοιον δε τοι ηλφον.
νυν δε λυμην τρις τοσσα πορων: ηως δε μοι εστιν
ηδε δυωδεκατη, οτ' ες Ιλιον ειληλουθα
πολλα παθων: νυν αυ με τεης εν χερσιν εθηκε
μοιρ' ολοη: μελλω που απεχθεσθαι Διι πατρι,
ος με σοι αυτις δωκε: μινυνθαδιον δε με μητηρ
γεινατο Λαοθοη θυγατηρ Αλταο γεροντος
Αλτεω, ος Λελεγεσσι φιλοπτολεμοισιν ανασσει
Πηδασον αιπηεσσαν εχων επι Σατνιοεντι.
του δ' εχε θυγατερα Πριαμος, πολλας δε και αλλας:
της δε δυω γενομεσθα, συ δ' αμφω δειροτομησεις,
ητοι τον πρωτοισι μετα πρυλεεσσι δαμασσας
αντιθεον Πολυδωρον, επει βαλες οξει δουρι:
νυν δε δη ενθαδ' εμοι κακον εσσεται: ου γαρ οιω
σας χειρας φευξεσθαι, επει ρ' επελασσε γε δαιμων.
αλλο δε τοι ερεω, συ δ' ενι φρεσι βαλλεο σησι:
μη με κτειν', επει ουχ ομογαστριος Εκτορος ειμι,
ος τοι εταιρον επεφνεν ενηεα τε κρατερον τε.
ως αρα μιν Πριαμοιο προσηυδα φαιδιμος υιος
λισσομενος επεεσσιν, αμειλικτον δ' οπ' ακουσε:
νηπιε μη μοι αποινα πιφαυσκεο μηδ' αγορευε:
πριν μεν γαρ Πατροκλον επισπειν αισιμον ημαρ
τοφρα τι μοι πεφιδεσθαι ενι φρεσι φιλτερον ηεν
Τρωων, και πολλους ζωους ελον ηδ' επερασσα:
νυν δ' ουκ εσθ' ος τις θανατον φυγη ον κε θεος γε
Ιλιου προπαροιθεν εμης εν χερσι βαλησι
και παντων Τρωων, περι δ' αυ Πριαμοιο γε παιδων.
αλλα φιλος θανε και συ: τι η ολοφυρεαι ουτως;
κατθανε και Πατροκλος, ο περ σεο πολλον αμεινων.
ουχ οραας οιος και εγω καλος τε μεγας τε;
πατρος δ' ειμ' αγαθοιο, θεα δε με γεινατο μητηρ:
αλλ' επι τοι και εμοι θανατος και μοιρα κραταιη:
εσσεται η ηως η δειλη η μεσον ημαρ
οπποτε τις και εμειο Αρη εκ θυμον εληται
η ο γε δουρι βαλων η απο νευρηφιν οιστω.
ως φατο, του δ' αυτου λυτο γουνατα και φιλον ητορ:
εγχος μεν ρ' αφεηκεν, ο δ' εζετο χειρε πετασσας
αμφοτερας: Αχιλευς δε ερυσσαμενος ξιφος οξυ
τυψε κατα κληιδα παρ' αυχενα, παν δε οι εισω
δυ ξιφος αμφηκες: ο δ' αρα πρηνης επι γαιη
κειτο ταθεις, εκ δ' αιμα μελαν ρεε, δευε δε γαιαν.
τον δ' Αχιλευς ποταμον δε λαβων ποδος ηκε φερεσθαι,
και οι επευχομενος επεα πτεροεντ' αγορευεν:
ενταυθοι νυν κεισο μετ' ιχθυσιν, οι ς' ωτειλην
αιμ' απολιχμησονται ακηδεες: ουδε σε μητηρ
ενθεμενη λεχεεσσι γοησεται, αλλα Σκαμανδρος
οισει δινηεις εισω αλος ευρεα κολπον:
θρωσκων τις κατα κυμα μελαιναν φριχ' υπαιξει
ιχθυς, ος κε φαγησι Λυκαονος αργετα δημον.
φθειρεσθ' εις ο κεν αστυ κιχειομεν Ιλιου ιρης
υμεις μεν φευγοντες, εγω δ' οπιθεν κεραιζων.
ουδ' υμιν ποταμος περ ευρροος αργυροδινης
αρκεσει, ω δη δηθα πολεας ιερευετε ταυρους,
ζωους δ' εν δινησι καθιετε μωνυχας ιππους.
αλλα και ως ολεεσθε κακον μορον, εις ο κε παντες
τισετε Πατροκλοιο φονον και λοιγον Αχαιων,
ους επι νηυσι θοησιν επεφνετε νοσφιν εμειο.
ως αρ' εφη, ποταμος δε χολωσατο κηροθι μαλλον,
ορμηνεν δ' ανα θυμον οπως παυσειε πονοιο
διον Αχιλληα, Τρωεσσι δε λοιγον αλαλκοι.
τοφρα δε Πηλεος υιος εχων δολιχοσκιον εγχος
Αστεροπαιω επαλτο κατακταμεναι μενεαινων
υιει Πηλεγονος: τον δ' Αξιος ευρυρεεθρος
γεινατο και Περιβοια Ακεσσαμενοιο θυγατρων
πρεσβυτατη: τη γαρ ρα μιγη ποταμος βαθυδινης.
τω ρ' Αχιλευς επορουσεν, ο δ' αντιος εκ ποταμοιο
εστη εχων δυο δουρε: μενος δε οι εν φρεσι θηκε
Ξανθος, επει κεχολωτο δαικταμενων αιζηων,
τους Αχιλευς εδαιζε κατα ροον ουδ' ελεαιρεν.
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
τον προτερος προσεειπε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
τις ποθεν εις ανδρων ο μευ ετλης αντιος ελθειν;
δυστηνων δε τε παιδες εμω μενει αντιοωσι.
τον δ' αυ Πηλεγονος προσεφωνεε φαιδιμος υιος:
Πηλειδη μεγαθυμε τι η γενεην ερεεινεις;
ειμ' εκ Παιονιης εριβωλου τηλοθ' εουσης
Παιονας ανδρας αγων δολιχεγχεας: ηδε δε μοι νυν
ηως ενδεκατη οτε Ιλιον ειληλουθα.
αυταρ εμοι γενεη εξ Αξιου ευρυ ρεοντος
Αξιου, ος καλλιστον υδωρ επι γαιαν ιησιν,
ος τεκε Πηλεγονα κλυτον εγχει: τον δ' εμε φασι
γεινασθαι: νυν αυτε μαχωμεθα φαιδιμ' Αχιλλευ.
ως φατ' απειλησας, ο δ' ανεσχετο διος Αχιλλευς
Πηλιαδα μελιην: ο δ' αμαρτη δουρασιν αμφις
ηρως Αστεροπαιος, επει περιδεξιος ηεν.
και ρ' ετερω μεν δουρι σακος βαλεν, ουδε δια προ
ρηξε σακος: χρυσος γαρ ερυκακε δωρα θεοιο:
τω δ' ετερω μιν πηχυν επιγραβδην βαλε χειρος
δεξιτερης, συτο δ' αιμα κελαινεφες: η δ' υπερ αυτου
γαιη ενεστηρικτο λιλαιομενη χροος ασαι.
δευτερος αυτ' Αχιλευς μελιην ιθυπτιωνα
Αστεροπαιω εφηκε κατακταμεναι μενεαινων.
και του μεν ρ' αφαμαρτεν, ο δ' υψηλην βαλεν οχθην,
μεσσοπαγες δ' αρ' εθηκε κατ' οχθης μειλινον εγχος.
Πηλειδης δ' αορ οξυ ερυσσαμενος παρα μηρου
αλτ' επι οι μεμαως: ο δ' αρα μελιην Αχιληος
ου δυνατ' εκ κρημνοιο ερυσσαι χειρι παχειη.
τρις μεν μιν πελεμιξεν ερυσσασθαι μενεαινων,
τρις δε μεθηκε βιης: το δε τετρατον ηθελε θυμω
αξαι επιγναμψας δορυ μειλινον Αιακιδαο,
αλλα πριν Αχιλευς σχεδον αορι θυμον απηυρα.
γαστερα γαρ μιν τυψε παρ' ομφαλον, εκ δ' αρα πασαι
χυντο χαμαι χολαδες: τον δε σκοτος οσσε καλυψεν
ασθμαινοντ': Αχιλευς δ' αρ' ενι στηθεσσιν ορουσας
τευχεα τ' εξεναριξε και ευχομενος επος ηυδα:
κεις' ουτως: χαλεπον τοι ερισθενεος Κρονιωνος
παισιν εριζεμεναι ποταμοιο περ εκγεγαωτι.
φησθα συ μεν ποταμου γενος εμμεναι ευρυ ρεοντος,
αυταρ εγω γενεην μεγαλου Διος ευχομαι ειναι.
τικτε μ' ανηρ πολλοισιν ανασσων Μυρμιδονεσσι
Πηλευς Αιακιδης: ο δ' αρ' Αιακος εκ Διος ηεν.
τω κρεισσων μεν Ζευς ποταμων αλιμυρηεντων,
κρεισσων αυτε Διος γενεη ποταμοιο τετυκται.
και γαρ σοι ποταμος γε παρα μεγας, ει δυναται τι
χραισμειν: αλλ' ουκ εστι Διι Κρονιωνι μαχεσθαι,
τω ουδε κρειων Αχελωιος ισοφαριζει,
ουδε βαθυρρειταο μεγα σθενος Ωκεανοιο,
εξ ου περ παντες ποταμοι και πασα θαλασσα
και πασαι κρηναι και φρειατα μακρα ναουσιν:
αλλα και ος δειδοικε Διος μεγαλοιο κεραυνον
δεινην τε βροντην, οτ' απ' ουρανοθεν σμαραγηση.
η ρα, και εκ κρημνοιο ερυσσατο χαλκεον εγχος,
τον δε κατ' αυτοθι λειπεν, επει φιλον ητορ απηυρα,
κειμενον εν ψαμαθοισι, διαινε δε μιν μελαν υδωρ.
τον μεν αρ' εγχελυες τε και ιχθυες αμφεπενοντο
δημον ερεπτομενοι επινεφριδιον κειροντες:
αυταρ ο βη ρ' ιεναι μετα Παιονας ιπποκορυστας,
οι ρ' ετι παρ ποταμον πεφοβηατο δινηεντα,
ως ειδον τον αριστον ενι κρατερη υσμινη
χερς' υπο Πηλειδαο και αορι ιφι δαμεντα.
ενθ' ελε Θερσιλοχον τε Μυδωνα τε Αστυπυλον τε
Μνησον τε Θρασιον τε και Αινιον ηδ' Οφελεστην:
και νυ κ' ετι πλεονας κτανε Παιονας ωκυς Αχιλλευς,
ει μη χωσαμενος προσεφη ποταμος βαθυδινης
ανερι εισαμενος, βαθεης δ' εκ φθεγξατο δινης:
ω Αχιλευ, περι μεν κρατεεις, περι δ' αισυλα ρεζεις
ανδρων: αιει γαρ τοι αμυνουσιν θεοι αυτοι.
ει τοι Τρωας εδωκε Κρονου παις παντας ολεσσαι,
εξ εμεθεν γ' ελασας πεδιον κατα μερμερα ρεζε:
πληθει γαρ δη μοι νεκυων ερατεινα ρεεθρα,
ουδε τι πη δυναμαι προχεειν ροον εις αλα διαν
στεινομενος νεκυεσσι, συ δε κτεινεις αιδηλως.
αλλ' αγε δη και εασον: αγη μ' εχει ορχαμε λαων.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
εσται ταυτα Σκαμανδρε διοτρεφες, ως συ κελευεις.
Τρωας δ' ου πριν ληξω υπερφιαλους εναριζων,
πριν ελσαι κατα αστυ και Εκτορι πειρηθηναι
αντιβιην, η κεν με δαμασσεται, η κεν εγω τον.
ως ειπων Τρωεσσιν επεσσυτο δαιμονι ισος:
και τοτ' Απολλωνα προσεφη ποταμος βαθυδινης:
ω ποποι αργυροτοξε Διος τεκος ου συ γε βουλας
ειρυσαο Κρονιωνος, ο τοι μαλα πολλ' επετελλε
Τρωσι παρεσταμεναι και αμυνειν, εις ο κεν ελθη
δειελος οψε δυων, σκιαση δ' εριβωλον αρουραν.
η, και Αχιλλευς μεν δουρικλυτος ενθορε μεσσω
κρημνου απαιξας: ο δ' επεσσυτο οιδματι θυων,
παντα δ' ορινε ρεεθρα κυκωμενος, ωσε δε νεκρους
πολλους, οι ρα κατ' αυτον αλις εσαν, ους κταν' Αχιλλευς
τους εκβαλλε θυραζε μεμυκως ηυτε ταυρος
χερσον δε: ζωους δε σαω κατα καλα ρεεθρα,
κρυπτων εν δινησι βαθειησιν μεγαλησι.
δεινον δ' αμφ' Αχιληα κυκωμενον ιστατο κυμα,
ωθει δ' εν σακει πιπτων ροος: ουδε ποδεσσιν
ειχε στηριξασθαι: ο δε πτελεην ελε χερσιν
ευφυεα μεγαλην: η δ' εκ ριζων εριπουσα
κρημνον απαντα διωσεν, επεσχε δε καλα ρεεθρα
οζοισιν πυκινοισι, γεφυρωσεν δε μιν αυτον
εισω πας' εριπους': ο δ' αρ' εκ δινης ανορουσας
ηιξεν πεδιοιο ποσι κραιπνοισι πετεσθαι
δεισας: ουδε τ' εληγε θεος μεγας, ωρτο δ' επ' αυτω
ακροκελαινιοων, ινα μιν παυσειε πονοιο
διον Αχιλληα, Τρωεσσι δε λοιγον αλαλκοι.
Πηλειδης δ' απορουσεν οσον τ' επι δουρος ερωη,
αιετου οιματ' εχων μελανος του θηρητηρος,
ος θ' αμα καρτιστος τε και ωκιστος πετεηνων:
τω εικως ηιξεν, επι στηθεσσι δε χαλκος
σμερδαλεον κοναβιζεν: υπαιθα δε τοιο λιασθεις
φευγ', ο δ' οπισθε ρεων επετο μεγαλω ορυμαγδω.
ως δ' οτ' ανηρ οχετηγος απο κρηνης μελανυδρου
αμ φυτα και κηπους υδατι ροον ηγεμονευη
χερσι μακελλαν εχων, αμαρης εξ εχματα βαλλων:
του μεν τε προρεοντος υπο ψηφιδες απασαι
οχλευνται: το δε τ' ωκα κατειβομενον κελαρυζει
χωρω ενι προαλει, φθανει δε τε και τον αγοντα:
ως αιει Αχιληα κιχησατο κυμα ροοιο
και λαιψηρον εοντα: θεοι δε τε φερτεροι ανδρων.
οσσακι δ' ορμησειε ποδαρκης διος Αχιλλευς
στηναι εναντιβιον και γνωμεναι ει μιν απαντες
αθανατοι φοβεουσι, τοι ουρανον ευρυν εχουσι,
τοσσακι μιν μεγα κυμα διιπετεος ποταμοιο
πλαζ' ωμους καθυπερθεν: ο δ' υψοσε ποσσιν επηδα
θυμω ανιαζων: ποταμος δ' υπο γουνατ' εδαμνα
λαβρος υπαιθα ρεων, κονιην δ' υπερεπτε ποδοιιν.
Πηλειδης δ' ωμωξεν ιδων εις ουρανον ευρυν:
Ζευ πατερ ως ου τις με θεων ελεεινον υπεστη
εκ ποταμοιο σαωσαι: επειτα δε και τι παθοιμι.
αλλος δ' ου τις μοι τοσον αιτιος Ουρανιωνων,
αλλα φιλη μητηρ, η με ψευδεσσιν εθελγεν:
η μ' εφατο Τρωων υπο τειχει θωρηκταων
λαιψηροις ολεεσθαι Απολλωνος βελεεσσιν.
ως μ' οφελ' Εκτωρ κτειναι ος ενθαδε γ' ετραφ' αριστος:
τω κ' αγαθος μεν επεφν', αγαθον δε κεν εξεναριξε:
νυν δε με λευγαλεω θανατω ειμαρτο αλωναι
ερχθεντ' εν μεγαλω ποταμω ως παιδα συφορβον,
ον ρα τ' εναυλος αποερση χειμωνι περωντα.
ως φατο, τω δε μαλ' ωκα Ποσειδαων και Αθηνη
στητην εγγυς ιοντε, δεμας δ' ανδρεσσιν εικτην,
χειρι δε χειρα λαβοντες επιστωσαντ' επεεσσι.
τοισι δε μυθων ηρχε Ποσειδαων ενοσιχθων:
Πηλειδη μητ' αρ τι λιην τρεε μητε τι ταρβει:
τοιω γαρ τοι νωι θεων επιταρροθω ειμεν
Ζηνος επαινησαντος εγω και Παλλας Αθηνη:
ως ου τοι ποταμω γε δαμημεναι αισιμον εστιν,
αλλ' οδε μεν ταχα λωφησει, συ δε εισεαι αυτος:
αυταρ τοι πυκινως υποθησομεθ' αι κε πιθηαι:
μη πριν παυειν χειρας ομοιιου πολεμοιο
πριν κατα Ιλιοφι κλυτα τειχεα λαον εελσαι
Τρωικον, ος κε φυγησι: συ δ' Εκτορι θυμον απουρας
αψ επι νηας ιμεν: διδομεν δε τοι ευχος αρεσθαι.
τω μεν αρ' ως ειποντε μετ' αθανατους απεβητην:
αυταρ ο βη, μεγα γαρ ρα θεων οτρυνεν εφετμη,
ες πεδιον: το δε παν πληθ' υδατος εκχυμενοιο,
πολλα δε τευχεα καλα δαι κταμενων αιζηων
πλωον και νεκυες: του δ' υψοσε γουνατ' επηδα
προς ροον αισσοντος αν' ιθυν, ουδε μιν ισχεν
ευρυ ρεων ποταμος: μεγα γαρ σθενος εμβαλ' Αθηνη.
ουδε Σκαμανδρος εληγε το ον μενος, αλλ' ετι μαλλον
χωετο Πηλειωνι, κορυσσε δε κυμα ροοιο
υψος' αειρομενος, Σιμοεντι δε κεκλετ' αυσας:
φιλε κασιγνητε σθενος ανερος αμφοτεροι περ
σχωμεν, επει ταχα αστυ μεγα Πριαμοιο ανακτος
εκπερσει, Τρωες δε κατα μοθον ου μενεουσιν.
αλλ' επαμυνε ταχιστα, και εμπιπληθι ρεεθρα
υδατος εκ πηγεων, παντας δ' οροθυνον εναυλους,
ιστη δε μεγα κυμα, πολυν δ' ορυμαγδον ορινε
φιτρων και λαων, ινα παυσομεν αγριον ανδρα
ος δη νυν κρατεει, μεμονεν δ' ο γε ισα θεοισι.
φημι γαρ ουτε βιην χραισμησεμεν ουτε τι ειδος
ουτε τα τευχεα καλα, τα που μαλα νειοθι λιμνης
κεισεθ' υπ' ιλυος κεκαλυμμενα: καδ δε μιν αυτον
ειλυσω ψαμαθοισιν αλις χεραδος περιχευας
μυριον, ουδε οι οστε' επιστησονται Αχαιοι
αλλεξαι: τοσσην οι ασιν καθυπερθε καλυψω.
αυτου οι και σημα τετευξεται, ουδε τι μιν χρεω
εσται τυμβοχοης, οτε μιν θαπτωσιν Αχαιοι.
η, και επωρτ' Αχιληι κυκωμενος υψοσε θυων
μορμυρων αφρω τε και αιματι και νεκυεσσι.
πορφυρεον δ' αρα κυμα διιπετεος ποταμοιο
ιστατ' αειρομενον, κατα δ' ηρεε Πηλειωνα:
Ηρη δε μεγ' αυσε περιδεισας' Αχιληι
μη μιν αποερσειε μεγας ποταμος βαθυδινης,
αυτικα δ' Ηφαιστον προσεφωνεεν ον φιλον υιον:
ορσεο κυλλοποδιον εμον τεκος: αντα σεθεν γαρ
Ξανθον δινηεντα μαχη ηισκομεν ειναι:
αλλ' επαμυνε ταχιστα, πιφαυσκεο δε φλογα πολλην.
αυταρ εγω Ζεφυροιο και αργεσταο Νοτοιο
εισομαι εξ αλοθεν χαλεπην ορσουσα θυελλαν,
η κεν απο Τρωων κεφαλας και τευχεα κηαι
φλεγμα κακον φορεουσα: συ δε Ξανθοιο παρ' οχθας
δενδρεα και', εν δ' αυτον ιει πυρι: μη δε σε παμπαν
μειλιχιοις επεεσσιν αποτρεπετω και αρειη:
μη δε πριν αποπαυε τεον μενος, αλλ' οποτ' αν δη
φθεγξομ' εγων ιαχουσα, τοτε σχειν ακαματον πυρ.
ως εφαθ', Ηφαιστος δε τιτυσκετο θεσπιδαες πυρ.
πρωτα μεν εν πεδιω πυρ δαιετο, καιε δε νεκρους
πολλους, οι ρα κατ' αυτον αλις εσαν, ους κταν' Αχιλλευς:
παν δ' εξηρανθη πεδιον, σχετο δ' αγλαον υδωρ.
ως δ' οτ' οπωρινος Βορεης νεοαρδε' αλωην
αιψ' αγξηρανη: χαιρει δε μιν ος τις εθειρη:
ως εξηρανθη πεδιον παν, καδ δ' αρα νεκρους
κηεν: ο δ' ες ποταμον τρεψε φλογα παμφανοωσαν.
καιοντο πτελεαι τε και ιτεαι ηδε μυρικαι,
καιετο δε λωτος τε ιδε θρυον ηδε κυπειρον,
τα περι καλα ρεεθρα αλις ποταμοιο πεφυκει:
τειροντ' εγχελυες τε και ιχθυες οι κατα δινας,
οι κατα καλα ρεεθρα κυβιστων ενθα και ενθα
πνοιη τειρομενοι πολυμητιος Ηφαιστοιο.
καιετο δ' ις ποταμοιο επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζεν:
Ηφαιστ', ου τις σοι γε θεων δυνατ' αντιφεριζειν,
ουδ' αν εγω σοι γ' ωδε πυρι φλεγεθοντι μαχοιμην.
ληγ' εριδος, Τρωας δε και αυτικα διος Αχιλλευς
αστεος εξελασειε: τι μοι εριδος και αρωγης;
φη πυρι καιομενος, ανα δ' εφλυε καλα ρεεθρα.
ως δε λεβης ζει ενδον επειγομενος πυρι πολλω
κνισην μελδομενος απαλοτρεφεος σιαλοιο
παντοθεν αμβολαδην, υπο δε ξυλα καγκανα κειται,
ως του καλα ρεεθρα πυρι φλεγετο, ζεε δ' υδωρ:
ουδ' εθελε προρεειν, αλλ' ισχετο: τειρε δ' αυτμη
Ηφαιστοιο βιηφι πολυφρονος. αυταρ ο γ' Ηρην
πολλα λισσομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Ηρη τιπτε σος υιος εμον ροον εχραε κηδειν
εξ αλλων; ου μεν τοι εγω τοσον αιτιος ειμι
οσσον οι αλλοι παντες, οσοι Τρωεσσιν αρωγοι.
αλλ' ητοι μεν εγων αποπαυσομαι ει συ κελευεις,
παυεσθω δε και ουτος: εγω δ' επι και τοδ' ομουμαι,
μη ποτ' επι Τρωεσσιν αλεξησειν κακον ημαρ,
μη δ' οποτ' αν Τροιη μαλερω πυρι πασα δαηται
καιομενη, καιωσι δ' αρηιοι υιες Αχαιων.
αυταρ επει το γ' ακουσε θεα λευκωλενος Ηρη,
αυτικ' αρ' Ηφαιστον προσεφωνεεν ον φιλον υιον:
Ηφαιστε σχεο τεκνον αγακλεες: ου γαρ εοικεν
αθανατον θεον ωδε βροτων ενεκα στυφελιζειν.
ως εφαθ', Ηφαιστος δε κατεσβεσε θεσπιδαες πυρ,
αψορρον δ' αρα κυμα κατεσσυτο καλα ρεεθρα.
αυταρ επει Ξανθοιο δαμη μενος, οι μεν επειτα
παυσασθην, Ηρη γαρ ερυκακε χωομενη περ:
εν δ' αλλοισι θεοισιν ερις πεσε βεβριθυια
αργαλεη, διχα δε σφιν ενι φρεσι θυμος αητο:
συν δ' επεσον μεγαλω παταγω, βραχε δ' ευρεια χθων,
αμφι δε σαλπιγξεν μεγας ουρανος. αιε δε Ζευς
ημενος Ουλυμπω: εγελασσε δε οι φιλον ητορ
γηθοσυνη, οθ' ορατο θεους εριδι ξυνιοντας.
ενθ' οι γ' ουκετι δηρον αφεστασαν: ηρχε γαρ Αρης
ρινοτορος, και πρωτος Αθηναιη επορουσε
χαλκεον εγχος εχων, και ονειδειον φατο μυθον:
τιπτ' αυτ' ω κυναμυια θεους εριδι ξυνελαυνεις
θαρσος αητον εχουσα, μεγας δε σε θυμος ανηκεν;
η ου μεμνη οτε Τυδειδην Διομηδε' ανηκας
ουταμεναι, αυτη δε πανοψιον εγχος ελουσα
ιθυς εμευ ωσας, δια δε χροα καλον εδαψας;
τω ς' αυ νυν οιω αποτισεμεν οσσα εοργας.
ως ειπων ουτησε κατ' αιγιδα θυσσανοεσσαν
σμερδαλεην, ην ουδε Διος δαμνησι κεραυνος:
τη μιν Αρης ουτησε μιαιφονος εγχει μακρω.
η δ' αναχασσαμενη λιθον ειλετο χειρι παχειη
κειμενον εν πεδιω μελανα τρηχυν τε μεγαν τε,
τον ρ' ανδρες προτεροι θεσαν εμμεναι ουρον αρουρης:
τω βαλε θουρον Αρηα κατ' αυχενα, λυσε δε γυια.
επτα δ' επεσχε πελεθρα πεσων, εκονισε δε χαιτας,
τευχεα τ' αμφαραβησε: γελασσε δε Παλλας Αθηνη,
και οι επευχομενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
νηπυτι' ουδε νυ πω περ επεφρασω οσσον αρειων
ευχομ' εγων εμεναι, οτι μοι μενος ισοφαριζεις.
ουτω κεν της μητρος ερινυας εξαποτινοις,
η τοι χωομενη κακα μηδεται ουνεκ' Αχαιους
καλλιπες, αυταρ Τρωσιν υπερφιαλοισιν αμυνεις.
ως αρα φωνησασα παλιν τρεπεν οσσε φαεινω:
τον δ' αγε χειρος ελουσα Διος θυγατηρ Αφροδιτη
πυκνα μαλα στεναχοντα: μογις δ' εσαγειρετο θυμον.
την δ' ως ουν ενοησε θεα λευκωλενος Ηρη,
αυτικ' Αθηναιην επεα πτεροεντα προσηυδα:
ω ποποι αιγιοχοιο Διος τεκος Ατρυτωνη
και δ' αυθ' η κυναμυια αγει βροτολοιγον Αρηα
δηιου εκ πολεμοιο κατα κλονον: αλλα μετελθε.
ως φατ', Αθηναιη δε μετεσσυτο, χαιρε δε θυμω,
και ρ' επιεισαμενη προς στηθεα χειρι παχειη
ηλασε: της δ' αυτου λυτο γουνατα και φιλον ητορ.
τω μεν αρ' αμφω κειντο επι χθονι πουλυβοτειρη,
η δ' αρ' επευχομενη επεα πτεροεντ' αγορευε:
τοιουτοι νυν παντες οσοι Τρωεσσιν αρωγοι
ειεν, οτ' Αργειοισι μαχοιατο θωρηκτησιν,
ωδε τε θαρσαλεοι και τλημονες, ως Αφροδιτη
ηλθεν Αρη επικουρος εμω μενει αντιοωσα:
τω κεν δη παλαι αμμες επαυσαμεθα πτολεμοιο
Ιλιου εκπερσαντες ευκτιμενον πτολιεθρον.
ως φατο, μειδησεν δε θεα λευκωλενος Ηρη.
αυταρ Απολλωνα προσεφη κρειων ενοσιχθων:
Φοιβε τι η δη νωι διεσταμεν; ουδε εοικεν
αρξαντων ετερων: το μεν αισχιον αι κ' αμαχητι
ιομεν Ουλυμπον δε Διος ποτι χαλκοβατες δω.
αρχε: συ γαρ γενεηφι νεωτερος: ου γαρ εμοιγε
καλον, επει προτερος γενομην και πλειονα οιδα.
νηπυτι' ως ανοον κραδιην εχες: ουδε νυ των περ
μεμνηαι οσα δη παθομεν κακα Ιλιον αμφι
μουνοι νωι θεων, οτ' αγηνορι Λαομεδοντι
παρ Διος ελθοντες θητευσαμεν εις ενιαυτον
μισθω επι ρητω: ο δε σημαινων επετελλεν.
ητοι εγω Τρωεσσι πολιν περι τειχος εδειμα
ευρυ τε και μαλα καλον, ιν' αρρηκτος πολις ειη:
Φοιβε συ δ' ειλιποδας ελικας βους βουκολεεσκες
Ιδης εν κνημοισι πολυπτυχου υληεσσης.
αλλ' οτε δη μισθοιο τελος πολυγηθεες ωραι
εξεφερον, τοτε νωι βιησατο μισθον απαντα
Λαομεδων εκπαγλος, απειλησας δ' απεπεμπε.
συν μεν ο γ' ηπειλησε ποδας και χειρας υπερθε
δησειν, και περααν νησων επι τηλεδαπαων:
στευτο δ' ο γ' αμφοτερων απολεψεμεν ουατα χαλκω.
νωι δε αψορροι κιομεν κεκοτηοτι θυμω
μισθου χωομενοι, τον υποστας ουκ ετελεσσε.
του δη νυν λαοισι φερεις χαριν, ουδε μεθ' ημεων
πειρα ως κε Τρωες υπερφιαλοι απολωνται
προχνυ κακως συν παισι και αιδοιης αλοχοισι
τον δ' αυτε προσεειπεν αναξ εκαεργος Απολλων:
εννοσιγαι' ουκ αν με σαοφρονα μυθησαιο
εμμεναι, ει δη σοι γε βροτων ενεκα πτολεμιξω
δειλων, οι φυλλοισιν εοικοτες αλλοτε μεν τε
ζαφλεγεες τελεθουσιν αρουρης καρπον εδοντες,
αλλοτε δε φθινυθουσιν ακηριοι. αλλα ταχιστα
παυωμεσθα μαχης: οι δ' αυτοι δηριαασθων.
ως αρα φωνησας παλιν ετραπετ': αιδετο γαρ ρα
πατροκασιγνητοιο μιγημεναι εν παλαμησι.
τον δε κασιγνητη μαλα νεικεσε ποτνια θηρων
Αρτεμις αγροτερη, και ονειδειον φατο μυθον:
φευγεις δη εκαεργε, Ποσειδαωνι δε νικην
πασαν επετρεψας, μελεον δε οι ευχος εδωκας:
νηπυτιε τι νυ τοξον εχεις ανεμωλιον αυτως;
μη σευ νυν ετι πατρος ενι μεγαροισιν ακουσω
ευχομενου, ως το πριν εν αθανατοισι θεοισιν,
αντα Ποσειδαωνος εναντιβιον πολεμιζειν.
ως φατο, την δ' ου τι προσεφη εκαεργος Απολλων,
αλλα χολωσαμενη Διος αιδοιη παρακοιτις
νεικεσεν ιοχεαιραν ονειδειοις επεεσσι:
πως δε συ νυν μεμονας κυον αδεες αντι' εμειο
στησεσθαι; χαλεπη τοι εγω μενος αντιφερεσθαι
τοξοφορω περ εουση, επει σε λεοντα γυναιξι
Ζευς θηκεν, και εδωκε κατακταμεν ην κ' εθελησθα.
ητοι βελτερον εστι κατ' ουρεα θηρας εναιρειν
αγροτερας τ' ελαφους η κρεισσοσιν ιφι μαχεσθαι.
ει δ' εθελεις πολεμοιο δαημεναι, οφρ' ευ ειδης
οσσον φερτερη ειμ', οτι μοι μενος αντιφεριζεις.
η ρα, και αμφοτερας επι καρπω χειρας εμαρπτε
σκαιη, δεξιτερη δ' αρ' απ' ωμων αινυτο τοξα,
αυτοισιν δ' αρ' εθεινε παρ' ουατα μειδιοωσα
εντροπαλιζομενην: ταχεες δ' εκπιπτον οιστοι.
δακρυοεσσα δ' υπαιθα θεα φυγεν ως τε πελεια,
η ρα θ' υπ' ιρηκος κοιλην εισεπτατο πετρην
χηραμον: ουδ' αρα τη γε αλωμεναι αισιμον ηεν:
ως η δακρυοεσσα φυγεν, λιπε δ' αυτοθι τοξα.
Λητω δε προσεειπε διακτορος αργειφοντης:
Λητοι εγω δε τοι ου τι μαχησομαι: αργαλεον δε
πληκτιζεσθ' αλοχοισι Διος νεφεληγερεταο:
αλλα μαλα προφρασσα μετ' αθανατοισι θεοισιν
ευχεσθαι εμε νικησαι κρατερηφι βιηφιν.
ως αρ' εφη, Λητω δε συναινυτο καμπυλα τοξα
πεπτεωτ' αλλυδις αλλα μετα στροφαλιγγι κονιης.
η μεν τοξα λαβουσα παλιν κιε θυγατερος ης:
η δ' αρ' Ολυμπον ικανε Διος ποτι χαλκοβατες δω,
δακρυοεσσα δε πατρος εφεζετο γουνασι κουρη,
αμφι δ' αρ' αμβροσιος εανος τρεμε: την δε προτι οι
ειλε πατηρ Κρονιδης, και ανειρετο ηδυ γελασσας:
τις νυ σε τοιαδ' ερεξε φιλον τεκος Ουρανιωνων
μαψιδιως, ως ει τι κακον ρεζουσαν ενωπη;
τον δ' αυτε προσεειπεν ευστεφανος κελαδεινη:
ση μ' αλοχος στυφελιξε πατερ λευκωλενος Ηρη,
εξ ης αθανατοισιν ερις και νεικος εφηπται.
ως οι μεν τοιαυτα προς αλληλους αγορευον:
αυταρ Απολλων Φοιβος εδυσετο Ιλιον ιρην:
μεμβλετο γαρ οι τειχος ευδμητοιο ποληος
μη Δαναοι περσειαν υπερ μορον ηματι κεινω.
οι δ' αλλοι προς Ολυμπον ισαν θεοι αιεν εοντες,
οι μεν χωομενοι, οι δε μεγα κυδιοωντες:
καδ δ' ιζον παρα πατρι κελαινεφει: αυταρ Αχιλλευς
Τρωας ομως αυτους τ' ολεκεν και μωνυχας ιππους.
ως δ' οτε καπνος ιων εις ουρανον ευρυν ικηται
αστεος αιθομενοιο, θεων δε ε μηνις ανηκε,
πασι δ' εθηκε πονον, πολλοισι δε κηδε' εφηκεν,
ως Αχιλευς Τρωεσσι πονον και κηδε' εθηκεν.
εστηκει δ' ο γερων Πριαμος θειου επι πυργου,
ες δ' ενοης' Αχιληα πελωριον: αυταρ υπ' αυτου
Τρωες αφαρ κλονεοντο πεφυζοτες, ουδε τις αλκη
γιγνεθ': ο δ' οιμωξας απο πυργου βαινε χαμαζε
οτρυνων παρα τειχος αγακλειτους πυλαωρους:
πεπταμενας εν χερσι πυλας εχετ' εις ο κε λαοι
ελθωσι προτι αστυ πεφυζοτες: η γαρ Αχιλλευς
εγγυς οδε κλονεων: νυν οιω λοιγι' εσεσθαι.
αυταρ επει κ' ες τειχος αναπνευσωσιν αλεντες,
αυτις επανθεμεναι σανιδας πυκινως αραρυιας:
δειδια γαρ μη ουλος ανηρ ες τειχος αληται.
ως εφαθ', οι δ' ανεσαν τε πυλας και απωσαν οχηας:
αι δε πετασθεισαι τευξαν φαος: αυταρ Απολλων
αντιος εξεθορε Τρωων ινα λοιγον αλαλκοι.
οι δ' ιθυς πολιος και τειχεος υψηλοιο
διψη καρχαλεοι κεκονιμενοι εκ πεδιοιο
φευγον: ο δε σφεδανον εφεπ' εγχει, λυσσα δε οι κηρ
αιεν εχε κρατερη, μενεαινε δε κυδος αρεσθαι.
ενθα κεν υψιπυλον Τροιην ελον υιες Αχαιων,
ει μη Απολλων Φοιβος Αγηνορα διον ανηκε
φωτ' Αντηνορος υιον αμυμονα τε κρατερον τε.
εν μεν οι κραδιη θαρσος βαλε, παρ δε οι αυτος
εστη, οπως θανατοιο βαρειας χειρας αλαλκοι
φηγω κεκλιμενος: κεκαλυπτο δ' αρ' ηερι πολλη.
αυταρ ο γ' ως ενοησεν Αχιλληα πτολιπορθον
εστη, πολλα δε οι κραδιη πορφυρε μενοντι:
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω μοι εγων: ει μεν κεν υπο κρατερου Αχιληος
φευγω, τη περ οι αλλοι ατυζομενοι κλονεονται,
αιρησει με και ως, και αναλκιδα δειροτομησει.
ει δ' αν εγω τουτους μεν υποκλονεεσθαι εασω
Πηλειδη Αχιληι, ποσιν δ' απο τειχεος αλλη
φευγω προς πεδιον Ιληιον, οφρ' αν ικωμαι
Ιδης τε κνημους κατα τε ρωπηια δυω:
εσπεριος δ' αν επειτα λοεσσαμενος ποταμοιο
ιδρω αποψυχθεις προτι Ιλιον απονεοιμην:
αλλα τι η μοι ταυτα φιλος διελεξατο θυμος;
μη μ' απαειρομενον πολιος πεδιον δε νοηση
και με μεταιξας μαρψη ταχεεσσι ποδεσσιν.
ουκετ' επειτ' εσται θανατον και κηρας αλυξαι:
λιην γαρ κρατερος περι παντων εστ' ανθρωπων.
ει δε κε οι προπαροιθε πολεος κατεναντιον ελθω:
και γαρ θην τουτω τρωτος χρως οξει χαλκω,
εν δε ια ψυχη, θνητον δε ε φας' ανθρωποι
εμμεναι: αυταρ οι Κρονιδης Ζευς κυδος οπαζει.
ως ειπων Αχιληα αλεις μενεν, εν δε οι ητορ
αλκιμον ορματο πτολεμιζειν ηδε μαχεσθαι.
ηυτε παρδαλις εισι βαθειης εκ ξυλοχοιο
ανδρος θηρητηρος εναντιον, ουδε τι θυμω
ταρβει ουδε φοβειται, επει κεν υλαγμον ακουση:
ει περ γαρ φθαμενος μιν η ουταση ηε βαλησιν,
αλλα τε και περι δουρι πεπαρμενη ουκ αποληγει
αλκης, πριν γ' ηε ξυμβλημεναι ηε δαμηναι:
ως Αντηνορος υιος αγαυου διος Αγηνωρ
ουκ εθελεν φευγειν, πριν πειρησαιτ' Αχιληος.
αλλ' ο γ' αρ' ασπιδα μεν προσθ' εσχετο παντος' εισην,
εγχειη δ' αυτοιο τιτυσκετο, και μεγ' αυτει:
η δη που μαλ' εολπας ενι φρεσι φαιδιμ' Αχιλλευ
ηματι τωδε πολιν περσειν Τρωων αγερωχων
νηπυτι': η τ' ετι πολλα τετευξεται αλγε' επ' αυτη.
εν γαρ οι πολεες τε και αλκιμοι ανερες ειμεν,
οι και προσθε φιλων τοκεων αλοχων τε και υιων
Ιλιον ειρυομεσθα: συ δ' ενθαδε ποτμον εφεψεις
ωδ' εκπαγλος εων και θαρσαλεος πολεμιστης.
η ρα, και οξυν ακοντα βαρειης χειρος αφηκε,
και ρ' εβαλε κνημην υπο γουνατος ουδ' αφαμαρτεν.
αμφι δε οι κνημις νεοτευκτου κασσιτεροιο
σμερδαλεον κοναβησε: παλιν δ' απο χαλκος ορουσε
βλημενου, ουδ' επερησε, θεου δ' ηρυκακε δωρα.
Πηλειδης δ' ορμησατ' Αγηνορος αντιθεοιο
δευτερος: ουδ' ετ' εασεν Απολλων κυδος αρεσθαι,
αλλα μιν εξηρπαξε, καλυψε δ' αρ' ηερι πολλη,
ησυχιον δ' αρα μιν πολεμου εκπεμπε νεεσθαι.
αυταρ ο Πηλειωνα δολω αποεργαθε λαου:
αυτω γαρ εκαεργος Αγηνορι παντα εοικως
εστη προσθε ποδων, ο δ' επεσσυτο ποσσι διωκειν:
ειος ο τον πεδιοιο διωκετο πυροφοροιο
τρεψας παρ ποταμον βαθυδινηεντα Σκαμανδρον
τυτθον υπεκπροθεοντα: δολω δ' αρ' εθελγεν Απολλων
ως αιει ελποιτο κιχησεσθαι ποσιν οισι:
τοφρ' αλλοι Τρωες πεφοβημενοι ηλθον ομιλω
ασπασιοι προτι αστυ, πολις δ' εμπλητο αλεντων.
ουδ' αρα τοι γ' ετλαν πολιος και τειχεος εκτος
μειναι ετ' αλληλους, και γνωμεναι ος τε πεφευγοι
ος τ' εθαν' εν πολεμω: αλλ' εσσυμενως εσεχυντο
ες πολιν, ον τινα των γε ποδες και γουνα σαωσαι.

======== Book 22 ========

ως οι μεν κατα αστυ πεφυζοτες ηυτε νεβροι
ιδρω απεψυχοντο πιον τ' ακεοντο τε διψαν
κεκλιμενοι καλησιν επαλξεσιν: αυταρ Αχαιοι
τειχεος ασσον ισαν σακε' ωμοισι κλιναντες.
Εκτορα δ' αυτου μειναι ολοιη μοιρα πεδησεν
Ιλιου προπαροιθε πυλαων τε Σκαιαων.
αυταρ Πηλειωνα προσηυδα Φοιβος Απολλων:
τιπτε με Πηλεος υιε ποσιν ταχεεσσι διωκεις
αυτος θνητος εων θεον αμβροτον; ουδε νυ πω με
εγνως ως θεος ειμι, συ δ' ασπερχες μενεαινεις.
η νυ τοι ου τι μελει Τρωων πονος, ους εφοβησας,
οι δη τοι εις αστυ αλεν, συ δε δευρο λιασθης.
ου μεν με κτενεεις, επει ου τοι μορσιμος ειμι.
τον δε μεγ' οχθησας προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
εβλαψας μ' εκαεργε θεων ολοωτατε παντων
ενθαδε νυν τρεψας απο τειχεος: η κ' ετι πολλοι
γαιαν οδαξ ειλον πριν Ιλιον εισαφικεσθαι.
νυν δ' εμε μεν μεγα κυδος αφειλεο, τους δε σαωσας
ρηιδιως, επει ου τι τισιν γ' εδεισας οπισσω.
η ς' αν τισαιμην, ει μοι δυναμις γε παρειη.
ως ειπων προτι αστυ μεγα φρονεων εβεβηκει,
σευαμενος ως θ' ιππος αεθλοφορος συν οχεσφιν,
ος ρα τε ρεια θεησι τιταινομενος πεδιοιο:
ως Αχιλευς λαιψηρα ποδας και γουνατ' ενωμα.
τον δ' ο γερων Πριαμος πρωτος ιδεν οφθαλμοισι
παμφαινονθ' ως τ' αστερ' επεσσυμενον πεδιοιο,
ος ρα τ' οπωρης εισιν, αριζηλοι δε οι αυγαι
φαινονται πολλοισι μετ' αστρασι νυκτος αμολγω,
ον τε κυν' Ωριωνος επικλησιν καλεουσι.
λαμπροτατος μεν ο γ' εστι, κακον δε τε σημα τετυκται,
και τε φερει πολλον πυρετον δειλοισι βροτοισιν:
ως του χαλκος ελαμπε περι στηθεσσι θεοντος.
ωμωξεν δ' ο γερων, κεφαλην δ' ο γε κοψατο χερσιν
υψος' ανασχομενος, μεγα δ' οιμωξας εγεγωνει
λισσομενος φιλον υιον: ο δε προπαροιθε πυλαων
εστηκει αμοτον μεμαως Αχιληι μαχεσθαι:
τον δ' ο γερων ελεεινα προσηυδα χειρας ορεγνυς:
Εκτορ μη μοι μιμνε φιλον τεκος ανερα τουτον
οιος ανευθ' αλλων, ινα μη ταχα ποτμον επισπης
Πηλειωνι δαμεις, επει η πολυ φερτερος εστι
σχετλιος: αιθε θεοισι φιλος τοσσονδε γενοιτο
οσσον εμοι: ταχα κεν ε κυνες και γυπες εδοιεν
κειμενον: η κε μοι αινον απο πραπιδων αχος ελθοι:
ος μ' υιων πολλων τε και εσθλων ευνιν εθηκε
κτεινων και περνας νησων επι τηλεδαπαων.
και γαρ νυν δυο παιδε Λυκαονα και Πολυδωρον
ου δυναμαι ιδεειν Τρωων εις αστυ αλεντων,
τους μοι Λαοθοη τεκετο κρειουσα γυναικων.
αλλ' ει μεν ζωουσι μετα στρατω, η τ' αν επειτα
χαλκου τε χρυσου τ' απολυσομεθ', εστι γαρ ενδον:
πολλα γαρ ωπασε παιδι γερων ονομακλυτος Αλτης.
ει δ' ηδη τεθνασι και ειν Αιδαο δομοισιν,
αλγος εμω θυμω και μητερι τοι τεκομεσθα:
λαοισιν δ' αλλοισι μινυνθαδιωτερον αλγος
εσσεται, ην μη και συ θανης Αχιληι δαμασθεις.
αλλ' εισερχεο τειχος εμον τεκος, οφρα σαωσης
Τρωας και Τρωας, μη δε μεγα κυδος ορεξης
Πηλειδη, αυτος δε φιλης αιωνος αμερθης.
προς δ' εμε τον δυστηνον ετι φρονεοντ' ελεησον
δυσμορον, ον ρα πατηρ Κρονιδης επι γηραος ουδω
αιση εν αργαλεη φθισει κακα πολλ' επιδοντα
υιας τ' ολλυμενους ελκηθεισας τε θυγατρας,
και θαλαμους κεραιζομενους, και νηπια τεκνα
βαλλομενα προτι γαιη εν αινη δηιοτητι,
ελκομενας τε νυους ολοης υπο χερσιν Αχαιων.
αυτον δ' αν πυματον με κυνες πρωτησι θυρησιν
ωμησται ερυουσιν, επει κε τις οξει χαλκω
τυψας ηε βαλων ρεθεων εκ θυμον εληται,
ους τρεφον εν μεγαροισι τραπεζηας θυραωρους,
οι κ' εμον αιμα πιοντες αλυσσοντες περι θυμω
κεισοντ' εν προθυροισι. νεω δε τε παντ' επεοικεν
αρηι κταμενω δεδαιγμενω οξει χαλκω
κεισθαι: παντα δε καλα θανοντι περ οττι φανηη:
αλλ' οτε δη πολιον τε καρη πολιον τε γενειον
αιδω τ' αισχυνωσι κυνες κταμενοιο γεροντος,
τουτο δη οικτιστον πελεται δειλοισι βροτοισιν.
η ρ' ο γερων, πολιας δ' αρ' ανα τριχας ελκετο χερσι
τιλλων εκ κεφαλης: ουδ' Εκτορι θυμον επειθε.
μητηρ δ' αυθ' ετερωθεν οδυρετο δακρυ χεουσα
κολπον ανιεμενη, ετερηφι δε μαζον ανεσχε:
και μιν δακρυ χεους' επεα πτεροεντα προσηυδα:
Εκτορ τεκνον εμον ταδε τ' αιδεο και μ' ελεησον
αυτην, ει ποτε τοι λαθικηδεα μαζον επεσχον:
των μνησαι φιλε τεκνον αμυνε δε δηιον ανδρα
τειχεος εντος εων, μη δε προμος ιστασο τουτω
σχετλιος: ει περ γαρ σε κατακτανη, ου ς' ετ' εγωγε
κλαυσομαι εν λεχεεσσι φιλον θαλος, ον τεκον αυτη,
ουδ' αλοχος πολυδωρος: ανευθε δε σε μεγα νωιν
Αργειων παρα νηυσι κυνες ταχεες κατεδονται.
ως τω γε κλαιοντε προσαυδητην φιλον υιον
πολλα λισσομενω: ουδ' Εκτορι θυμον επειθον,
αλλ' ο γε μιμν' Αχιληα πελωριον ασσον ιοντα.
ως δε δρακων επι χειη ορεστερος ανδρα μενησι
βεβρωκως κακα φαρμακ', εδυ δε τε μιν χολος αινος,
σμερδαλεον δε δεδορκεν ελισσομενος περι χειη:
ως Εκτωρ ασβεστον εχων μενος ουχ υπεχωρει
πυργω επι προυχοντι φαεινην ασπιδ' ερεισας:
οχθησας δ' αρα ειπε προς ον μεγαλητορα θυμον:
ω μοι εγων, ει μεν κε πυλας και τειχεα δυω,
Πουλυδαμας μοι πρωτος ελεγχειην αναθησει,
ος μ' εκελευε Τρωσι ποτι πτολιν ηγησασθαι
νυχθ' υπο τηνδ' ολοην οτε τ' ωρετο διος Αχιλλευς.
αλλ' εγω ου πιθομην: η τ' αν πολυ κερδιον ηεν.
νυν δ' επει ωλεσα λαον ατασθαλιησιν εμησιν,
αιδεομαι Τρωας και Τρωαδας ελκεσιπεπλους,
μη ποτε τις ειπησι κακωτερος αλλος εμειο:
Εκτωρ ηφι βιηφι πιθησας ωλεσε λαον.
ως ερεουσιν: εμοι δε τοτ' αν πολυ κερδιον ειη
αντην η Αχιληα κατακτειναντα νεεσθαι,
ηε κεν αυτω ολεσθαι ευκλειως προ ποληος.
ει δε κεν ασπιδα μεν καταθειομαι ομφαλοεσσαν
και κορυθα βριαρην, δορυ δε προς τειχος ερεισας
αυτος ιων Αχιληος αμυμονος αντιος ελθω
και οι υποσχωμαι Ελενην και κτημαθ' αμ' αυτη,
παντα μαλ' οσσα τ' Αλεξανδρος κοιλης ενι νηυσιν
ηγαγετο Τροιηνδ', η τ' επλετο νεικεος αρχη,
δωσεμεν Ατρειδησιν αγειν, αμα δ' αμφις Αχαιοις
αλλ' αποδασσεσθαι οσα τε πτολις ηδε κεκευθε:
Τρωσιν δ' αυ μετοπισθε γερουσιον ορκον ελωμαι
μη τι κατακρυψειν, αλλ' ανδιχα παντα δασασθαι
κτησιν οσην πτολιεθρον επηρατον εντος εεργει:
αλλα τι η μοι ταυτα φιλος διελεξατο θυμος;
μη μιν εγω μεν ικωμαι ιων, ο δε μ' ουκ ελεησει
ουδε τι μ' αιδεσεται, κτενεει δε με γυμνον εοντα
αυτως ως τε γυναικα, επει κ' απο τευχεα δυω.
ου μεν πως νυν εστιν απο δρυος ουδ' απο πετρης
τω οαριζεμεναι, α τε παρθενος ηιθεος τε
παρθενος ηιθεος τ' οαριζετον αλληλοιιν.
βελτερον αυτ' εριδι ξυνελαυνεμεν οττι ταχιστα:
ειδομεν οπποτερω κεν Ολυμπιος ευχος ορεξη.
ως ορμαινε μενων, ο δε οι σχεδον ηλθεν Αχιλλευς
ισος Ενυαλιω κορυθαικι πτολεμιστη
σειων Πηλιαδα μελιην κατα δεξιον ωμον
δεινην: αμφι δε χαλκος ελαμπετο εικελος αυγη
η πυρος αιθομενου η ηελιου ανιοντος.
Εκτορα δ', ως ενοησεν, ελε τρομος: ουδ' αρ' ετ' ετλη
αυθι μενειν, οπισω δε πυλας λιπε, βη δε φοβηθεις:
Πηλειδης δ' επορουσε ποσι κραιπνοισι πεποιθως.
ηυτε κιρκος ορεσφιν ελαφροτατος πετεηνων
ρηιδιως οιμησε μετα τρηρωνα πελειαν,
η δε θ' υπαιθα φοβειται, ο δ' εγγυθεν οξυ λεληκως
ταρφε' επαισσει, ελεειν τε ε θυμος ανωγει:
ως αρ' ο γ' εμμεμαως ιθυς πετετο, τρεσε δ' Εκτωρ
τειχος υπο Τρωων, λαιψηρα δε γουνατ' ενωμα.
οι δε παρα σκοπιην και ερινεον ηνεμοεντα
τειχεος αιεν υπ' εκ κατ' αμαξιτον εσσευοντο,
κρουνω δ' ικανον καλλιρροω: ενθα δε πηγαι
δοιαι αναισσουσι Σκαμανδρου δινηεντος.
η μεν γαρ θ' υδατι λιαρω ρεει, αμφι δε καπνος
γιγνεται εξ αυτης ως ει πυρος αιθομενοιο:
η δ' ετερη θερει προρεει εικυια χαλαζη,
η χιονι ψυχρη η εξ υδατος κρυσταλλω.
ενθα δ' επ' αυταων πλυνοι ευρεες εγγυς εασι
καλοι λαινεοι, οθι ειματα σιγαλοεντα
πλυνεσκον Τρωων αλοχοι καλαι τε θυγατρες
το πριν επ' ειρηνης πριν ελθειν υιας Αχαιων.
τη ρα παραδραμετην φευγων ο δ' οπισθε διωκων:
προσθε μεν εσθλος εφευγε, διωκε δε μιν μεγ' αμεινων
καρπαλιμως, επει ουχ ιερηιον ουδε βοειην
αρνυσθην, α τε ποσσιν αεθλια γιγνεται ανδρων,
αλλα περι ψυχης θεον Εκτορος ιπποδαμοιο.
ως δ' οτ' αεθλοφοροι περι τερματα μωνυχες ιπποι
ριμφα μαλα τρωχωσι: το δε μεγα κειται αεθλον
η τριπος ηε γυνη ανδρος κατατεθνηωτος:
ως τω τρις Πριαμοιο πολιν περι δινηθητην
καρπαλιμοισι ποδεσσι: θεοι δ' ες παντες ορωντο:
τοισι δε μυθων ηρχε πατηρ ανδρων τε θεων τε:
ω ποποι η φιλον ανδρα διωκομενον περι τειχος
οφθαλμοισιν ορωμαι: εμον δ' ολοφυρεται ητορ
Εκτορος, ος μοι πολλα βοων επι μηρι' εκηεν
Ιδης εν κορυφησι πολυπτυχου, αλλοτε δ' αυτε
εν πολει ακροτατη: νυν αυτε ε διος Αχιλλευς
αστυ περι Πριαμοιο ποσιν ταχεεσσι διωκει.
αλλ' αγετε φραζεσθε θεοι και μητιαασθε
ηε μιν εκ θανατοιο σαωσομεν, ηε μιν ηδη
Πηλειδη Αχιληι δαμασσομεν εσθλον εοντα.
τον δ' αυτε προσεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
ω πατερ αργικεραυνε κελαινεφες οιον εειπες:
ανδρα θνητον εοντα παλαι πεπρωμενον αιση
αψ εθελεις θανατοιο δυσηχεος εξαναλυσαι;
ερδ': αταρ ου τοι παντες επαινεομεν θεοι αλλοι.
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
θαρσει Τριτογενεια φιλον τεκος: ου νυ τι θυμω
προφρονι μυθεομαι, εθελω δε τοι ηπιος ειναι:
ερξον οπη δη τοι νοος επλετο, μη δ' ετ' ερωει.
ως ειπων οτρυνε παρος μεμαυιαν Αθηνην:
βη δε κατ' Ουλυμποιο καρηνων αιξασα.
Εκτορα δ' ασπερχες κλονεων εφεπ' ωκυς Αχιλλευς.
ως δ' οτε νεβρον ορεσφι κυων ελαφοιο διηται
ορσας εξ ευνης δια τ' αγκεα και δια βησσας:
τον δ' ει περ τε λαθησι καταπτηξας υπο θαμνω,
αλλα τ' ανιχνευων θεει εμπεδον οφρα κεν ευρη:
ως Εκτωρ ου ληθε ποδωκεα Πηλειωνα.
οσσακι δ' ορμησειε πυλαων Δαρδανιαων
αντιον αιξασθαι ευδμητους υπο πυργους,
ει πως οι καθυπερθεν αλαλκοιεν βελεεσσι,
τοσσακι μιν προπαροιθεν αποστρεψασκε παραφθας
προς πεδιον: αυτος δε ποτι πτολιος πετετ' αιει.
ως δ' εν ονειρω ου δυναται φευγοντα διωκειν:
ουτ' αρ' ο τον δυναται υποφευγειν ουθ' ο διωκειν:
ως ο τον ου δυνατο μαρψαι ποσιν, ουδ' ος αλυξαι.
πως δε κεν Εκτωρ κηρας υπεξεφυγεν θανατοιο,
ει μη οι πυματον τε και υστατον ηντετ' Απολλων
εγγυθεν, ος οι επωρσε μενος λαιψηρα τε γουνα;
λαοισιν δ' ανενευε καρηατι διος Αχιλλευς,
ουδ' εα ιεμεναι επι Εκτορι πικρα βελεμνα,
μη τις κυδος αροιτο βαλων, ο δε δευτερος ελθοι.
αλλ' οτε δη το τεταρτον επι κρουνους αφικοντο,
και τοτε δη χρυσεια πατηρ ετιταινε ταλαντα,
εν δ' ετιθει δυο κηρε τανηλεγεος θανατοιο,
την μεν Αχιλληος, την δ' Εκτορος ιπποδαμοιο,
ελκε δε μεσσα λαβων: ρεπε δ' Εκτορος αισιμον ημαρ,
ωχετο δ' εις Αιδαο, λιπεν δε ε Φοιβος Απολλων.
Πηλειωνα δ' ικανε θεα γλαυκωπις Αθηνη,
αγχου δ' ισταμενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
νυν δη νωι εολπα Διι φιλε φαιδιμ' Αχιλλευ
οισεσθαι μεγα κυδος Αχαιοισι προτι νηας
Εκτορα δηωσαντε μαχης αατον περ εοντα.
ου οι νυν ετι γ' εστι πεφυγμενον αμμε γενεσθαι,
ουδ' ει κεν μαλα πολλα παθοι εκαεργος Απολλων
προπροκυλινδομενος πατρος Διος αιγιοχοιο.
αλλα συ μεν νυν στηθι και αμπνυε, τονδε δ' εγω τοι
οιχομενη πεπιθησω εναντιβιον μαχεσασθαι.
ως φατ' Αθηναιη, ο δ' επειθετο, χαιρε δε θυμω,
στη δ' αρ' επι μελιης χαλκογλωχινος ερεισθεις.
η δ' αρα τον μεν ελειπε, κιχησατο δ' Εκτορα διον
Δηιφοβω εικυια δεμας και ατειρεα φωνην:
αγχου δ' ισταμενη επεα πτεροεντα προσηυδα:
ηθει' η μαλα δη σε βιαζεται ωκυς Αχιλλευς
αστυ περι Πριαμοιο ποσιν ταχεεσσι διωκων:
αλλ' αγε δη στεωμεν και αλεξωμεσθα μενοντες.
την δ' αυτε προσεειπε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
Δηιφοβ' η μεν μοι το παρος πολυ φιλτατος ησθα
γνωτων ους Εκαβη ηδε Πριαμος τεκε παιδας:
νυν δ' ετι και μαλλον νοεω φρεσι τιμησασθαι,
ος ετλης εμευ εινεκ', επει ιδες οφθαλμοισι,
τειχεος εξελθειν, αλλοι δ' εντοσθε μενουσι.
τον δ' αυτε προσεειπε θεα γλαυκωπις Αθηνη:
ηθει' η μεν πολλα πατηρ και ποτνια μητηρ
λισσονθ' εξειης γουνουμενοι, αμφι δ' εταιροι,
αυθι μενειν: τοιον γαρ υποτρομεουσιν απαντες:
αλλ' εμος ενδοθι θυμος ετειρετο πενθει λυγρω.
νυν δ' ιθυς μεμαωτε μαχωμεθα, μη δε τι δουρων
εστω φειδωλη, ινα ειδομεν ει κεν Αχιλλευς
νωι κατακτεινας εναρα βροτοεντα φερηται
νηας επι γλαφυρας, η κεν σω δουρι δαμηη.
ως φαμενη και κερδοσυνη ηγησατ' Αθηνη:
οι δ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
τον προτερος προσεειπε μεγας κορυθαιολος Εκτωρ:
ου ς' ετι Πηλεος υιε φοβησομαι, ως το παρος περ
τρις περι αστυ μεγα Πριαμου διον, ουδε ποτ' ετλην
μειναι επερχομενον: νυν αυτε με θυμος ανηκε
στημεναι αντια σειο: ελοιμι κεν η κεν αλοιην.
αλλ' αγε δευρο θεους επιδωμεθα: τοι γαρ αριστοι
μαρτυροι εσσονται και επισκοποι αρμονιαων:
ου γαρ εγω ς' εκπαγλον αεικιω, αι κεν εμοι Ζευς
δωη καμμονιην, σην δε ψυχην αφελωμαι:
αλλ' επει αρ κε σε συλησω κλυτα τευχε' Αχιλλευ
νεκρον Αχαιοισιν δωσω παλιν: ως δε συ ρεζειν.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
Εκτορ μη μοι αλαστε συνημοσυνας αγορευε:
ως ουκ εστι λεουσι και ανδρασιν ορκια πιστα,
ουδε λυκοι τε και αρνες ομοφρονα θυμον εχουσιν,
αλλα κακα φρονεουσι διαμπερες αλληλοισιν,
ως ουκ εστ' εμε και σε φιλημεναι, ουδε τι νωιν
ορκια εσσονται, πριν γ' η ετερον γε πεσοντα
αιματος ασαι Αρηα ταλαυρινον πολεμιστην.
παντοιης αρετης μιμνησκεο: νυν σε μαλα χρη
αιχμητην τ' εμεναι και θαρσαλεον πολεμιστην.
ου τοι ετ' εσθ' υπαλυξις, αφαρ δε σε Παλλας Αθηνη
εγχει εμω δαμαα: νυν δ' αθροα παντ' αποτισεις
κηδε' εμων εταρων ους εκτανες εγχει θυων.
η ρα, και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος:
και το μεν αντα ιδων ηλευατο φαιδιμος Εκτωρ:
εζετο γαρ προιδων, το δ' υπερπτατο χαλκεον εγχος,
εν γαιη δ' επαγη: ανα δ' ηρπασε Παλλας Αθηνη,
αψ δ' Αχιληι διδου, λαθε δ' Εκτορα ποιμενα λαων.
Εκτωρ δε προσεειπεν αμυμονα Πηλειωνα:
ημβροτες, ουδ' αρα πω τι θεοις επιεικελ' Αχιλλευ
εκ Διος ηειδης τον εμον μορον, η τοι εφης γε:
αλλα τις αρτιεπης και επικλοπος επλεο μυθων,
οφρα ς' υποδεισας μενεος αλκης τε λαθωμαι.
ου μεν μοι φευγοντι μεταφρενω εν δορυ πηξεις,
αλλ' ιθυς μεμαωτι δια στηθεσφιν ελασσον
ει τοι εδωκε θεος: νυν αυτ' εμον εγχος αλευαι
χαλκεον: ως δη μιν σω εν χροι παν κομισαιο.
και κεν ελαφροτερος πολεμος Τρωεσσι γενοιτο
σειο καταφθιμενοιο: συ γαρ σφισι πημα μεγιστον.
η ρα, και αμπεπαλων προιει δολιχοσκιον εγχος,
και βαλε Πηλειδαο μεσον σακος ουδ' αφαμαρτε:
τηλε δ' απεπλαγχθη σακεος δορυ: χωσατο δ' Εκτωρ
οττι ρα οι βελος ωκυ ετωσιον εκφυγε χειρος,
στη δε κατηφησας, ουδ' αλλ' εχε μειλινον εγχος.
Δηιφοβον δ' εκαλει λευκασπιδα μακρον αυσας:
ητεε μιν δορυ μακρον: ο δ' ου τι οι εγγυθεν ηεν.
Εκτωρ δ' εγνω ησιν ενι φρεσι φωνησεν τε:
ω ποποι η μαλα δη με θεοι θανατον δε καλεσσαν:
Δηιφοβον γαρ εγωγ' εφαμην ηρωα παρειναι:
αλλ' ο μεν εν τειχει, εμε δ' εξαπατησεν Αθηνη.
νυν δε δη εγγυθι μοι θανατος κακος, ουδ' ετ' ανευθεν,
ουδ' αλεη: η γαρ ρα παλαι το γε φιλτερον ηεν
Ζηνι τε και Διος υιι εκηβολω, οι με παρος γε
προφρονες ειρυατο: νυν αυτε με μοιρα κιχανει.
μη μαν ασπουδι γε και ακλειως απολοιμην,
αλλα μεγα ρεξας τι και εσσομενοισι πυθεσθαι.
ως αρα φωνησας ειρυσσατο φασγανον οξυ,
το οι υπο λαπαρην τετατο μεγα τε στιβαρον τε,
οιμησεν δε αλεις ως τ' αιετος υψιπετηεις,
ος τ' εισιν πεδιον δε δια νεφεων ερεβεννων
αρπαξων η αρν' αμαλην η πτωκα λαγωον:
ως Εκτωρ οιμησε τινασσων φασγανον οξυ.
ορμηθη δ' Αχιλευς, μενεος δ' εμπλησατο θυμον
αγριου, προσθεν δε σακος στερνοιο καλυψε
καλον δαιδαλεον, κορυθι δ' επενευε φαεινη
τετραφαλω: καλαι δε περισσειοντο εθειραι
χρυσεαι, ας Ηφαιστος ιει λοφον αμφι θαμειας.
οιος δ' αστηρ εισι μετ' αστρασι νυκτος αμολγω
εσπερος, ος καλλιστος εν ουρανω ισταται αστηρ,
ως αιχμης απελαμπ' ευηκεος, ην αρ' Αχιλλευς
παλλεν δεξιτερη φρονεων κακον Εκτορι διω
εισοροων χροα καλον, οπη ειξειε μαλιστα.
του δε και αλλο τοσον μεν εχε χροα χαλκεα τευχεα
καλα, τα Πατροκλοιο βιην εναριξε κατακτας:
φαινετο δ' η κληιδες απ' ωμων αυχεν' εχουσι
λαυκανιην, ινα τε ψυχης ωκιστος ολεθρος:
τη ρ' επι οι μεμαωτ' ελας' εγχει διος Αχιλλευς,
αντικρυ δ' απαλοιο δι' αυχενος ηλυθ' ακωκη:
ουδ' αρ' απ' ασφαραγον μελιη ταμε χαλκοβαρεια,
οφρα τι μιν προτιειποι αμειβομενος επεεσσιν.
ηριπε δ' εν κονιης: ο δ' επευξατο διος Αχιλλευς:
Εκτορ αταρ που εφης Πατροκλη' εξεναριζων
σως εσσεσθ', εμε δ' ουδεν οπιζεο νοσφιν εοντα
νηπιε: τοιο δ' ανευθεν αοσσητηρ μεγ' αμεινων
νηυσιν επι γλαφυρησιν εγω μετοπισθε λελειμμην,
ος τοι γουνατ' ελυσα: σε μεν κυνες ηδ' οιωνοι
ελκησους' αικως, τον δε κτεριουσιν Αχαιοι.
τον δ' ολιγοδρανεων προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
λισσομ' υπερ ψυχης και γουνων σων τε τοκηων
μη με εα παρα νηυσι κυνας καταδαψαι Αχαιων,
αλλα συ μεν χαλκον τε αλις χρυσον τε δεδεξο
δωρα τα τοι δωσουσι πατηρ και ποτνια μητηρ,
σωμα δε οικαδ' εμον δομεναι παλιν, οφρα πυρος με
Τρωες και Τρωων αλοχοι λελαχωσι θανοντα.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
μη με κυον γουνων γουναζεο μη δε τοκηων:
αι γαρ πως αυτον με μενος και θυμος ανηη
ωμ' αποταμνομενον κρεα εδμεναι, οια εοργας,
ως ουκ εσθ' ος σης γε κυνας κεφαλης απαλαλκοι,
ουδ' ει κεν δεκακις τε και εικοσινηριτ' αποινα
στησως' ενθαδ' αγοντες, υποσχωνται δε και αλλα,
ουδ' ει κεν ς' αυτον χρυσω ερυσασθαι ανωγοι
Δαρδανιδης Πριαμος: ουδ' ως σε γε ποτνια μητηρ
ενθεμενη λεχεεσσι γοησεται ον τεκεν αυτη,
αλλα κυνες τε και οιωνοι κατα παντα δασονται.
τον δε καταθνησκων προσεφη κορυθαιολος Εκτωρ:
η ς' ευ γιγνωσκων προτιοσσομαι, ουδ' αρ' εμελλον
πεισειν: η γαρ σοι γε σιδηρεος εν φρεσι θυμος.
φραζεο νυν, μη τοι τι θεων μηνιμα γενωμαι
ηματι τω οτε κεν σε Παρις και Φοιβος Απολλων
εσθλον εοντ' ολεσωσιν ενι Σκαιησι πυλησιν.
ως αρα μιν ειποντα τελος θανατοιο καλυψε,
ψυχη δ' εκ ρεθεων πταμενη Αιδος δε βεβηκει
ον ποτμον γοοωσα λιπους' ανδροτητα και ηβην.
τον και τεθνηωτα προσηυδα διος Αχιλλευς:
τεθναθι: κηρα δ' εγω τοτε δεξομαι οπποτε κεν δη
Ζευς εθελη τελεσαι ηδ' αθανατοι θεοι αλλοι.
η ρα, και εκ νεκροιο ερυσσατο χαλκεον εγχος,
και το γ' ανευθεν εθηχ', ο δ' απ' ωμων τευχε' εσυλα
αιματοεντ': αλλοι δε περιδραμον υιες Αχαιων,
οι και θηησαντο φυην και ειδος αγητον
Εκτορος: ουδ' αρα οι τις ανουτητι γε παρεστη.
ωδε δε τις ειπεσκεν ιδων ες πλησιον αλλον:
ω ποποι, η μαλα δη μαλακωτερος αμφαφαασθαι
Εκτωρ η οτε νηας ενεπρησεν πυρι κηλεω.
ως αρα τις ειπεσκε και ουτησασκε παραστας.
τον δ' επει εξεναριξε ποδαρκης διος Αχιλλευς,
στας εν Αχαιοισιν επεα πτεροεντ' αγορευεν:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
επει δη τονδ' ανδρα θεοι δαμασασθαι εδωκαν,
ος κακα πολλ' ερρεξεν ος' ου συμπαντες οι αλλοι,
ει δ' αγετ' αμφι πολιν συν τευχεσι πειρηθωμεν,
οφρα κ' ετι γνωμεν Τρωων νοον ον τιν' εχουσιν,
η καταλειψουσιν πολιν ακρην τουδε πεσοντος,
ηε μενειν μεμαασι και Εκτορος ουκετ' εοντος.
αλλα τι η μοι ταυτα φιλος διελεξατο θυμος;
κειται παρ νηεσσι νεκυς ακλαυτος αθαπτος
Πατροκλος: του δ' ουκ επιλησομαι, οφρ' αν εγωγε
ζωοισιν μετεω και μοι φιλα γουνατ' ορωρη:
ει δε θανοντων περ καταληθοντ' ειν Αιδαο
αυταρ εγω και κειθι φιλου μεμνησομ' εταιρου.
νυν δ' αγ' αειδοντες παιηονα κουροι Αχαιων
νηυσιν επι γλαφυρησι νεωμεθα, τονδε δ' αγωμεν.
ηραμεθα μεγα κυδος: επεφνομεν Εκτορα διον,
ω Τρωες κατα αστυ θεω ως ευχετοωντο.
η ρα, και Εκτορα διον αεικεα μηδετο εργα.
αμφοτερων μετοπισθε ποδων τετρηνε τενοντε
ες σφυρον εκ πτερνης, βοεους δ' εξηπτεν ιμαντας,
εκ διφροιο δ' εδησε, καρη δ' ελκεσθαι εασεν:
ες διφρον δ' αναβας ανα τε κλυτα τευχε' αειρας
μαστιξεν ρ' ελααν, τω δ' ουκ αεκοντε πετεσθην.
του δ' ην ελκομενοιο κονισαλος, αμφι δε χαιται
κυανεαι πιτναντο, καρη δ' απαν εν κονιησι
κειτο παρος χαριεν: τοτε δε Ζευς δυσμενεεσσι
δωκεν αεικισσασθαι εη εν πατριδι γαιη.
ως του μεν κεκονιτο καρη απαν: η δε νυ μητηρ
τιλλε κομην, απο δε λιπαρην ερριψε καλυπτρην
τηλοσε, κωκυσεν δε μαλα μεγα παιδ' εσιδουσα:
ωμωξεν δ' ελεεινα πατηρ φιλος, αμφι δε λαοι
κωκυτω τ' ειχοντο και οιμωγη κατα αστυ.
τω δε μαλιστ' αρ' εην εναλιγκιον ως ει απασα
Ιλιος οφρυοεσσα πυρι σμυχοιτο κατ' ακρης.
λαοι μεν ρα γεροντα μογις εχον ασχαλοωντα
εξελθειν μεμαωτα πυλαων Δαρδανιαων.
παντας δ' ελλιτανευε κυλινδομενος κατα κοπρον,
εξονομακληδην ονομαζων ανδρα εκαστον:
σχεσθε φιλοι, και μ' οιον εασατε κηδομενοι περ
εξελθοντα ποληος ικεσθ' επι νηας Αχαιων.
λισσωμ' ανερα τουτον ατασθαλον οβριμοεργον,
ην πως ηλικιην αιδεσσεται ηδ' ελεηση
γηρας: και δε νυ τω γε πατηρ τοιοσδε τετυκται
Πηλευς, ος μιν ετικτε και ετρεφε πημα γενεσθαι
Τρωσι: μαλιστα δ' εμοι περι παντων αλγε' εθηκε.
τοσσους γαρ μοι παιδας απεκτανε τηλεθαοντας:
των παντων ου τοσσον οδυρομαι αχνυμενος περ
ως ενος, ου μ' αχος οξυ κατοισεται Αιδος εισω,
Εκτορος: ως οφελεν θανεειν εν χερσιν εμησι:
τω κε κορεσσαμεθα κλαιοντε τε μυρομενω τε
μητηρ θ', η μιν ετικτε δυσαμμορος, ηδ' εγω αυτος.
ως εφατο κλαιων, επι δε στεναχοντο πολιται:
Τρωησιν δ' Εκαβη αδινου εξηρχε γοοιο:
τεκνον εγω δειλη: τι νυ βειομαι αινα παθουσα
σευ αποτεθνηωτος; ο μοι νυκτας τε και ημαρ
ευχωλη κατα αστυ πελεσκεο, πασι τ' ονειαρ
Τρωσι τε και Τρωησι κατα πτολιν, οι σε θεον ως
δειδεχατ': η γαρ και σφι μαλα μεγα κυδος εησθα
ζωος εων: νυν αυ θανατος και μοιρα κιχανει.
ως εφατο κλαιους', αλοχος δ' ου πω τι πεπυστο
Εκτορος: ου γαρ οι τις ετητυμος αγγελος ελθων
ηγγειλ' οττι ρα οι ποσις εκτοθι μιμνε πυλαων,
αλλ' η γ' ιστον υφαινε μυχω δομου υψηλοιο
διπλακα πορφυρεην, εν δε θρονα ποικιλ' επασσε.
κεκλετο δ' αμφιπολοισιν ευπλοκαμοις κατα δωμα
αμφι πυρι στησαι τριποδα μεγαν, οφρα πελοιτο
Εκτορι θερμα λοετρα μαχης εκ νοστησαντι
νηπιη, ουδ' ενοησεν ο μιν μαλα τηλε λοετρων
χερσιν Αχιλληος δαμασε γλαυκωπις Αθηνη.
κωκυτου δ' ηκουσε και οιμωγης απο πυργου:
της δ' ελελιχθη γυια, χαμαι δε οι εκπεσε κερκις:
η δ' αυτις δμωησιν ευπλοκαμοισι μετηυδα:
δευτε δυω μοι επεσθον, ιδωμ' οτιν' εργα τετυκται.
αιδοιης εκυρης οπος εκλυον, εν δ' εμοι αυτη
στηθεσι παλλεται ητορ ανα στομα, νερθε δε γουνα
πηγνυται: εγγυς δη τι κακον Πριαμοιο τεκεσσιν.
αι γαρ απ' ουατος ειη εμευ επος: αλλα μαλ' αινως
δειδω μη δη μοι θρασυν Εκτορα διος Αχιλλευς
μουνον αποτμηξας πολιος πεδιον δε διηται,
και δη μιν καταπαυση αγηνοριης αλεγεινης
η μιν εχεσκ', επει ου ποτ' ενι πληθυι μενεν ανδρων,
αλλα πολυ προθεεσκε, το ον μενος ουδενι εικων.
ως φαμενη μεγαροιο διεσσυτο μαιναδι ιση
παλλομενη κραδιην: αμα δ' αμφιπολοι κιον αυτη
αυταρ επει πυργον τε και ανδρων ιξεν ομιλον
εστη παπτηνας' επι τειχει, τον δε νοησεν
ελκομενον προσθεν πολιος: ταχεες δε μιν ιπποι
ελκον ακηδεστως κοιλας επι νηας Αχαιων.
την δε κατ' οφθαλμων ερεβεννη νυξ εκαλυψεν,
ηριπε δ' εξοπισω, απο δε ψυχην εκαπυσσε.
τηλε δ' απο κρατος βαλε δεσματα σιγαλοεντα,
αμπυκα κεκρυφαλον τε ιδε πλεκτην αναδεσμην
κρηδεμνον θ', ο ρα οι δωκε χρυση Αφροδιτη
ηματι τω οτε μιν κορυθαιολος ηγαγεθ' Εκτωρ
εκ δομου Ηετιωνος, επει πορε μυρια εδνα.
αμφι δε μιν γαλοω τε και εινατερες αλις εσταν,
αι ε μετα σφισιν ειχον ατυζομενην απολεσθαι.
η δ' επει ουν εμπνυτο και ες φρενα θυμος αγερθη
αμβληδην γοοωσα μετα Τρωησιν εειπεν:
Εκτορ εγω δυστηνος: ιη αρα γεινομεθ' αιση
αμφοτεροι, συ μεν εν Τροιη Πριαμου κατα δωμα,
αυταρ εγω Θηβησιν υπο Πλακω υληεσση
εν δομω Ηετιωνος, ο μ' ετρεφε τυτθον εουσαν
δυσμορος αινομορον: ως μη ωφελλε τεκεσθαι.
νυν δε συ μεν Αιδαο δομους υπο κευθεσι γαιης
ερχεαι, αυταρ εμε στυγερω ενι πενθει λειπεις
χηρην εν μεγαροισι: παις δ' ετι νηπιος αυτως,
ον τεκομεν συ τ' εγω τε δυσαμμοροι: ουτε συ τουτω
εσσεαι Εκτορ ονειαρ επει θανες, ουτε σοι ουτος.
ην περ γαρ πολεμον γε φυγη πολυδακρυν Αχαιων,
αιει τοι τουτω γε πονος και κηδε' οπισσω
εσσοντ': αλλοι γαρ οι απουρισσουσιν αρουρας.
ημαρ δ' ορφανικον παναφηλικα παιδα τιθησι:
παντα δ' υπεμνημυκε, δεδακρυνται δε παρειαι,
δευομενος δε τ' ανεισι παις ες πατρος εταιρους,
αλλον μεν χλαινης ερυων, αλλον δε χιτωνος:
των δ' ελεησαντων κοτυλην τις τυτθον επεσχε:
χειλεα μεν τ' εδιην', υπερωην δ' ουκ εδιηνε.
τον δε και αμφιθαλης εκ δαιτυος εστυφελιξε
χερσιν πεπληγων και ονειδειοισιν ενισσων:
ερρ' ουτως: ου σος γε πατηρ μεταδαινυται ημιν.
δακρυοεις δε τ' ανεισι παις ες μητερα χηρην
Αστυαναξ, ος πριν μεν εου επι γουνασι πατρος
μυελον οιον εδεσκε και οιων πιονα δημον:
αυταρ οθ' υπνος ελοι, παυσαιτο τε νηπιαχευων,
ευδεσκ' εν λεκτροισιν εν αγκαλιδεσσι τιθηνης
ευνη ενι μαλακη θαλεων εμπλησαμενος κηρ:
νυν δ' αν πολλα παθησι φιλου απο πατρος αμαρτων
Αστυαναξ, ον Τρωες επικλησιν καλεουσιν:
οιος γαρ σφιν ερυσο πυλας και τειχεα μακρα.
νυν δε σε μεν παρα νηυσι κορωνισι νοσφι τοκηων
αιολαι ευλαι εδονται, επει κε κυνες κορεσωνται
γυμνον: αταρ τοι ειματ' ενι μεγαροισι κεονται
λεπτα τε και χαριεντα τετυγμενα χερσι γυναικων.
αλλ' ητοι ταδε παντα καταφλεξω πυρι κηλεω
ουδεν σοι γ' οφελος, επει ουκ εγκεισεαι αυτοις,
αλλα προς Τρωων και Τρωιαδων κλεος ειναι.
ως εφατο κλαιους', επι δε στεναχοντο γυναικες.

======== Book 23 ========

ως οι μεν στεναχοντο κατα πτολιν: αυταρ Αχαιοι
επει δη νηας τε και Ελλησποντον ικοντο,
οι μεν αρ' εσκιδναντο εην επι νηα εκαστος,
Μυρμιδονας δ' ουκ εια αποσκιδνασθαι Αχιλλευς,
αλλ' ο γε οις εταροισι φιλοπτολεμοισι μετηυδα:
Μυρμιδονες ταχυπωλοι εμοι εριηρες εταιροι
μη δη πω υπ' οχεσφι λυωμεθα μωνυχας ιππους,
αλλ' αυτοις ιπποισι και αρμασιν ασσον ιοντες
Πατροκλον κλαιωμεν: ο γαρ γερας εστι θανοντων.
αυταρ επει κ' ολοοιο τεταρπωμεσθα γοοιο,
ιππους λυσαμενοι δορπησομεν ενθαδε παντες.
ως εφαθ', οι δ' ωμωξαν αολλεες, ηρχε δ' Αχιλλευς.
οι δε τρις περι νεκρον ευτριχας ηλασαν ιππους
μυρομενοι: μετα δε σφι Θετις γοου ιμερον ωρσε.
δευοντο ψαμαθοι, δευοντο δε τευχεα φωτων
δακρυσι: τοιον γαρ ποθεον μηστωρα φοβοιο.
τοισι δε Πηλειδης αδινου εξηρχε γοοιο
χειρας επ' ανδροφονους θεμενος στηθεσσιν εταιρου:
χαιρε μοι ω Πατροκλε και ειν Αιδαο δομοισι:
παντα γαρ ηδη τοι τελεω τα παροιθεν υπεστην
Εκτορα δευρ' ερυσας δωσειν κυσιν ωμα δασασθαι,
δωδεκα δε προπαροιθε πυρης αποδειροτομησειν
Τρωων αγλαα τεκνα σεθεν κταμενοιο χολωθεις.
η ρα και Εκτορα διον αεικεα μηδετο εργα
πρηνεα παρ λεχεεσσι Μενοιτιαδαο τανυσσας
εν κονιης: οι δ' εντε' αφωπλιζοντο εκαστος
χαλκεα μαρμαιροντα, λυον δ' υψηχεας ιππους,
καδ δ' ιζον παρα νηι ποδωκεος Αιακιδαο
μυριοι: αυταρ ο τοισι ταφον μενοεικεα δαινυ.
πολλοι μεν βοες αργοι ορεχθεον αμφι σιδηρω
σφαζομενοι, πολλοι δ' οιες και μηκαδες αιγες:
πολλοι δ' αργιοδοντες υες θαλεθοντες αλοιφη
ευομενοι τανυοντο δια φλογος Ηφαιστοιο:
παντη δ' αμφι νεκυν κοτυληρυτον ερρεεν αιμα.
αυταρ τον γε ανακτα ποδωκεα Πηλειωνα
εις Αγαμεμνονα διον αγον βασιληες Αχαιων
σπουδη παρπεπιθοντες εταιρου χωομενον κηρ.
οι δ' οτε δη κλισιην Αγαμεμνονος ιξον ιοντες,
αυτικα κηρυκεσσι λιγυφθογγοισι κελευσαν
αμφι πυρι στησαι τριποδα μεγαν, ει πεπιθοιεν
Πηλειδην λουσασθαι απο βροτον αιματοεντα.
αυταρ ο γ' ηρνειτο στερεως, επι δ' ορκον ομοσσεν:
ου μα Ζην', ος τις τε θεων υπατος και αριστος,
ου θεμις εστι λοετρα καρηατος ασσον ικεσθαι
πριν γ' ενι Πατροκλον θεμεναι πυρι σημα τε χευαι
κειρασθαι τε κομην, επει ου μ' ετι δευτερον ωδε
ιξετ' αχος κραδιην οφρα ζωοισι μετειω.
αλλ' ητοι νυν μεν στυγερη πειθωμεθα δαιτι:
ηωθεν δ' οτρυνον αναξ ανδρων Αγαμεμνον
υλην τ' αξεμεναι παρα τε σχειν οσς' επιεικες
νεκρον εχοντα νεεσθαι υπο ζοφον ηεροεντα,
οφρ' ητοι τουτον μεν επιφλεγη ακαματον πυρ
θασσον απ' οφθαλμων, λαοι δ' επι εργα τραπωνται.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδε πιθοντο.
εσσυμενως δ' αρα δορπον εφοπλισσαντες εκαστοι
δαινυντ', ουδε τι θυμος εδευετο δαιτος εισης.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
οι μεν κακκειοντες εβαν κλισιην δε εκαστος,
Πηλειδης δ' επι θινι πολυφλοισβοιο θαλασσης
κειτο βαρυ στεναχων πολεσιν μετα Μυρμιδονεσσιν
εν καθαρω, οθι κυματ' επ' ηιονος κλυζεσκον:
ευτε τον υπνος εμαρπτε λυων μελεδηματα θυμου
νηδυμος αμφιχυθεις: μαλα γαρ καμε φαιδιμα γυια
Εκτορ' επαισσων προτι Ιλιον ηνεμοεσσαν:
ηλθε δ' επι ψυχη Πατροκληος δειλοιο
παντ' αυτω μεγεθος τε και ομματα καλ' εικυια
και φωνην, και τοια περι χροι ειματα εστο:
στη δ' αρ' υπερ κεφαλης και μιν προς μυθον εειπεν:
ευδεις, αυταρ εμειο λελασμενος επλευ Αχιλλευ.
ου μεν μευ ζωοντος ακηδεις, αλλα θανοντος:
θαπτε με οττι ταχιστα πυλας Αιδαο περησω.
τηλε με ειργουσι ψυχαι ειδωλα καμοντων,
ουδε με πω μισγεσθαι υπερ ποταμοιο εωσιν,
αλλ' αυτως αλαλημαι αν' ευρυπυλες Αιδος δω.
και μοι δος την χειρ': ολοφυρομαι, ου γαρ ετ' αυτις
νισομαι εξ Αιδαο, επην με πυρος λελαχητε.
ου μεν γαρ ζωοι γε φιλων απανευθεν εταιρων
βουλας εζομενοι βουλευσομεν, αλλ' εμε μεν κηρ
αμφεχανε στυγερη, η περ λαχε γιγνομενον περ:
και δε σοι αυτω μοιρα, θεοις επιεικελ' Αχιλλευ,
τειχει υπο Τρωων ευηφενεων απολεσθαι.
αλλο δε τοι ερεω και εφησομαι αι κε πιθηαι:
μη εμα σων απανευθε τιθημεναι οστε' Αχιλλευ,
αλλ' ομου ως ετραφημεν εν υμετεροισι δομοισιν,
ευτε με τυτθον εοντα Μενοιτιος εξ Οποεντος
ηγαγεν υμετερονδ' ανδροκτασιης υπο λυγρης,
ηματι τω οτε παιδα κατεκτανον Αμφιδαμαντος
νηπιος ουκ εθελων αμφ' αστραγαλοισι χολωθεις:
ενθα με δεξαμενος εν δωμασιν ιπποτα Πηλευς
ετραφε τ' ενδυκεως και σον θεραποντ' ονομηνεν:
ως δε και οστεα νωιν ομη σορος αμφικαλυπτοι
χρυσεος αμφιφορευς, τον τοι πορε ποτνια μητηρ.
τον δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
τιπτε μοι ηθειη κεφαλη δευρ' ειληλουθας
και μοι ταυτα εκαστ' επιτελλεαι; αυταρ εγω τοι
παντα μαλ' εκτελεω και πεισομαι ως συ κελευεις.
αλλα μοι ασσον στηθι: μινυνθα περ αμφιβαλοντε
αλληλους ολοοιο τεταρπωμεσθα γοοιο.
ως αρα φωνησας ωρεξατο χερσι φιλησιν
ουδ' ελαβε: ψυχη δε κατα χθονος ηυτε καπνος
ωχετο τετριγυια: ταφων δ' ανορουσεν Αχιλλευς
χερσι τε συμπλαταγησεν, επος δ' ολοφυδνον εειπεν:
ω ποποι η ρα τις εστι και ειν Αιδαο δομοισι
ψυχη και ειδωλον, αταρ φρενες ουκ ενι παμπαν:
παννυχιη γαρ μοι Πατροκληος δειλοιο
ψυχη εφεστηκει γοοωσα τε μυρομενη τε,
και μοι εκαστ' επετελλεν, εικτο δε θεσκελον αυτω.
ως φατο, τοισι δε πασιν υφ' ιμερον ωρσε γοοιο:
μυρομενοισι δε τοισι φανη ροδοδακτυλος Ηως
αμφι νεκυν ελεεινον. αταρ κρειων Αγαμεμνων
ουρηας τ' οτρυνε και ανερας αξεμεν υλην
παντοθεν εκ κλισιων: επι δ' ανηρ εσθλος ορωρει
Μηριονης θεραπων αγαπηνορος Ιδομενηος.
οι δ' ισαν υλοτομους πελεκεας εν χερσιν εχοντες
σειρας τ' ευπλεκτους: προ δ' αρ' ουρηες κιον αυτων.
πολλα δ' αναντα καταντα παραντα τε δοχμια τ' ηλθον:
αλλ' οτε δη κνημους προσεβαν πολυπιδακος Ιδης,
αυτικ' αρα δρυς υψικομους ταναηκει χαλκω
ταμνον επειγομενοι: ται δε μεγαλα κτυπεουσαι
πιπτον: τας μεν επειτα διαπλησσοντες Αχαιοι
εκδεον ημιονων: ται δε χθονα ποσσι δατευντο
ελδομεναι πεδιοιο δια ρωπηια πυκνα.
παντες δ' υλοτομοι φιτρους φερον: ως γαρ ανωγει
Μηριονης θεραπων αγαπηνορος Ιδομενηος.
καδ δ' αρ' επ' ακτης βαλλον επισχερω, ενθ' αρ' Αχιλλευς
φρασσατο Πατροκλω μεγα ηριον ηδε οι αυτω.
αυταρ επει παντη παρακαββαλον ασπετον υλην
ηατ' αρ' αυθι μενοντες αολλεες. αυταρ Αχιλλευς
αυτικα Μυρμιδονεσσι φιλοπτολεμοισι κελευσε
χαλκον ζωννυσθαι, ζευξαι δ' υπ' οχεσφιν εκαστον
ιππους: οι δ' ορνυντο και εν τευχεσσιν εδυνον,
αν δ' εβαν εν διφροισι παραιβαται ηνιοχοι τε,
προσθε μεν ιππηες, μετα δε νεφος ειπετο πεζων
μυριοι: εν δε μεσοισι φερον Πατροκλον εταιροι.
θριξι δε παντα νεκυν καταεινυσαν, ας επεβαλλον
κειρομενοι: οπιθεν δε καρη εχε διος Αχιλλευς
αχνυμενος: εταρον γαρ αμυμονα πεμπ' Αιδος δε.
οι δ' οτε χωρον ικανον οθι σφισι πεφραδ' Αχιλλευς
κατθεσαν, αιψα δε οι μενοεικεα νηεον υλην.
ενθ' αυτ' αλλ' ενοησε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
στας απανευθε πυρης ξανθην απεκειρατο χαιτην,
την ρα Σπερχειω ποταμω τρεφε τηλεθοωσαν:
οχθησας δ' αρα ειπεν ιδων επι οινοπα ποντον:
Σπερχει' αλλως σοι γε πατηρ ηρησατο Πηλευς
κεισε με νοστησαντα φιλην ες πατριδα γαιαν
σοι τε κομην κερεειν ρεξειν θ' ιερην εκατομβην,
πεντηκοντα δ' ενορχα παρ' αυτοθι μηλ' ιερευσειν
ες πηγας, οθι τοι τεμενος βωμος τε θυηεις.
ως ηραθ' ο γερων, συ δε οι νοον ουκ ετελεσσας.
νυν δ' επει ου νεομαι γε φιλην ες πατριδα γαιαν
Πατροκλω ηρωι κομην οπασαιμι φερεσθαι.
ως ειπων εν χερσι κομην εταροιο φιλοιο
θηκεν, τοισι δε πασιν υφ' ιμερον ωρσε γοοιο.
και νυ κ' οδυρομενοισιν εδυ φαος ηελιοιο
ει μη Αχιλλευς αιψ' Αγαμεμνονι ειπε παραστας:
Ατρειδη, σοι γαρ τε μαλιστα γε λαος Αχαιων
πεισονται μυθοισι, γοοιο μεν εστι και ασαι,
νυν δ' απο πυρκαιης σκεδασον και δειπνον ανωχθι
οπλεσθαι: ταδε δ' αμφι πονησομεθ' οισι μαλιστα
κηδεος εστι νεκυς: παρα δ' οι τ' αγοι αμμι μενοντων.
αυταρ επει το γ' ακουσεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων,
αυτικα λαον μεν σκεδασεν κατα νηας εισας,
κηδεμονες δε παρ' αυθι μενον και νηεον υλην,
ποιησαν δε πυρην εκατομπεδον ενθα και ενθα,
εν δε πυρη υπατη νεκρον θεσαν αχνυμενοι κηρ.
πολλα δε ιφια μηλα και ειλιποδας ελικας βους
προσθε πυρης εδερον τε και αμφεπον: εκ δ' αρα παντων
δημον ελων εκαλυψε νεκυν μεγαθυμος Αχιλλευς
ες ποδας εκ κεφαλης, περι δε δρατα σωματα νηει.
εν δ' ετιθει μελιτος και αλειφατος αμφιφορηας
προς λεχεα κλινων: πισυρας δ' εριαυχενας ιππους
εσσυμενως ενεβαλλε πυρη μεγαλα στεναχιζων.
εννεα τω γε ανακτι τραπεζηες κυνες ησαν,
και μεν των ενεβαλλε πυρη δυο δειροτομησας,
δωδεκα δε Τρωων μεγαθυμων υιεας εσθλους
χαλκω δηιοων: κακα δε φρεσι μηδετο εργα:
εν δε πυρος μενος ηκε σιδηρεον οφρα νεμοιτο.
ωμωξεν τ' αρ' επειτα, φιλον δ' ονομηνεν εταιρον:
χαιρε μοι ω Πατροκλε και ειν Αιδαο δομοισι:
παντα γαρ ηδη τοι τελεω τα παροιθεν υπεστην,
δωδεκα μεν Τρωων μεγαθυμων υιεας εσθλους
τους αμα σοι παντας πυρ εσθιει: Εκτορα δ' ου τι
δωσω Πριαμιδην πυρι δαπτεμεν, αλλα κυνεσσιν.
ως φατ' απειλησας: τον δ' ου κυνες αμφεπενοντο,
αλλα κυνας μεν αλαλκε Διος θυγατηρ Αφροδιτη
ηματα και νυκτας, ροδοεντι δε χριεν ελαιω
αμβροσιω, ινα μη μιν αποδρυφοι ελκυσταζων.
τω δ' επι κυανεον νεφος ηγαγε Φοιβος Απολλων
ουρανοθεν πεδιον δε, καλυψε δε χωρον απαντα
οσσον επειχε νεκυς, μη πριν μενος ηελιοιο
σκηλει' αμφι περι χροα ινεσιν ηδε μελεσσιν.
ουδε πυρη Πατροκλου εκαιετο τεθνηωτος:
ενθ' αυτ' αλλ' ενοησε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
στας απανευθε πυρης δοιοις ηρατ' ανεμοισι
Βορεη και Ζεφυρω, και υπισχετο ιερα καλα:
πολλα δε και σπενδων χρυσεω δεπαι λιτανευεν
ελθεμεν, οφρα ταχιστα πυρι φλεγεθοιατο νεκροι,
υλη τε σευαιτο καημεναι. ωκα δε Ιρις
αραων αιουσα μεταγγελος ηλθ' ανεμοισιν.
οι μεν αρα Ζεφυροιο δυσαεος αθροοι ενδον
ειλαπινην δαινυντο: θεουσα δε Ιρις επεστη
βηλω επι λιθεω: τοι δ' ως ιδον οφθαλμοισι
παντες ανηιξαν, καλεον τε μιν εις ε εκαστος:
η δ' αυθ' εζεσθαι μεν ανηνατο, ειπε δε μυθον:
ουχ εδος: ειμι γαρ αυτις επ' Ωκεανοιο ρεεθρα
Αιθιοπων ες γαιαν, οθι ρεζους' εκατομβας
αθανατοις, ινα δη και εγω μεταδαισομαι ιρων.
αλλ' Αχιλευς Βορεην ηδε Ζεφυρον κελαδεινον
ελθειν αραται, και υπισχεται ιερα καλα,
οφρα πυρην ορσητε καημεναι, η ενι κειται
Πατροκλος, τον παντες αναστεναχουσιν Αχαιοι.
η μεν αρ' ως ειπους' απεβησετο, τοι δ' ορεοντο
ηχη θεσπεσιη νεφεα κλονεοντε παροιθεν.
αιψα δε ποντον ικανον αημεναι, ωρτο δε κυμα
πνοιη υπο λιγυρη: Τροιην δ' εριβωλον ικεσθην,
εν δε πυρη πεσετην, μεγα δ' ιαχε θεσπιδαες πυρ.
παννυχιοι δ' αρα τοι γε πυρης αμυδις φλογ' εβαλλον
φυσωντες λιγεως: ο δε παννυχος ωκυς Αχιλλευς
χρυσεου εκ κρητηρος ελων δεπας αμφικυπελλον
οινον αφυσσομενος χαμαδις χεε, δευε δε γαιαν
ψυχην κικλησκων Πατροκληος δειλοιο.
ως δε πατηρ ου παιδος οδυρεται οστεα καιων
νυμφιου, ος τε θανων δειλους ακαχησε τοκηας,
ως Αχιλευς εταροιο οδυρετο οστεα καιων,
ερπυζων παρα πυρκαιην αδινα στεναχιζων.
ημος δ' εωσφορος εισι φοως ερεων επι γαιαν,
ον τε μετα κροκοπεπλος υπειρ αλα κιδναται ηως,
τημος πυρκαιη εμαραινετο, παυσατο δε φλοξ.
οι δ' ανεμοι παλιν αυτις εβαν οικον δε νεεσθαι
Θρηικιον κατα ποντον: ο δ' εστενεν οιδματι θυων.
Πηλειδης δ' απο πυρκαιης ετερωσε λιασθεις
κλινθη κεκμηως, επι δε γλυκυς υπνος ορουσεν:
οι δ' αμφ' Ατρειωνα αολλεες ηγερεθοντο:
των μιν επερχομενων ομαδος και δουπος εγειρεν,
εζετο δ' ορθωθεις και σφεας προς μυθον εειπεν:
Ατρειδη τε και αλλοι αριστηες Παναχαιων,
πρωτον μεν κατα πυρκαιην σβεσατ' αιθοπι οινω
πασαν, οποσσον επεσχε πυρος μενος: αυταρ επειτα
οστεα Πατροκλοιο Μενοιτιαδαο λεγωμεν
ευ διαγιγνωσκοντες: αριφραδεα δε τετυκται:
εν μεσση γαρ εκειτο πυρη, τοι δ' αλλοι ανευθεν
εσχατιη καιοντ' επιμιξ ιπποι τε και ανδρες.
και τα μεν εν χρυσεη φιαλη και διπλακι δημω
θειομεν, εις ο κεν αυτος εγων Αιδι κευθωμαι.
τυμβον δ' ου μαλα πολλον εγω πονεεσθαι ανωγα,
αλλ' επιεικεα τοιον: επειτα δε και τον Αχαιοι
ευρυν θ' υψηλον τε τιθημεναι, οι κεν εμειο
δευτεροι εν νηεσσι πολυκληισι λιπησθε.
ως εφαθ', οι δ' επιθοντο ποδωκει Πηλειωνι.
πρωτον μεν κατα πυρκαιην σβεσαν αιθοπι οινω
οσσον επι φλοξ ηλθε, βαθεια δε καππεσε τεφρη:
κλαιοντες δ' εταροιο ενηεος οστεα λευκα
αλλεγον ες χρυσεην φιαλην και διπλακα δημον,
εν κλισιησι δε θεντες εανω λιτι καλυψαν:
τορνωσαντο δε σημα θεμειλια τε προβαλοντο
αμφι πυρην: ειθαρ δε χυτην επι γαιαν εχευαν,
χευαντες δε το σημα παλιν κιον. αυταρ Αχιλλευς
αυτου λαον ερυκε και ιζανεν ευρυν αγωνα,
νηων δ' εκφερ' αεθλα λεβητας τε τριποδας τε
ιππους θ' ημιονους τε βοων τ' ιφθιμα καρηνα,
ηδε γυναικας ευζωνους πολιον τε σιδηρον.
ιππευσιν μεν πρωτα ποδωκεσιν αγλα' αεθλα
θηκε γυναικα αγεσθαι αμυμονα εργα ιδυιαν
και τριποδ' ωτωεντα δυωκαιεικοσιμετρον
τω πρωτω: αταρ αυ τω δευτερω ιππον εθηκεν
εξετε' αδμητην βρεφος ημιονον κυεουσαν:
αυταρ τω τριτατω απυρον κατεθηκε λεβητα
καλον τεσσαρα μετρα κεχανδοτα λευκον ετ' αυτως:
τω δε τεταρτω θηκε δυω χρυσοιο ταλαντα,
πεμπτω δ' αμφιθετον φιαλην απυρωτον εθηκε.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
Ατρειδη τε και αλλοι ευκνημιδες Αχαιοι
ιππηας ταδ' αεθλα δεδεγμενα κειτ' εν αγωνι.
ει μεν νυν επι αλλω αεθλευοιμεν Αχαιοι
η τ' αν εγω τα πρωτα λαβων κλισιην δε φεροιμην.
ιστε γαρ οσσον εμοι αρετη περιβαλλετον ιπποι:
αθανατοι τε γαρ εισι, Ποσειδαων δε πορ' αυτους
πατρι εμω Πηληι, ο δ' αυτ' εμοι εγγυαλιξεν.
αλλ' ητοι μεν εγω μενεω και μωνυχες ιπποι:
τοιου γαρ κλεος εσθλον απωλεσαν ηνιοχοιο
ηπιου, ος σφωιν μαλα πολλακις υγρον ελαιον
χαιταων κατεχευε λοεσσας υδατι λευκω.
τον τω γ' εσταοτες πενθειετον, ουδει δε σφι
χαιται ερηρεδαται, τω δ' εστατον αχνυμενω κηρ.
αλλοι δε στελλεσθε κατα στρατον, ος τις Αχαιων
ιπποισιν τε πεποιθε και αρμασι κολλητοισιν.
ως φατο Πηλειδης, ταχεες δ' ιππηες αγερθεν.
ωρτο πολυ πρωτος μεν αναξ ανδρων Ευμηλος
Αδμητου φιλος υιος, ος ιπποσυνη εκεκαστο:
τω δ' επι Τυδειδης ωρτο κρατερος Διομηδης,
ιππους δε Τρωους υπαγε ζυγον, ους ποτ' απηυρα
Αινειαν, αταρ αυτον υπεξεσαωσεν Απολλων.
τω δ' αρ' επ' Ατρειδης ωρτο ξανθος Μενελαος
διογενης, υπο δε ζυγον ηγαγεν ωκεας ιππους
Αιθην την Αγαμεμνονεην τον εον τε Ποδαργον:
την Αγαμεμνονι δωκ' Αγχισιαδης Εχεπωλος
δωρ', ινα μη οι εποιθ' υπο Ιλιον ηνεμοεσσαν,
αλλ' αυτου τερποιτο μενων: μεγα γαρ οι εδωκε
Ζευς αφενος, ναιεν δ' ο γ' εν ευρυχορω Σικυωνι:
την ο γ' υπο ζυγον ηγε μεγα δρομου ισχανοωσαν.
Αντιλοχος δε τεταρτος ευτριχας οπλισαθ' ιππους,
Νεστορος αγλαος υιος υπερθυμοιο ανακτος
του Νηληιαδαο: Πυλοιγενεες δε οι ιπποι
ωκυποδες φερον αρμα: πατηρ δε οι αγχι παραστας
μυθειτ' εις αγαθα φρονεων νοεοντι και αυτω:
Αντιλοχ' ητοι μεν σε νεον περ εοντ' εφιλησαν
Ζευς τε Ποσειδαων τε, και ιπποσυνας εδιδαξαν
παντοιας: τω και σε διδασκεμεν ου τι μαλα χρεω:
οισθα γαρ ευ περι τερμαθ' ελισσεμεν: αλλα τοι ιπποι
βαρδιστοι θειειν: τω τ' οιω λοιγι' εσεσθαι.
των δ' ιπποι μεν εασιν αφαρτεροι, ουδε μεν αυτοι
πλειονα ισασιν σεθεν αυτου μητισασθαι.
αλλ' αγε δη συ φιλος μητιν εμβαλλεο θυμω
παντοιην, ινα μη σε παρεκπροφυγησιν αεθλα.
μητι τοι δρυτομος μεγ' αμεινων ηε βιηφι:
μητι δ' αυτε κυβερνητης ενι οινοπι ποντω
νηα θοην ιθυνει ερεχθομενην ανεμοισι:
μητι δ' ηνιοχος περιγιγνεται ηνιοχοιο.
αλλ' ος μεν θ' ιπποισι και αρμασιν οισι πεποιθως
αφραδεως επι πολλον ελισσεται ενθα και ενθα,
ιπποι δε πλανοωνται ανα δρομον, ουδε κατισχει:
ος δε κε κερδεα ειδη ελαυνων ησσονας ιππους,
αιει τερμ' οροων στρεφει εγγυθεν, ουδε ε ληθει
οππως το πρωτον τανυση βοεοισιν ιμασιν,
αλλ' εχει ασφαλεως και τον προυχοντα δοκευει.
σημα δε τοι ερεω μαλ' αριφραδες, ουδε σε λησει.
εστηκε ξυλον αυον οσον τ' οργυι' υπερ αιης
η δρυος η πευκης: το μεν ου καταπυθεται ομβρω,
λαε δε του εκατερθεν ερηρεδαται δυο λευκω
εν ξυνοχησιν οδου, λειος δ' ιπποδρομος αμφις
η τευ σημα βροτοιο παλαι κατατεθνηωτος,
η το γε νυσσα τετυκτο επι προτερων ανθρωπων,
και νυν τερματ' εθηκε ποδαρκης διος Αχιλλευς.
τω συ μαλ' εγχριμψας ελααν σχεδον αρμα και ιππους,
αυτος δε κλινθηναι ευπλεκτω ενι διφρω
ηκ' επ' αριστερα τοιιν: αταρ τον δεξιον ιππον
κενσαι ομοκλησας, ειξαι τε οι ηνια χερσιν.
εν νυσση δε τοι ιππος αριστερος εγχριμφθητω,
ως αν τοι πλημνη γε δοασσεται ακρον ικεσθαι
κυκλου ποιητοιο: λιθου δ' αλεασθαι επαυρειν,
μη πως ιππους τε τρωσης κατα θ' αρματα αξης:
χαρμα δε τοις αλλοισιν, ελεγχειη δε σοι αυτω
εσσεται: αλλα φιλος φρονεων πεφυλαγμενος ειναι.
ει γαρ κ' εν νυσση γε παρεξελασησθα διωκων,
ουκ εσθ' ος κε ς' ελησι μεταλμενος ουδε παρελθη,
ουδ' ει κεν μετοπισθεν Αριονα διον ελαυνοι
Αδρηστου ταχυν ιππον, ος εκ θεοφιν γενος ηεν,
η τους Λαομεδοντος, οι ενθαδε γ' ετραφεν εσθλοι.
ως ειπων Νεστωρ Νηληιος αψ ενι χωρη
εζετ', επει ω παιδι εκαστου πειρατ' εειπε.
Μηριονης δ' αρα πεμπτος ευτριχας οπλισαθ' ιππους.
αν δ' εβαν ες διφρους, εν δε κληρους εβαλοντο:
παλλ' Αχιλευς, εκ δε κληρος θορε Νεστοριδαο
Αντιλοχου: μετα τον δ' ελαχε κρειων Ευμηλος:
τω δ' αρ' επ' Ατρειδης δουρι κλειτος Μενελαος,
τω δ' επι Μηριονης λαχ' ελαυνεμεν: υστατος αυτε
Τυδειδης οχ' αριστος εων λαχ' ελαυνεμεν ιππους.
σταν δε μεταστοιχι, σημηνε δε τερματ' Αχιλλευς
τηλοθεν εν λειω πεδιω: παρα δε σκοπον εισεν
αντιθεον Φοινικα οπαονα πατρος εοιο,
ως μεμνεωτο δρομους και αληθειην αποειποι.
οι δ' αμα παντες εφ' ιπποιιν μαστιγας αειραν,
πεπληγον θ' ιμασιν, ομοκλησαν τ' επεεσσιν
εσσυμενως: οι δ' ωκα διεπρησσον πεδιοιο
νοσφι νεων ταχεως: υπο δε στερνοισι κονιη
ιστατ' αειρομενη ως τε νεφος ηε θυελλα,
χαιται δ' ερρωοντο μετα πνοιης ανεμοιο.
αρματα δ' αλλοτε μεν χθονι πιλνατο πουλυβοτειρη,
αλλοτε δ' αιξασκε μετηορα: τοι δ' ελατηρες
εστασαν εν διφροισι, πατασσε δε θυμος εκαστου
νικης ιεμενων: κεκλοντο δε οισιν εκαστος
ιπποις, οι δ' επετοντο κονιοντες πεδιοιο.
αλλ' οτε δη πυματον τελεον δρομον ωκεες ιπποι
αψ εφ' αλος πολιης, τοτε δη αρετη γε εκαστου
φαινετ', αφαρ δ' ιπποισι ταθη δρομος: ωκα δ' επειτα
αι Φηρητιαδαο ποδωκεες εκφερον ιπποι.
τας δε μετ' εξεφερον Διομηδεος αρσενες ιπποι
Τρωιοι, ουδε τι πολλον ανευθ' εσαν, αλλα μαλ' εγγυς:
αιει γαρ διφρου επιβησομενοισιν εικτην,
πνοιη δ' Ευμηλοιο μεταφρενον ευρεε τ' ωμω
θερμετ': επ' αυτω γαρ κεφαλας καταθεντε πετεσθην.
και νυ κεν η παρελασς' η αμφηριστον εθηκεν,
ει μη Τυδεος υιι κοτεσσατο Φοιβος Απολλων,
ος ρα οι εκ χειρων εβαλεν μαστιγα φαεινην.
τοιο δ' απ' οφθαλμων χυτο δακρυα χωομενοιο,
ουνεκα τας μεν ορα ετι και πολυ μαλλον ιουσας,
οι δε οι εβλαφθησαν ανευ κεντροιο θεοντες.
ουδ' αρ' Αθηναιην ελεφηραμενος λαθ' Απολλων
Τυδειδην, μαλα δ' ωκα μετεσσυτο ποιμενα λαων,
δωκε δε οι μαστιγα, μενος δ' ιπποισιν ενηκεν:
η δε μετ' Αδμητου υιον κοτεους' εβεβηκει,
ιππειον δε οι ηξε θεα ζυγον: αι δε οι ιπποι
αμφις οδου δραμετην, ρυμος δ' επι γαιαν ελυσθη.
αυτος δ' εκ διφροιο παρα τροχον εξεκυλισθη,
αγκωνας τε περιδρυφθη στομα τε ρινας τε,
θρυλιχθη δε μετωπον επ' οφρυσι: τω δε οι οσσε
δακρυοφι πλησθεν, θαλερη δε οι εσχετο φωνη.
Τυδειδης δε παρατρεψας εχε μωνυχας ιππους,
πολλον των αλλων εξαλμενος: εν γαρ Αθηνη
ιπποις ηκε μενος και επ' αυτω κυδος εθηκε.
τω δ' αρ' επ' Ατρειδης ειχε ξανθος Μενελαος.
Αντιλοχος δ' ιπποισιν εκεκλετο πατρος εοιο:
εμβητον και σφωι: τιταινετον οττι ταχιστα.
ητοι μεν κεινοισιν εριζεμεν ου τι κελευω
Τυδειδεω ιπποισι δαιφρονος, οισιν Αθηνη
νυν ωρεξε ταχος και επ' αυτω κυδος εθηκεν:
ιππους δ' Ατρειδαο κιχανετε, μη δε λιπησθον,
καρπαλιμως, μη σφωιν ελεγχειην καταχευη
Αιθη θηλυς εουσα: τι η λειπεσθε φεριστοι;
ωδε γαρ εξερεω, και μην τετελεσμενον εσται:
ου σφωιν κομιδη παρα Νεστορι ποιμενι λαων
εσσεται, αυτικα δ' υμμε κατακτενει οξει χαλκω,
αι κ' αποκηδησαντε φερωμεθα χειρον αεθλον.
αλλ' εφομαρτειτον και σπευδετον οττι ταχιστα:
ταυτα δ' εγων αυτος τεχνησομαι ηδε νοησω
στεινωπω εν οδω παραδυμεναι, ουδε με λησει.
ως εφαθ', οι δε ανακτος υποδεισαντες ομοκλην
μαλλον επιδραμετην ολιγον χρονον: αιψα δ' επειτα
στεινος οδου κοιλης ιδεν Αντιλοχος μενεχαρμης.
ρωχμος εην γαιης, η χειμεριον αλεν υδωρ
εξερρηξεν οδοιο, βαθυνε δε χωρον απαντα:
τη ρ' ειχεν Μενελαος αματροχιας αλεεινων.
Αντιλοχος δε παρατρεψας εχε μωνυχας ιππους
εκτος οδου, ολιγον δε παρακλινας εδιωκεν.
Ατρειδης δ' εδεισε και Αντιλοχω εγεγωνει:
Αντιλοχ' αφραδεως ιππαζεαι, αλλ' ανεχ' ιππους:
στεινωπος γαρ οδος, ταχα δ' ευρυτερη παρελασσαι:
μη πως αμφοτερους δηλησεαι αρματι κυρσας.
ως εφατ', Αντιλοχος δ' ετι και πολυ μαλλον ελαυνε
κεντρω επισπερχων ως ουκ αιοντι εοικως.
οσσα δε δισκου ουρα κατωμαδιοιο πελονται,
ον τ' αιζηος αφηκεν ανηρ πειρωμενος ηβης,
τοσσον επιδραμετην: αι δ' ηρωησαν οπισσω
Ατρειδεω: αυτος γαρ εκων μεθεηκεν ελαυνειν
μη πως συγκυρσειαν οδω ενι μωνυχες ιπποι,
διφρους τ' ανστρεψειαν ευπλεκεας, κατα δ' αυτοι
εν κονιησι πεσοιεν επειγομενοι περι νικης.
τον και νεικειων προσεφη ξανθος Μενελαος:
Αντιλοχ' ου τις σειο βροτων ολοωτερος αλλος:
ερρ', επει ου ς' ετυμον γε φαμεν πεπνυσθαι Αχαιοι.
αλλ' ου μαν ουδ' ως ατερ ορκου οιση αεθλον.
ως ειπων ιπποισιν εκεκλετο φωνησεν τε:
μη μοι ερυκεσθον μη δ' εστατον αχνυμενω κηρ.
φθησονται τουτοισι ποδες και γουνα καμοντα
η υμιν: αμφω γαρ ατεμβονται νεοτητος.
ως εφαθ', οι δε ανακτος υποδεισαντες ομοκλην
μαλλον επιδραμετην, ταχα δε σφισιν αγχι γενοντο.
Αργειοι δ' εν αγωνι καθημενοι εισοροωντο
ιππους: τοι δε πετοντο κονιοντες πεδιοιο.
πρωτος δ' Ιδομενευς Κρητων αγος εφρασαθ' ιππους:
ηστο γαρ εκτος αγωνος υπερτατος εν περιωπη:
τοιο δ' ανευθεν εοντος ομοκλητηρος ακουσας
εγνω, φρασσατο δ' ιππον αριπρεπεα προυχοντα,
ος το μεν αλλο τοσον φοινιξ ην, εν δε μετωπω
λευκον σημα τετυκτο περιτροχον ηυτε μηνη.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
ω φιλοι Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
οιος εγων ιππους αυγαζομαι ηε και υμεις;
αλλοι μοι δοκεουσι παροιτεροι εμμεναι ιπποι,
αλλος δ' ηνιοχος ινδαλλεται: αι δε που αυτου
εβλαβεν εν πεδιω, αι κεισε γε φερτεραι ησαν:
ητοι γαρ τας πρωτα ιδον περι τερμα βαλουσας,
νυν δ' ου πη δυναμαι ιδεειν: παντη δε μοι οσσε
Τρωικον αμ πεδιον παπταινετον εισοροωντι:
ηε τον ηνιοχον φυγον ηνια, ουδε δυνασθη
ευ σχεθεειν περι τερμα και ουκ ετυχησεν ελιξας:
ενθα μιν εκπεσεειν οιω συν θ' αρματα αξαι,
αι δ' εξηρωησαν, επει μενος ελλαβε θυμον.
αλλα ιδεσθε και υμμες ανασταδον: ου γαρ εγωγε
ευ διαγιγνωσκω: δοκεει δε μοι εμμεναι ανηρ
Αιτωλος γενεην, μετα δ' Αργειοισιν ανασσει
Τυδεος ιπποδαμου υιος κρατερος Διομηδης.
τον δ' αισχρως ενενιπεν Οιληος ταχυς Αιας:
Ιδομενευ τι παρος λαβρευεαι; αι δε τ' ανευθεν
ιπποι αερσιποδες πολεος πεδιοιο διενται.
ουτε νεωτατος εσσι μετ' Αργειοισι τοσουτον,
ουτε τοι οξυτατον κεφαλης εκδερκεται οσσε:
αλλ' αιει μυθοις λαβρευεαι: ουδε τι σε χρη
λαβραγορην εμεναι: παρα γαρ και αμεινονες αλλοι.
ιπποι δ' αυται εασι παροιτεραι, αι το παρος περ,
Ευμηλου, εν δ' αυτος εχων ευληρα βεβηκε.
τον δε χολωσαμενος Κρητων αγος αντιον ηυδα:
Αιαν νεικος αριστε κακοφραδες αλλα τε παντα
δευεαι Αργειων, οτι τοι νοος εστιν απηνης.
δευρο νυν η τριποδος περιδωμεθον ηε λεβητος,
ιστορα δ' Ατρειδην Αγαμεμνονα θειομεν αμφω,
οπποτεραι προσθ' ιπποι, ινα γνωης αποτινων.
ως εφατ', ορνυτο δ' αυτικ' Οιληος ταχυς Αιας
χωομενος χαλεποισιν αμειψασθαι επεεσσι:
και νυ κε δη προτερω ετ' ερις γενετ' αμφοτεροισιν,
ει μη Αχιλλευς αυτος ανιστατο και φατο μυθον:
μηκετι νυν χαλεποισιν αμειβεσθον επεεσσιν
Αιαν Ιδομενευ τε κακοις, επει ουδε εοικε.
και δ' αλλω νεμεσατον οτις τοιαυτα γε ρεζοι.
αλλ' υμεις εν αγωνι καθημενοι εισοραασθε
ιππους: οι δε ταχ' αυτοι επειγομενοι περι νικης
ενθαδ' ελευσονται: τοτε δε γνωσεσθε εκαστος
ιππους Αργειων, οι δευτεροι οι τε παροιθεν.
ως φατο, Τυδειδης δε μαλα σχεδον ηλθε διωκων,
μαστι δ' αιεν ελαυνε κατωμαδον: οι δε οι ιπποι
υψος' αειρεσθην ριμφα πρησσοντε κελευθον.
αιει δ' ηνιοχον κονιης ραθαμιγγες εβαλλον,
αρματα δε χρυσω πεπυκασμενα κασσιτερω τε
ιπποις ωκυποδεσσιν επετρεχον: ουδε τι πολλη
γιγνετ' επισσωτρων αρματροχιη κατοπισθεν
εν λεπτη κονιη: τω δε σπευδοντε πετεσθην.
στη δε μεσω εν αγωνι, πολυς δ' ανεκηκιεν ιδρως
ιππων εκ τε λοφων και απο στερνοιο χαμαζε.
αυτος δ' εκ διφροιο χαμαι θορε παμφανοωντος,
κλινε δ' αρα μαστιγα ποτι ζυγον: ουδε ματησεν
ιφθιμος Σθενελος, αλλ' εσσυμενως λαβ' αεθλον,
δωκε δ' αγειν εταροισιν υπερθυμοισι γυναικα
και τριποδ' ωτωεντα φερειν: ο δ' ελυεν υφ' ιππους.
τω δ' αρ' επ' Αντιλοχος Νηληιος ηλασεν ιππους
κερδεσιν, ου τι ταχει γε, παραφθαμενος Μενελαον:
αλλα και ως Μενελαος εχ' εγγυθεν ωκεας ιππους.
οσσον δε τροχου ιππος αφισταται, ος ρα ανακτα
ελκησιν πεδιοιο τιταινομενος συν οχεσφι:
του μεν τε ψαυουσιν επισσωτρου τριχες ακραι
ουραιαι: ο δε τ' αγχι μαλα τρεχει, ουδε τι πολλη
χωρη μεσσηγυς πολεος πεδιοιο θεοντος:
τοσσον δη Μενελαος αμυμονος Αντιλοχοιο
λειπετ': αταρ τα πρωτα και ες δισκουρα λελειπτο,
αλλα μιν αιψα κιχανεν: οφελλετο γαρ μενος ηυ
ιππου της Αγαμεμνονεης καλλιτριχος Αιθης:
ει δε κ' ετι προτερω γενετο δρομος αμφοτεροισι,
τω κεν μιν παρελασς' ουδ' αμφηριστον εθηκεν.
αυταρ Μηριονης θεραπων ευς Ιδομενηος
λειπετ' αγακληος Μενελαου δουρος ερωην:
βαρδιστοι μεν γαρ οι εσαν καλλιτριχες ιπποι,
ηκιστος δ' ην αυτος ελαυνεμεν αρμ' εν αγωνι.
υιος δ' Αδμητοιο πανυστατος ηλυθεν αλλων
ελκων αρματα καλα ελαυνων προσσοθεν ιππους.
τον δε ιδων ωκτειρε ποδαρκης διος Αχιλλευς,
στας δ' αρ' εν Αργειοις επεα πτεροεντ' αγορευε:
λοισθος ανηρ ωριστος ελαυνει μωνυχας ιππους:
αλλ' αγε δη οι δωμεν αεθλιον ως επιεικες
δευτερ': αταρ τα πρωτα φερεσθω Τυδεος υιος.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες επηνεον ως εκελευε.
και νυ κε οι πορεν ιππον, επηνησαν γαρ Αχαιοι,
ει μη αρ' Αντιλοχος μεγαθυμου Νεστορος υιος
Πηλειδην Αχιληα δικη ημειψατ' αναστας:
ω Αχιλευ μαλα τοι κεχολωσομαι αι κε τελεσσης
τουτο επος: μελλεις γαρ αφαιρησεσθαι αεθλον
τα φρονεων οτι οι βλαβεν αρματα και ταχε' ιππω
αυτος τ' εσθλος εων: αλλ' ωφελεν αθανατοισιν
ευχεσθαι: το κεν ου τι πανυστατος ηλθε διωκων.
ει δε μιν οικτιρεις και τοι φιλος επλετο θυμω
εστι τοι εν κλισιη χρυσος πολυς, εστι δε χαλκος
και προβατ', εισι δε τοι δμωαι και μωνυχες ιπποι:
των οι επειτ' ανελων δομεναι και μειζον αεθλον
ηε και αυτικα νυν, ινα ς' αινησωσιν Αχαιοι.
την δ' εγω ου δωσω: περι δ' αυτης πειρηθητω
ανδρων ος κ' εθελησιν εμοι χειρεσσι μαχεσθαι.
ως φατο, μειδησεν δε ποδαρκης διος Αχιλλευς
χαιρων Αντιλοχω, οτι οι φιλος ηεν εταιρος:
και μιν αμειβομενος επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αντιλοχ', ει μεν δη με κελευεις οικοθεν αλλο
Ευμηλω επιδουναι, εγω δε κε και το τελεσσω.
δωσω οι θωρηκα, τον Αστεροπαιον απηυρων
χαλκεον, ω περι χευμα φαεινου κασσιτεροιο
αμφιδεδινηται: πολεος δε οι αξιος εσται.
η ρα, και Αυτομεδοντι φιλω εκελευσεν εταιρω
οισεμεναι κλισιηθεν: ο δ' ωχετο και οι ενεικεν,
Ευμηλω δ' εν χερσι τιθει: ο δε δεξατο χαιρων.
τοισι δε και Μενελαος ανιστατο θυμον αχευων
Αντιλοχω αμοτον κεχολωμενος: εν δ' αρα κηρυξ
χειρι σκηπτρον εθηκε, σιωπησαι τε κελευσεν
Αργειους: ο δ' επειτα μετηυδα ισοθεος φως:
Αντιλοχε προσθεν πεπνυμενε ποιον ερεξας.
ησχυνας μεν εμην αρετην, βλαψας δε μοι ιππους
τους σους προσθε βαλων, οι τοι πολυ χειρονες ησαν.
αλλ' αγετ' Αργειων ηγητορες ηδε μεδοντες
ες μεσον αμφοτεροισι δικασσατε, μη δ' επ' αρωγη,
μη ποτε τις ειπησιν Αχαιων χαλκοχιτωνων:
Αντιλοχον ψευδεσσι βιησαμενος Μενελαος
οιχεται ιππον αγων, οτι οι πολυ χειρονες ησαν
ιπποι, αυτος δε κρεισσων αρετη τε βιη τε.
ει δ' αγ' εγων αυτος δικασω, και μ' ου τινα φημι
αλλον επιπληξειν Δαναων: ιθεια γαρ εσται.
Αντιλοχ' ει δ' αγε δευρο διοτρεφες, η θεμις εστι,
στας ιππων προπαροιθε και αρματος, αυταρ ιμασθλην
χερσιν εχε ραδινην, η περ το προσθεν ελαυνες,
ιππων αψαμενος γαιηοχον εννοσιγαιον
ομνυθι μη μεν εκων το εμον δολω αρμα πεδησαι.
τον δ' αυτ' Αντιλοχος πεπνυμενος αντιον ηυδα:
ανσχεο νυν: πολλον γαρ εγωγε νεωτερος ειμι
σειο αναξ Μενελαε, συ δε προτερος και αρειων.
οισθ' οιαι νεου ανδρος υπερβασιαι τελεθουσι:
κραιπνοτερος μεν γαρ τε νοος, λεπτη δε τε μητις.
τω τοι επιτλητω κραδιη: ιππον δε τοι αυτος
δωσω, την αρομην. ει και νυ κεν οικοθεν αλλο
μειζον επαιτησειας, αφαρ κε τοι αυτικα δουναι
βουλοιμην η σοι γε διοτρεφες ηματα παντα
εκ θυμου πεσεειν και δαιμοσιν ειναι αλιτρος.
η ρα και ιππον αγων μεγαθυμου Νεστορος υιος
εν χειρεσσι τιθει Μενελαου: τοιο δε θυμος
ιανθη ως ει τε περι σταχυεσσιν εερση
ληιου αλδησκοντος, οτε φρισσουσιν αρουραι:
ως αρα σοι Μενελαε μετα φρεσι θυμος ιανθη.
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
Αντιλοχε νυν μεν τοι εγων υποειξομαι αυτος
χωομενος, επει ου τι παρηορος ουδ' αεσιφρων
ησθα παρος: νυν αυτε νοον νικησε νεοιη.
δευτερον αυτ' αλεασθαι αμεινονας ηπεροπευειν.
ου γαρ κεν με ταχ' αλλος ανηρ παρεπεισεν Αχαιων.
αλλα συ γαρ δη πολλα παθες και πολλα μογησας
σος τε πατηρ αγαθος και αδελφεος εινεκ' εμειο:
τω τοι λισσομενω επιπεισομαι, ηδε και ιππον
δωσω εμην περ εουσαν, ινα γνωωσι και οιδε
ως εμος ου ποτε θυμος υπερφιαλος και απηνης.
η ρα, και Αντιλοχοιο Νοημονι δωκεν εταιρω
ιππον αγειν: ο δ' επειτα λεβηθ' ελε παμφανοωντα.
Μηριονης δ' αναειρε δυω χρυσοιο ταλαντα
τετρατος, ως ελασεν. πεμπτον δ' υπελειπετ' αεθλον,
αμφιθετος φιαλη: την Νεστορι δωκεν Αχιλλευς
Αργειων αν' αγωνα φερων, και εειπε παραστας:
τη νυν, και σοι τουτο γερον κειμηλιον εστω
Πατροκλοιο ταφου μνημ' εμμεναι: ου γαρ ετ' αυτον
οψη εν Αργειοισι: διδωμι δε τοι τοδ' αεθλον
αυτως: ου γαρ πυξ γε μαχησεαι, ουδε παλαισεις,
ουδ' ετ' ακοντιστυν εσδυσεαι, ουδε ποδεσσι
θευσεαι: ηδη γαρ χαλεπον κατα γηρας επειγει.
ως ειπων εν χερσι τιθει: ο δ' εδεξατο χαιρων,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
ναι δη ταυτα γε παντα τεκος κατα μοιραν εειπες:
ου γαρ ετ' εμπεδα γυια φιλος ποδες, ουδε τι χειρες
ωμων αμφοτερωθεν επαισσονται ελαφραι.
ειθ' ως ηβωοιμι βιη τε μοι εμπεδος ειη
ως οποτε κρειοντ' Αμαρυγκεα θαπτον Επειοι
Βουπρασιω, παιδες δ' εθεσαν βασιληος αεθλα:
ενθ' ου τις μοι ομοιος ανηρ γενετ', ουτ' αρ' Επειων
ουτ' αυτων Πυλιων ουτ' Αιτωλων μεγαθυμων.
πυξ μεν ενικησα Κλυτομηδεα Ηνοπος υιον,
Αγκαιον δε παλη Πλευρωνιον, ος μοι ανεστη:
Ιφικλον δε ποδεσσι παρεδραμον εσθλον εοντα,
δουρι δ' υπειρεβαλον Φυληα τε και Πολυδωρον.
οιοισιν μ' ιπποισι παρηλασαν Ακτοριωνε
πληθει προσθε βαλοντες αγασσαμενοι περι νικης,
ουνεκα δη τα μεγιστα παρ' αυτοθι λειπετ' αεθλα.
οι δ' αρ' εσαν διδυμοι: ο μεν εμπεδον ηνιοχευεν,
εμπεδον ηνιοχευ', ο δ' αρα μαστιγι κελευεν.
ως ποτ' εον: νυν αυτε νεωτεροι αντιοωντων
εργων τοιουτων: εμε δε χρη γηραι λυγρω
πειθεσθαι, τοτε δ' αυτε μετεπρεπον ηρωεσσιν.
αλλ' ιθι και σον εταιρον αεθλοισι κτερειζε.
τουτο δ' εγω προφρων δεχομαι, χαιρει δε μοι ητορ,
ως μευ αει μεμνησαι ενηεος, ουδε σε ληθω,
τιμης ης τε μ' εοικε τετιμησθαι μετ' Αχαιοις.
σοι δε θεοι τωνδ' αντι χαριν μενοεικεα δοιεν.
ως φατο, Πηλειδης δε πολυν καθ' ομιλον Αχαιων
ωχετ', επει παντ' αινον επεκλυε Νηλειδαο.
αυταρ ο πυγμαχιης αλεγεινης θηκεν αεθλα:
ημιονον ταλαεργον αγων κατεδης' εν αγωνι
εξετε' αδμητην, η τ' αλγιστη δαμασασθαι:
τω δ' αρα νικηθεντι τιθει δεπας αμφικυπελλον.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
Ατρειδη τε και αλλοι ευκνημιδες Αχαιοι
ανδρε δυω περι τωνδε κελευομεν, ω περ αριστω,
πυξ μαλ' ανασχομενω πεπληγεμεν: ω δε κ' Απολλων
δωη καμμονιην, γνωωσι δε παντες Αχαιοι,
ημιονον ταλαεργον αγων κλισιην δε νεεσθω:
αυταρ ο νικηθεις δεπας οισεται αμφικυπελλον.
ως εφατ', ορνυτο δ' αυτικ' ανηρ ηυς τε μεγας τε
ειδως πυγμαχιης υιος Πανοπηος Επειος,
αψατο δ' ημιονου ταλαεργου φωνησεν τε:
ασσον ιτω ος τις δεπας οισεται αμφικυπελλον:
ημιονον δ' ου φημι τιν' αξεμεν αλλον Αχαιων
πυγμη νικησαντ', επει ευχομαι ειναι αριστος.
η ουχ αλις οττι μαχης επιδευομαι; ουδ' αρα πως ην
εν παντεσς' εργοισι δαημονα φωτα γενεσθαι.
ωδε γαρ εξερεω, το δε και τετελεσμενον εσται:
αντικρυ χροα τε ρηξω συν τ' οστε' αραξω.
κηδεμονες δε οι ενθαδ' αολλεες αυθι μενοντων,
οι κε μιν εξοισουσιν εμης υπο χερσι δαμεντα.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες ακην εγενοντο σιωπη.
Ευρυαλος δε οι οιος ανιστατο ισοθεος φως
Μηκιστηος υιος Ταλαιονιδαο ανακτος,
ος ποτε Θηβας δ' ηλθε δεδουποτος Οιδιποδαο
ες ταφον: ενθα δε παντας ενικα Καδμειωνας.
τον μεν Τυδειδης δουρι κλυτος αμφεπονειτο
θαρσυνων επεσιν, μεγα δ' αυτω βουλετο νικην.
ζωμα δε οι πρωτον παρακαββαλεν, αυταρ επειτα
δωκεν ιμαντας ευτμητους βοος αγραυλοιο.
τω δε ζωσαμενω βητην ες μεσσον αγωνα,
αντα δ' ανασχομενω χερσι στιβαρησιν αμ' αμφω
συν ρ' επεσον, συν δε σφι βαρειαι χειρες εμιχθεν.
δεινος δε χρομαδος γενυων γενετ', ερρεε δ' ιδρως
παντοθεν εκ μελεων: επι δ' ορνυτο διος Επειος,
κοψε δε παπτηναντα παρηιον: ουδ' αρ' ετι δην
εστηκειν: αυτου γαρ υπηριπε φαιδιμα γυια.
ως δ' οθ' υπο φρικος Βορεω αναπαλλεται ιχθυς
θιν' εν φυκιοεντι, μελαν δε ε κυμα καλυψεν,
ως πληγεις ανεπαλτ': αυταρ μεγαθυμος Επειος
χερσι λαβων ωρθωσε: φιλοι δ' αμφεσταν εταιροι,
οι μιν αγον δι' αγωνος εφελκομενοισι ποδεσσιν
αιμα παχυ πτυοντα καρη βαλλονθ' ετερωσε:
καδ δ' αλλοφρονεοντα μετα σφισιν εισαν αγοντες,
αυτοι δ' οιχομενοι κομισαν δεπας αμφικυπελλον.
Πηλειδης δ' αιψ' αλλα κατα τριτα θηκεν αεθλα
δεικνυμενος Δαναοισι παλαισμοσυνης αλεγεινης,
τω μεν νικησαντι μεγαν τριποδ' εμπυριβητην,
τον δε δυωδεκαβοιον ενι σφισι τιον Αχαιοι:
ανδρι δε νικηθεντι γυναικ' ες μεσσον εθηκε,
πολλα δ' επιστατο εργα, τιον δε ε τεσσαραβοιον.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
ορνυσθ' οι και τουτου αεθλου πειρησεσθον.
ως εφατ', ωρτο δ' επειτα μεγας Τελαμωνιος Αιας,
αν δ' Οδυσευς πολυμητις ανιστατο κερδεα ειδως.
ζωσαμενω δ' αρα τω γε βατην ες μεσσον αγωνα,
αγκας δ' αλληλων λαβετην χερσι στιβαρησιν
ως οτ' αμειβοντες, τους τε κλυτος ηραρε τεκτων
δωματος υψηλοιο βιας ανεμων αλεεινων.
τετριγει δ' αρα νωτα θρασειαων απο χειρων
ελκομενα στερεως: κατα δε νοτιος ρεεν ιδρως,
πυκναι δε σμωδιγγες ανα πλευρας τε και ωμους
αιματι φοινικοεσσαι ανεδραμον: οι δε μαλ' αιει
νικης ιεσθην τριποδος περι ποιητοιο:
ουτ' Οδυσευς δυνατο σφηλαι ουδει τε πελασσαι,
ουτ' Αιας δυνατο, κρατερη δ' εχεν ις Οδυσηος.
αλλ' οτε δη ρ' ανιαζον ευκνημιδας Αχαιους,
δη τοτε μιν προσεειπε μεγας Τελαμωνιος Αιας:
διογενες Λαερτιαδη πολυμηχαν' Οδυσσευ
η μ' αναειρ', η εγω σε: τα δ' αυ Διι παντα μελησει.
ως ειπων αναειρε: δολου δ' ου ληθετ' Οδυσσευς:
κοψ' οπιθεν κωληπα τυχων, υπελυσε δε γυια,
καδ δ' εβαλ' εξοπισω: επι δε στηθεσσιν Οδυσσευς
καππεσε: λαοι δ' αυ θηευντο τε θαμβησαν τε.
δευτερος αυτ' αναειρε πολυτλας διος Οδυσσευς,
κινησεν δ' αρα τυτθον απο χθονος, ουδ' ετ' αειρεν,
εν δε γονυ γναμψεν: επι δε χθονι καππεσον αμφω
πλησιοι αλληλοισι, μιανθησαν δε κονιη.
και νυ κε το τριτον αυτις αναιξαντ' επαλαιον,
ει μη Αχιλλευς αυτος ανιστατο και κατερυκε:
μηκετ' ερειδεσθον, μη δε τριβεσθε κακοισι:
νικη δ' αμφοτεροισιν: αεθλια δ' ις' ανελοντες
ερχεσθ', οφρα και αλλοι αεθλευωσιν Αχαιοι.
ως εφαθ', οι δ' αρα του μαλα μεν κλυον ηδε πιθοντο,
και ρ' απομορξαμενω κονιην δυσαντο χιτωνας.
Πηλειδης δ' αιψ' αλλα τιθει ταχυτητος αεθλα
αργυρεον κρητηρα τετυγμενον: εξ δ' αρα μετρα
χανδανεν, αυταρ καλλει ενικα πασαν επ' αιαν
πολλον, επει Σιδονες πολυδαιδαλοι ευ ησκησαν,
Φοινικες δ' αγον ανδρες επ' ηεροειδεα ποντον,
στησαν δ' εν λιμενεσσι, Θοαντι δε δωρον εδωκαν:
υιος δε Πριαμοιο Λυκαονος ωνον εδωκε
Πατροκλω ηρωι Ιησονιδης Ευνηος.
και τον Αχιλλευς θηκεν αεθλον ου εταροιο,
ος τις ελαφροτατος ποσσι κραιπνοισι πελοιτο:
δευτερω αυ βουν θηκε μεγαν και πιονα δημω,
ημιταλαντον δε χρυσου λοισθηι' εθηκε.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
ορνυσθ' οι και τουτου αεθλου πειρησεσθε.
ως εφατ', ορνυτο δ' αυτικ' Οιληος ταχυς Αιας,
αν δ' Οδυσευς πολυμητις, επειτα δε Νεστορος υιος
Αντιλοχος: ο γαρ αυτε νεους ποσι παντας ενικα.
σταν δε μεταστοιχι: σημηνε δε τερματ' Αχιλλευς.
τοισι δ' απο νυσσης τετατο δρομος: ωκα δ' επειτα
εκφερ' Οιλιαδης: επι δ' ορνυτο διος Οδυσσευς
αγχι μαλ', ως οτε τις τε γυναικος ευζωνοιο
στηθεος εστι κανων, ον τ' ευ μαλα χερσι τανυσση
πηνιον εξελκουσα παρεκ μιτον, αγχοθι δ' ισχει
στηθεος: ως Οδυσευς θεεν εγγυθεν, αυταρ οπισθεν
ιχνια τυπτε ποδεσσι παρος κονιν αμφιχυθηναι:
καδ δ' αρα οι κεφαλης χε' αυτμενα διος Οδυσσευς
αιει ριμφα θεων: ιαχον δ' επι παντες Αχαιοι
νικης ιεμενω, μαλα δε σπευδοντι κελευον.
αλλ' οτε δη πυματον τελεον δρομον, αυτικ' Οδυσσευς
ευχετ' Αθηναιη γλαυκωπιδι ον κατα θυμον:
κλυθι θεα, αγαθη μοι επιρροθος ελθε ποδοιιν.
ως εφατ' ευχομενος: του δ' εκλυε Παλλας Αθηνη,
γυια δ' εθηκεν ελαφρα, ποδας και χειρας υπερθεν.
αλλ' οτε δη ταχ' εμελλον επαιξασθαι αεθλον,
ενθ' Αιας μεν ολισθε θεων, βλαψεν γαρ Αθηνη,
τη ρα βοων κεχυτ' ονθος αποκταμενων εριμυκων,
ους επι Πατροκλω πεφνεν ποδας ωκυς Αχιλλευς:
εν δ' ονθου βοεου πλητο στομα τε ρινας τε:
κρητηρ' αυτ' αναειρε πολυτλας διος Οδυσσευς,
ως ηλθε φθαμενος: ο δε βουν ελε φαιδιμος Αιας.
στη δε κερας μετα χερσιν εχων βοος αγραυλοιο
ονθον αποπτυων, μετα δ' Αργειοισιν εειπεν:
ω ποποι η μ' εβλαψε θεα ποδας, η το παρος περ
μητηρ ως Οδυσηι παρισταται ηδ' επαρηγει.
ως εφαθ', οι δ' αρα παντες επ' αυτω ηδυ γελασσαν.
Αντιλοχος δ' αρα δη λοισθηιον εκφερ' αεθλον
μειδιοων, και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
ειδοσιν υμμ' ερεω πασιν φιλοι, ως ετι και νυν
αθανατοι τιμωσι παλαιοτερους ανθρωπους.
Αιας μεν γαρ εμει' ολιγον προγενεστερος εστιν,
ουτος δε προτερης γενεης προτερων τ' ανθρωπων:
ωμογεροντα δε μιν φας' εμμεναι: αργαλεον δε
ποσσιν εριδησασθαι Αχαιοις, ει μη Αχιλλει.
ως φατο, κυδηνεν δε ποδωκεα Πηλειωνα.
τον δ' Αχιλευς μυθοισιν αμειβομενος προσεειπεν:
Αντιλοχ' ου μεν τοι μελεος ειρησεται αινος,
αλλα τοι ημιταλαντον εγω χρυσου επιθησω.
ως ειπων εν χερσι τιθει, ο δ' εδεξατο χαιρων.
αυταρ Πηλειδης κατα μεν δολιχοσκιον εγχος
θηκ' ες αγωνα φερων, κατα δ' ασπιδα και τρυφαλειαν
τευχεα Σαρπηδοντος, α μιν Πατροκλος απηυρα.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
ανδρε δυω περι τωνδε κελευομεν, ω περ αριστω,
τευχεα εσσαμενω ταμεσιχροα χαλκον ελοντε
αλληλων προπαροιθεν ομιλου πειρηθηναι.
οπποτερος κε φθησιν ορεξαμενος χροα καλον,
ψαυση δ' ενδινων δια τ' εντεα και μελαν αιμα,
τω μεν εγω δωσω τοδε φασγανον αργυροηλον
καλον Θρηικιον, το μεν Αστεροπαιον απηυρων:
τευχεα δ' αμφοτεροι ξυνηια ταυτα φερεσθων:
και σφιν δαιτ' αγαθην παραθησομεν εν κλισιησιν.
ως εφατ', ωρτο δ' επειτα μεγας Τελαμωνιος Αιας,
αν δ' αρα Τυδειδης ωρτο, κρατερος Διομηδης.
οι δ' επει ουν εκατερθεν ομιλου θωρηχθησαν,
ες μεσον αμφοτερω συνιτην μεμαωτε μαχεσθαι
δεινον δερκομενω: θαμβος δ' εχε παντας Αχαιους.
αλλ' οτε δη σχεδον ησαν επ' αλληλοισιν ιοντες,
τρις μεν επηιξαν, τρις δε σχεδον ορμηθησαν.
ενθ' Αιας μεν επειτα κατ' ασπιδα παντος' εισην
νυξ', ουδε χρο' ικανεν: ερυτο γαρ ενδοθι θωρηξ:
Τυδειδης δ' αρ' επειτα υπερ σακεος μεγαλοιο
αιεν επ' αυχενι κυρε φαεινου δουρος ακωκη.
και τοτε δη ρ' Αιαντι περιδεισαντες Αχαιοι
παυσαμενους εκελευσαν αεθλια ις' ανελεσθαι.
αυταρ Τυδειδη δωκεν μεγα φασγανον ηρως
συν κολεω τε φερων και ευτμητω τελαμωνι.
αυταρ Πηλειδης θηκεν σολον αυτοχοωνον
ον πριν μεν ριπτασκε μεγα σθενος Ηετιωνος:
αλλ' ητοι τον επεφνε ποδαρκης διος Αχιλλευς,
τον δ' αγετ' εν νηεσσι συν αλλοισι κτεατεσσι.
στη δ' ορθος και μυθον εν Αργειοισιν εειπεν:
ορνυσθ' οι και τουτου αεθλου πειρησεσθε.
ει οι και μαλα πολλον αποπροθι πιονες αγροι,
εξει μιν και πεντε περιπλομενους ενιαυτους
χρεωμενος: ου μεν γαρ οι ατεμβομενος γε σιδηρου
ποιμην ουδ' αροτηρ εις' ες πολιν, αλλα παρεξει.
ως εφατ', ωρτο δ' επειτα μενεπτολεμος Πολυποιτης,
αν δε Λεοντηος κρατερον μενος αντιθεοιο,
αν δ' Αιας Τελαμωνιαδης και διος Επειος.
εξειης δ' ισταντο, σολον δ' ελε διος Επειος,
ηκε δε δινησας: γελασαν δ' επι παντες Αχαιοι.
δευτερος αυτ' αφεηκε Λεοντευς οζος Αρηος:
το τριτον αυτ' ερριψε μεγας Τελαμωνιος Αιας
χειρος απο στιβαρης, και υπερβαλε σηματα παντων.
αλλ' οτε δη σολον ειλε μενεπτολεμος Πολυποιτης,
οσσον τις τ' ερριψε καλαυροπα βουκολος ανηρ,
η δε θ' ελισσομενη πετεται δια βους αγελαιας,
τοσσον παντος αγωνος υπερβαλε: τοι δε βοησαν.
ανσταντες δ' εταροι Πολυποιταο κρατεροιο
νηας επι γλαφυρας εφερον βασιληος αεθλον.
αυταρ ο τοξευτησι τιθει ιοεντα σιδηρον,
καδ δ' ετιθει δεκα μεν πελεκεας, δεκα δ' ημιπελεκκα,
ιστον δ' εστησεν νηος κυανοπρωροιο
τηλου επι ψαμαθοις, εκ δε τρηρωνα πελειαν
λεπτη μηρινθω δησεν ποδος, ης αρ' ανωγει
τοξευειν: ος μεν κε βαλη τρηρωνα πελειαν,
παντας αειραμενος πελεκεας οικον δε φερεσθω:
ος δε κε μηρινθοιο τυχη ορνιθος αμαρτων,
ησσων γαρ δη κεινος, ο δ' οισεται ημιπελεκκα.
ως εφατ', ωρτο δ' επειτα βιη Τευκροιο ανακτος,
αν δ' αρα Μηριονης θεραπων ευς Ιδομενηος.
κληρους δ' εν κυνεη χαλκηρει παλλον ελοντες,
Τευκρος δε πρωτος κληρω λαχεν: αυτικα δ' ιον
ηκεν επικρατεως, ουδ' ηπειλησεν ανακτι
αρνων πρωτογονων ρεξειν κλειτην εκατομβην.
ορνιθος μεν αμαρτε: μεγηρε γαρ οι το γ' Απολλων:
αυταρ ο μηρινθον βαλε παρ ποδα, τη δεδετ' ορνις:
αντικρυ δ' απο μηρινθον ταμε πικρος οιστος.
η μεν επειτ' ηιξε προς ουρανον, η δε παρειθη
μηρινθος ποτι γαιαν: αταρ κελαδησαν Αχαιοι.
σπερχομενος δ' αρα Μηριονης εξειρυσε χειρος
τοξον: αταρ δη οιστον εχεν παλαι, ως ιθυνεν.
αυτικα δ' ηπειλησεν εκηβολω Απολλωνι
αρνων πρωτογονων ρεξειν κλειτην εκατομβην.
υψι δ' υπο νεφεων ειδε τρηρωνα πελειαν:
τη ρ' ο γε δινευουσαν υπο πτερυγος βαλε μεσσην,
αντικρυ δε διηλθε βελος: το μεν αψ επι γαιη
προσθεν Μηριοναο παγη ποδος: αυταρ η ορνις
ιστω εφεζομενη νηος κυανοπρωροιο
αυχεν' απεκρεμασεν, συν δε πτερα πυκνα λιασθεν.
ωκυς δ' εκ μελεων θυμος πτατο, τηλε δ' απ' αυτου
καππεσε: λαοι δ' αυ θηευντο τε θαμβησαν τε.
αν δ' αρα Μηριονης πελεκεας δεκα παντας αειρε,
Τευκρος δ' ημιπελεκκα φερεν κοιλας επι νηας.
αυταρ Πηλειδης κατα μεν δολιχοσκιον εγχος,
καδ δε λεβητ' απυρον βοος αξιον ανθεμοεντα
θηκ' ες αγωνα φερων: και ρ' ημονες ανδρες ανεσταν:
αν μεν αρ' Ατρειδης ευρυ κρειων Αγαμεμνων,
αν δ' αρα Μηριονης, θεραπων ευς Ιδομενηος.
τοισι δε και μετεειπε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
Ατρειδη: ιδμεν γαρ οσον προβεβηκας απαντων
ηδ' οσσον δυναμει τε και ημασιν επλευ αριστος:
αλλα συ μεν τοδ' αεθλον εχων κοιλας επι νηας
ερχευ, αταρ δορυ Μηριονη ηρωι πορωμεν,
ει συ γε σω θυμω εθελοις: κελομαι γαρ εγωγε.
ως εφατ', ουδ' απιθησεν αναξ ανδρων Αγαμεμνων:
δωκε δε Μηριονη δορυ χαλκεον: αυταρ ο γ' ηρως
Ταλθυβιω κηρυκι διδου περικαλλες αεθλον.

======== Book 24 ========

λυτο δ' αγων, λαοι δε θοας επι νηας εκαστοι
εσκιδναντ' ιεναι. τοι μεν δορποιο μεδοντο
υπνου τε γλυκερου ταρπημεναι: αυταρ Αχιλλευς
κλαιε φιλου εταρου μεμνημενος, ουδε μιν υπνος
ηρει πανδαματωρ, αλλ' εστρεφετ' ενθα και ενθα
Πατροκλου ποθεων ανδροτητα τε και μενος ηυ,
ηδ' οποσα τολυπευσε συν αυτω και παθεν αλγεα
ανδρων τε πτολεμους αλεγεινα τε κυματα πειρων:
των μιμνησκομενος θαλερον κατα δακρυον ειβεν,
αλλοτ' επι πλευρας κατακειμενος, αλλοτε δ' αυτε
υπτιος, αλλοτε δε πρηνης: τοτε δ' ορθος αναστας
δινευεσκ' αλυων παρα θιν' αλος: ουδε μιν ηως
φαινομενη ληθεσκεν υπειρ αλα τ' ηιονας τε.
αλλ' ο γ' επει ζευξειεν υφ' αρμασιν ωκεας ιππους,
Εκτορα δ' ελκεσθαι δησασκετο διφρου οπισθεν,
τρις δ' ερυσας περι σημα Μενοιτιαδαο θανοντος
αυτις ενι κλισιη παυεσκετο, τον δε τ' εασκεν
εν κονι εκτανυσας προπρηνεα: τοιο δ' Απολλων
πασαν αεικειην απεχε χροι φωτ' ελεαιρων
και τεθνηοτα περ: περι δ' αιγιδι παντα καλυπτε
χρυσειη, ινα μη μιν αποδρυφοι ελκυσταζων.
ως ο μεν Εκτορα διον αεικιζεν μενεαινων:
τον δ' ελεαιρεσκον μακαρες θεοι εισοροωντες,
κλεψαι δ' οτρυνεσκον ευσκοπον αργειφοντην.
ενθ' αλλοις μεν πασιν εηνδανεν, ουδε ποθ' Ηρη
ουδε Ποσειδαων' ουδε γλαυκωπιδι κουρη,
αλλ' εχον ως σφιν πρωτον απηχθετο Ιλιος ιρη
και Πριαμος και λαος Αλεξανδρου ενεκ' ατης,
ος νεικεσσε θεας οτε οι μεσσαυλον ικοντο,
την δ' ηνης' η οι πορε μαχλοσυνην αλεγεινην.
αλλ' οτε δη ρ' εκ τοιο δυωδεκατη γενετ' ηως,
και τοτ' αρ' αθανατοισι μετηυδα Φοιβος Απολλων:
σχετλιοι εστε θεοι, δηλημονες: ου νυ ποθ' υμιν
Εκτωρ μηρι' εκηε βοων αιγων τε τελειων;
τον νυν ουκ ετλητε νεκυν περ εοντα σαωσαι
η τ' αλοχω ιδεειν και μητερι και τεκει ω
και πατερι Πριαμω λαοισι τε, τοι κε μιν ωκα
εν πυρι κηαιεν και επι κτερεα κτερισαιεν.
αλλ' ολοω Αχιληι θεοι βουλεσθ' επαρηγειν,
ω ουτ' αρ φρενες εισιν εναισιμοι ουτε νοημα
γναμπτον ενι στηθεσσι, λεων δ' ως αγρια οιδεν,
ος τ' επει αρ μεγαλη τε βιη και αγηνορι θυμω
ειξας εις' επι μηλα βροτων ινα δαιτα λαβησιν:
ως Αχιλευς ελεον μεν απωλεσεν, ουδε οι αιδως
γιγνεται, η τ' ανδρας μεγα σινεται ηδ' ονινησι.
μελλει μεν που τις και φιλτερον αλλον ολεσσαι
ηε κασιγνητον ομογαστριον ηε και υιον:
αλλ' ητοι κλαυσας και οδυραμενος μεθεηκε:
τλητον γαρ Μοιραι θυμον θεσαν ανθρωποισιν.
αυταρ ο γ' Εκτορα διον, επει φιλον ητορ απηυρα,
ιππων εξαπτων περι σημ' εταροιο φιλοιο
ελκει: ου μην οι το γε καλλιον ουδε τ' αμεινον.
μη αγαθω περ εοντι νεμεσσηθεωμεν οι ημεις:
κωφην γαρ δη γαιαν αεικιζει μενεαινων.
τον δε χολωσαμενη προσεφη λευκωλενος Ηρη:
ειη κεν και τουτο τεον επος αργυροτοξε
ει δη ομην Αχιληι και Εκτορι θησετε τιμην.
Εκτωρ μεν θνητος τε γυναικα τε θησατο μαζον:
αυταρ Αχιλλευς εστι θεας γονος, ην εγω αυτη
θρεψα τε και ατιτηλα και ανδρι πορον παρακοιτιν
Πηλει, ος περι κηρι φιλος γενετ' αθανατοισι.
παντες δ' αντιαασθε θεοι γαμου: εν δε συ τοισι
δαινυ' εχων φορμιγγα κακων εταρ', αιεν απιστε.
την δ' απαμειβομενος προσεφη νεφεληγερετα Ζευς:
Ηρη μη δη παμπαν αποσκυδμαινε θεοισιν:
ου μεν γαρ τιμη γε μι' εσσεται: αλλα και Εκτωρ
φιλτατος εσκε θεοισι βροτων οι εν Ιλιω εισιν:
ως γαρ εμοιγ', επει ου τι φιλων ημαρτανε δωρων.
ου γαρ μοι ποτε βωμος εδευετο δαιτος εισης
λοιβης τε κνισης τε: το γαρ λαχομεν γερας ημεις.
αλλ' ητοι κλεψαι μεν εασομεν, ουδε πη εστι,
λαθρη Αχιλληος θρασυν Εκτορα: η γαρ οι αιει
μητηρ παρμεμβλωκεν ομως νυκτας τε και ημαρ.
αλλ' ει τις καλεσειε θεων Θετιν ασσον εμειο,
οφρα τι οι ειπω πυκινον επος, ως κεν Αχιλλευς
δωρων εκ Πριαμοιο λαχη απο θ' Εκτορα λυση.
ως εφατ', ωρτο δε Ιρις αελλοπος αγγελεουσα,
μεσσηγυς δε Σαμου τε και Ιμβρου παιπαλοεσσης
ενθορε μειλανι ποντω: επεστοναχησε δε λιμνη.
η δε μολυβδαινη ικελη ες βυσσον ορουσεν,
η τε κατ' αγραυλοιο βοος κερας εμβεβαυια
ερχεται ωμηστησιν επ' ιχθυσι κηρα φερουσα.
ευρε δ' ενι σπηι γλαφυρω Θετιν, αμφι δ' αρ' αλλαι
ειαθ' ομηγερεες αλιαι θεαι: η δ' ενι μεσσης
κλαιε μορον ου παιδος αμυμονος, ος οι εμελλε
φθισεσθ' εν Τροιη εριβωλακι τηλοθι πατρης.
αγχου δ' ισταμενη προσεφη ποδας ωκεα Ιρις:
ορσο Θετι: καλεει Ζευς αφθιτα μηδεα ειδως.
την δ' ημειβετ' επειτα θεα Θετις αργυροπεζα:
τιπτε με κεινος ανωγε μεγας θεος; αιδεομαι δε
μισγεσθ' αθανατοισιν, εχω δ' αχε' ακριτα θυμω.
ειμι μεν, ουδ' αλιον επος εσσεται οττι κεν ειπη.
ως αρα φωνησασα καλυμμ' ελε δια θεαων
κυανεον, του δ' ου τι μελαντερον επλετο εσθος.
βη δ' ιεναι, προσθεν δε ποδηνεμος ωκεα Ιρις
ηγειτ': αμφι δ' αρα σφι λιαζετο κυμα θαλασσης.
ακτην δ' εξαναβασαι ες ουρανον αιχθητην,
ευρον δ' ευρυοπα Κρονιδην, περι δ' αλλοι απαντες
ειαθ' ομηγερεες μακαρες θεοι αιεν εοντες.
η δ' αρα παρ Διι πατρι καθεζετο, ειξε δ' Αθηνη.
Ηρη δε χρυσεον καλον δεπας εν χερι θηκε
και ρ' ευφρην' επεεσσι: Θετις δ' ωρεξε πιουσα.
τοισι δε μυθων ηρχε πατηρ ανδρων τε θεων τε:
ηλυθες Ουλυμπον δε θεα Θετι κηδομενη περ,
πενθος αλαστον εχουσα μετα φρεσιν: οιδα και αυτος:
αλλα και ως ερεω του ς' εινεκα δευρο καλεσσα.
εννημαρ δη νεικος εν αθανατοισιν ορωρεν
Εκτορος αμφι νεκυι και Αχιλληι πτολιπορθω:
κλεψαι δ' οτρυνουσιν ευσκοπον αργειφοντην:
αυταρ εγω τοδε κυδος Αχιλληι προτιαπτω
αιδω και φιλοτητα τεην μετοπισθε φυλασσων.
αιψα μαλ' ες στρατον ελθε και υιει σω επιτειλον:
σκυζεσθαι οι ειπε θεους, εμε δ' εξοχα παντων
αθανατων κεχολωσθαι, οτι φρεσι μαινομενησιν
Εκτορ' εχει παρα νηυσι κορωνισιν ουδ' απελυσεν,
αι κεν πως εμε τε δειση απο θ' Εκτορα λυση.
αυταρ εγω Πριαμω μεγαλητορι Ιριν εφησω
λυσασθαι φιλον υιον ιοντ' επι νηας Αχαιων,
δωρα δ' Αχιλληι φερεμεν, τα κε θυμον ιηνη.
ως εφατ', ουδ' απιθησε θεα Θετις αργυροπεζα,
βη δε κατ' Ουλυμποιο καρηνων αιξασα,
ιξεν δ' ες κλισιην ου υιεος: ενθ' αρα τον γε
ευρ' αδινα στεναχοντα: φιλοι δ' αμφ' αυτον εταιροι
εσσυμενως επενοντο και εντυνοντο αριστον:
τοισι δ' οις λασιος μεγας εν κλισιη ιερευτο.
η δε μαλ' αγχ' αυτοιο καθεζετο ποτνια μητηρ,
χειρι τε μιν κατερεξεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τεκνον εμον τεο μεχρις οδυρομενος και αχευων
σην εδεαι κραδιην μεμνημενος ουτε τι σιτου
ουτ' ευνης; αγαθον δε γυναικι περ εν φιλοτητι
μισγεσθ': ου γαρ μοι δηρον βεη, αλλα τοι ηδη
αγχι παρεστηκεν θανατος και μοιρα κραταιη.
αλλ' εμεθεν ξυνες ωκα, Διος δε τοι αγγελος ειμι:
σκυζεσθαι σοι φησι θεους, εε δ' εξοχα παντων
αθανατων κεχολωσθαι, οτι φρεσι μαινομενησιν
Εκτορ' εχεις παρα νηυσι κορωνισιν ουδ' απελυσας.
αλλ' αγε δη λυσον, νεκροιο δε δεξαι αποινα.
την δ' απαμειβομενος προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
τηδ' ειη: ος αποινα φεροι και νεκρον αγοιτο,
ει δη προφρονι θυμω Ολυμπιος αυτος ανωγει.
ως οι γ' εν νηων αγυρει μητηρ τε και υιος
πολλα προς αλληλους επεα πτεροεντ' αγορευον.
Ιριν δ' οτρυνε Κρονιδης εις Ιλιον ιρην:
βασκ' ιθι Ιρι ταχεια λιπους' εδος Ουλυμποιο
αγγειλον Πριαμω μεγαλητορι Ιλιον εισω
λυσασθαι φιλον υιον ιοντ' επι νηας Αχαιων,
δωρα δ' Αχιλληι φερεμεν τα κε θυμον ιηνη
οιον, μη δε τις αλλος αμα Τρωων ιτω ανηρ.
κηρυξ τις οι εποιτο γεραιτερος, ος κ' ιθυνοι
ημιονους και αμαξαν ευτροχον, ηδε και αυτις
νεκρον αγοι προτι αστυ, τον εκτανε διος Αχιλλευς.
μη δε τι οι θανατος μελετω φρεσι μη δε τι ταρβος:
τοιον γαρ οι πομπον οπασσομεν αργειφοντην,
ος αξει ειος κεν αγων Αχιληι πελασση.
αυταρ επην αγαγησιν εσω κλισιην Αχιληος,
ουτ' αυτος κτενεει απο τ' αλλους παντας ερυξει:
ουτε γαρ εστ' αφρων ουτ' ασκοπος ουτ' αλιτημων,
αλλα μαλ' ενδυκεως ικετεω πεφιδησεται ανδρος.
ως εφατ', ωρτο δε Ιρις αελλοπος αγγελεουσα.
ιξεν δ' ες Πριαμοιο, κιχεν δ' ενοπην τε γοον τε.
παιδες μεν πατερ' αμφι καθημενοι ενδοθεν αυλης
δακρυσιν ειματ' εφυρον, ο δ' εν μεσσοισι γεραιος
εντυπας εν χλαινη κεκαλυμμενος: αμφι δε πολλη
κοπρος εην κεφαλη τε και αυχενι τοιο γεροντος
την ρα κυλινδομενος καταμησατο χερσιν εησι.
θυγατερες δ' ανα δωματ' ιδε νυοι ωδυροντο
των μιμνησκομεναι οι δη πολεες τε και εσθλοι
χερσιν υπ' Αργειων κεατο ψυχας ολεσαντες.
στη δε παρα Πριαμον Διος αγγελος, ηδε προσηυδα
τυτθον φθεγξαμενη: τον δε τρομος ελλαβε γυια:
θαρσει Δαρδανιδη Πριαμε φρεσι, μη δε τι ταρβει:
ου μεν γαρ τοι εγω κακον οσσομενη τοδ' ικανω
αλλ' αγαθα φρονεουσα: Διος δε τοι αγγελος ειμι,
ος σευ ανευθεν εων μεγα κηδεται ηδ' ελεαιρει.
λυσασθαι ς' εκελευσεν Ολυμπιος Εκτορα διον,
δωρα δ' Αχιλληι φερεμεν τα κε θυμον ιηνη
οιον, μη δε τις αλλος αμα Τρωων ιτω ανηρ.
κηρυξ τις τοι εποιτο γεραιτερος, ος κ' ιθυνοι
ημιονους και αμαξαν ευτροχον, ηδε και αυτις
νεκρον αγοι προτι αστυ, τον εκτανε διος Αχιλλευς.
μη δε τι τοι θανατος μελετω φρεσι μηδε τι ταρβος:
τοιος γαρ τοι πομπος αμ' εψεται αργειφοντης,
ος ς' αξει ειος κεν αγων Αχιληι πελασση.
αυταρ επην αγαγησιν εσω κλισιην Αχιληος,
ουτ' αυτος κτενεει απο τ' αλλους παντας ερυξει:
ουτε γαρ εστ' αφρων ουτ' ασκοπος ουτ' αλιτημων,
αλλα μαλ' ενδυκεως ικετεω πεφιδησεται ανδρος.
η μεν αρ' ως ειπους' απεβη ποδας ωκεα Ιρις,
αυταρ ο γ' υιας αμαξαν ευτροχον ημιονειην
οπλισαι ηνωγει, πειρινθα δε δησαι επ' αυτης.
αυτος δ' ες θαλαμον κατεβησετο κηωεντα
κεδρινον υψοροφον, ος γληνεα πολλα κεχανδει:
ες δ' αλοχον Εκαβην εκαλεσσατο φωνησεν τε:
δαιμονιη Διοθεν μοι Ολυμπιος αγγελος ηλθε
λυσασθαι φιλον υιον ιοντ' επι νηας Αχαιων,
δωρα δ' Αχιλληι φερεμεν τα κε θυμον ιηνη.
αλλ' αγε μοι τοδε ειπε τι τοι φρεσιν ειδεται ειναι;
αινως γαρ μ' αυτον γε μενος και θυμος ανωγε
κεις' ιεναι επι νηας εσω στρατον ευρυν Αχαιων.
ως φατο, κωκυσεν δε γυνη και αμειβετο μυθω:
ω μοι πη δη τοι φρενες οιχονθ', ης το παρος περ
εκλε' επ' ανθρωπους ξεινους ηδ' οισιν ανασσεις;
πως εθελεις επι νηας Αχαιων ελθεμεν οιος
ανδρος ες οφθαλμους ος τοι πολεας τε και εσθλους
υιεας εξεναριξε: σιδηρειον νυ τοι ητορ.
ει γαρ ς' αιρησει και εσοψεται οφθαλμοισιν
ωμηστης και απιστος ανηρ ο γε ου ς' ελεησει,
ουδε τι ς' αιδεσεται. νυν δε κλαιωμεν ανευθεν
ημενοι εν μεγαρω: τω δ' ως ποθι Μοιρα κραταιη
γιγνομενω επενησε λινω, οτε μιν τεκον αυτη,
αργιποδας κυνας ασαι εων απανευθε τοκηων
ανδρι παρα κρατερω, του εγω μεσον ηπαρ εχοιμι
εσθεμεναι προσφυσα: τοτ' αντιτα εργα γενοιτο
παιδος εμου, επει ου ε κακιζομενον γε κατεκτα,
αλλα προ Τρωων και Τρωιαδων βαθυκολπων
εσταοτ' ουτε φοβου μεμνημενον ουτ' αλεωρης.
την δ' αυτε προσεειπε γερων Πριαμος θεοειδης:
μη μ' εθελοντ' ιεναι κατερυκανε, μη δε μοι αυτη
ορνις ενι μεγαροισι κακος πελευ: ουδε με πεισεις.
ει μεν γαρ τις μ' αλλος επιχθονιων εκελευεν,
η οι μαντιες εισι θυοσκοοι η ιερηες,
ψευδος κεν φαιμεν και νοσφιζοιμεθα μαλλον:
νυν δ', αυτος γαρ ακουσα θεου και εσεδρακον αντην,
ειμι και ουχ αλιον επος εσσεται. ει δε μοι αισα
τεθναμεναι παρα νηυσιν Αχαιων χαλκοχιτωνων
βουλομαι: αυτικα γαρ με κατακτεινειεν Αχιλλευς
αγκας ελοντ' εμον υιον, επην γοου εξ ερον ειην.
η και φωριαμων επιθηματα καλ' ανεωγεν:
ενθεν δωδεκα μεν περικαλλεας εξελε πεπλους,
δωδεκα δ' απλοιδας χλαινας, τοσσους δε ταπητας,
τοσσα δε φαρεα λευκα, τοσους δ' επι τοισι χιτωνας.
χρυσου δε στησας εφερεν δεκα παντα ταλαντα,
εκ δε δυ' αιθωνας τριποδας, πισυρας δε λεβητας,
εκ δε δεπας περικαλλες, ο οι Θρηκες πορον ανδρες
εξεσιην ελθοντι μεγα κτερας: ουδε νυ του περ
φεισατ' ενι μεγαροις ο γερων, περι δ' ηθελε θυμω
λυσασθαι φιλον υιον. ο δε Τρωας μεν απαντας
αιθουσης απεεργεν επεσς' αισχροισιν ενισσων:
ερρετε λωβητηρες ελεγχεες: ου νυ και υμιν
οικοι ενεστι γοος, οτι μ' ηλθετε κηδησοντες;
η ονοσασθ' οτι μοι Κρονιδης Ζευς αλγε' εδωκε
παιδ' ολεσαι τον αριστον; αταρ γνωσεσθε και υμμες:
ρηιτεροι γαρ μαλλον Αχαιοισιν δη εσεσθε
κεινου τεθνηωτος εναιρεμεν. αυταρ εγωγε
πριν αλαπαζομενην τε πολιν κεραιζομενην τε
οφθαλμοισιν ιδειν βαιην δομον Αιδος εισω.
η και σκηπανιω διεπ' ανερας: οι δ' ισαν εξω
σπερχομενοιο γεροντος: ο δ' υιασιν οισιν ομοκλα
νεικειων Ελενον τε Παριν τ' Αγαθωνα τε διον
Παμμονα τ' Αντιφονον τε βοην αγαθον τε Πολιτην
Δηιφοβον τε και Ιπποθοον και διον Αγαυον:
εννεα τοις ο γεραιος ομοκλησας εκελευε:
σπευσατε μοι κακα τεκνα κατηφονες: αιθ' αμα παντες
Εκτορος ωφελετ' αντι θοης επι νηυσι πεφασθαι.
ω μοι εγω παναποτμος, επει τεκον υιας αριστους
Τροιη εν ευρειη, των δ' ου τινα φημι λελειφθαι,
Μηστορα τ' αντιθεον και Τρωιλον ιππιοχαρμην
Εκτορα θ', ος θεος εσκε μετ' ανδρασιν, ουδε εωκει
ανδρος γε θνητου παις εμμεναι αλλα θεοιο.
τους μεν απωλες' Αρης, τα δ' ελεγχεα παντα λελειπται
ψευσται τ' ορχησται τε χοροιτυπιησιν αριστοι
αρνων ηδ' εριφων επιδημιοι αρπακτηρες.
ουκ αν δη μοι αμαξαν εφοπλισσαιτε ταχιστα,
ταυτα τε παντ' επιθειτε, ινα πρησσωμεν οδοιο;
ως εφαθ', οι δ' αρα πατρος υποδεισαντες ομοκλην
εκ μεν αμαξαν αειραν ευτροχον ημιονειην
καλην πρωτοπαγεα, πειρινθα δε δησαν επ' αυτης,
καδ δ' απο πασσαλοφι ζυγον ηρεον ημιονειον
πυξινον ομφαλοεν ευ οιηκεσσιν αρηρος:
εκ δ' εφερον ζυγοδεσμον αμα ζυγω εννεαπηχυ.
και το μεν ευ κατεθηκαν ευξεστω επι ρυμω
πεζη επι πρωτη, επι δε κρικον εστορι βαλλον,
τρις δ' εκατερθεν εδησαν επ' ομφαλον, αυταρ επειτα
εξειης κατεδησαν, υπο γλωχινα δ' εκαμψαν.
εκ θαλαμου δε φεροντες ευξεστης επ' απηνης
νηεον Εκτορεης κεφαλης απερεισι' αποινα,
ζευξαν δ' ημιονους κρατερωνυχας εντεσιεργους,
τους ρα ποτε Πριαμω Μυσοι δοσαν αγλαα δωρα.
ιππους δε Πριαμω υπαγον ζυγον, ους ο γεραιος
αυτος εχων ατιταλλεν ευξεστη επι φατνη.
τω μεν ζευγνυσθην εν δωμασιν υψηλοισι
κηρυξ και Πριαμος πυκινα φρεσι μηδε' εχοντες:
αγχιμολον δε σφ' ηλθ' Εκαβη τετιηοτι θυμω
οινον εχους' εν χειρι μελιφρονα δεξιτερηφι
χρυσεω εν δεπαι, οφρα λειψαντε κιοιτην:
στη δ' ιππων προπαροιθεν επος τ' εφατ' εκ τ' ονομαζε:
τη σπεισον Διι πατρι, και ευχεο οικαδ' ικεσθαι
αψ εκ δυσμενεων ανδρων, επει αρ σε γε θυμος
οτρυνει επι νηας εμειο μεν ουκ εθελουσης.
αλλ' ευχεο συ γ' επειτα κελαινεφει Κρονιωνι
Ιδαιω, ος τε Τροιην κατα πασαν οραται,
αιτει δ' οιωνον ταχυν αγγελον, ος τε οι αυτω
φιλτατος οιωνων, και ευ κρατος εστι μεγιστον,
δεξιον, οφρα μιν αυτος εν οφθαλμοισι νοησας
τω πισυνος επι νηας ιης Δαναων ταχυπωλων.
ει δε τοι ου δωσει εον αγγελον ευρυοπα Ζευς,
ουκ αν εγωγε ς' επειτα εποτρυνουσα κελοιμην
νηας επ' Αργειων ιεναι μαλα περ μεμαωτα.
την δ' απαμειβομενος προσεφη Πριαμος θεοειδης:
ω γυναι ου μεν τοι τοδ' εφιεμενη απιθησω.
εσθλον γαρ Διι χειρας ανασχεμεν αι κ' ελεηση.
η ρα και αμφιπολον ταμιην οτρυν' ο γεραιος
χερσιν υδωρ επιχευαι ακηρατον: η δε παρεστη
χερνιβον αμφιπολος προχοον θ' αμα χερσιν εχουσα.
νιψαμενος δε κυπελλον εδεξατο ης αλοχοιο:
ευχετ' επειτα στας μεσω ερκει, λειβε δε οινον
ουρανον εισανιδων, και φωνησας επος ηυδα:
Ζευ πατερ Ιδηθεν μεδεων κυδιστε μεγιστε
δος μ' ες Αχιλληος φιλον ελθειν ηδ' ελεεινον,
πεμψον δ' οιωνον ταχυν αγγελον, ος τε σοι αυτω
φιλτατος οιωνων, και ευ κρατος εστι μεγιστον,
δεξιον, οφρα μιν αυτος εν οφθαλμοισι νοησας
τω πισυνος επι νηας ιω Δαναων ταχυπωλων.
ως εφατ' ευχομενος, του δ' εκλυε μητιετα Ζευς
αυτικα δ' αιετον ηκε τελειοτατον πετεηνων
μορφνον θηρητηρ' ον και περκνον καλεουσιν.
οσση δ' υψοροφοιο θυρη θαλαμοιο τετυκται
ανερος αφνειοιο ευ κληις' αραρυια,
τοσς' αρα του εκατερθεν εσαν πτερα: εισατο δε σφι
δεξιος αιξας δια αστεος: οι δε ιδοντες
γηθησαν, και πασιν ενι φρεσι θυμος ιανθη.
σπερχομενος δ' ο γεραιος εου επεβησετο διφρου,
εκ δ' ελασε προθυροιο και αιθουσης εριδουπου.
προσθε μεν ημιονοι ελκον τετρακυκλον απηνην,
τας Ιδαιος ελαυνε δαιφρων: αυταρ οπισθεν
ιπποι, τους ο γερων εφεπων μαστιγι κελευε
καρπαλιμως κατα αστυ: φιλοι δ' αμα παντες εποντο
πολλ' ολοφυρομενοι ως ει θανατον δε κιοντα.
οι δ' επει ουν πολιος κατεβαν, πεδιον δ' αφικοντο,
οι μεν αρ' αψορροι προτι Ιλιον απονεοντο
παιδες και γαμβροι, τω δ' ου λαθον ευρυοπα Ζην
ες πεδιον προφανεντε: ιδων δ' ελεησε γεροντα,
αιψα δ' αρ' Ερμειαν υιον φιλον αντιον ηυδα:
Ερμεια, σοι γαρ τε μαλιστα γε φιλτατον εστιν
ανδρι εταιρισσαι, και τ' εκλυες ω κ' εθελησθα,
βασκ' ιθι και Πριαμον κοιλας επι νηας Αχαιων
ως αγαγ', ως μητ' αρ τις ιδη μητ' αρ τε νοηση
των αλλων Δαναων, πριν Πηλειωνα δ' ικεσθαι.
ως εφατ', ουδ' απιθησε διακτορος αργειφοντης.
αυτικ' επειθ' υπο ποσσιν εδησατο καλα πεδιλα
αμβροσια χρυσεια, τα μιν φερον ημεν εφ' υγρην
ηδ' επ' απειρονα γαιαν αμα πνοιης ανεμοιο:
ειλετο δε ραβδον, τη τ' ανδρων ομματα θελγει
ων εθελει, τους δ' αυτε και υπνωοντας εγειρει:
την μετα χερσιν εχων πετετο κρατυς αργειφοντης.
αιψα δ' αρα Τροιην τε και Ελλησποντον ικανε,
βη δ' ιεναι κουρω αισυμνητηρι εοικως
πρωτον υπηνητη, του περ χαριεστατη ηβη.
οι δ' επει ουν μεγα σημα παρεξ Ιλοιο ελασσαν,
στησαν αρ' ημιονους τε και ιππους οφρα πιοιεν
εν ποταμω: δη γαρ και επι κνεφας ηλυθε γαιαν.
τον δ' εξ αγχιμολοιο ιδων εφρασσατο κηρυξ
Ερμειαν, ποτι δε Πριαμον φατο φωνησεν τε:
φραζεο Δαρδανιδη: φραδεος νοου εργα τετυκται.
ανδρ' οροω, ταχα δ' αμμε διαρραισεσθαι οιω.
αλλ' αγε δη φευγωμεν εφ' ιππων, η μιν επειτα
γουνων αψαμενοι λιτανευσομεν αι κ' ελεηση.
ως φατο, συν δε γεροντι νοος χυτο, δειδιε δ' αινως,
ορθαι δε τριχες εσταν ενι γναμπτοισι μελεσσι,
στη δε ταφων: αυτος δ' εριουνιος εγγυθεν ελθων
χειρα γεροντος ελων εξειρετο και προσεειπε:
πη πατερ ωδ' ιππους τε και ημιονους ιθυνεις
νυκτα δι' αμβροσιην, οτε θ' ευδουσι βροτοι αλλοι;
ουδε συ γ' εδεισας μενεα πνειοντας Αχαιους,
οι τοι δυσμενεες και αναρσιοι εγγυς εασι;
των ει τις σε ιδοιτο θοην δια νυκτα μελαιναν
τοσσαδ' ονειατ' αγοντα, τις αν δη τοι νοος ειη;
ουτ' αυτος νεος εσσι, γερων δε τοι ουτος οπηδει,
ανδρ' απαμυνασθαι, οτε τις προτερος χαλεπηνη.
αλλ' εγω ουδεν σε ρεξω κακα, και δε κεν αλλον
σευ απαλεξησαιμι: φιλω δε σε πατρι εισκω.
τον δ' ημειβετ' επειτα γερων Πριαμος θεοειδης:
ουτω πη ταδε γ' εστι φιλον τεκος ως αγορευεις.
αλλ' ετι τις και εμειο θεων υπερεσχεθε χειρα,
ος μοι τοιονδ' ηκεν οδοιπορον αντιβολησαι
αισιον, οιος δη συ δεμας και ειδος αγητος,
πεπνυσαι τε νοω, μακαρων δ' εξεσσι τοκηων.
τον δ' αυτε προσεειπε διακτορος αργειφοντης:
ναι δη ταυτα γε παντα γερον κατα μοιραν εειπες.
αλλ' αγε μοι τοδε ειπε και ατρεκεως καταλεξον,
ηε πη εκπεμπεις κειμηλια πολλα και εσθλα
ανδρας ες αλλοδαπους ινα περ ταδε τοι σοα μιμνη,
η ηδη παντες καταλειπετε Ιλιον ιρην
δειδιοτες: τοιος γαρ ανηρ ωριστος ολωλε
σος παις: ου μεν γαρ τι μαχης επιδευετ' Αχαιων.
τον δ' ημειβετ' επειτα γερων Πριαμος θεοειδης:
τις δε συ εσσι φεριστε τεων δ' εξεσσι τοκηων;
ως μοι καλα τον οιτον αποτμου παιδος ενισπες.
τον δ' αυτε προσεειπε διακτορος αργειφοντης:
πειρα εμειο γεραιε και ειρεαι Εκτορα διον.
τον μεν εγω μαλα πολλα μαχη ενι κυδιανειρη
οφθαλμοισιν οπωπα, και ευτ' επι νηυσιν ελασσας
Αργειους κτεινεσκε δαιζων οξει χαλκω:
ημεις δ' εσταοτες θαυμαζομεν: ου γαρ Αχιλλευς
εια μαρνασθαι κεχολωμενος Ατρειωνι.
του γαρ εγω θεραπων, μια δ' ηγαγε νηυς ευεργης:
Μυρμιδονων δ' εξειμι, πατηρ δε μοι εστι Πολυκτωρ.
αφνειος μεν ο γ' εστι, γερων δε δη ως συ περ ωδε,
εξ δε οι υιες εασιν, εγω δε οι εβδομος ειμι:
των μετα παλλομενος κληρω λαχον ενθαδ' επεσθαι.
νυν δ' ηλθον πεδιον δ' απο νηων: ηωθεν γαρ
θησονται περι αστυ μαχην ελικωπες Αχαιοι.
ασχαλοωσι γαρ οιδε καθημενοι, ουδε δυνανται
ισχειν εσσυμενους πολεμου βασιληες Αχαιων.
τον δ' ημειβετ' επειτα γερων Πριαμος θεοειδης:
ει μεν δη θεραπων Πηληιαδεω Αχιληος
εις, αγε δη μοι πασαν αληθειην καταλεξον,
η ετι παρ νηεσσιν εμος παις, ηε μιν ηδη
ησι κυσιν μελειστι ταμων προυθηκεν Αχιλλευς.
τον δ' αυτε προσεειπε διακτορος αργειφοντης:
ω γερον ου πω τον γε κυνες φαγον ουδ' οιωνοι,
αλλ' ετι κεινος κειται Αχιλληος παρα νηι
αυτως εν κλισιησι: δυωδεκατη δε οι ηως
κειμενω, ουδε τι οι χρως σηπεται, ουδε μιν ευλαι
εσθους', αι ρα τε φωτας αρηιφατους κατεδουσιν.
η μεν μιν περι σημα εου εταροιο φιλοιο
ελκει ακηδεστως ηως οτε δια φανηη,
ουδε μιν αισχυνει: θηοιο κεν αυτος επελθων
οιον εερσηεις κειται, περι δ' αιμα νενιπται,
ουδε ποθι μιαρος: συν δ' ελκεα παντα μεμυκεν
οσς' ετυπη: πολεες γαρ εν αυτω χαλκον ελασσαν.
ως τοι κηδονται μακαρες θεοι υιος εηος
και νεκυος περ εοντος, επει σφι φιλος περι κηρι.
ως φατο, γηθησεν δ' ο γερων, και αμειβετο μυθω:
ω τεκος, η ρ' αγαθον και εναισιμα δωρα διδουναι
αθανατοις, επει ου ποτ' εμος παις, ει ποτ' εην γε,
ληθετ' ενι μεγαροισι θεων οι Ολυμπον εχουσι:
τω οι απεμνησαντο και εν θανατοιο περ αιση.
αλλ' αγε δη τοδε δεξαι εμευ παρα καλον αλεισον,
αυτον τε ρυσαι, πεμψον δε με συν γε θεοισιν,
οφρα κεν ες κλισιην Πηληιαδεω αφικωμαι.
τον δ' αυτε προσεειπε διακτορος αργειφοντης:
πειρα εμειο γεραιε νεωτερου, ουδε με πεισεις,
ος με κελη σεο δωρα παρεξ Αχιληα δεχεσθαι.
τον μεν εγω δειδοικα και αιδεομαι περι κηρι
συλευειν, μη μοι τι κακον μετοπισθε γενηται.
σοι δ' αν εγω πομπος και κε κλυτον Αργος ικοιμην,
ενδυκεως εν νηι θοη η πεζος ομαρτεων:
ουκ αν τις τοι πομπον ονοσσαμενος μαχεσαιτο.
η και αναιξας εριουνιος αρμα και ιππους
καρπαλιμως μαστιγα και ηνια λαζετο χερσιν,
εν δ' επνευς' ιπποισι και ημιονοις μενος ηυ.
αλλ' οτε δη πυργους τε νεων και ταφρον ικοντο,
οι δε νεον περι δορπα φυλακτηρες πονεοντο,
τοισι δ' εφ' υπνον εχευε διακτορος αργειφοντης
πασιν, αφαρ δ' ωιξε πυλας και απωσεν οχηας,
ες δ' αγαγε Πριαμον τε και αγλαα δωρ' επ' απηνης.
αλλ' οτε δη κλισιην Πηληιαδεω αφικοντο
υψηλην, την Μυρμιδονες ποιησαν ανακτι
δουρ' ελατης κερσαντες: αταρ καθυπερθεν ερεψαν
λαχνηεντ' οροφον λειμωνοθεν αμησαντες:
αμφι δε οι μεγαλην αυλην ποιησαν ανακτι
σταυροισιν πυκινοισι: θυρην δ' εχε μουνος επιβλης
ειλατινος, τον τρεις μεν επιρρησσεσκον Αχαιοι,
τρεις δ' αναοιγεσκον μεγαλην κληιδα θυραων
των αλλων: Αχιλευς δ' αρ' επιρρησσεσκε και οιος:
δη ρα τοθ' Ερμειας εριουνιος ωξε γεροντι,
ες δ' αγαγε κλυτα δωρα ποδωκει Πηλειωνι,
εξ ιππων δ' απεβαινεν επι χθονα φωνησεν τε:
ω γερον ητοι εγω θεος αμβροτος ειληλουθα
Ερμειας: σοι γαρ με πατηρ αμα πομπον οπασσεν.
αλλ' ητοι μεν εγω παλιν εισομαι, ουδ' Αχιληος
οφθαλμους εισειμι: νεμεσσητον δε κεν ειη
αθανατον θεον ωδε βροτους αγαπαζεμεν αντην:
τυνη δ' εισελθων λαβε γουνατα Πηλειωνος,
και μιν υπερ πατρος και μητερος ηυκομοιο
λισσεο και τεκεος, ινα οι συν θυμον ορινης.
ως αρα φωνησας απεβη προς μακρον Ολυμπον
Ερμειας: Πριαμος δ' εξ ιππων αλτο χαμαζε,
Ιδαιον δε κατ' αυθι λιπεν: ο δε μιμνεν ερυκων
ιππους ημιονους τε: γερων δ' ιθυς κιεν οικου,
τη ρ' Αχιλευς ιζεσκε Διι φιλος: εν δε μιν αυτον
ευρ', εταροι δ' απανευθε καθηατο: τω δε δυ' οιω
ηρως Αυτομεδων τε και Αλκιμος οζος Αρηος
ποιπνυον παρεοντε: νεον δ' απεληγεν εδωδης
εσθων και πινων: ετι και παρεκειτο τραπεζα.
τους δ' ελαθ' εισελθων Πριαμος μεγας, αγχι δ' αρα στας
χερσιν Αχιλληος λαβε γουνατα και κυσε χειρας
δεινας ανδροφονους, αι οι πολεας κτανον υιας.
ως δ' οτ' αν ανδρ' ατη πυκινη λαβη, ος τ' ενι πατρη
φωτα κατακτεινας αλλων εξικετο δημον
ανδρος ες αφνειου, θαμβος δ' εχει εισοροωντας,
ως Αχιλευς θαμβησεν ιδων Πριαμον θεοειδεα:
θαμβησαν δε και αλλοι, ες αλληλους δε ιδοντο.
τον και λισσομενος Πριαμος προς μυθον εειπε:
μνησαι πατρος σοιο θεοις επιεικελ' Αχιλλευ,
τηλικου ως περ εγων, ολοω επι γηραος ουδω:
και μεν που κεινον περιναιεται αμφις εοντες
τειρους', ουδε τις εστιν αρην και λοιγον αμυναι.
αλλ' ητοι κεινος γε σεθεν ζωοντος ακουων
χαιρει τ' εν θυμω, επι τ' ελπεται ηματα παντα
οψεσθαι φιλον υιον απο Τροιηθεν ιοντα:
αυταρ εγω παναποτμος, επει τεκον υιας αριστους
Τροιη εν ευρειη, των δ' ου τινα φημι λελειφθαι.
πεντηκοντα μοι ησαν οτ' ηλυθον υιες Αχαιων:
εννεακαιδεκα μεν μοι ιης εκ νηδυος ησαν,
τους δ' αλλους μοι ετικτον ενι μεγαροισι γυναικες.
των μεν πολλων θουρος Αρης υπο γουνατ' ελυσεν:
ος δε μοι οιος εην, ειρυτο δε αστυ και αυτους,
τον συ πρωην κτεινας αμυνομενον περι πατρης
Εκτορα: του νυν εινεχ' ικανω νηας Αχαιων
λυσομενος παρα σειο, φερω δ' απερεισι' αποινα.
αλλ' αιδειο θεους Αχιλευ, αυτον τ' ελεησον
μνησαμενος σου πατρος: εγω δ' ελεεινοτερος περ,
ετλην δ' οι' ου πω τις επιχθονιος βροτος αλλος,
ανδρος παιδοφονοιο ποτι στομα χειρ' ορεγεσθαι.
ως φατο, τω δ' αρα πατρος υφ' ιμερον ωρσε γοοιο:
αψαμενος δ' αρα χειρος απωσατο ηκα γεροντα.
τω δε μνησαμενω ο μεν Εκτορος ανδροφονοιο
κλαι' αδινα προπαροιθε ποδων Αχιληος ελυσθεις,
αυταρ Αχιλλευς κλαιεν εον πατερ', αλλοτε δ' αυτε
Πατροκλον: των δε στοναχη κατα δωματ' ορωρει.
αυταρ επει ρα γοοιο τεταρπετο διος Αχιλλευς,
και οι απο πραπιδων ηλθ' ιμερος ηδ' απο γυιων,
αυτικ' απο θρονου ωρτο, γεροντα δε χειρος ανιστη
οικτιρων πολιον τε καρη πολιον τε γενειον,
και μιν φωνησας επεα πτεροεντα προσηυδα:
α δειλ', η δη πολλα κακ' ανσχεο σον κατα θυμον.
πως ετλης επι νηας Αχαιων ελθεμεν οιος
ανδρος ες οφθαλμους ος τοι πολεας τε και εσθλους
υιεας εξεναριξα; σιδηρειον νυ τοι ητορ.
αλλ' αγε δη κατ' αρ' εζευ επι θρονου, αλγεα δ' εμπης
εν θυμω κατακεισθαι εασομεν αχνυμενοι περ:
ου γαρ τις πρηξις πελεται κρυεροιο γοοιο:
ως γαρ επεκλωσαντο θεοι δειλοισι βροτοισι
ζωειν αχνυμενοις: αυτοι δε τ' ακηδεες εισι.
δοιοι γαρ τε πιθοι κατακειαται εν Διος ουδει
δωρων οια διδωσι κακων, ετερος δε εαων:
ω μεν κ' αμμιξας δωη Ζευς τερπικεραυνος,
αλλοτε μεν τε κακω ο γε κυρεται, αλλοτε δ' εσθλω:
ω δε κε των λυγρων δωη, λωβητον εθηκε,
και ε κακη βουβρωστις επι χθονα διαν ελαυνει,
φοιτα δ' ουτε θεοισι τετιμενος ουτε βροτοισιν.
ως μεν και Πηληι θεοι δοσαν αγλαα δωρα
εκ γενετης: παντας γαρ επ' ανθρωπους εκεκαστο
ολβω τε πλουτω τε, ανασσε δε Μυρμιδονεσσι,
και οι θνητω εοντι θεαν ποιησαν ακοιτιν.
αλλ' επι και τω θηκε θεος κακον, οττι οι ου τι
παιδων εν μεγαροισι γονη γενετο κρειοντων,
αλλ' ενα παιδα τεκεν παναωριον: ουδε νυ τον γε
γηρασκοντα κομιζω, επει μαλα τηλοθι πατρης
ημαι ενι Τροιη, σε τε κηδων ηδε σα τεκνα.
και σε γερον το πριν μεν ακουομεν ολβιον ειναι:
οσσον Λεσβος ανω Μακαρος εδος εντος εεργει
και Φρυγιη καθυπερθε και Ελλησποντος απειρων,
των σε γερον πλουτω τε και υιασι φασι κεκασθαι.
αυταρ επει τοι πημα τοδ' ηγαγον Ουρανιωνες
αιει τοι περι αστυ μαχαι τ' ανδροκτασιαι τε.
ανσχεο, μη δ' αλιαστον οδυρεο σον κατα θυμον:
ου γαρ τι πρηξεις ακαχημενος υιος εηος,
ουδε μιν ανστησεις, πριν και κακον αλλο παθησθα.
τον δ' ημειβετ' επειτα γερων Πριαμος θεοειδης:
μη πω μ' ες θρονον ιζε διοτρεφες οφρα κεν Εκτωρ
κειται ενι κλισιησιν ακηδης, αλλα ταχιστα
λυσον ιν' οφθαλμοισιν ιδω: συ δε δεξαι αποινα
πολλα, τα τοι φερομεν: συ δε τωνδ' αποναιο, και ελθοις
σην ες πατριδα γαιαν, επει με πρωτον εασας
αυτον τε ζωειν και οραν φαος ηελιοιο.
τον δ' αρ' υποδρα ιδων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
μηκετι νυν μ' ερεθιζε γερον: νοεω δε και αυτος
Εκτορα τοι λυσαι, Διοθεν δε μοι αγγελος ηλθε
μητηρ, η μ' ετεκεν, θυγατηρ αλιοιο γεροντος.
και δε σε γιγνωσκω Πριαμε φρεσιν, ουδε με ληθεις,
οττι θεων τις ς' ηγε θοας επι νηας Αχαιων.
ου γαρ κε τλαιη βροτος ελθεμεν, ουδε μαλ' ηβων,
ες στρατον: ουδε γαρ αν φυλακους λαθοι, ουδε κ' οχηα
ρεια μετοχλισσειε θυραων ημετεραων.
τω νυν μη μοι μαλλον εν αλγεσι θυμον ορινης,
μη σε γερον ουδ' αυτον ενι κλισιησιν εασω
και ικετην περ εοντα, Διος δ' αλιτωμαι εφετμας.
ως εφατ', εδεισεν δ' ο γερων και επειθετο μυθω.
Πηλειδης δ' οικοιο λεων ως αλτο θυραζε
ουκ οιος, αμα τω γε δυω θεραποντες εποντο
ηρως Αυτομεδων ηδ' Αλκιμος, ους ρα μαλιστα
τι' Αχιλευς εταρων μετα Πατροκλον γε θανοντα,
οι τοθ' υπο ζυγοφιν λυον ιππους ημιονους τε,
ες δ' αγαγον κηρυκα καλητορα τοιο γεροντος,
καδ δ' επι διφρου εισαν: ευξεστου δ' απ' απηνης
ηρεον Εκτορεης κεφαλης απερεισι' αποινα.
καδ δ' ελιπον δυο φαρε' ευννητον τε χιτωνα,
οφρα νεκυν πυκασας δοιη οικον δε φερεσθαι.
δμωας δ' εκκαλεσας λουσαι κελετ' αμφι τ' αλειψαι
νοσφιν αειρασας, ως μη Πριαμος ιδοι υιον,
μη ο μεν αχνυμενη κραδιη χολον ουκ ερυσαιτο
παιδα ιδων, Αχιληι δ' ορινθειη φιλον ητορ,
και ε κατακτεινειε, Διος δ' αλιτηται εφετμας.
τον δ' επει ουν δμωαι λουσαν και χρισαν ελαιω,
αμφι δε μιν φαρος καλον βαλον ηδε χιτωνα,
αυτος τον γ' Αχιλευς λεχεων επεθηκεν αειρας,
συν δ' εταροι ηειραν ευξεστην επ' απηνην.
ωμωξεν τ' αρ' επειτα, φιλον δ' ονομηνεν εταιρον:
μη μοι Πατροκλε σκυδμαινεμεν, αι κε πυθηαι
ειν Αιδος περ εων οτι Εκτορα διον ελυσα
πατρι φιλω, επει ου μοι αεικεα δωκεν αποινα.
σοι δ' αυ εγω και τωνδ' αποδασσομαι οσς' επεοικεν.
η ρα, και ες κλισιην παλιν ηιε διος Αχιλλευς,
εζετο δ' εν κλισμω πολυδαιδαλω ενθεν ανεστη
τοιχου του ετερου, ποτι δε Πριαμον φατο μυθον:
υιος μεν δη τοι λελυται γερον ως εκελευες,
κειται δ' εν λεχεεσς': αμα δ' ηοι φαινομενηφιν
οψεαι αυτος αγων: νυν δε μνησωμεθα δορπου.
και γαρ τ' ηυκομος Νιοβη εμνησατο σιτου,
τη περ δωδεκα παιδες ενι μεγαροισιν ολοντο
εξ μεν θυγατερες, εξ δ' υιεες ηβωοντες.
τους μεν Απολλων πεφνεν απ' αργυρεοιο βιοιο
χωομενος Νιοβη, τας δ' Αρτεμις ιοχεαιρα,
ουνεκ' αρα Λητοι ισασκετο καλλιπαρηω:
φη δοιω τεκεειν, η δ' αυτη γεινατο πολλους:
τω δ' αρα και δοιω περ εοντ' απο παντας ολεσσαν.
οι μεν αρ' εννημαρ κεατ' εν φονω, ουδε τις ηεν
κατθαψαι, λαους δε λιθους ποιησε Κρονιων:
τους δ' αρα τη δεκατη θαψαν θεοι Ουρανιωνες.
η δ' αρα σιτου μνησατ', επει καμε δακρυ χεουσα.
νυν δε που εν πετρησιν εν ουρεσιν οιοπολοισιν
εν Σιπυλω, οθι φασι θεαων εμμεναι ευνας
νυμφαων, αι τ' αμφ' Αχελωιον ερρωσαντο,
ενθα λιθος περ εουσα θεων εκ κηδεα πεσσει.
αλλ' αγε δη και νωι μεδωμεθα διε γεραιε
σιτου: επειτα κεν αυτε φιλον παιδα κλαιοισθα
Ιλιον εισαγαγων: πολυδακρυτος δε τοι εσται.
η και αναιξας οιν αργυφον ωκυς Αχιλλευς
σφαξ': εταροι δ' εδερον τε και αμφεπον ευ κατα κοσμον,
μιστυλλον τ' αρ' επισταμενως πειραν τ' οβελοισιν,
οπτησαν τε περιφραδεως, ερυσαντο τε παντα.
Αυτομεδων δ' αρα σιτον ελων επενειμε τραπεζη
καλοις εν κανεοισιν: αταρ κρεα νειμεν Αχιλλευς.
οι δ' επ' ονειαθ' ετοιμα προκειμενα χειρας ιαλλον.
αυταρ επει ποσιος και εδητυος εξ ερον εντο,
ητοι Δαρδανιδης Πριαμος θαυμαζ' Αχιληα
οσσος εην οιος τε: θεοισι γαρ αντα εωκει:
αυταρ ο Δαρδανιδην Πριαμον θαυμαζεν Αχιλλευς
εισοροων οψιν τ' αγαθην και μυθον ακουων.
αυταρ επει ταρπησαν ες αλληλους οροωντες,
τον προτερος προσεειπε γερων Πριαμος θεοειδης:
λεξον νυν με ταχιστα διοτρεφες, οφρα και ηδη
υπνω υπο γλυκερω ταρπωμεθα κοιμηθεντες:
ου γαρ πω μυσαν οσσε υπο βλεφαροισιν εμοισιν
εξ ου σης υπο χερσιν εμος παις ωλεσε θυμον,
αλλ' αιει στεναχω και κηδεα μυρια πεσσω
αυλης εν χορτοισι κυλινδομενος κατα κοπρον.
νυν δη και σιτου πασαμην και αιθοπα οινον
λαυκανιης καθεηκα: παρος γε μεν ου τι πεπασμην.
η ρ', Αχιλευς δ' εταροισιν ιδε δμωησι κελευσε
δεμνι' υπ' αιθουση θεμεναι και ρηγεα καλα
πορφυρε' εμβαλεειν, στορεσαι τ' εφυπερθε ταπητας,
χλαινας τ' ενθεμεναι ουλας καθυπερθεν εσασθαι.
αι δ' ισαν εκ μεγαροιο δαος μετα χερσιν εχουσαι,
αιψα δ' αρα στορεσαν δοιω λεχε' εγκονεουσαι.
τον δ' επικερτομεων προσεφη ποδας ωκυς Αχιλλευς:
εκτος μεν δη λεξο γερον φιλε, μη τις Αχαιων
ενθαδ' επελθησιν βουληφορος, οι τε μοι αιει
βουλας βουλευουσι παρημενοι, η θεμις εστι:
των ει τις σε ιδοιτο θοην δια νυκτα μελαιναν,
αυτικ' αν εξειποι Αγαμεμνονι ποιμενι λαων,
και κεν αναβλησις λυσιος νεκροιο γενηται.
αλλ' αγε μοι τοδε ειπε και ατρεκεως καταλεξον,
ποσσημαρ μεμονας κτερειζεμεν Εκτορα διον,
οφρα τεως αυτος τε μενω και λαον ερυκω.
τον δ' ημειβετ' επειτα γερων Πριαμος θεοειδης:
ει μεν δη μ' εθελεις τελεσαι ταφον Εκτορι διω,
ωδε κε μοι ρεζων Αχιλευ κεχαρισμενα θειης.
οισθα γαρ ως κατα αστυ εελμεθα, τηλοθι δ' υλη
αξεμεν εξ ορεος, μαλα δε Τρωες δεδιασιν.
εννημαρ μεν κ' αυτον ενι μεγαροις γοαοιμεν,
τη δεκατη δε κε θαπτοιμεν δαινυτο τε λαος,
ενδεκατη δε κε τυμβον επ' αυτω ποιησαιμεν,
τη δε δυωδεκατη πολεμιξομεν ει περ αναγκη.
τον δ' αυτε προσεειπε ποδαρκης διος Αχιλλευς:
εσται τοι και ταυτα γερον Πριαμ' ως συ κελευεις:
σχησω γαρ πολεμον τοσσον χρονον οσσον ανωγας.
ως αρα φωνησας επι καρπω χειρα γεροντος
ελλαβε δεξιτερην, μη πως δεισει' ενι θυμω.
οι μεν αρ' εν προδομω δομου αυτοθι κοιμησαντο
κηρυξ και Πριαμος πυκινα φρεσι μηδε' εχοντες,
αυταρ Αχιλλευς ευδε μυχω κλισιης ευπηκτου:
τω δε Βρισηις παρελεξατο καλλιπαρηος.
αλλοι μεν ρα θεοι τε και ανερες ιπποκορυσται
ευδον παννυχιοι μαλακω δεδμημενοι υπνω:
αλλ' ουχ Ερμειαν εριουνιον υπνος εμαρπτεν
ορμαινοντ' ανα θυμον οπως Πριαμον βασιληα
νηων εκπεμψειε λαθων ιερους πυλαωρους.
στη δ' αρ' υπερ κεφαλης και μιν προς μυθον εειπεν:
ω γερον ου νυ τι σοι γε μελει κακον, οιον εθ' ευδεις
ανδρασιν εν δηιοισιν, επει ς' ειασεν Αχιλλευς.
και νυν μεν φιλον υιον ελυσαο, πολλα δ' εδωκας:
σειο δε κε ζωου και τρις τοσα δοιεν αποινα
παιδες τοι μετοπισθε λελειμμενοι, αι κ' Αγαμεμνων
γνωη ς' Ατρειδης, γνωωσι δε παντες Αχαιοι.
ως εφατ', εδεισεν δ' ο γερων, κηρυκα δ' ανιστη.
τοισιν δ' Ερμειας ζευξ' ιππους ημιονους τε,
ριμφα δ' αρ' αυτος ελαυνε κατα στρατον, ουδε τις εγνω.
αλλ' οτε δη πορον ιξον ευρρειος ποταμοιο
Ξανθου δινηεντος, ον αθανατος τεκετο Ζευς,
Ερμειας μεν επειτ' απεβη προς μακρον Ολυμπον,
Ηως δε κροκοπεπλος εκιδνατο πασαν επ' αιαν,
οι δ' εις αστυ ελων οιμωγη τε στοναχη τε
ιππους, ημιονοι δε νεκυν φερον. ουδε τις αλλος
εγνω προσθ' ανδρων καλλιζωνων τε γυναικων,
αλλ' αρα Κασσανδρη ικελη χρυση Αφροδιτη
Περγαμον εισαναβασα φιλον πατερ' εισενοησεν
εσταοτ' εν διφρω, κηρυκα τε αστυβοωτην:
τον δ' αρ' εφ' ημιονων ιδε κειμενον εν λεχεεσσι:
κωκυσεν τ' αρ' επειτα γεγωνε τε παν κατα αστυ:
οψεσθε Τρωες και Τρωαδες Εκτορ' ιοντες,
ει ποτε και ζωοντι μαχης εκνοστησαντι
χαιρετ', επει μεγα χαρμα πολει τ' ην παντι τε δημω.
ως εφατ', ουδε τις αυτοθ' ενι πτολει λιπετ' ανηρ
ουδε γυνη: παντας γαρ αασχετον ικετο πενθος:
αγχου δε ξυμβληντο πυλαων νεκρον αγοντι.
πρωται τον γ' αλοχος τε φιλη και ποτνια μητηρ
τιλλεσθην επ' αμαξαν ευτροχον αιξασαι
απτομεναι κεφαλης: κλαιων δ' αμφισταθ' ομιλος.
και νυ κε δη προπαν ημαρ ες ηελιον καταδυντα
Εκτορα δακρυ χεοντες οδυροντο προ πυλαων,
ει μη αρ' εκ διφροιο γερων λαοισι μετηυδα:
ειξατε μοι ουρευσι διελθεμεν: αυταρ επειτα
ασεσθε κλαυθμοιο, επην αγαγωμι δομον δε.
ως εφαθ', οι δε διεστησαν και ειξαν απηνη.
οι δ' επει εισαγαγον κλυτα δωματα, τον μεν επειτα
τρητοις εν λεχεεσσι θεσαν, παρα δ' εισαν αοιδους
θρηνων εξαρχους, οι τε στονοεσσαν αοιδην
οι μεν αρ' εθρηνεον, επι δε στεναχοντο γυναικες.
τησιν δ' Ανδρομαχη λευκωλενος ηρχε γοοιο
Εκτορος ανδροφονοιο καρη μετα χερσιν εχουσα:
ανερ απ' αιωνος νεος ωλεο, καδ δε με χηρην
λειπεις εν μεγαροισι: παις δ' ετι νηπιος αυτως
ον τεκομεν συ τ' εγω τε δυσαμμοροι, ουδε μιν οιω
ηβην ιξεσθαι: πριν γαρ πολις ηδε κατ' ακρης
περσεται: η γαρ ολωλας επισκοπος, ος τε μιν αυτην
ρυσκευ, εχες δ' αλοχους κεδνας και νηπια τεκνα,
αι δη τοι ταχα νηυσιν οχησονται γλαφυρησι,
και μεν εγω μετα τησι: συ δ' αυ τεκος η εμοι αυτη
εψεαι, ενθα κεν εργα αεικεα εργαζοιο
αθλευων προ ανακτος αμειλιχου, η τις Αχαιων
ριψει χειρος ελων απο πυργου λυγρον ολεθρον
χωομενος, ω δη που αδελφεον εκτανεν Εκτωρ
η πατερ' ηε και υιον, επει μαλα πολλοι Αχαιων
Εκτορος εν παλαμησιν οδαξ ελον ασπετον ουδας.
ου γαρ μειλιχος εσκε πατηρ τεος εν δαι λυγρη:
τω και μιν λαοι μεν οδυρονται κατα αστυ,
αρητον δε τοκευσι γοον και πενθος εθηκας
Εκτορ: εμοι δε μαλιστα λελειψεται αλγεα λυγρα.
ου γαρ μοι θνησκων λεχεων εκ χειρας ορεξας,
ουδε τι μοι ειπες πυκινον επος, ου τε κεν αιει
μεμνημην νυκτας τε και ηματα δακρυ χεουσα.
ως εφατο κλαιους', επι δε στεναχοντο γυναικες.
τησιν δ' αυθ' Εκαβη αδινου εξηρχε γοοιο:
Εκτορ εμω θυμω παντων πολυ φιλτατε παιδων,
η μεν μοι ζωος περ εων φιλος ησθα θεοισιν:
οι δ' αρα σευ κηδοντο και εν θανατοιο περ αιση.
αλλους μεν γαρ παιδας εμους ποδας ωκυς Αχιλλευς
περνασχ' ον τιν' ελεσκε περην αλος ατρυγετοιο,
ες Σαμον ες τ' Ιμβρον και Λημνον αμιχθαλοεσσαν:
σευ δ' επει εξελετο ψυχην ταναηκει χαλκω,
πολλα ρυσταζεσκεν εου περι σημ' εταροιο
Πατροκλου, τον επεφνες: ανεστησεν δε μιν ουδ' ως.
νυν δε μοι ερσηεις και προσφατος εν μεγαροισι
κεισαι, τω ικελος ον τ' αργυροτοξος Απολλων
οις αγανοισι βελεσσιν εποιχομενος κατεπεφνεν.
ως εφατο κλαιουσα, γοον δ' αλιαστον ορινε.
τησι δ' επειθ' Ελενη τριτατη εξηρχε γοοιο:
Εκτορ εμω θυμω δαερων πολυ φιλτατε παντων,
η μεν μοι ποσις εστιν Αλεξανδρος θεοειδης,
ος μ' αγαγε Τροιηνδ': ως πριν ωφελλον ολεσθαι.
ηδη γαρ νυν μοι τοδε εικοστον ετος εστιν
εξ ου κειθεν εβην και εμης απεληλυθα πατρης:
αλλ' ου πω σευ ακουσα κακον επος ουδ' ασυφηλον:
αλλ' ει τις με και αλλος ενι μεγαροισιν ενιπτοι
δαερων η γαλοων η εινατερων ευπεπλων,
η εκυρη, εκυρος δε πατηρ ως ηπιος αιει,
αλλα συ τον επεεσσι παραιφαμενος κατερυκες
ση τ' αγανοφροσυνη και σοις αγανοις επεεσσι.
τω σε θ' αμα κλαιω και εμ' αμμορον αχνυμενη κηρ:
ου γαρ τις μοι ετ' αλλος ενι Τροιη ευρειη
ηπιος ουδε φιλος, παντες δε με πεφρικασιν.
ως εφατο κλαιους', επι δ' εστενε δημος απειρων.
λαοισιν δ' ο γερων Πριαμος μετα μυθον εειπεν:
αξετε νυν Τρωες ξυλα αστυ δε, μη δε τι θυμω
δεισητ' Αργειων πυκινον λοχον: η γαρ Αχιλλευς
πεμπων μ' ωδ' επετελλε μελαιναων απο νηων
μη πριν πημανεειν πριν δωδεκατη μολη ηως.
ως εφαθ', οι δ' υπ' αμαξησιν βοας ημιονους τε
ζευγνυσαν, αιψα δ' επειτα προ αστεος ηγερεθοντο.
εννημαρ μεν τοι γε αγινεον ασπετον υλην:
αλλ' οτε δη δεκατη εφανη φαεσιμβροτος ηως,
και τοτ' αρ' εξεφερον θρασυν Εκτορα δακρυ χεοντες,
εν δε πυρη υπατη νεκρον θεσαν, εν δ' εβαλον πυρ.
ημος δ' ηριγενεια φανη ροδοδακτυλος Ηως,
τημος αρ' αμφι πυρην κλυτου Εκτορος εγρετο λαος.
αυταρ επει ρ' ηγερθεν ομηγερεες τ' εγενοντο
πρωτον μεν κατα πυρκαιην σβεσαν αιθοπι οινω
πασαν, οποσσον επεσχε πυρος μενος: αυταρ επειτα
οστεα λευκα λεγοντο κασιγνητοι θ' εταροι τε
μυρομενοι, θαλερον δε κατειβετο δακρυ παρειων.
και τα γε χρυσειην ες λαρνακα θηκαν ελοντες
πορφυρεοις πεπλοισι καλυψαντες μαλακοισιν.
αιψα δ' αρ' ες κοιλην καπετον θεσαν, αυταρ υπερθε
πυκνοισιν λαεσσι κατεστορεσαν μεγαλοισι:
ριμφα δε σημ' εχεαν, περι δε σκοποι ηατο παντη,
μη πριν εφορμηθειεν ευκνημιδες Αχαιοι.
χευαντες δε το σημα παλιν κιον: αυταρ επειτα
ευ συναγειρομενοι δαινυντ' ερικυδεα δαιτα
δωμασιν εν Πριαμοιο διοτρεφεος βασιληος.
ως οι γ' αμφιεπον ταφον Εκτορος ιπποδαμοιο.